Το κοινό στήριξε την έλευση του περίφημου φεστιβάλ στην Ελλάδα και η 1η μέρα είχε κάμποσες συγκινήσεις. Όσο όμως και να χόρεψαν τον κόσμο οι Acid Arab, οι Modeselector ...
Ο ερχομός του στην Αθήνα για μια σόλο συναυλία (Σάββατο 19 Οκτώβρη, στο Second Skin), έδωσε την ευκαιρία να τον βρούμε στο Skype για μια κουβέντα, η οποία ξεκίνησε από ...
Το εγχώριο γκρουπ ωρίμασε με τον πιο όμορφο και γλυκό τρόπο. Και έδωσε πειστικότατα δείγματα της νέας του κατεύθυνσης σε μια sold-out βραδιά στην Αγγλικανική Εκκλησία, ...
12 χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, τους υποδέχτηκε πολυπληθές ακροατήριο στο Fuzz. Το οποίο και αντάμειψαν με παλλόμενο groove, χειρουργική ακρίβεια ...
Η ανδρόγυνη αισθητική, τα μελαγχολικά φωνητικά, η ηχητική εντύπωση ενός ηλεκτρονικού «βάλτου» και τα πρόσωπα που επιμελώς κρύφτηκαν πίσω από λευκό μακιγιάζ και μαύρα ...

Rockwave Festival 2014/μέρα 2

Calexico, Νατάσσα Μποφίλιου & Γιάννης Χαρούλης δεν έφεραν τον κόσμο που μας έχουν συνηθίσει στα δικά τους λάιβ και η 2η μέρα στη Μαλακάσα έμεινε έτσι σε χαμηλές πτήσεις, όσον αφορά στην προσέλευση...

avopolis.team
avopolis.team

Calexico, Νατάσσα Μποφίλιου & Γιάννης Χαρούλης δεν έφεραν τον κόσμο που μας έχουν συνηθίσει στα δικά τους λάιβ και η 2η μέρα στη Μαλακάσα έμεινε έτσι σε χαμηλές πτήσεις, όσον αφορά στην προσέλευση...

 
Μπορεί οι Calexico να έχουν αποδεδειγμένα το κοινό τους και ο Γιάννης Χαρούλης με τη Νατάσσα Μποφίλιου να πετυχαίνουν εύκολα εγχώρια sold-out στις δικές τους συναυλίες, ωστόσο ούτε αυτοί κατάφεραν να σώσουν το φετινό Rockwave: οι ανταποκριτές μας πιστοποιούν ότι η προσέλευση παρέμεινε κάτω του αναμενόμενου και τη 2η μέρα, στην οποία την πιο ιδιαίτερη εμφάνιση πραγματοποίησε ο Woodkid, με τους Chinese Basement να κάνουν την έκπληξη στην έναρξη. Υπήρξε λοιπόν ένα σαφές μήνυμα, το οποίο λογικά πρέπει να πήραν οι υπεύθυνοι για τη φετινή επιλογή του line-up. Αναμένουμε επομένως το πώς θα κινηθεί η διοργάνωση για το Rockwave 2015... 
 
Rockwave14-2_2
 
Chinese Basement (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Από όλα όσα σούρνουμε στους διοργανωτές του Rockwave, βρίσκω ως μεγαλύτερο φάουλ το ότι μπάντες όπως οι Chinese Basement αναγκάστηκαν (όπως και άλλες πέρυσι) να παίξουν μπροστά σε ελάχιστο –ελαχιστότατο– κόσμο. Για να καταλάβετε, όταν η τετράδα από τη Θεσσαλονίκη ανέβηκε στo Terra stage, αντίκρυσε μόνο... 3-4 φωτογράφους κι άλλους τόσους θεατές. Το αντιμετώπισαν με χιούμορ πάντως όλο αυτό και σίγουρα δεν τσιγγουνεύτηκαν στο επί του σανιδίου δόσιμο. Έπαιξαν λοιπόν με φουλ δύναμη τα πανκ καταβολών αγχωμένα/αγχωτικά και εντελώς άναρχα ενίοτε τραγούδια τους (“Πολυεστέρας”, “Κατάθλιψη Του Τουρπάν-505”, “Ταβάνι» κλπ.), διασκεύασαν Λένα Πλάτωνος (“Ρόζα Ροζαλία”) και γενικά φάνηκε να το διασκεδάζουν σαν να είχαν μερικές χιλιάδες από κάτω.
 
Rockwave14-2_3
 
Παρότι εμφανώς πιτσιρικάδες (ή μήπως εξ αιτίας αυτού;), οι Chinese Basement απέδειξαν πως διαθέτουν μπόλικο τσαγανό, αλλά και σκηνική συνέπεια, καθώς κι έναν φρόντμαν ο οποίος μαγνήτιζε με τις ερμηνείες και με την όλη πληθωρική παρουσία του. Στον κιθαριστικό τους ήχο προσάρμοσαν κατά περίσταση μπουζούκι, φανφάρα και... ρόδα ποδηλάτου(!), αποδεικνύοντας ότι δεν είναι αέρας κοπανιστός τα όσα αποθεωτικά γράφονται για εκείνους στο διαδίκτυο. Τους βγάζω το καπέλο και τους βάζω στα υπ' όψιν, δεν το συζητώ.
 
Rockwave14-2_4
 
Little Barrie (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
Το πρώτο όνομα που θα έπαιζε στο Vibe Stage ήταν οι Little Barrie: κολλητοί των Primal Scream, με επιρροές που ξεκινούν από το ψυχεδελικό ροκ των πρώιμων 1970s και φτάνουν μέχρι την garage αισθητική των Black Rebel Motorcycle Club και με τις ευλογίες του Steve Ηοwe (Yes, Asia) του οποίου ο γιος –ο Virgil– κάθεται στα ντραμς. Το αγγλικό γκρουπ προσπάθησε να μας «ζεστάνει», ενώ ο ήλιος μας χτύπαγε κατακέφαλα. Ως αποτέλεσμα, οι ελάχιστοι θεατές ψάχναμε για σκιά, ενώ εκείνοι ίδρωναν από την αφόρητη ζέστη.
 
Rockwave14-2_5
 
Ένα μικρό πρόβλημα στην κιθάρα του Barrie Cadogan τους ανάγκασε να παίξουν ξανά το ίδιο τραγούδι, ενώ και στη συνέχεια αντιμετώπισαν ξανά τεχνικά προβλήματα, τα οποία δεν τους βοήθησαν να αποκτήσουν καλή μουσική ροή. Την εμφάνισή τους μάλλον την ξεχάσαμε γρήγορα, οι λιγοστοί που τους είδαμε στη δεύτερη μέρα του Rockwave 2014.
 
Rockwave14-2_6
 
Greeklish Babylon (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Οι Greeklish Babylon είναι ουσιαστικά το γκρουπ που συνοδεύει τον Γιάννη Χαρούλη στις εμφανίσεις του, με διαφορετικό όμως frontman και άλλον ήχο. Μιλάμε δηλαδή για τους Παύλο Συνοδινό, Μιχάλη Πορφύρη, Πάνο Τόλιο & Νίκο Ζαδέ, οι οποίοι κινούνται σε ροκ/ποπ μονοπάτια (με αυτήν την προτεραιότητα), χωρίς να αποκλείουν και κάποιες επιπλέον προσμίξεις. Παρότι μιλάμε για μπάντα με σαφώς ανεβασμένα εκτελεστικά στάνταρ –κάτι που επιβεβαίωσαν και πάνω στο Terra stage– ένιωσα ότι έχουν ένα εμφανές μείον: δεν διαθέτουν το υλικό που θα τους ανεβάσει σκαλί και θα τους δώσει αβάντα για να ξεδιπλώσουν περισσότερες πλευρές των δυνατοτήτων τους. 
 
Rockwave14-2_7
 
Εν ολίγοις –και παρότι μάλιστα γνώριζα τα δύο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ο Συνοδινός, από τα οποία και αντλήθηκε το ρεπερτόριο της εμφάνισης– δεν κατάφερα να πιαστώ από το υλικό παρακολουθώντας τους Greeklish Babylon. Για την ακρίβεια, βρήκα μόνο δύο τραγούδια να εξαιρούνται των παραπάνω, τα “Άιντε Και Ξέχασα” (στο οποίο συμμετείχε και ο νεαρός Μιχάλης Τόλιος με το μπουζούκι του) και “Μικρός Λαός”. Κατά τα λοιπά, βρήκα σωστή τη μετακίνηση του ερμηνευτικού βάρους στη μεριά του Νίκου Ζαδέ, ο οποίος προσθέτει πολλά και σε επίπεδο σκηνικής παρουσίας, μα και σε φωνητική σταθερότητα. Τα απέδειξε όλα αυτά (όχι ότι αμφιβάλλαμε) σκίζοντας στο τέλος το “Kashmir” των Led Zeppelin.
 
Rockwave14-2_8
 
Calexico (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
Είχα πάει να παρακολουθήσω λίγο τους Greeklish Babylon, όταν μου φάνηκε ότι άκουσα μουσική από το Vibe stage. Αλλά οι Calexico, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ήθελαν ακόμα 30 λεπτά για να εμφανισθούν, τι γινόταν; Πήγα λοιπόν προς τα εκεί και τους βρήκα να κάνουν soundcheck για κανά μισάωρο περίπου, οπότε τους είδα να δοκιμάζουν κομμάτια και να κάνουν πλάκα με όσους είχαμε μαζευτεί εκεί. Μόλις τελείωσαν οι Greeklish Babylon, όλα ήταν πλέον έτοιμα. Η τελευταία τους συναυλία στο Fuzz (2012) ήταν sold-out και, παρ' όλο που δεν τους είχα παρακολουθήσει ξανά, ήξερα ότι πρόκειται για συγκρότημα το οποίο ξέρει να διασκεδάζει το κοινό. 
 
Rockwave14-2_9
 
Οι Αμερικανοί ξεκίνησαν με το “Epic” (από το Algiers του '12) και για τα επόμενα 90 λεπτά μας παρουσίασαν ένα χορταστικό σετ, με τραγούδια από όλες τις κυκλοφορίες τους. Όσο πέρναγε μάλιστα η ώρα, τόσο το συγκρότημα όσο και το κοινό άρχισαν ν' ανεβάζουν ρυθμούς, ενώ τραγούδια σαν το “Stray” –πασίγνωστο από τηλεοπτική εκπομπή– ή το “Alone Again Or” έδωσαν την ευκαιρία ν' αρχίσει κι ο χορός κάτω από τη σκηνή. Ευχάριστη έκπληξη η διασκευή τους στο "Bigmouth Strikes Again" των Smiths και κλείσιμο με το "Guero Canelo". 
 
Rockwave14-2_10
 
Η συγκεκριμένη εμφάνιση είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσουν τα φεστιβάλ: βλέπεις δηλαδή έναν καλλιτέχνη που ενδεχομένως δεν έχεις δει ξανά, να παίζει ένα σετ ίδιας διάρκειας με ό,τι θα παρουσίαζε σε μια δικιά του συναυλία. Και αφού μάλιστα έπιασαν και τα γνωστά τους στάνταρ οι Calexico, δεν μπορώ παρά να δηλώσω ευχαριστημένος.
 
Rockwave14-2_11
 
Νατάσσα Μποφίλιου (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Η συμμετοχή της Νατάσσας Μποφίλιου στο φετινό Rockwave έγινε από νωρίς ανέκδοτο και κάτι τέτοιο δεν νομίζω ότι μπορεί να της βγει σε καλό. Φάνηκε να το έχει καταλάβει και η ίδια, καθώς την ένιωσα το βράδυ του Σαββάτου να προσπαθεί πάρα πολύ με τη σκηνική της παρουσία. Από την άλλη, η ερμηνευτική της απόδοση με άφησε με αρκετές απορίες: η εικόνα της αλάνθαστης και με απόλυτο έλεγχο ερμηνεύτριας χάλασε από το πρώτο κιόλας τραγούδι, ενώ καθ' όλη τη διάρκεια του σετ μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως σαν να ήθελε να τα πει γρήγορα και να τελειώνει. 
 
Rockwave14-2_12
 
Παρά τη συντήρηση δυνάμεων, υπήρξαν και ορισμένες πραγματικά υπερβατικές στιγμές –μιλάμε άλλωστε πάντα για μία από τις καλύτερες φωνές στο (σημερινό) ελληνικό πεντάγραμμο. Από την άλλη βέβαια, για ακριβώς τον ίδιο λόγο, δικαιούμαστε να περιμένουμε περισσότερα και να αναρωτιόμαστε αν η υπερπροβολή και η λογική «μέσα σε όλα» μπορούν να τη βοηθήσουν να πάει παραπέρα. 
 
Rockwave14-2_13
 
Συνολικά πάντως, βάζοντας στην εξίσωση την επιλογή της να πει τη “Λόλα” του Κωστή Μαραβέγια (μα σοβαρά τώρα;) και την αποτυχία της –από κοινού με τον Γιάννη Χαρούλη– να φέρει κόσμο στη Μαλακάσα, νομίζω ότι η Μποφίλιου πραγματοποίησε μια εμφάνιση που θα θέλει να ξεχάσει σύντομα. Όπως κι εγώ, αφού το μόνο που κρατάω τελικά είναι το "Έχω Ένα Σχέδιο", ειπωμένο από τον Θέμη Καραμουρατίδη με αυτοπεποίθηση και αρτιότητα που δεν περίμενα.
 
Setlist:
 
Με Τσιγάρα Βαριά/Οι Μέρες Του Φωτός/Ασπιρίνη/Παρέα/Το Ραντεβού/Λόλα/Έχω Ένα Σχέδιο/Το Μέτρημα/Σ’ Έχω Βρει Και Σε Χάνω/Πάμε Ξανά/Η Καρδιά Πονάει Όταν Ψηλώνει/Ευχαριστήριο/Εν Λευκώ
 
Rockwave14-2_14
 
Woodkid (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
O Woodkid ήταν το πρώτο όνομα που ανακοινώθηκε για το Rockwave και για αρκετούς ήταν και το μεγαλύτερο ή καλύτερα το πιο hot από όσα τελικά εμφανίστηκαν στη φετινή εκδοχή του φεστιβάλ. Άλλωστε το καλλιτεχνικό του βιογραφικό είναι εντυπωσιακό: βιντεοκλίπ σε γνωστούς ποπ καλλιτέχνες (Rihanna, Drake, Lana Del Rey), κάτοχος του βραβείου σκηνοθεσίας MVPA, 6 MTV Video Music Awards, αλλά και 5 Χρυσών Λεόντων στο Lions Advertising Festival των Καννών, για την καμπάνια του, "Graffiti" σχετικά με την ευαισθητοποίηση πάνω στο AIDS. Επιπρόσθετα, η πρώτη του κυκλοφορία (The Golden Age), είχε λάβει καλές κριτικές. 
 
Rockwave14-2_15
 
Η εμφάνιση του Σαββάτου χωρίστηκε σε ένα εικαστικό και σ' ένα μουσικό μέρος. Στο εικαστικό ο Woodkid παίρνει άριστα. Τα βιντεοκλίπ για τα τραγούδια του –όπως λ.χ. το “Run Boy Run” ή το “Iron”– προβάλλονταν πίσω από τη σκηνή, ενώ γενικά υπήρχε ένα οπτικό «ντύσιμο» για κάθε τραγούδι που μας παρουσίασε. Αλλά και το στήσιμο της μπάντας του αποδείχθηκε εξίσου ωραίο, με τους μουσικούς που στέκονταν δίπλα του να εκτελούν κάτι σαν χορογραφία: κάθε χτύπημα στα τύμπανα, κάθε τους κίνηση ήταν καλά συγχρονισμένη και σχεδιασμένη από πριν. 
 
Rockwave14-2_16
 
Για το μουσικό κομμάτι έχω ωστόσο μια ένσταση. Το ξέρω ότι η λέξη «υποτονικός» δεν είναι η πιο κατάλληλη για να εκφράσω αυτό που άκουσα –θα ταίριαζε καλύτερα η λέξη «μινιμαλιστικός»· ωστόσο κάτι τέτοιο μου έβγαλε ο Γάλλος καλλιτέχνης. Το είπα μάλιστα και φωναχτά στον συνάδελφο Μιχάλη Τσαντίλα και συμφώνησε μαζί μου, ότι εάν στη θέση του ήταν ο Moby, θα ξεσήκωνε τον κόσμο ακόμα και με αυτά τα τραγούδια, θα έδινε με μια κίνησή του άλλη δυναμική στην όλη συναυλία. Ο Woodkid είναι βέβαια διαφορετικός και το σέβομαι απόλυτα. Απλά η ζυγαριά ανάμεσα στο εικαστικό και στο μουσικό, έγειρε ξεκάθαρα προς το εικαστικό.
 
Rockwave14-2_17
 
Γιάννης Χαρούλης (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Έπειτα από την εμφάνιση του Woodkid, τη μόνη πραγματικά συγκινητική (όπως την εισέπραξα εγώ τουλάχιστον) στο πρόγραμμα του Σαββάτου, κατηφόρισα με πραγματική βαρεμάρα για το Terra stage, όπου ακολουθούσε το σετ του Γιάννη Χαρούλη. Είχα ήδη 7 ώρες φεστιβαλικού σούρτα φέρτα στην πλάτη, οπότε καταλαβαίνετε... Είχα ξεχάσει, όμως –όπως το ξεχνούν και πολλοί όταν μιλάνε ή γράφουν για τον Χαρούλη– ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης κυριολεκτικά ακτινοβολεί πάνω στη σκηνή. 
 
Rockwave14-2_18
 
Κάπως έτσι, το σχεδόν δίωρο σετ του κύλισε χωρίς να το καταλάβω, παρότι ο δημοφιλής τραγουδιστής δεν έκανε τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι κάνει συνήθως και παρά το ότι κινήθηκε σε χαμηλότερα ύψη από εκείνα που είναι ικανός να πιάσει (όπως και η μπάντα του). Για να μην αναφέρω και το δικό του θέμα με το ρεπερτόριο: οι Μαγγανείες δεν περιείχαν σε καμία περίπτωση τα καλύτερα Θανασέϊκα τραγούδια που μπορεί να βρει κανείς, ενώ ούτε οι προηγούμενοι δίσκοι του κινήθηκαν σε ιδιαίτερα αξιόλογα επίπεδα. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος –έστω με πολλά δάνεια από αλλού (η συγκεκριμένη βραδιά, λ.χ., περιείχε από Σαββόπουλο και Πασχαλίδη μέχρι παραδοσιακά)– καταφέρνει να δίνει δυνατές συναυλιακές εμπειρίες και να σου βγάζει με την πρώτη μια συμπάθεια· η οποία είναι εύκολο μετά να μετατραπεί σε λατρεία, πράγμα που ως γνωστόν συμβαίνει για χιλιάδες κόσμου. 
 
Rockwave14-2_19
 
Δεν ξέρω σε τι ακριβώς οφείλεται, πάντως από όλους τους ερμηνευτές-αστέρες που μάς έχουν «σερβιριστεί» τα τελευταία χρόνια, ο Χαρούλης είναι ο πιο συμπαθής και (φαινομενικά έστω) ο πιο ειλικρινής και πηγαίος στην επί σκηνής παρουσία του. Ίσως γιατί δεν προσπαθεί πολύ...
 
Setlist:
 
Μαγγανείες/Ανεμόσκαλα/Της Λήθης Το Πηγάδι/Πλύστρα Του Ουρανού/Του Λασιθιού Η Στράτα/Ο Τρελός/Πάνω Στ’ Αργυρό Σκαμνί/Έλα Πάρε Με/Τριανταφυλλάκι/Ο Ακροβάτης/Ορχηστρικό/Η Ουρά Του Αλόγου/Μαύρη Πεταλούδα/Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι/Χειμωνανθός/Σου Μιλώ Και Κοκκινίζεις/Το Γράμμα/Το Σκουλαρίκι/Σύννεφα Του Γιαλού (encore)
 
Rockwave14-2_20
 
Rockwave14-2_21
 
Booka Shade (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
Κλείσιμο με το βερολινέζο δίδυμο των Booka Shade, που ξεκίνησε το ταξίδι του στην ηλεκτρονική μουσική πριν από περίπου δύο δεκαετίες και παραμένει ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα στη dance κουλτούρα. Η επιλογή όμως να παίξουν παράλληλα με τον Γιάννη Χαρούλη είχε ως αποτέλεσμα να μεταφερθούν όλοι σχεδόν οι θεατές στην άλλη σκηνή: όταν λοιπόν εμφανίστηκαν οι Walter Merziger & Arno Kammermeier, ύστερα από μικρή καθυστέρηση, από κάτω τους βρήκαν μόλις 30-40 άτομα... Τουλάχιστον όμως αυτοί έπαιξαν έστω για τους ελάχιστους, σε αντίθεση με τον Timo Maas την προηγούμενη μέρα, ο οποίος τελικά ούτε που εμφανίστηκε.
 

ΑΤΖΕΝΤΑ

Michael Gira & Norman Westberg (Swans)
18-10-2019

Michael Gira & Norman Westberg (Swans)

Αθήνα - Temple
"Να κάθομαι μόνος μου στο stage μ’ ένα νεκρό κομμάτι ξύλου, μερικά καλώδια και μόνο τη φωνή μου είναι μια πρόκληση που αποφάσισα να βάλω ...
Vassilikos
18-10-2019

Vassilikos

Αθήνα - Σταυρός Του Νότου / Club
Στέλιος Σαλβαδόρ & Μωρά Στη Φωτιά
18-10-2019
15-10-2019

Espen Berg Trio feat. Dimitris Vassilakis

Αθήνα - Half Note Jazz Club
16-10-2019

Η Λίμνη Των Κύκνων

Υπόλοιπη Ελλάδα - Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Κώστας Ανδρέου

Αθήνα - Θέατρο Φούρνος

Brothers From Another Mother (BFAM)

Αθήνα - Half Note Jazz Club

Perturbator

Αθήνα - Gagarin 205
17-10-2019

Chocolate Fest Vol. 2

Αθήνα - Πρώην Αμαξοστάσιο Ο.ΣΥ

Η Λίμνη Των Κύκνων

Υπόλοιπη Ελλάδα - Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Αλέξανδρος Κτιστάκης

Αθήνα - Σταυρός Του Νότου / Club

Σταύρος Σαλαμπασόπουλος

Αθήνα - Half Note Jazz Club

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Τάνια Σκραπαλιώρη
Το κοινό στήριξε την έλευση του περίφημου φεστιβάλ στην Ελλάδα και η 1η μέρα είχε κάμποσες συγκινήσεις. Όσο όμως και να χόρεψαν τον κόσμο οι Acid Arab, οι Modeselector και οι Boys Noize, ...
Άγγελος Κλειτσίκας
Το εγχώριο γκρουπ ωρίμασε με τον πιο όμορφο και γλυκό τρόπο. Και έδωσε πειστικότατα δείγματα της νέας του κατεύθυνσης σε μια sold-out βραδιά στην Αγγλικανική Εκκλησία, που άνοιξε με τον καλύτερο ...
Γιάννης Καγκελάρης
12 χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, τους υποδέχτηκε πολυπληθές ακροατήριο στο Fuzz. Το οποίο και αντάμειψαν με παλλόμενο groove, χειρουργική ακρίβεια και με την εφηβική όρεξη με

ΣΤΗΛΕΣ

Ελένη Τζαννάτου
Ο δεύτερος δίσκος της παρέας του Simon Jeffes ήταν κι αυτός που όρισε τον ήχο τους, με την παιδική του αύρα, τον κομψό μινιμαλισμό και μια αίσθηση του «υψηλού» να μένει πάντα προσγειωμένη σε έναν
Δημήτρης Λιλής
Όσοι νέοι και παλιοί καλλιτέχνες εκδίδουν έργα σε αυτήν την εποχή, πρέπει να ακολουθήσουν μια διαφορετική φόρμουλα. Η οποία αδιαφορεί για το αν είσαι «ο καλύτερος στο δωμάτιο» και απαιτεί να
Άρης Καζακόπουλος

Στην τρίτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους pop δίσκους από το 2010 μέχρι σήμερα... 

Ζώης Χαλκιόπουλος

Λιακάδα, τεχνικό groove, ορίτζιναλ μαύρος ήχος από τα 1970s, μια βραχνή φωνάρα ν' αλωνίζει πότε με blues διαθέσεις, πότε σε soul και να λιώνουν όλα μονοπάτια...

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Βύρων Κριτζάς
Είναι παλιά η πρακτική της μεταφοράς διεθνών επιτυχιών στα ελληνικά, αλλά συχνά έχουμε ακούσει να μπαίνουν οι πλέον άσχετοι στίχοι. Όχι όμως και στις παρακάτω περιπτώσεις, στις οποίες η διασκευή ...
Μιχάλης Τσαντίλας

Ας μη γελιόμαστε: «κρυφά» τραγούδια δεν υπάρχουν, αφού κάθε ηχογράφησή τους έχει ξεσκονιστεί και αναλυθεί εκτενώς. Αλλά ο προβολέας πέφτει συνήθως στα γνωστά κι αγαπημένα. Εδώ λοιπόν διαλέγουμε 10

Μάκης Μηλάτος

Οι άνθρωποι θέλουν πια ν' ακούνε κάτι σε σχέση με τα προβλήματά τους και μ' αυτά που τους απασχολούν. Πήραμε όλοι από ένα τριπάκι που μας πήγε στον «παράδεισο», όμως τώρα τέλειωσε η επίδρασή του και

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Γιάννης Καγκελάρης
Ο ερχομός του στην Αθήνα για μια σόλο συναυλία (Σάββατο 19 Οκτώβρη, στο Second Skin), έδωσε την ευκαιρία να τον βρούμε στο Skype για μια κουβέντα, η οποία ξεκίνησε από το δημιουργικό του παρόν και
Πέννυ Γέρου
Φέρνοντας κοντά ρεύματα της τζαζ, της rock και την ελληνικής παράδοσης, παρουσιάζει έναν ακόμη ανήσυχο δίσκο με τίτλο Το Μεταξύ Μας Διάστημα. Και η εμφάνισή του στο Six d.o.g.s. τη Δευτέρα 21 ...
Δημήτρης Μεντές
Έχοντας καταφέρει να δημιουργήσουν έναν ήδη τεράστιο κατάλογο σκεπτόμενης μουσικής, έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα (Σάββατο 19 Οκτωβρίου, Gagarin) και η σπάνια ευκαιρία να βρεις τον John Dyer
Άγγελος Κλειτσίκας
Ο αινιγματικός Καναδός πειραματιστής έρχεται στην πρώτη ελληνική εκδοχή του περίφημου Sónar Festival (Παρασκευή 11 + Σάββατο 12 Οκτωβρίου, στο Gazi Music Hall, το Acro και το Αμαξοστάσιο Ο.ΣΥ.) κι

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…