Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος ...
Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.
Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, ...
Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Στο "Sour Candy" η ποπ σταρ ενώνει τις δυνάμεις της με το k-pop girl group, μια ημέρα πριν ακούσουμε το Chromatica.

Και μάλιστα στο ντοκιμαντέρ θα δούμε και τον Jim Jarmusch...

Το Massey Fucking Hall ηχογραφήθηκε σε εμφάνιση της μπάντας στο Τορόντο το 2017.

Σε μεγάλη πανευρωπαϊκή έρευνα, μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων απάντησε ότι νιώθει άνετα να επιστρέψει σε συναυλίες και φεστιβάλ. 

Το 2017, 20 εκατομμύρια άνθρωποι "πάλεψαν" διαδικτυακά για ένα εισιτήριο στο tribute για τον συν-ιδρυτή της Atlantic, Ahmet Ertegün.

Ένας διαδικτυακός προορισμός με events από καλλιτέχνες όπως Anna Netrebko, Daniel Barenboim, Rudolf Buchbinder, Andris ...

Η 18χρονη ποπ σταρ έφτιαξε μόνη της το συγκεκριμένο βίντεο το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί πρόσφατα και στην περιοδεία της.

Έγινε γνωστός και ο τίτλος για τον δίσκο που θα ακούσουμε στις 5 Σεπτεμβρίου.

Με τη στολή Micrashell θα μπορούμε να μπούμε στο moshpit με ασφάλεια -αφήστε που θα μοιάζουμε με sci-fi ήρωες...

Bob Dylan

Προσέλευση αισθητά μικρότερη σε σύγκριση με το 2010, καλύτερες όμως οι επιδόσεις και μεγαλύτερη η συγκίνηση...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Προσέλευση αισθητά μικρότερη σε σύγκριση με το 2010, καλύτερες όμως οι επιδόσεις και μεγαλύτερη η συγκίνηση...

Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να γράφεις βλακείες για τον Dylan ή να αναπαράγεις τα χιλιοειπωμένα κλισέ γύρω από τον μύθο του –άσε που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να καταφέρεις και τα δύο ταυτόχρονα... Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι ο φόβος μήπως πέσεις σε ατοπήματα μπορεί να σε κάνει να παραλύσεις μπροστά στη λευκή οθόνη· να σε αφήσει απλά χαμένο να κοιτάς τον κέρσορα που αναβοσβήνει, σα να ρωτάει: «με έχεις στημένο τόση ώρα εδώ, τι θα γίνει;».

Ο γερο-Bob, πάντως, δεν μας έστησε καθόλου τη Δευτέρα στη Μαλακάσα: μόλις 5-6 λεπτά από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης βρισκόταν στη σκηνή, μαυροντυμένος, με το καπέλο του «καρφωμένο» στο κεφάλι και τη φυσαρμόνικα στην τσέπη, πλαισιωμένος από τους πέντε, επίσης τσίλικα ντυμένους, μουσικούς του. Και αν είσαι από εκείνους που, τέλος πάντων, έχουν μια κάποια ιδέα για το συγκεκριμένο... ον, παθαίνεις κάτι με το που τον βλέπεις· έστω κι αν ήσουν παρών και στην προ τετραετίας συναυλία του στον ίδιο χώρο –αλλά όχι και στην ίδια σκηνή, αφού η ιδιαίτερα χαμηλή προσέλευση ανάγκασε αυτή τη φορά τους διοργανωτές να στήσουν το event στο Vibe Stage του TerraVibe.

Bbdl_2

Θα μπορούσα να αποφύγω εντελώς τις περιγραφές, άλλωστε τα όσα εκτυλίσσονται στις εμφανίσεις του Dylan τα τελευταία χρόνια περιγράφονται άψογα στο πρόσφατο άρθρο του Βύρωνα Κριτζά (δες εδώ). Τουτέστιν, ο μαέστρος επέλεξε να σταθεί κυρίως στο πιο πρόσφατο υλικό του και μόνο σποραδικά έπαιξε «κλασικά και αγαπημένα» από το αχανές ρεπερτόριό του. Φυσικά, άλλαξε ολονών τα φώτα: ούτε από τις μελωδίες, ούτε από τους ρυθμούς μπορούσες να βγάλεις άκρη σχετικά με το τι άκουγες κάθε στιγμή. Αν είχες βέβαια αφτί που πιάνει αρμονικές ακολουθίες κάτι γινόταν, έλα όμως που πολλά από τα τραγούδια μοιάζουν μεταξύ τους! Ευτυχώς, μέσα από το... κρώξιμο της φωνής του έπιανες καμιά λέξη ή φράση κι έκανες τη δουλειά σου.

Όχι ότι ήταν ανάγκη, εδώ που τα λέμε, να ήξερες ακριβώς τι ακούς για να περάσεις καλά. Και γι' αυτό ευθύνονταν οι κύριοι με τα γκρι, οι υπέρτατοι τυπάδες της μπάντας, οι οποίοι έπαιζαν απίστευτα, διαβαίνοντας το στενό μεταξύ χημείας και... «χυμείας» (sic) σα να κάνανε το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Ακόμα κι αν έχεις διαβάσει περί της τηλεπαθητικής επικοινωνίας που συντελείται επί σκηνής μεταξύ του Dylan και των μουσικών του, είναι εντελώς άλλο πράγμα να τη βλέπεις να συμβαίνει μπροστά σου –και μάλιστα ξανά και ξανά. Κάπως έτσι, το σώμα άρχισε να μην υπακούει και τα πόδια να χορεύουν μόνα τους, ασταμάτητα, για τη 1 ώρα και 45 λεπτά που κράτησε το σόου.

Bbdl_3

Ήταν όλα καλύτερα από την προηγούμενη φορά τη Δευτέρα το βράδυ: η μπάντα έπαιζε καλύτερα, ο Dylan έπαιζε και τραγουδούσε καλύτερα (περιοριζόμενος μόνο στο πιάνο και στη φυσαρμόνικα πάντως), ο ήχος –ένα από τα σημεία που συζητήθηκαν έντονα το 2010– ήταν επίσης πολύ καλύτερος (έστω κι αν αρχικά ήταν χάλια, έστω κι αν σε όλη τη βραδυά ο γερο-Bob και τα όργανά του ξεχώριζαν πολύ σε σχέση με τον ήχο των μουσικών του). Σίγουρα η ατμόσφαιρα ήταν καλύτερη, τολμώ να πω ότι και η συγκίνηση ήταν μεγαλύτερη· για μένα, δηλαδή, δεν ξέρω για τους υπόλοιπους. Εν ολίγοις, ήταν όλα βελτιωμένα εκτός της προσέλευσης –πάντως, αν το καλοσκεφτείς, καλύτερα λίγοι και καλοί, παρά πολλοί και γκρινιάρηδες. Από την άλλη, αυτή η τελευταία παράμετρος ίσως σημαίνει ότι δεν θα τον ξαναδούμε στα μέρη μας...

Μπορεί κάποιοι να σκεφτούν ότι δεν τρέχει και τίποτα αν έτσι γίνουν τα πράγματα, ότι ούτως ή άλλως ο Dylan δεν είναι πια αυτό που ήταν, ότι δεν ορίζει πια τη φωνή του, το κορμί του, την τέχνη του, ότι το κάνει για τα λεφτά, ότι... ότι... ότι... Αυτούς σίγουρα δεν τους πείθει ούτε ο Κριτζάς, οπότε είναι μάταιο να προσπαθήσω εγώ. Πού να τους εξηγείς ότι άνθρωποι σαν τον Dylan είναι κινούμενες ρωγμές στον χωροχρόνο, πως κάθε στιγμή που τους παρακολουθείς επί τω έργω σού ανοίγεται μια πόρτα προς τον κόσμο τους, η οποία δεν θα ανοίξει ποτέ ξανά και για κανέναν...

Bbdl_4

Αλλά είδατε, να, άρχισα κι εγώ να γράφω σαχλαμάρες τώρα και ποιος ενδιαφέρεται να διαβάζει τέτοιες. Σίγουρα όχι ο ίδιος ο Dylan, άλλωστε φρόντισε στο Terra Vibe να μας δηλώσει εμφατικά τη στάση του απέναντι σε όλα αυτά με το πρώτο, κιόλας, κομμάτι: «I used to care», μάς τραγούδησε, «but things have changed»...

Setlist:

1. Things Have Changed

2. She Belongs To Me

3. Beyond Here Lies Nothing

4. Huck’s Tune

5. The Levee’s Gonna Break

6. Shelter From The Storm

7. Million Miles

8. Girl From TheNorth Country

9. Summer Days

10. Desolation Row

11. Tweedle Dee & Tweedle Dum

12. Duquesne Whistle

13. Visions Of Johanna

14. Thunder On The Mountain

15. Ballad Of A Thin Man

Encore

16. All Along The Watchtower

 

 

Top story

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος στο να εντοπίζει μεγάλες ιδέες παρά να εκφράζει μεγάλα συναισθήματα.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Όταν ξαναγράφεις καλά την ιστορία, έχεις μια «διαβασμένη» επικαιροποίηση της. Τι γίνεται, όμως, όταν το κάνεις σαν μια φθηνή ταινία της Marvel; Ο Ανδρέας Κύρκος βάζει στη ζυγαριά τα τηλεοπτικά παραδείγματα του The Plot Against America και του Hunters και είναι ξεκάθαρος προς τα που αυτή γέρνει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Instagram





Top