Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος ...
Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.
Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, ...
Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Το 2017, 20 εκατομμύρια άνθρωποι "πάλεψαν" διαδικτυακά για ένα εισιτήριο στο tribute για τον συν-ιδρυτή της Atlantic, Ahmet Ertegün.

Ένας διαδικτυακός προορισμός με events από καλλιτέχνες όπως Anna Netrebko, Daniel Barenboim, Rudolf Buchbinder, Andris ...

Η 18χρονη ποπ σταρ έφτιαξε μόνη της το συγκεκριμένο βίντεο το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί πρόσφατα και στην περιοδεία της.

Έγινε γνωστός και ο τίτλος για τον δίσκο που θα ακούσουμε στις 5 Σεπτεμβρίου.

Με τη στολή Micrashell θα μπορούμε να μπούμε στο moshpit με ασφάλεια -αφήστε που θα μοιάζουμε με sci-fi ήρωες...

O Dr. Dre δεν θέλει να ξέρετε που είναι και τι κάνει, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο βρετανικό GQ.

Ακούστε το νέο ελληνόφωνο κομμάτι της μπάντας «Χαμομήλι».

Στο πλευρό του απεργού πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη βρίσκονται καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμος στα social media.

Oι συναυλίες του Bob Dylan στον 21ο αιώνα

Καταφτάνει στη Θεσσαλονίκη (22/6) και αμέσως έπειτα στην Αθήνα (Τerra Vibe, 23/6). Γιατί όμως κάποιοι, ενώ πηγαίνουν στις συναυλίες του, επιμένουν να αγνοούν ακόμα και τα βασικά;

Βύρων Κριτζάς
Βύρων Κριτζάς

Καταφτάνει στη Θεσσαλονίκη (22/6) και αμέσως έπειτα στην Αθήνα (Τerra Vibe, 23/6). Γιατί όμως κάποιοι, ενώ πηγαίνουν στις συναυλίες του, επιμένουν να αγνοούν ακόμα και τα βασικά;

Στην όγδοη δεκαετία της ζωής του και στην έκτη της καριέρας του, ο Βοb Dylan δίνει κατά μέσο όρο 90 συναυλίες τον χρόνο. Μια μεγάλη όμως μερίδα του κοινού φεύγει από τις συναυλίες αυτές δυσαρεστημένη. Δεν είναι αντιφατικό;

Εντάξει, ο Dylan είναι ο Dylan: ο επιδραστικότερος τραγουδοποιός του 20ου αιώνα, ο πρώτος και κύριος ποιητής του ροκ εν ρολ, αυτός που το πότισε με συνείδηση όταν ακόμα πολλοί το θεωρούσαν χορευτική μόδα, εκείνος που το απεκδύθηκε πριν ξεχειλώσει στο Woodstock, στα λουλούδια και στα παραισθησιογόνα. Για κάθε δυσαρεστημένο ακροατή, υπάρχουν δύο άλλοι που θέλουν να τον δουν και να τον ακούσουν όπως και να 'χει, για πρώτη ή για εικοστή πρώτη φορά, χειροκροτώντας κάθε που ολοκληρώνει ένα κουπλέ. Τι δυσαρεστεί λοιπόν το κοινό που πληρώνει για να τον δει; Τι ήταν αυτό, για παράδειγμα, που άφησε έναν καλλιεργημένο μουσικόφιλο –και γνήσιο φαν του παλιού Dylan– απογοητευμένο από την τελευταία του αθηναϊκή συναυλία, το 2010 στο Terra Vibe, τη στιγμή που άλλοι τη βίωσαν ως μία από τις καλύτερες της ζωής τους;

Arthrobob_2

Κάποιοι αγνοούν ακόμα και τα βασικά. Το να θέλεις να ακούσεις το “Like A Rolling Stone” περίπου όπως στον δίσκο δεν είναι κανένα έγκλημα, μόνο που ο Dylan έχει πάψει να κάνει κάτι τέτοιο εδώ και 50 χρόνια. Έχει επίσης πάψει  να πιάνει τις «σωστές» νότες. Το γεγονός επομένως ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι οι οποίοι πάνε να τον ακούσουν έχοντας τέτοιες προσδοκίες, είναι απλά αστείο. Η Joan Baez έχει πει πως μέχρι και σήμερα, όταν τη φωνάζουν να τραγουδήσει σε κάποιο συλλαλητήριο διαμαρτυρίας, τη ρωτούν αν θα έρθει μαζί της και ο Dylan: «Σταμάτησε να έρχεται εκεί γύρω στο '64», τους απαντάει…

Ιδίως στην Ελλάδα, για να ανοίξουμε μια παρένθεση, το όνομα Dylan συνοδευόταν πάντα από παρανοήσεις. Όπως αναφέρει ο Φώντας Τρούσας στο παλιομοδίτικα κατατοπιστικό άρθρο του στη Lifo, τη δεκαετία του 1960 τα ελληνικά έντυπα τον ονόμαζαν «Ντάυλαν». Αυτό που δεν αναφέρει είναι ότι το άλμπουμ BringingItAllBackHome κυκλοφόρησε για κάποιον λόγο στη χώρα μας με τον τίτλο SubterraneanHomesickBlues, ακόμα κι όταν τυπώθηκε σε CD! Tέλος, αρκετοί σήμερα έχουν την εντύπωση πως ο Dylan έχει πεθάνει (παρ’ ότι δεν σταμάτησε ποτέ να δίνει συναυλίες και να βγάζει δημοφιλείς δίσκους), οι περισσότεροι ξέρουν το “Knockin’ On Heaven’s Door” ως τραγούδι των Guns ‘Ν’ Roses, ενώ δεν είναι λίγοι και όσοι τον λογαριάζουν ως τροβαδούρο της Αριστεράς και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων –κάτι που ίσχυε ως έναν βαθμό μονάχα για δυο/τρία χρόνια. H δε απόσυρση των περισσότερων τραγουδιών του από το YouTube λειτουργεί συνωμοτικά στη διαιώνιση τέτοιων (και άλλων) παρεξηγήσεων· σαν καλοσχεδιασμένο αστείο…

Arthrobob_3

Ο Dylan, λοιπόν, για να επιστρέψουμε στα λάιβ και στο σήμερα, δεν παίζει ποτέ τα τραγούδια του όπως στους δίσκους. Ειδικότερα ο Dylan του 21ου αιώνα –με την ξυσμένη σε γυαλόχαρτο φωνή– αλλάζει εντελώς τις φωνητικές μελωδίες των τραγουδιών (ίσως και από ανάγκη), ενίοτε και τους στίχους (άκου παρακάτω το “Tangled Up In Blue”), δεν ευχαριστεί το κοινό, δεν λέει πόσο χαρούμενος είναι που παίζει απόψε στην τάδε πόλη, δείχνει να μην ενδιαφέρεται αν θα περάσεις καλά ή όχι. Οι μουσικοί του συνεννοούνται με τα μάτια, δεν του μιλάνε καν, πιθανόν να του πούνε πως έχει ξεχάσει ανοιχτό το φερμουάρ του αλλά μέχρι εκεί. Η συμπεριφορά του μάλιστα στο επί σκηνής αποτέλεσμα, πατώντας σε μια απίστευτη μπάντα που μόνο αν την ακούσεις ζωντανά εκτιμάς την αξία της, είναι η συμπεριφορά ενός σαμποτέρ: σε κάθε εκτέλεση σου δίνει την εντύπωση πως, ανά πάσα στιγμή, το τραγούδι μπορεί να του φύγει· σαν ένα χαρτί που είναι διαρκώς στα όρια του να το πάρει ο αέρας.

Όμως το χαρτί μένει στη θέση του. Η χαλαρότητα κι ο αυτοσχεδιασμός σώζονται από μια φοβερή αυτοσυγκέντρωση. Γιατί ο Dylan ήταν –και παραμένει– ένας τρομερά αυτοσυγκεντρωμένος περφόρμερ. Παίζει μουσική σα να τη γράφει εκείνη την ώρα (βασικά τις περισσότερες φορές κάνει ακριβώς αυτό!). Κι εδώ ίσως φωτίζεται ο λόγος που επί σκηνής μοιάζει να βρίσκεται σε διαρκή νιρβάνα, με κινήσεις πιωμένου, με αψυχολόγητες εκφράσεις και με γενικώς ύποπτη στάση, η οποία σε κάνει να υποθέτεις ότι μπορεί να έχει ανταλλάξει με τα ουράνια δυο κουβέντες παραπάνω... Αλλά τι να τα κάνω όλ’ αυτά, θα μου πεις, όταν αυτός που βλέπω κι ακούω μοιάζει περισσότερο με τον ημίτρελο παππού του καλλιτέχνη που αγάπησα;

Arthrobob_4

Δεν είναι καθόλου έτσι. Στον Dylan, αυτό που παίρνεις σαν αντίβαρο στις ρημαγμένες φωνητικές χορδές, τα αγνώριστα τραγούδια και το παρεξηγήσιμο «δεν με νοιάζει τι περιμένεις από 'μένα», είναι ένα λάιβ με ψυχή. Παρακολουθώντας τα σόου του McCartney, των Stones, των Who και άλλων θρύλων του ’60, αισθάνεσαι πως τρως ένα νόστιμο φαγητό βγαλμένο απ' το ψυγείο. Ο Dylan αντίθετα, στα 73 του, είναι δοσμένος στο εδώ και τώρα. Μπορεί να το διαλύσει το τραγούδι, μα μπορεί και να του δώσει μια νέα διάσταση. Γεμίζει τη setlist του με πρόσφατα κομμάτια αφήνοντας απ’ έξω δεκάδες αριστουργήματα, γιατί οι συναυλίες του είναι υπόθεση τρέχουσα και καθόλου νοσταλγική. O τρόπος δε με τον οποίον πολλές φορές καταστρέφει τα classics του, έχει ενδιαφέρον. Ανεξαρτήτως όμως αποτελέσματος, η άρνησή του και μόνο να βάλει σε safe mode έναν τόσο σπουδαίο κατάλογο, είναι η πρώτη από τις δύο βασικές γοητείες της περφόρμανς του.

Η δεύτερη είναι οι αντιφάσεις που αναδύει ως σκηνική παρουσία. Το γεγονός δηλαδή ότι φαίνεται περήφανος και ταπεινός μαζί. Ντυμένος επίσημα, αλλά και κιτς. Αδιάφορος και καιόμενος. Συγκεντρωμένος σαν συγγραφέας εν ώρα εργασίας και ασταθής σαν επιβάτης λεωφορείου. Σοβαρός και αστείος. Είναι ένας τραγουδιστής που δεν μπορεί να τραγουδήσει, είναι ένας ανεπαρκής μουσικός, ένας στιχουργός που εδώ και χρόνια τείνει να λέει τα εντελώς απλά και είναι, επίσης, ο σημαντικότερος σόλο τραγουδοποιός της Δύσης –λίγο απατεώνας θεατρίνος της πλατείας του χωριού και λίγο Θεός. Δεν αξίζει λοιπόν να τον δεις λάιβ; 

Top story

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος στο να εντοπίζει μεγάλες ιδέες παρά να εκφράζει μεγάλα συναισθήματα.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Όταν ξαναγράφεις καλά την ιστορία, έχεις μια «διαβασμένη» επικαιροποίηση της. Τι γίνεται, όμως, όταν το κάνεις σαν μια φθηνή ταινία της Marvel; Ο Ανδρέας Κύρκος βάζει στη ζυγαριά τα τηλεοπτικά παραδείγματα του The Plot Against America και του Hunters και είναι ξεκάθαρος προς τα που αυτή γέρνει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Instagram





Top