View More
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ...
Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να ...
Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η ...
Top story

Το κομμάτι που ακούστηκε για πρώτη φορά ζωντανά στο Mad Cool Festival της Μαδρίτης είναι και το πρώτο δείγμα μουσικής του συγκροτήματος μετά το Pressure Machine του 2021

Ο πρώτος full-length δίσκος του συγκροτήματος εδώ και 10 χρόνια είναι γεγονός

Με ταχύτατους ρυθμούς εξαφανίζονται τα εισιτήρια της συναυλίας

Το δεύτερο preview του συνεργατικού τους LP με τίτλο Reset είναι εδώ

Honey Dijon, will.i.am, Terry Hunter και Nita Aviance αναλαμβάνουν τις εναλλακτικές εκδοχές του lead single του Renaissance

Στο Life Moves Pretty Fast box set θα περιλαμβάνονται μουσικές που αγαπήθηκαν από τις ταινίες Pretty in Pink, Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club και πολλές ακόμη

Ένα κομμάτι που σύμφωνα με τον Brett Anderson έχει να κάνει με την πρώτη φορά που ένας άνθρωπος ερωτεύεται

Πιάνοντας τον... κουμπαρά απ' τους όρχεις: οι Pink Floyd στη μετα-Roger Waters εποχή

Εξουσία, χρήμα και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, με αφορμή τα 20 χρόνια από το The Division Bell, μα και την ανακοίνωση της κυκλοφορίας ενός νέου άλμπουμ...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Εξουσία, χρήμα και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, με αφορμή τα 20 χρόνια από το The Division Bell, μα και την ανακοίνωση της κυκλοφορίας ενός νέου άλμπουμ...

20 χρόνια μετά το The Division Bell (το οποίο επανεκδίδεται) είχαμε την ανακοίνωση της κυκλοφορίας ενός νέου Pink Floyd άλμπουμ, μέσω του Twitter της συζύγου του David Gilmour: θα λέγεται The Endless River και θα είναι βασισμένο σε ηχογραφήσεις του 1994. Αρκετές επομένως οι αφορμές για μια αναδρομή στην τρίτη φάση της πορείας της μπάντας, η οποία σφραγίστηκε από την αποχώρηση του Roger Waters –του ηγέτη της επί μια 15ετία. Μιας πορείας που, παρά τις εναλλαγές και τις ανακατατάξεις, παρέμεινε πεδίο όχι μόνο καλλιτεχνικών αναζητήσεων, αλλά και σφοδρών συγκρούσεων με έπαθλο την εξουσία και το χρήμα...
 
 
 
Πέφτοντας πάνω σε τοίχο: διαφορετικοί δρόμοι μπροστά στην αποτυχία
 
Μπέρμιγχαμ, μέσα του 1984. Βγαίνοντας στη σκηνή, ο David Gilmour αντικρίζει ένα κοινό μόλις 200 ατόμων. Είναι το ναδίρ μιας ούτως ή άλλως πολύ μέτριας (όσον αφορά την προσέλευση) περιοδείας προς προώθηση του δεύτερου σόλο άλμπουμ του, About Face, έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του The Final Cut εκ μέρους Pink Floyd. Από το μυαλό του ανθρώπου που παραμένει ουσιαστικά άσημος, παρότι είναι ο κιθαρίστας ενός από τα πλέον φημισμένα βρετανικά μουσικά σύνολα, περνούν δυσοίωνες σκέψεις.
 
Λίγο καιρό αργότερα, ο Roger Waters –που την προηγούμενη δεκαετία οδήγησε τους Pink Floyd σε μια σειρά στουντιακών επιτευγμάτων τα οποία αγαπήθηκαν από εκατομμύρια, αλλά έσπειραν το μίσος στις τάξεις τους– βρίσκεται κι εκείνος στον δρόμο, προωθώντας τον δικό του σόλο δίσκο, The Pros And Cons Of Hitchhiking. Παρότι και στη δική του περίπτωση τα πράγματα δεν φαίνονται ρόδινα, ο Waters αποδεικνύεται (ξανά) μια σαφώς πιο ξεροκέφαλη περσόνα: επιλέγει να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο και το καλοκαίρι του 1985 ανακοινώνει στους συνεργάτες του την αποχώρησή του από τους Pink Floyd. Πεπεισμένος ότι αυτοί δεν θα τολμήσουν να συνεχίσουν χωρίς εκείνον, τούς δηλώνει ότι η ετικέτα του γκρουπ είναι στη διάθεσή τους.
 
Στο άκουσμα των εξελίξεων, οι Gilmour και Nick Mason (εναπομείναντα μέλη έπειτα από την απόλυση του Rick Wright από τον Waters το 1979) επιλέγουν να μη διαρρεύσουν τίποτα στον Τύπο· στο μυαλό του πρώτου, όμως, ανάβει ένα λαμπάκι. «Είμαι 40 ετών», δήλωνε λίγο αργότερα στο περιοδικό Q, «Σύρθηκα στην Αμερική, στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο για να απογειώσω το γκρουπ. Αλλά δεν νιώθω γέρος, εκτός από όταν σκέφτομαι ότι πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή ξανά, χωρίς το όνομα Pink Floyd. Έχω κερδίσει το δικαίωμα να το χρησιμοποιώ». Συγκεντρώνοντας λοιπόν υλικό που προόριζε για τον επόμενο σόλο δίσκο του, ο Gilmour αποφασίζει –έπειτα και από προτροπές της EMI– να το χρησιμοποιήσει ως κορμό του 13ου άλμπουμ των Pink Floyd. Με βάση αυτές τις εξελίξεις, και υπό την απειλή δικαστικών περιπετειών, ο Waters εξαναγκάζεται σε επίσημη παραίτηση.
 
Arthropink_2
 
Η στιγμή που άλλαξε η λογική: η τρίτη εκδοχή των Pink Floyd
 
Για μια ομάδα ανθρώπων που εξαρτιόταν πάντα από τον Waters για την παροχή της πρώτης τραγουδοποιητικής ύλης, τα πράγματα ήταν πλέον ιδιαιτέρως δύσκολα, τη στιγμή μάλιστα που ο Mason είχε χάσει την αυτοπεποίθησή του ως μουσικός, ο Wright φαινόταν να ενδιαφέρεται περισσότερο για την οικονομική αποκατάστασή του (και για τις εκδρομές του στα ελληνικά νησιά) και ο Gilmour βρισκόταν στα χωρίσματα με την πρώτη συζυγό του, Ginger. Αναγκάζονται έτσι να καταφύγουν σε συνεργασίες με μουσικούς όπως ο Bob Ezrin, ο Jon Carin, ο Phil Manzanera και ο Anthony Moore, ενώ οι ηχογραφήσεις ολοκληρώνονται με τον Gilmour στο τιμόνι και ελάχιστη συμμετοχή των Mason & Wright, η παρουσία των οποίων χρησιμεύει τελικά μόνο για να δικαιολογήσει τη χρήση του ονόματος «Pink Floyd».
 
Το A Momentary Lapse Of Reason κυκλοφορεί τον Σεπτέμβρη του 1987 και, παρά τον πινκφλοϋδικό τίτλο και δυο-τρεις πολύ καλές στιγμές ("Learning To Fly", "On The Turning Away", "Sorrow"), σε ελάχιστα πράγματα θυμίζει τις χρυσές μέρες του γκρουπ. Οι κριτικοί δεν το δέχονται με ενθουσιασμό, σε αντίθεση με τους οπαδούς, οι οποίοι κάνουν πάρτυ και το ανεβάζουν στο #3 των βρετανικών κι αμερικάνικων charts. Ο David Gilmour βρήκε τον τρόπο, έπειτα από τόσα χρόνια, να πάρει το αίμα του πίσω: να κάνει έναν σόλο δίσκο υπό το όνομα του γκρουπ –όπως είχε κάνει ο Waters με το The Final Cut– να βγει από τη σκιά του άσπονδου συνεργάτη του, να γίνει ο ηγέτης της μπάντας και παράλληλα να συνεχίσει τη μουσική του καριέρα με οικονομική ασφάλεια.
 
Σαν να μην έφταναν αυτά, η παγκόσμια περιοδεία προς υποστήριξη του δίσκου (θα γίνει αργότερα δίσκος και φιλμ με τίτλο The Delicate Sound Of Thunder) γνωρίζει τεράστια και διαρκή επιτυχία. Ο Waters αφρίζει από το κακό του μαθαίνοντας τα νέα και προσπαθεί να βάλει όσο πιο πολλά νομικά εμπόδια μπορεί στους πρώην συντρόφους του, με ελάχιστη όμως επιτυχία. Όταν, για παράδειγμα, τούς απαγορεύει να χρησιμοποιήσουν στις συναυλίες το κατοχυρωμένο από την πλευρά του ιπτάμενο γουρούνι του Animals, η απέναντι πλευρά απαντάει υψώνοντας ένα πανομοιότυπο μοντέλο με πρόσθετους... όρχεις, οι οποίοι το διαφοροποιούν από το αυθεντικό, οδηγώντας παράλληλα σε πλείστους όσους παραλληλισμούς: οικονομικούς (κουμπαράς-γουρουνάκι), σεξουαλικούς (σε γράφουμε εκεί που ξέρεις) και άλλους...
 
Arthropink_3
 
Όταν χτυπάει το καμπανάκι: επιστροφή στο ομαδικό πνεύμα
 
Όταν συναυλιακά τα έχεις καταφέρει καλύτερα από τον Michael Jackson και τους U2, δικαιούσαι να χαλαρώσεις και λίγο. Οι Gilmour και Mason περνούν λοιπόν τα πρώτα χρόνια των 1990s ιδιωτεύοντας, αλλά τον Γενάρη του 1993 ξαναμπαίνουν στο στούντιο μαζί με τον Wright (ως πλήρες μέλος πλέον) και ξεκινούν δουλειά πάνω σε νέες συνθετικές ιδέες. Σύντομα έχουν στα χέρια τους δεκάδες ντέμο, τα οποία αξιολογούν με δημοκρατικές διαδικασίες που δεν θυμίζουν σε τίποτα το παρελθόν. Ένα νέο πνεύμα συνεργατικότητας και αλληλοσεβασμού πνέει στα σαλόνια των Pink Floyd.
 
Δεν είναι κι όλα ρόδινα, πάντως. Η ανάμειξη, στο στιχουργικό κομμάτι, της Polly Samson –συγγραφέως και νέας κλειδοκράτορος της καρδιάς του David Gilmour– δεν αρέσει σε πολλούς μέσα στο στρατόπεδο της μπάντας, ενώ η οικονομική αποζημίωση του Wright, η οποία παραμένει σε επίπεδα συνεργάτη και όχι κανονικού μέλους, προκαλεί πληγές, έστω αόρατες στους πολλούς. Παρ' όλα αυτά το κλίμα δεν θυμίζει σε τίποτα τις εποχές του «δικτάτορα» Waters ή την κατ' επίφαση συνεργατικότητα του A Momentary Lapse Of Reason και οι Floyd βρίσκουν σιγά-σιγά τρόπους να λειτουργούν σαν ομάδα.
 
Κάπως έτσι, κυκλοφορούν το 14ο τους στουντιακό πόνημα The Division Bell στις 28 Μαρτίου 1994: ένα σαφώς καλύτερο του προκατόχου του άλμπουμ, με ενίοτε εντυπωσιακές στιγμές ("High Hopes", "Keep Talking", "What Do You Want From Me" κ.ά.), με εμφανή συμμετοχή όλων των μελών και με ένα concept –την ανθρώπινη επικοινωνία και τις αστοχίες αυτής– το οποίο, παρότι επίπονα διατεταγμένο, εκφέρεται με καθαρότητα και λειτουργικότητα που δύσκολα θα περίμενε κανείς, ελλείψει των αριστοτεχνικών στίχων του Waters. Οι κριτικοί το σφαγιάζουν, όμως υπάρχει αρκετό ψωμί στο The Division Bell, ώστε να διαψεύδονται πια και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό...
 
Arthropink_4
 
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός: από τότε μέχρι τώρα
 
Στα 20 χρόνια που μετράνε από τότε έγιναν πολλά και τίποτα. Οι υπεράνθρωπα τέλειες εκτελέσεις στην ακόμα πιο επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία που αποτυπώθηκε σε διπλό δίσκο και ταινία ως Pulse, η πολύχρονη σιωπή, οι συνεχιζόμενες κόντρες με τον Waters μέσω του Τύπου, η αναπάντεχη επανένωση επί σκηνής Live 8 το 2006 (με βάση αυτές ακριβώς τις κόντρες), ο θάνατος του Wright από καρκίνο δύο χρόνια μετά. Η ελάχιστη πραγματική δραστηριότητα του συγκροτήματος όλον αυτόν τον καιρό αναπληρωνόταν για τους φαν μέσω επανεκδόσεων, σόλο κυκλοφοριών και ακατάπαυστων φημών για επανένωση –για μία ακόμα συναυλία, για έναν τελευταίο κοινό δίσκο...
 
Και να τώρα, λίγο καιρό μετά την ανακοίνωση της επετειακής επανέκδοσης του The Division Bell, που έρχονται τα χαρμόσυνα νέα δια στόματος Polly Samson: το γκρουπ δουλεύει πάνω σε εναπομείναν υλικό από τα sessions εκείνου του άλμπουμ, με την κυκλοφορία του Endless River να προγραμματίζεται για το προσεχές φθινόπωρο. Σε αυτό περιλαμβάνονται και παιξίματα του απόντα Wright, άγνωστο όμως παραμένει αν θα συμμετέχει ο Waters. Οι επόμενοι μήνες θα φέρουν λογικά κι άλλες αποκαλύψεις, αν και για το τελικό προϊόν ίσως χρειαστεί να περιμένουμε αρκετά. Σπάνια διαψεύστηκε μέχρι σήμερα, πάντως, ο κανόνας ότι, όταν μιλάμε για τους Pink Floyd, το πέρασμα του χρόνου όλο και κάτι καλό θα έχει να φέρει... 

Top story
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζει βαλίτσα, παραδοσιακά,  τελευταία στιγμή και πετάει μέσα Σtella, The Smile, Twin Peaks και Kleir Stefan. 

Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να παραδώσουν ένα αποτέλεσμα καλύτερο από το αναμενόμενο. 

Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η αντίδραση δεν μπορεί να έλθει πλέον μέσα από τη μουσική.

Λίγο πριν την πρεμιέρα της πολυανεμενόμενης τηλεοπτικής μεταφοράς του "Sandman" του Neil Geiman ο Βασίλης Σπανός ανατρέχει σε ένα top 5 αγαπημένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στιγμών του σπουδαίου συγγραφέα του φανταστικού - και όχι μόνο,

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Άγγελος Κλειτσίκας ακούει tropicalia, θέτει ευγενείς αναγνωστικούς στόχους και περιμένει τις  τελευταίες τηλεοπτικές περιπέτειες του Saul Goodman.

Οι Calexico στα πρόθυρα των διακοπών, στην Τεχνόπολη, μας χάρισαν δύο ώρες γεμάτες με τραγούδια, μουσικές και συναισθήματα που μάταια τόσα χρόνια προσπαθούν οι δισκογραφικές εταιρίες και οι mainstream ραδιοφωνικοί σταθμοί  να κολλήσουν πάνω τους ετικέτες. 

Το Netflix αποτυγχάνει να ανοίξει έναν νέο δρόμο για την πλατφόρμα στο ψυχαγωγικό σινεμά αξιώσεων ενώ το σκηνοθετικό δίδυμο των αδελφών Russo χάνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν το δικό τους Mission Impossible. 

 Oι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο η Άννα Γεωργάτου πάει Σάμο - Χάλκη και Παρίσι Τέξας, βλέπει Αντονιόνι και Συζητήσεις με Φίλους, διαβάζει Καραγάτση και Ezra Pound και ακούει Dury Dava, Noda Pappa και Julee Cruise.

Σειρές που θα σε ξεγελάσουν μεταφέροντάς σε νοητά στην παραλία, ακόμη κι αν έχεις ξεμείνει φέτος στην έρημη πόλη

Οι συντάκτες του Avopolis πήγαν σε πάρα πολλές συναυλίες, άκουσαν μουσική, μαγεύτηκαν, χόρεψαν, στριμώχτηκαν, συγκινήθηκαν, ταξίδεψαν και εδώ προσπαθούν να διαλέξουν το αγαπημένο τους στιγμιότυπο από τα βράδια αυτού του τόσο πλούσιου, φετινού, μεγάλου συναυλιακού καλοκαιριού που τόσο είχαμε ανάγκη. 

Στο νέο του Diggin' o Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζεται για διακοπές με τα μαγικά πνευστά των Prince Lasha Quintet και Sonny Simmons στο The Cry!. 

Μια κουβέντα με τον frontman των Black Midi, Geordie Greep με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου album τους Hellfire,  που προσθέτει ένα ακόμα ορόσημο στο πειραματικό μουσικό τους όραμα. 

Οι Slipknot έκλεισαν ιδανικά και ισοπεδωτικά αυτό το πλούσιο συναυλιακό καλοκαίρι τη δωδέκατη, τελευταία και πολυπληθέστερη ημέρα του φετινού Release Athens Festival, παρέα με τους ορεξάτους Sepultura, τους άξιους Jinjer, και support acts από Vended,  Maplerun και τους Renegade και ποιος καλύτερος ανταποκριτής από τον Επίτροπο για αυτή τη ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο πάει New Long Fest και ετοιμάζεται να γράψει τον επίλογο του πιο πλούσιου συναυλιακού καλοκαιριού των τελευταίων ετών. 

 Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Stefan Olsdal και τη διάθεση του κόσμου η συγκυρία φαίνεται να μην ευνόησε τον Brian Molko και τους Placebo που σε μια "χλιαρή" βραδιά απέδειξαν τη μειωμένη δυναμική τους. 

Α night to remember τόσο για τους οπαδούς των Epica και Blind Guardian, όσο και για τους πολυπληθέστατους οπαδούς των Sabaton.

 Όλα όσα έγιναν στη δέκατη μέρα του φετινού Release Athens Festival με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Clutch και τους The Hellacopters και δυναμικές εμφανίσεις από Blues Pills, Deaf Radio και ΛΔΛΜ.

Ένα κερδισμένο στοίχημα με ένα διαφορετικό, σκοτεινό παραμύθι για την "πριγκίπισσα του λαού".

O Μάκης Μηλάτος επιλέγει 5 επανεκδόσεις, κασετίνες και ειδικές κυκλοφορίες για το κατακαλόκαιρο γιατί οι συλλογές δεν σταματούν ποτέ. 

Top