View More
Εμπνευσμένος από τη ρήση του Neil Young, ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει 5 τραγούδια που μοιάζει να ακούγονται καλύτερα στις live εκτελέσεις τους από ...
Kάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε ...
Ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος έγραψε το ελληνικό Trainspotting και επιλέγει ένα soundtrack εμπνευσμένο από 10 καρέ του βιβλίου.
Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο σημερινό Listomania -κατ' εξαίρεση- δεν φτιάχνει κάποια λίστα, αλλά αναλύει τα αποτελέσματα ...
Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει ξανά γύρω από το διάσημο εξώφυλλο του Nevermind  των Nirvana, o Μάκης Μηλάτος σταχυολογεί 15 εμβληματικά  ...
Top story

Το τρίτο κομμάτι της νέας δισκογραφικής δουλειάς των αγαπημένων Νορβηγών του ελληνικού κοινού είναι γεγονός

Το βιβλίο περιλαμβάνει κλασικές και προηγουμένως αδημοσίευτες φωτογραφίες του συγκροτήματος που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων, αλλά και στη μεγάλη περιοδεία τους για το Black Album

Η βασίλισσα της pop συμμετέχει τόσο στη συγγραφή του σεναρίου όσο και στη σκηνοθεσία της «οπτικής αυτοβιογραφίας» της ζωής της

Το διπλό άλμπουμ θα περιλαμβάνει ακυκλοφόρητα μέχρι σήμερα κομμάτια, πρώιμες δουλειές του συγκροτήματος, EPs και B-sides

Δείτε το video για το πρώτο τους single, “Prester John”, αλλά και τις ημερομηνίες της επικείμενης περιοδείας τους

Στροφή στο νεανικό κοινό κάνει η ΕΡΤ2, η οποία προσθέτει στο πρόγραμμά της εκπομπές για τη μουσική, την pop culture, τα ταξίδια, τον φεμινισμό και πολλά άλλα

Στο Who Killed the KLF? χρησιμοποιούνται μουσικά κομμάτια του συγκροτήματος χωρίς την άδειά του

Ο πρώην κιθαρίστας των Slint πρόκειται να αντικαταστήσει τον εκλιπόντα Andy Gill στην αμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος

Η μπάντα θα γιορτάσει την επέτειο κυκλοφορίας του εμβληματικού άλμπουμ το 2022

Οι δημοφιλείς rappers εμφανίζονται στο sci-fi visual του κομματιού να πιλοτάρουν ένα διαστημόπλοιο, αλλά και να παρτάρουν με stripper εξωγήινους στον πλανήτη Snoopiter

Pool parties, ένα κάστρο στο Leicestershire και μια λιποθυμία της Βασίλισσας Ελισάβετ στο ηδονιστικό video του “ANNIVERSARY”

Ακούστε το κομμάτι από τον νέο τους δίσκο με τίτλο Sympathy For Life

Η ίδια πρόκειται να ξεκινήσει μια μίνι βρετανική περιοδεία από την επόμενη εβδομάδα

Η βραβευμένη ηθοποιός επικοινώνησε με τον Bowie μόλις μια εβδομάδα πριν από τον θάνατό του το 2016

Beatles & Beach Boys: Το θέμα δεν ήταν ανταγωνιστικό

Τα πεδία δοκιμών ήχου που προϋπήρχαν στις φαρέτρες του ασυνείδητου των Beach Boys και των Beatles, τους οδήγησαν στον θρίαμβο μέσω της κατάκτησης του νέου στουντιακού ήχου

Στυλιανός Τζιρίτας
Στυλιανός Τζιρίτας

Τα πεδία δοκιμών ήχου που προϋπήρχαν στις φαρέτρες του ασυνείδητου των Beach Boys και των Beatles, τους οδήγησαν στον θρίαμβο μέσω της κατάκτησης του νέου στουντιακού ήχου

Ήταν πριν από μόλις 3 χρόνια όταν, στα πλαίσια μιας παρέας μουσικών, διαφώνησα με τον διακεκριμένο ηχολήπτη και παραγωγό Στέλιο Εφεντάκη –συνεργάτη μου στη μουσική τότε– περί των συντεταγμένων που ορίζουν ανά εποχή την αισθητική των παραγωγών. Μάλιστα στο επίκεντρο είχε βρεθεί ο Butch Vig, ένας άνθρωπος που αναντίρρητα έχει επηρεάσει όσο λίγοι τον ήχο των 1990s, είτε με τους δίσκους του σχήματός του (των Garbage), είτε με τις παραγωγές του (βλέπε Nirvana και Smashing Pumpkins). 
 
H διαφωνία με τον συνονόματό μου ήταν πάνω στο εξής ερώτημα: η τεχνολογία ή οι κοινωνικές συντεταγμένες ορίζουν την αισθητική του ήχου ανά εποχή; Να υποσημειώσω ότι ήμουν πεπεισμένος για το δεύτερο, σε αντίθεση με το συνομιλητή μου, που πίστευε ότι η τεχνολογία υποβοηθάει την παραγωγή στο να πραγματώσει τις ιδέες του δημιουργού· εντούτοις, μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, παραδέχθηκα πως αυτό που ισχύει βρίσκεται ανάμεσα στις δύο δοκούς. Το ταβάνι έγινε δηλαδή φανερό ότι στηρίζεται μόνο αν μπορεί κανείς να συγκεράσει τις δύο συνιστώσες (ή μήπως τεθλασμένες;).
 
Τουτέστιν, η συντηρητική Αμερική των 1980s επέβαλλε την απλούστατη δόμηση των ενορχηστρώσεων στις mainstream επιτυχίες, ενώ στη Βρετανία η αντίδραση στη θατσερική ρομφαία επέβαλε την εξαφάνιση των χαμηλών (ποιος θέλει να χορέψει, πρέπει να αντιδράσουμε με θορυβικές μεσαίες). Ακραίο; Όχι, διότι η συλλογιστική γύρω από τον ήχο και το τι γίνεται αποδεκτό από το κοινό περνάει μέσα από το κεφάλι των παραγωγών, ακριβώς επειδή θέλουν το τελικό τους αποτέλεσμα να είναι επιτυχημένο. 
 
Avotek7_2
 
Δεν υπάρχει λ.χ. περίπτωση ο George Martin να έμπλεκε τους Beatles σε τέτοια πολιτισμικά σαφάρι, αν η ίδια η εποχή δεν ζητούσε το καινούργιο. Και τα 1960s αιτούνταν το καινούργιο σε όλους τους τομείς, καθώς και το σπάσιμο της φόρμας –άσχετα αν η τεχνολογία ήταν τότε στα σπάργανα, ελάχιστα πιο πέρα από τα μηχανήματα με τα οποία ο  Sam Phillips ηχογράφησε τον Elvis, ξεκινώντας το όλο πράγμα. Υπήρχαν όμως πολλές διαφοροποιήσεις στα υπόλοιπα πεδία. Ο κεντροευρωπαϊκός διαφωτισμός ήρθε στη μουσική με την έλευση των Γάλλων concretάδων και του Karlheinz Stockhausen, έχοντας ήδη από τη δεκαετία του 1950 δημιουργήσει προηγούμενο στον χώρο των μηχανικών ήχου, ακριβώς επειδή η φυσιολογία των ηχογραφήσεων σχετιζόταν άμεσα με την εξέλιξη της τεχνολογίας. 
 
Avotek7_3
 
Την ίδια στιγμή στην Αμερική τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά, διότι η μουσική βιομηχανία είχε κεφαλές άλλης λογικής στα επάνω κλιμάκια. Όχι πως στην Ευρώπη τα πράγματα λειτουργούσαν σε ρυθμούς κονστρουκτιβισμού, αλλά όπως και να το κάνουμε στις U.S.A. ο στόχος ήταν σαφώς κεντραρισμένος στα «θέλω» της νεολαίας, της νέας μεγάλης εμπορικής κάστας του κοινού, αυτής που εν τέλει κρατούσε τις τύχες των charts μετά το ξέσπασμα της Sun Records. Όπως κι όλο το σύστημα αξιών της αμερικανικής κοινωνίας, έτσι και οι Αμερικανοί ηχολήπτες είχαν σαν ιδεώδες την απόλυτη εξειδίκευση· ως εκ τούτου, οι προσπάθειες για το καινούργιο κατευθύνονταν προς ό,τι ονομάζουμε «τεχνολογικό νεωτερισμό» (παραμένει έτσι κι αλλιώς μέχρι και τις ημέρες μας). 
 
Ο Brian Wilson ουσιαστικά λοιπόν δεν εφηύρε ποπ, μα τον καινούργιο τρόπο να ακούμε την ποπ, παίρνοντας σαν βάση τη Wall of Sound τεχνοτροπία του Phil Spector και επεκτείνοντάς την. Ο τελευταίος, προκειμένου ν' ανοίξει τον ήχο του, πρόβαλε τα tapes από μεγάλα ηχεία προς άλλα μικρόφωνα· ο Wilson σκέφτηκε λοιπόν να κάνει το ίδιο, στριμώχνοντας κανάλια στο δικάναλό του μπομπινόφωνο. Έτσι, αν ακούσει κάποιος τα outtakes του Pet Sounds όπως αυτά εκδόθηκαν στην κασετίνα του 1998, θα αντιληφτεί ότι η διαφορά δεν βρίσκεται στις συνθέσεις, αλλά στη μίξη και στην παραγωγή.
 
 
Από την άλλη, ο George Martin με τους Beatles έβαλαν σαν στόχο να ξεπεράσουν το Pet Sounds όταν ήρθε η ώρα του Sgt. Peppers’ Lonely Club Hearts Band, έχοντας ήδη την πείρα του Revolver (το πρώτο άλμπουμ όπου υπερβήκαν τα εσκαμμένα). Και μπόρεσαν να πάνε πιο πέρα από τον Καλιφορνέζο «αντίπαλο» (σε εισαγωγικά βέβαια, αφού οι Beatles εκτιμούσαν τον Wilson –στο "Vegetables" μάλιστα παίζει και ο Μάκκα) ακριβώς επειδή επικεντρώθηκαν στη σύνθεση, ενώ εκείνος είχε τα πάντα πάνω του. 
 
Avotek7_4
 
Ο Wilson βέβαια έκανε την άλλη τομή, που δύσκολα μπόρεσε έκτοτε να ξεπεραστεί: εξερευνώντας τεχνικά τον χώρο για να ανακαλύψει τις πιθανές θέσεις των μικροφώνων και τις δυναμικές τους, αγάπησε τις ίδιες τις δοκιμές τους και τα field recordings αυτών. Το Pet Sounds βρίθει άλλωστε από τέτοια, παραδίδοντας έτσι μια άνευ θεωρίας καλλιτεχνική τομή, η οποία άπτεται της αμεσότητας και όχι της εγκεφαλικότητας –όπως πρόδηλα φαίνεται και στο εξώφυλλο, ακόμα δε και στο πραγματικό εξώφυλλο του Smile (ασχέτως αν τελικώς κυκλοφόρησε με άλλο, επονομαζόμενο ως Smile Smiley, το κατάστημα είχε βρει από τότε τον δρόμο του: το συνοικιακό δηλαδή κατάστημα, άρα το οικείο, ήταν και πάλι εκεί).
  
Θεώρησα ότι καλό θα ήταν να φωνάξω κι έναν καμενίδη οπαδό των Beatles για να μιλήσει γι' αυτούς και κανείς δεν είναι πιο αρμόδιος από τον Μιχάλη Τσαντίλα[*], συνεργάτη μου στο Avopolis και μουσικό. Ο Μιχάλης ανέλαβε λοιπόν να μας παρουσιάσει ένα κλασικό τρυκάζ που εφάρμοσαν τα Μπητλόνια και ειδικότερα ο μετέπειτα sir κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του Revolver:
Avotek7_5«Από τότε που ανέλαβε το πόστο του μπασίστα στους Beatles (και σε μια στιγμή που κανείς από τους υπόλοιπους στο γκρουπ δεν έδειχνε διάθεση να ξεβολευτεί), ο Paul McCartney έψαχνε τρόπους για να συνεισφέρει αλλά και να αναδειχθεί μέσα από τον συγκεκριμένο ρόλο. Ιδιαίτερη επίδραση ασκούσαν πάνω του οι δίσκοι αμερικάνικης εσοδείας, ειδικά της Motown, τους οποίους μελετούσε με τις ώρες, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει τους λόγους για τους οποίους οι μπασογραμμές ακούγονταν τόσο γεμάτες σε εκείνες τις ηχογραφήσεις. Για καλή του τύχη, λίγο πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων για το Revolver, ο μόλις 18 χρόνων Geoff Emerick προάχθηκε στη θέση του μηχανικού ήχου.
 
Ο Emerick ήταν ένας αντισυμβατικά σκεπτόμενος τεχνικός, ο οποίος συχνά ασφυκτιούσε από το συντηρητικό κλίμα που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στα EMI Studios. Ήταν εκείνος πάντως που βρήκε τη λύση στο πρόβλημα του McCartney, κατά την ηχογράφηση του σινγκλ “Paperback Writer”. Η σκέψη του ήταν μάλλον απλή: το μικρόφωνο και το ηχείο αποτελούν ουσιαστικά τις δύο όψεις ενός νομίσματος, αφού το πρώτο μετατρέπει τον ήχο σε ηλεκτρικό σήμα, ενώ το δεύτερο κάνει το αντίστροφο. Έτσι, επιχείρησε να αναστρέψει τη συνδεσμολογία ενός μεγάλου ηχείου και να το μετατρέψει σε μικρόφωνο. Στη συνέχεια, τοποθετώντας το σχεδόν εφαπτόμενο μπροστά στον ενισχυτή μπάσου του McCartney –και περνώντας το σήμα από μια συστοιχία από κομπρέσορες και φίλτρα– κατάφερε να ηχογραφήσει έναν πλούσιο, γεμάτο ήχο μπάσου. Βοηθήθηκε, πάντως, και από το γεγονός ότι πλέον ο τελευταίος έπαιζε με Rickenbacker 4001S, ένα σαφώς πιο στιβαρό στον ήχο όργανο σε σχέση με το παλιό Hofner του.
 
 
Με τα σημερινά δεδομένα, η συμβολή του Emerick, όχι μόνο στο συγκεκριμένο κομμάτι αλλά και συνολικά στις ηχογραφήσεις των Beatles, θα του έδινε δικαιωματικά το credit του συμπαραγωγού. Σε κάθε περίπτωση, οι τεχνικές που «μαγείρευε» για λογαριασμό των διάσημων πελατών του στούντιο εκείνο τον καιρό άλλαξαν πολλά πράγματα στον τρόπο με τον οποίον φτιάχνονταν (και ακούγονταν) οι δίσκοι».
 
Έχει ενδιαφέρον το ότι ο Μάκκα συνέχισε να εφαρμόζει τρυκ και νέα κόλπα και στις μετέπειτα, εκτός των Fab4, αναζητήσεις του (με ή χωρίς τους Wings). Ο Lennon, αντίθετα, προχώρησε προς μία μάλλον καθαρή λογική παραγωγής στη (σύντομη, αντικειμενικά) σόο πορεία του, ενώ ο George Harrison πέρασε από το τελείως αφηρημένο, φτάνοντας μέχρι και το εντελώς mainstream, μα και το ρετρό. Ο δε (προσκυνούμε ευλαβικά δέσποτα) Ringo κινήθηκε με τον τρόπο που επέλεγε πάντα να κάνει τα πράγματα, τον οποίον και ποτέ δεν έκρυψε άλλωστε: ΑΠΛΑ.
 
 
Σε αντίθεση τώρα με τα Μπητλόνια στις σόλο πορείες τους, ο Brian Wilson υπαναχώρησε πολλές φορές από θέσεις που ο ίδιος υιοθέτησε, ειδικότερα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Προχώρησε μάλιστα και σε πολύ mainstream παραγωγές στους προσωπικούς του δίσκους στα 1980s, για να ανακάμψει ελαφρώς στη δεκαετία του 1990, όταν άρχισε να ακούγεται εκ νέου το Pet Sounds, λόγω και της έκδοσής του σε CD, αλλά και λόγω της γενικότερης αποδοχής που γνώρισε –ειδικότερα στην Αγγλία– για τις αποφάσεις του σχετικά με τον ήχο του εκάστοτε δίσκου του. Ξανάκανε μάλιστα κι έναν (υποτιμημένο) δίσκο με τον Van Dyke Parks, ενώ μίξαρε και την τελική μορφή του Smile.
 
Avotek7_6
 
Η κόντρα που λιμνάζει εδώ και πολλά χρόνια μεταξύ οπαδών των δύο σχημάτων είναι επομένως ανεδαφική, αν όχι βλακώδης. Ακόμα και στις πλέον abstract στιγμές τους, οι Beach Boys δεν έφυγαν ποτέ από την κλασική λογική σύνθεσης, ενώ οι Beatles εξερεύνησαν όσο καμία άλλη μπάντα στον πλανήτη (και δεν εννοώ μόνο εκείνη την εποχή) τις έννοιες σύνθεση/ενορχήστρωση και παραγωγή, ενώ ο Brian Wilson πήγε καρφί στην έρευνα του ίδιου του ήχου ως οντότητα αυτόνομη, πέρα από τη μουσική διάσταση. Τα πεδία τους είναι λοιπόν αλληλοσυμπληρούμενα, δεν κοντράρονται. Γι' αυτό και ο Λοχίας Πιπέρης και οι Προσφιλείς Ήχοι είναι μακράν οι μεγαλύτεροι δίσκοι στην ιστορία της ποπ, αναντίρρητα.   
 
*Τραγουδοποιός και δισκοκριτικός. Γράφει για το Avopolis (όπως ήδη ξέρετε), αλλά και για το Sonik και το Mix Grill, ενώ το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο Σκιά Στο Μυαλό, κυκλοφόρησε το 2012 από τον Μετρονόμο. 
 
 
Top story
Εμπνευσμένος από τη ρήση του Neil Young, ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει 5 τραγούδια που μοιάζει να ακούγονται καλύτερα στις live εκτελέσεις τους από τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις. Συν ένα opposite effect - έκπληξη.
Kάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) ζει με δύο ταινίες που του πήραν το μυαλό.

Ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος έγραψε το ελληνικό Trainspotting και επιλέγει ένα soundtrack εμπνευσμένο από 10 καρέ του βιβλίου.

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο σημερινό Listomania -κατ' εξαίρεση- δεν φτιάχνει κάποια λίστα, αλλά αναλύει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών του Pitchfork για τους 200 καλύτερους δίσκους των 25 χρόνων λειτουργίας του. 

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει ξανά γύρω από το διάσημο εξώφυλλο του Nevermind  των Nirvana, o Μάκης Μηλάτος σταχυολογεί 15 εμβληματικά  album covers που σήμερα, ίσως, δεν θα είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ενώ φαινομενικά ασχολείται με το beef Πετράκου - Active Member ουσιαστικά σας προσφέρει "αμόλυβδη" Σωτηρία.

Στο νέο του Incoming o Δημήτρης Λιλής γράφει για την house παράδοση του Frankie Knuckles που επιστρέφει μαζικά στην Αμερική αλλά απαξιώνεται σταδιακά στην Αθήνα.

Αυτό το Σαββατοκύριακο που ακόμα και η γιαγιά μας θα πατήσει να δει πώς επέστρεψε η Adele,  ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει 8 νέες κυκλοφορίες για μια εναλλακτική μουσική συντροφιά. 

O Μάνος Νομικός επιλέγει 6 σειρές και ταινίες για όσους τελείωσαν την πολυσυζητημένη σειρά του Netflix,  Squid Game και δεν ξέρουν τι να δουν μετά. 

Ο Βαγγέλης Κυριακάκης επιλέγει 10 samples που βοήθησαν με το σωστό timing 10 μεγάλες μουσικές επιτυχίες. 

Ο Άγγελος Κλειτσίκας εγκλωβίστηκε πρόθυμα στον κλειστοφοβικό, πυρηνικό εφιάλτη που έστησε η Ισλανδή συνθέτρια και η ομάδα της μέσα σε μία βιομηχανική αποθήκη στην Πειραιώς και μεταδίδει την έκθεση στην ηχητική της ραδιενέργεια ως μια ψυχοσωματική εμπειρία στα άκρα. 

Ο Δημήτρης Λιλής ανοίγει τον φάκελο “ψυχική υγεία” στη σύγχρονη μουσική ιστορία.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο επιστρατεύει προσωπικές φαντασιώσεις κόντρα στο #facebookdown. 

Με αφορμή την κυκλοφορία του πολυαναμενόμενου No Time To Die, ξαναθυμόμαστε τα Bond Girls του αγαπημένου κινηματογραφικού franchise με πρωταγωνιστή τον πράκτορα 007

Top