View More
Εν αναμονή της κυκλοφορίας του νέου δίσκου των Whereswilder, Movement In Place, από τη United We Fly στις 12 Νοεμβρίου και της live παρουσίασής του ...
Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του Back to Black και η Μάρω Αγγελοπούλου βουτάει στη διαχρονική επιρροή του αριστουργήματος της Amy ...
Η Αγγελική Λάλου συνάντησε τον Γιάννη Βεσλεμέ με αφορμή τη μουσική που γράφει για την παράσταση Παράδεισος που ανεβαίνει στη Στέγη Γραμμάτων και ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο γιορτάζει το Halloween ...
 Τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από τις νέες κυκλοφορίες αυτής της εβδομάδας για τη λίστα του Σαββατοκύριακου από το Avopolis Radio. 
Top story

Ο δίσκος με την εκρηκτική εμφάνιση του καλλιτέχνη, με τίτλο Live from the Acropolis, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 29 Οκτωβρίου

Το κομμάτι αποτελεί το τελικό preview για τη νέα δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος

Πότε θα κυκλοφορήσει το ντοκιμαντέρ για το αγαπημένο Beach Boy;

Ο δημοφιλής rapper τίμησε τη μητέρα του η οποία έφυγε από τη ζωή το προηγούμενο Σαββατοκύριακο σε ηλικία 70 ετών

Το νέο τους κομμάτι με τίτλο “ALYGATYR” κυκλοφόρησε εν μέσω της περιοδείας τους στο Ηνωμένο Βασίλειο

Η σειρά περιλαμβάνει νέες ηχογραφήσεις του "Lights", το οποίο συνοδεύεται από την ταινία μικρού μήκους του Lynch με τίτλο I Touch A Red Button Man

Το αγαπημένο Σκαθάρι εξήγησε ότι πάντα έβρισκε τη διαδικασία παράξενη

«Έχουμε μηδενική ανοχή ως προς ζητήματα κακοποίησης, τόσο σωματικής, όσο και λεκτικής, και αυτή η συμπεριφορά παρατηρείται εδώ και δύο εβδομάδες»

Σήμερα  7μμ με 8μμ παρουσιάζει το νέο της ep "1999".  

Ο Springsteen μίλησε με τον παρουσιαστή για το No Nukes concert film, τη φιλία του με τον Barack Obama και πολλά ακόμη

Ο δημοφιλής rapper ευχαρίστησε τόσο τον Snoop Dogg όσο και τους θαυμαστές του για τη στήριξη στις δύσκολες ώρες που περνά

Τα “West” και “25 Years” περιλαμβάνονται στο original score του Greenwood για το δραματικό western της Campion

Ο frontman των Pulp τραγουδά στα Γαλλικά υποδυόμενος τον pop τραγουδιστή Tip-Top

«Αν το ακούσει ποτέ αυτό ο Eddie [Vedder], φίλε σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ που ήσουν τόσο ευγενικός απέναντι στο συγκρότημά μας»

Η μήνυση που είχε ασκηθεί στο συγκρότημα είχε συγκροτηθεί στη βάση ότι το design της δημοφιλούς μπλούζας τους ήταν αντιγραφή ενός σχεδίου εμπνευσμένου από την Κόλαση του Δάντη.

Rockwave Festival 2014/μέρα 2

Calexico, Νατάσσα Μποφίλιου & Γιάννης Χαρούλης δεν έφεραν τον κόσμο που μας έχουν συνηθίσει στα δικά τους λάιβ και η 2η μέρα στη Μαλακάσα έμεινε έτσι σε χαμηλές πτήσεις, όσον αφορά στην προσέλευση...

avopolis.team
avopolis.team

Calexico, Νατάσσα Μποφίλιου & Γιάννης Χαρούλης δεν έφεραν τον κόσμο που μας έχουν συνηθίσει στα δικά τους λάιβ και η 2η μέρα στη Μαλακάσα έμεινε έτσι σε χαμηλές πτήσεις, όσον αφορά στην προσέλευση...

 
Μπορεί οι Calexico να έχουν αποδεδειγμένα το κοινό τους και ο Γιάννης Χαρούλης με τη Νατάσσα Μποφίλιου να πετυχαίνουν εύκολα εγχώρια sold-out στις δικές τους συναυλίες, ωστόσο ούτε αυτοί κατάφεραν να σώσουν το φετινό Rockwave: οι ανταποκριτές μας πιστοποιούν ότι η προσέλευση παρέμεινε κάτω του αναμενόμενου και τη 2η μέρα, στην οποία την πιο ιδιαίτερη εμφάνιση πραγματοποίησε ο Woodkid, με τους Chinese Basement να κάνουν την έκπληξη στην έναρξη. Υπήρξε λοιπόν ένα σαφές μήνυμα, το οποίο λογικά πρέπει να πήραν οι υπεύθυνοι για τη φετινή επιλογή του line-up. Αναμένουμε επομένως το πώς θα κινηθεί η διοργάνωση για το Rockwave 2015... 
 
Rockwave14-2_2
 
Chinese Basement (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Από όλα όσα σούρνουμε στους διοργανωτές του Rockwave, βρίσκω ως μεγαλύτερο φάουλ το ότι μπάντες όπως οι Chinese Basement αναγκάστηκαν (όπως και άλλες πέρυσι) να παίξουν μπροστά σε ελάχιστο –ελαχιστότατο– κόσμο. Για να καταλάβετε, όταν η τετράδα από τη Θεσσαλονίκη ανέβηκε στo Terra stage, αντίκρυσε μόνο... 3-4 φωτογράφους κι άλλους τόσους θεατές. Το αντιμετώπισαν με χιούμορ πάντως όλο αυτό και σίγουρα δεν τσιγγουνεύτηκαν στο επί του σανιδίου δόσιμο. Έπαιξαν λοιπόν με φουλ δύναμη τα πανκ καταβολών αγχωμένα/αγχωτικά και εντελώς άναρχα ενίοτε τραγούδια τους (“Πολυεστέρας”, “Κατάθλιψη Του Τουρπάν-505”, “Ταβάνι» κλπ.), διασκεύασαν Λένα Πλάτωνος (“Ρόζα Ροζαλία”) και γενικά φάνηκε να το διασκεδάζουν σαν να είχαν μερικές χιλιάδες από κάτω.
 
Rockwave14-2_3
 
Παρότι εμφανώς πιτσιρικάδες (ή μήπως εξ αιτίας αυτού;), οι Chinese Basement απέδειξαν πως διαθέτουν μπόλικο τσαγανό, αλλά και σκηνική συνέπεια, καθώς κι έναν φρόντμαν ο οποίος μαγνήτιζε με τις ερμηνείες και με την όλη πληθωρική παρουσία του. Στον κιθαριστικό τους ήχο προσάρμοσαν κατά περίσταση μπουζούκι, φανφάρα και... ρόδα ποδηλάτου(!), αποδεικνύοντας ότι δεν είναι αέρας κοπανιστός τα όσα αποθεωτικά γράφονται για εκείνους στο διαδίκτυο. Τους βγάζω το καπέλο και τους βάζω στα υπ' όψιν, δεν το συζητώ.
 
Rockwave14-2_4
 
Little Barrie (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
Το πρώτο όνομα που θα έπαιζε στο Vibe Stage ήταν οι Little Barrie: κολλητοί των Primal Scream, με επιρροές που ξεκινούν από το ψυχεδελικό ροκ των πρώιμων 1970s και φτάνουν μέχρι την garage αισθητική των Black Rebel Motorcycle Club και με τις ευλογίες του Steve Ηοwe (Yes, Asia) του οποίου ο γιος –ο Virgil– κάθεται στα ντραμς. Το αγγλικό γκρουπ προσπάθησε να μας «ζεστάνει», ενώ ο ήλιος μας χτύπαγε κατακέφαλα. Ως αποτέλεσμα, οι ελάχιστοι θεατές ψάχναμε για σκιά, ενώ εκείνοι ίδρωναν από την αφόρητη ζέστη.
 
Rockwave14-2_5
 
Ένα μικρό πρόβλημα στην κιθάρα του Barrie Cadogan τους ανάγκασε να παίξουν ξανά το ίδιο τραγούδι, ενώ και στη συνέχεια αντιμετώπισαν ξανά τεχνικά προβλήματα, τα οποία δεν τους βοήθησαν να αποκτήσουν καλή μουσική ροή. Την εμφάνισή τους μάλλον την ξεχάσαμε γρήγορα, οι λιγοστοί που τους είδαμε στη δεύτερη μέρα του Rockwave 2014.
 
Rockwave14-2_6
 
Greeklish Babylon (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Οι Greeklish Babylon είναι ουσιαστικά το γκρουπ που συνοδεύει τον Γιάννη Χαρούλη στις εμφανίσεις του, με διαφορετικό όμως frontman και άλλον ήχο. Μιλάμε δηλαδή για τους Παύλο Συνοδινό, Μιχάλη Πορφύρη, Πάνο Τόλιο & Νίκο Ζαδέ, οι οποίοι κινούνται σε ροκ/ποπ μονοπάτια (με αυτήν την προτεραιότητα), χωρίς να αποκλείουν και κάποιες επιπλέον προσμίξεις. Παρότι μιλάμε για μπάντα με σαφώς ανεβασμένα εκτελεστικά στάνταρ –κάτι που επιβεβαίωσαν και πάνω στο Terra stage– ένιωσα ότι έχουν ένα εμφανές μείον: δεν διαθέτουν το υλικό που θα τους ανεβάσει σκαλί και θα τους δώσει αβάντα για να ξεδιπλώσουν περισσότερες πλευρές των δυνατοτήτων τους. 
 
Rockwave14-2_7
 
Εν ολίγοις –και παρότι μάλιστα γνώριζα τα δύο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει ο Συνοδινός, από τα οποία και αντλήθηκε το ρεπερτόριο της εμφάνισης– δεν κατάφερα να πιαστώ από το υλικό παρακολουθώντας τους Greeklish Babylon. Για την ακρίβεια, βρήκα μόνο δύο τραγούδια να εξαιρούνται των παραπάνω, τα “Άιντε Και Ξέχασα” (στο οποίο συμμετείχε και ο νεαρός Μιχάλης Τόλιος με το μπουζούκι του) και “Μικρός Λαός”. Κατά τα λοιπά, βρήκα σωστή τη μετακίνηση του ερμηνευτικού βάρους στη μεριά του Νίκου Ζαδέ, ο οποίος προσθέτει πολλά και σε επίπεδο σκηνικής παρουσίας, μα και σε φωνητική σταθερότητα. Τα απέδειξε όλα αυτά (όχι ότι αμφιβάλλαμε) σκίζοντας στο τέλος το “Kashmir” των Led Zeppelin.
 
Rockwave14-2_8
 
Calexico (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
Είχα πάει να παρακολουθήσω λίγο τους Greeklish Babylon, όταν μου φάνηκε ότι άκουσα μουσική από το Vibe stage. Αλλά οι Calexico, σύμφωνα με το πρόγραμμα, ήθελαν ακόμα 30 λεπτά για να εμφανισθούν, τι γινόταν; Πήγα λοιπόν προς τα εκεί και τους βρήκα να κάνουν soundcheck για κανά μισάωρο περίπου, οπότε τους είδα να δοκιμάζουν κομμάτια και να κάνουν πλάκα με όσους είχαμε μαζευτεί εκεί. Μόλις τελείωσαν οι Greeklish Babylon, όλα ήταν πλέον έτοιμα. Η τελευταία τους συναυλία στο Fuzz (2012) ήταν sold-out και, παρ' όλο που δεν τους είχα παρακολουθήσει ξανά, ήξερα ότι πρόκειται για συγκρότημα το οποίο ξέρει να διασκεδάζει το κοινό. 
 
Rockwave14-2_9
 
Οι Αμερικανοί ξεκίνησαν με το “Epic” (από το Algiers του '12) και για τα επόμενα 90 λεπτά μας παρουσίασαν ένα χορταστικό σετ, με τραγούδια από όλες τις κυκλοφορίες τους. Όσο πέρναγε μάλιστα η ώρα, τόσο το συγκρότημα όσο και το κοινό άρχισαν ν' ανεβάζουν ρυθμούς, ενώ τραγούδια σαν το “Stray” –πασίγνωστο από τηλεοπτική εκπομπή– ή το “Alone Again Or” έδωσαν την ευκαιρία ν' αρχίσει κι ο χορός κάτω από τη σκηνή. Ευχάριστη έκπληξη η διασκευή τους στο "Bigmouth Strikes Again" των Smiths και κλείσιμο με το "Guero Canelo". 
 
Rockwave14-2_10
 
Η συγκεκριμένη εμφάνιση είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσουν τα φεστιβάλ: βλέπεις δηλαδή έναν καλλιτέχνη που ενδεχομένως δεν έχεις δει ξανά, να παίζει ένα σετ ίδιας διάρκειας με ό,τι θα παρουσίαζε σε μια δικιά του συναυλία. Και αφού μάλιστα έπιασαν και τα γνωστά τους στάνταρ οι Calexico, δεν μπορώ παρά να δηλώσω ευχαριστημένος.
 
Rockwave14-2_11
 
Νατάσσα Μποφίλιου (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Η συμμετοχή της Νατάσσας Μποφίλιου στο φετινό Rockwave έγινε από νωρίς ανέκδοτο και κάτι τέτοιο δεν νομίζω ότι μπορεί να της βγει σε καλό. Φάνηκε να το έχει καταλάβει και η ίδια, καθώς την ένιωσα το βράδυ του Σαββάτου να προσπαθεί πάρα πολύ με τη σκηνική της παρουσία. Από την άλλη, η ερμηνευτική της απόδοση με άφησε με αρκετές απορίες: η εικόνα της αλάνθαστης και με απόλυτο έλεγχο ερμηνεύτριας χάλασε από το πρώτο κιόλας τραγούδι, ενώ καθ' όλη τη διάρκεια του σετ μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως σαν να ήθελε να τα πει γρήγορα και να τελειώνει. 
 
Rockwave14-2_12
 
Παρά τη συντήρηση δυνάμεων, υπήρξαν και ορισμένες πραγματικά υπερβατικές στιγμές –μιλάμε άλλωστε πάντα για μία από τις καλύτερες φωνές στο (σημερινό) ελληνικό πεντάγραμμο. Από την άλλη βέβαια, για ακριβώς τον ίδιο λόγο, δικαιούμαστε να περιμένουμε περισσότερα και να αναρωτιόμαστε αν η υπερπροβολή και η λογική «μέσα σε όλα» μπορούν να τη βοηθήσουν να πάει παραπέρα. 
 
Rockwave14-2_13
 
Συνολικά πάντως, βάζοντας στην εξίσωση την επιλογή της να πει τη “Λόλα” του Κωστή Μαραβέγια (μα σοβαρά τώρα;) και την αποτυχία της –από κοινού με τον Γιάννη Χαρούλη– να φέρει κόσμο στη Μαλακάσα, νομίζω ότι η Μποφίλιου πραγματοποίησε μια εμφάνιση που θα θέλει να ξεχάσει σύντομα. Όπως κι εγώ, αφού το μόνο που κρατάω τελικά είναι το "Έχω Ένα Σχέδιο", ειπωμένο από τον Θέμη Καραμουρατίδη με αυτοπεποίθηση και αρτιότητα που δεν περίμενα.
 
Setlist:
 
Με Τσιγάρα Βαριά/Οι Μέρες Του Φωτός/Ασπιρίνη/Παρέα/Το Ραντεβού/Λόλα/Έχω Ένα Σχέδιο/Το Μέτρημα/Σ’ Έχω Βρει Και Σε Χάνω/Πάμε Ξανά/Η Καρδιά Πονάει Όταν Ψηλώνει/Ευχαριστήριο/Εν Λευκώ
 
Rockwave14-2_14
 
Woodkid (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
O Woodkid ήταν το πρώτο όνομα που ανακοινώθηκε για το Rockwave και για αρκετούς ήταν και το μεγαλύτερο ή καλύτερα το πιο hot από όσα τελικά εμφανίστηκαν στη φετινή εκδοχή του φεστιβάλ. Άλλωστε το καλλιτεχνικό του βιογραφικό είναι εντυπωσιακό: βιντεοκλίπ σε γνωστούς ποπ καλλιτέχνες (Rihanna, Drake, Lana Del Rey), κάτοχος του βραβείου σκηνοθεσίας MVPA, 6 MTV Video Music Awards, αλλά και 5 Χρυσών Λεόντων στο Lions Advertising Festival των Καννών, για την καμπάνια του, "Graffiti" σχετικά με την ευαισθητοποίηση πάνω στο AIDS. Επιπρόσθετα, η πρώτη του κυκλοφορία (The Golden Age), είχε λάβει καλές κριτικές. 
 
Rockwave14-2_15
 
Η εμφάνιση του Σαββάτου χωρίστηκε σε ένα εικαστικό και σ' ένα μουσικό μέρος. Στο εικαστικό ο Woodkid παίρνει άριστα. Τα βιντεοκλίπ για τα τραγούδια του –όπως λ.χ. το “Run Boy Run” ή το “Iron”– προβάλλονταν πίσω από τη σκηνή, ενώ γενικά υπήρχε ένα οπτικό «ντύσιμο» για κάθε τραγούδι που μας παρουσίασε. Αλλά και το στήσιμο της μπάντας του αποδείχθηκε εξίσου ωραίο, με τους μουσικούς που στέκονταν δίπλα του να εκτελούν κάτι σαν χορογραφία: κάθε χτύπημα στα τύμπανα, κάθε τους κίνηση ήταν καλά συγχρονισμένη και σχεδιασμένη από πριν. 
 
Rockwave14-2_16
 
Για το μουσικό κομμάτι έχω ωστόσο μια ένσταση. Το ξέρω ότι η λέξη «υποτονικός» δεν είναι η πιο κατάλληλη για να εκφράσω αυτό που άκουσα –θα ταίριαζε καλύτερα η λέξη «μινιμαλιστικός»· ωστόσο κάτι τέτοιο μου έβγαλε ο Γάλλος καλλιτέχνης. Το είπα μάλιστα και φωναχτά στον συνάδελφο Μιχάλη Τσαντίλα και συμφώνησε μαζί μου, ότι εάν στη θέση του ήταν ο Moby, θα ξεσήκωνε τον κόσμο ακόμα και με αυτά τα τραγούδια, θα έδινε με μια κίνησή του άλλη δυναμική στην όλη συναυλία. Ο Woodkid είναι βέβαια διαφορετικός και το σέβομαι απόλυτα. Απλά η ζυγαριά ανάμεσα στο εικαστικό και στο μουσικό, έγειρε ξεκάθαρα προς το εικαστικό.
 
Rockwave14-2_17
 
Γιάννης Χαρούλης (Terra stage)
του Μιχάλη Τσαντίλα
 
Έπειτα από την εμφάνιση του Woodkid, τη μόνη πραγματικά συγκινητική (όπως την εισέπραξα εγώ τουλάχιστον) στο πρόγραμμα του Σαββάτου, κατηφόρισα με πραγματική βαρεμάρα για το Terra stage, όπου ακολουθούσε το σετ του Γιάννη Χαρούλη. Είχα ήδη 7 ώρες φεστιβαλικού σούρτα φέρτα στην πλάτη, οπότε καταλαβαίνετε... Είχα ξεχάσει, όμως –όπως το ξεχνούν και πολλοί όταν μιλάνε ή γράφουν για τον Χαρούλη– ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης κυριολεκτικά ακτινοβολεί πάνω στη σκηνή. 
 
Rockwave14-2_18
 
Κάπως έτσι, το σχεδόν δίωρο σετ του κύλισε χωρίς να το καταλάβω, παρότι ο δημοφιλής τραγουδιστής δεν έκανε τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι κάνει συνήθως και παρά το ότι κινήθηκε σε χαμηλότερα ύψη από εκείνα που είναι ικανός να πιάσει (όπως και η μπάντα του). Για να μην αναφέρω και το δικό του θέμα με το ρεπερτόριο: οι Μαγγανείες δεν περιείχαν σε καμία περίπτωση τα καλύτερα Θανασέϊκα τραγούδια που μπορεί να βρει κανείς, ενώ ούτε οι προηγούμενοι δίσκοι του κινήθηκαν σε ιδιαίτερα αξιόλογα επίπεδα. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος –έστω με πολλά δάνεια από αλλού (η συγκεκριμένη βραδιά, λ.χ., περιείχε από Σαββόπουλο και Πασχαλίδη μέχρι παραδοσιακά)– καταφέρνει να δίνει δυνατές συναυλιακές εμπειρίες και να σου βγάζει με την πρώτη μια συμπάθεια· η οποία είναι εύκολο μετά να μετατραπεί σε λατρεία, πράγμα που ως γνωστόν συμβαίνει για χιλιάδες κόσμου. 
 
Rockwave14-2_19
 
Δεν ξέρω σε τι ακριβώς οφείλεται, πάντως από όλους τους ερμηνευτές-αστέρες που μάς έχουν «σερβιριστεί» τα τελευταία χρόνια, ο Χαρούλης είναι ο πιο συμπαθής και (φαινομενικά έστω) ο πιο ειλικρινής και πηγαίος στην επί σκηνής παρουσία του. Ίσως γιατί δεν προσπαθεί πολύ...
 
Setlist:
 
Μαγγανείες/Ανεμόσκαλα/Της Λήθης Το Πηγάδι/Πλύστρα Του Ουρανού/Του Λασιθιού Η Στράτα/Ο Τρελός/Πάνω Στ’ Αργυρό Σκαμνί/Έλα Πάρε Με/Τριανταφυλλάκι/Ο Ακροβάτης/Ορχηστρικό/Η Ουρά Του Αλόγου/Μαύρη Πεταλούδα/Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι/Χειμωνανθός/Σου Μιλώ Και Κοκκινίζεις/Το Γράμμα/Το Σκουλαρίκι/Σύννεφα Του Γιαλού (encore)
 
Rockwave14-2_20
 
Rockwave14-2_21
 
Booka Shade (Vibe stage)
του Παναγιώτη Λουκά
 
Κλείσιμο με το βερολινέζο δίδυμο των Booka Shade, που ξεκίνησε το ταξίδι του στην ηλεκτρονική μουσική πριν από περίπου δύο δεκαετίες και παραμένει ένα από τα πιο επιδραστικά σχήματα στη dance κουλτούρα. Η επιλογή όμως να παίξουν παράλληλα με τον Γιάννη Χαρούλη είχε ως αποτέλεσμα να μεταφερθούν όλοι σχεδόν οι θεατές στην άλλη σκηνή: όταν λοιπόν εμφανίστηκαν οι Walter Merziger & Arno Kammermeier, ύστερα από μικρή καθυστέρηση, από κάτω τους βρήκαν μόλις 30-40 άτομα... Τουλάχιστον όμως αυτοί έπαιξαν έστω για τους ελάχιστους, σε αντίθεση με τον Timo Maas την προηγούμενη μέρα, ο οποίος τελικά ούτε που εμφανίστηκε.
 

Top story

Εν αναμονή της κυκλοφορίας του νέου δίσκου των Whereswilder, Movement In Place, από τη United We Fly στις 12 Νοεμβρίου και της live παρουσίασής του στο six d.o.g.s ο Άγγελος Κλειτσίκας συναντήθηκε μαζί τους, συζητώντας μεταξύ άλλων το γιατί η Billie Eilish είναι η ροκ μπάντα του σήμερα, την αδιαφορία της πολιτείας για τους μουσικούς και την

Δεκαπέντε χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του Back to Black και η Μάρω Αγγελοπούλου βουτάει στη διαχρονική επιρροή του αριστουργήματος της Amy Winehouse.

Το πρώτο "In Women We Trust" event της χρονιάς από το Plisskën Festival και το British Council είναι γεγονός και θα το γιορτάσουν με ένα λαμπερό πάρτι με Female Only Line Up

Η Αγγελική Λάλου συνάντησε τον Γιάννη Βεσλεμέ με αφορμή τη μουσική που γράφει για την παράσταση Παράδεισος που ανεβαίνει στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο γιορτάζει το Halloween με 4 σύντομες και πέρα ως πέρα φανταστικές “επιστολές τρόμου”.

 Τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από τις νέες κυκλοφορίες αυτής της εβδομάδας για τη λίστα του Σαββατοκύριακου από το Avopolis Radio. 

Την ημέρα της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, Sympathy for Life, ο μπροστάρης του γκρουπ, Andrew Savage μας μίλησε σχεδόν για τα πάντα: την κατάσταση του ροκ σήμερα, την πραγματική επανάσταση και για το πως οι Parquet Courts ήταν πάντα μία μπάντα για χορό. 

Στο νέο του Diggin o Ζώης Χαλκιόπουλος μεταφράζει τους Poll σε Αγάπη.
Εμπνευσμένος από τη ρήση του Neil Young, ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει 5 τραγούδια που μοιάζει να ακούγονται καλύτερα στις live εκτελέσεις τους από τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις. Συν ένα opposite effect - έκπληξη.
Kάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) ζει με δύο ταινίες που του πήραν το μυαλό.

Ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος έγραψε το ελληνικό Trainspotting και επιλέγει ένα soundtrack εμπνευσμένο από 10 καρέ του βιβλίου.

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο σημερινό Listomania -κατ' εξαίρεση- δεν φτιάχνει κάποια λίστα, αλλά αναλύει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών του Pitchfork για τους 200 καλύτερους δίσκους των 25 χρόνων λειτουργίας του. 

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει ξανά γύρω από το διάσημο εξώφυλλο του Nevermind  των Nirvana, o Μάκης Μηλάτος σταχυολογεί 15 εμβληματικά  album covers που σήμερα, ίσως, δεν θα είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ενώ φαινομενικά ασχολείται με το beef Πετράκου - Active Member ουσιαστικά σας προσφέρει "αμόλυβδη" Σωτηρία.

Top