View More
Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος στο πώς η μουσική θα επιβιώσει, όσο η πανδημία εξαπλώνεται.
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.
Top story

Ακούστε το “Mork N Mindy" από το επερχόμενο Spare Ribs, στο οποίο συναντάμε τη Billy Nomates -και καθόλου εντύπωση δεν μας κάνει...

Στη 13:00, καλεσμένοι στην εκπομπή Incoming  με τον Δημήτρη Λιλή.

Το Lost Themes III: Alive After Death θα είναι ο τρίτος δίσκος με μη κινηματογραφική μουσική του «άρχοντα του τρόμου». Ακούστε το "Weeping Ghost".

«Δεκαεφτά μονόλογοι για ένα γυμναστήριο που δεν υπάρχει πουθενά».

Ακούστε το "Fever" στο οποίο μας συστήνει τη βελγίδα τραγουδίστρια, Angèle.

Ακούστε τη συνεργασία των δύο μουσικών στη διασκευή της κλασικής επιτυχίας του David Bowie και των Queen.

Δείτε το νέο βίντεο κλιπ του μουσικού.

Άλλη μια φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε αυτοβούλως μουσική για προεκλογικούς σκοπούς και ο δημιουργός της δεν το πήρε πολύ καλά...

Η ποπ σταρ έπαιξε το κομμάτι της "XS" στο The Tonight Show.

Λίγο μετά τις 12:00 θα βρίσκεται ζωντανά στο στούντιο της Ασκληπιού και την εκπομπή Incoming με τον Δημήτρη Λιλή.

Επίδομα για Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, με δυνατότητα παράτασης για τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όλες οι λεπτομέρειες και η διαδικασία λήψης της ...

Zeitkratzer/Lou Reed's Metal Machine Music (Borderline Festival 2015, μέρα 4)

Σε ό,τι αφορά κάποιους που άρχισαν να αποχωρούν από τη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών ήδη από το πρώτο 20λεπτο: δεν διάβασαν πού πήγαιναν; Τι περίμεναν δηλαδή να ακούσουν, το “Perfect Day”;

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Σε ό,τι αφορά κάποιους που άρχισαν να αποχωρούν από τη Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών ήδη από το πρώτο 20λεπτο: δεν διάβασαν πού πήγαιναν; Τι περίμεναν δηλαδή να ακούσουν, το “Perfect Day”;

 
«Μπορείς να πας στη Στέγη, να δεις τους Zeitkratzer να παίζουν το Metal Machine Music του Lou Reed»; 
 
Το ερώτημα τέθηκε ευθέως και κάπως... ανέμελα από τον αρχισυντάκτη Χάρη Συμβουλίδη, οπότε κι εγώ απάντησα θετικά, χωρίς να το πολυσκεφτώ. Μετά, όμως, κοντοστάθηκα: για κάτσε, μιλάμε εδώ για τον δίσκο που αποδείχθηκε ένας από τους πλέον οριακούς της ιστορίας, που δίχασε όσο ελάχιστοι τους κριτικούς (εντάξει, το κοινό πήρε νομίζω εξ αρχής ομόθυμη θέση απέναντί του) και που αποσύρθηκε άρον άρον από την RCA, λίγες μόνο μέρες μετά την κυκλοφορία του... Δηλαδή, ποιος –και κυρίως πώς– θα το παίξει αυτό το πράγμα;
 
Borderline154_2
 
Η απάντηση στο πρώτο σκέλος της ερώτησης, βέβαια, μου είχε δοθεί εξ αρχής, οπότε έψαξα να μάθω ποιοι είναι οι Zeikratzer. Πρόκειται λοιπόν για ένα σύνολο πειραματικής μουσικής, με μέλη από διάφορες χώρες και καλλιτεχνικό διευθυντή τον πιανίστα Reinhold Friedl, το οποίο κινείται με ιδιαίτερη ελευθερία σε ό,τι αφορά τις επιλογές ρεπερτορίου αλλά και στο πώς χρηματοδοτείται, τι κυκλοφορεί κλπ. Η εκδοχή τους μάλιστα στο Metal Machine Music έλαβε στο παρελθόν τη σφραγίδα γνησιότητας του ίδιου του Reed, ο οποίος συνεργάστηκε μαζί τους συναυλιακά, με το αποτέλεσμα να έχει δισκογραφηθεί κιόλας. Στην τωρινή βερσιόν τους, πάντως, δεν χρησιμοποιούν πλέον καθόλου ηλεκτρικά όργανα.
 
Borderline154_3
 
Οι μουσικοί που στήθηκαν μπροστά μας στη μικρή σκηνή της Στέγης την Πέμπτη το βράδυ ήταν 9, με τη... διανομή να περιλαμβάνει δύο βιολιά, τσέλο, κοντραμπάσο, ντραμς (συν διάφορα κρουστά), τρομπόνι, γαλλικό κόρνο, μπάσο κλαρινέτο και πιάνο. Και οφείλω να πω ότι τα παλικάρια και οι κοπελιές έχουν πράγματι κάνει τον άθλο να χαρτογραφήσουν το ηχοτοπίο του Reed και να το μεταγράψουν για τη συγκεκριμένη επιλογή οργάνων. Δεν βάραγαν δηλαδή στο βρόντο: είχαν μπροστά τους χαρτιά, γύριζαν και τις σελίδες (μα την Παναγία), ενώ ακολουθούσαν και μετρονόμο. Ήξεραν, εν ολίγοις, τι ακριβώς παίζανε και πότε. Όπως γνωρίζει ο οποιοσδήποτε έχει (αποπειραθεί έστω να) ακούσει το Metal Machine Music, αντιλαμβάνεται ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα ισοδυναμεί με άθλο.
 
Borderline154_4
 
Το μονοπάτι που ακολουθούν οι Zeitkratzer βασίζεται πάνω-κάτω στις εξής κατευθυντήριες: οι έγχορδοι επιδίδονται σε μανιώδες... «ξύσιμο» των οργάνων τους, οι πνευστοί φροντίζουν για τα ισοκρατήματα και τις... διαφωνίες, τα κρουστά τονίζουν όπου χρειάζεται ή συμμετέχουν στον σαματά (μέχρι και αφρολέξ με δοξάρι έπαιξε ο Maurice De Martin) και ο Friedl στο πιάνο ακολουθεί διάφορους ρόλους, είτε παράγοντας κυματισμούς, είτε πειράζοντας τις χορδές με τα δάχτυλα ή με διάφορα αντικείμενα. Η συνισταμένη όλων αυτών ακολουθούσε πράγματι τον δρόμο που χάραξε ο Reed στα αυλάκια εκείνου του δίσκου, όμως τα ηχοχρώματα ήταν άλλα, ομολογουμένως πολύ πιο πλούσια
 
Borderline154_5
 
Αδυνατώ βέβαια να σας διαβεβαιώσω για το αν όσα έπαιξαν οι Zeitkratzer επί σκηνής ακολουθούσαν κατά πόδας τις όποιες ανηφόρες και κατηφόρες διέπουν τον εν λόγω δίσκο, μπορώ μόνο να καταθέσω ότι τα εξωτερικά μορφολογικά στοιχεία του (4 μέρη, διάρκεια 60 και κάτι λεπτά) ήταν σωστά. Υποψιάζομαι, πάντως, ότι ίσως να ήθελαν και οι ίδιοι να παίξουν με την αμφισημία που περιβάλει το Metal Machine Music από την πρώτη στιγμή που αυτο είδε το φως της δημοσιότητας: «είναι όλα ένα αστείο ή μήπως τα εννοούμε; Εδώ σας θέλουμε».
 
Borderline154_6
 
Δεν είναι πάντως μικρό κατόρθωμα, έπειτα από 1 ώρα (και βάλε) κακοφωνίας να έρχεται το χειροκρότημα αβίαστο και διαρκές. Η ούτε καν μισογεμάτη αίθουσα τους αποθέωσε τους 9 μουσικούς και το άξιζαν απόλυτα, κατά τη γνώμη μου. Και τους έκανε να ξαναβγούν για μια τελευταία υπόκλιση, παρότι ήταν εμφανής η εξάντλησή τους, έπειτα από την ιδιαίτερα απαιτητική περφόρμανς τους. 
 
Σε ό,τι αφορά τώρα κάποιους από το κοινό που άρχισαν να αποχωρούν ήδη από το πρώτο 20λεπτο, θυμήθηκα τον μακαρίτη τον Reed ο οποίος έλεγε σε μια συνέντευξή του ότι ο δίσκος του είναι ιδανικός άμα θέλεις να αδειάσεις ένα δωμάτιο από κόσμο. Αλλά, ρε 'συ Lou, δεν διάβασαν πού πήγαιναν; Τι περίμεναν δηλαδή να ακούσουν, το “Perfect Day”;
 

 

 
Top story

Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος στο πώς η μουσική θα επιβιώσει, όσο η πανδημία εξαπλώνεται.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), εκφράζει τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και τη μικρή οθόνη.

Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της επικαιρότητας.

«Παράξενα φρούτα» και μηχανές που σκοτώνουν φασίστες

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος χάνεται στα αυλάκια του Primal Prayer του Bevery Glenn Copeland.

Η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια σχολιάζει το τραγούδι «Ανθρωποφάγοι», στο οποίο συναντά τη Λένα Πλάτωνος και τη Μυρτώ Κοντοβά και δεν μπορεί να κρύψει πως «η χαρά είναι απερίγραπτη. Απερίγραπτη».

Το Behaviour των Pet Shop Boys είναι από τις περιπτώσεις διαχρονικών άλμπουμ που επισκέπτεσαι ξανά και ξανά σε διαφορετικές περιόδους στη ζωή σου. Από την αρχή του, άλλωστε, δηλώνει ξεκάθαρα ότι παρακολουθεί τη ζωή: τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, μέχρι τον θάνατο.

H μίνι σειρά 2 επεισοδίων του Showtime σε αναγκάζει είτε να μηδενίσεις το πολιτικό σου φίλτρο ή να πας με τα νερά της ατζέντας της. Για τον Ανδρέα Κύρκο, πάντως, δύσκολα κινείται πέρα από την απολιτίκ πρακτική του "good guy"/"bad guy".

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται γιατί όσα φρέσκα συμβαίνουν έξω, δεν φτάνουν πάντα στα εγχώρια αυτιά -και μαζί, παρουσιάζει τέσσερις περιπτώσεις καλλιτεχνών που ενισχύουν αυτό το «Γιατί;».

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει καλά, τα εξηγεί ωραία με τον Άρη Λάμπο των System Decay, αλλά και δημιουργό του comic Μεταλλάδες.

Iδιάζοντα σύμβολα μίας καταπιεσμένης σεξουαλικότητας;

Είκοσι ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται από την πρεμιέρα της… pretty pretty pretty good κωμικής σειράς του Larry David και ο Ανδρέας Κύρκος βρίσκει τους λόγους για να γίνει το comfort comedy που θα σας συνοδεύσει -αν αυτό δεν συμβαίνει ήδη.

Instagram





Top