View More
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ...
Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να ...
Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η ...
Top story

Το κομμάτι που ακούστηκε για πρώτη φορά ζωντανά στο Mad Cool Festival της Μαδρίτης είναι και το πρώτο δείγμα μουσικής του συγκροτήματος μετά το Pressure Machine του 2021

Ο πρώτος full-length δίσκος του συγκροτήματος εδώ και 10 χρόνια είναι γεγονός

Με ταχύτατους ρυθμούς εξαφανίζονται τα εισιτήρια της συναυλίας

Το δεύτερο preview του συνεργατικού τους LP με τίτλο Reset είναι εδώ

Honey Dijon, will.i.am, Terry Hunter και Nita Aviance αναλαμβάνουν τις εναλλακτικές εκδοχές του lead single του Renaissance

Στο Life Moves Pretty Fast box set θα περιλαμβάνονται μουσικές που αγαπήθηκαν από τις ταινίες Pretty in Pink, Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club και πολλές ακόμη

Ένα κομμάτι που σύμφωνα με τον Brett Anderson έχει να κάνει με την πρώτη φορά που ένας άνθρωπος ερωτεύεται

Oasis: 20 χρόνια από το Definitely Maybe

Η δημοφιλέστερη brit pop μπάντα αντέταξε στην καταθλιπτική τάση των Nirvana τη «δεν με νοιάζει τίποτα» στάση εκείνου του πρώτου δίσκου της...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Η δημοφιλέστερη brit pop μπάντα αντέταξε στην καταθλιπτική τάση των Nirvana τη «δεν με νοιάζει τίποτα» στάση εκείνου του πρώτου δίσκου της...

Είκοσι χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του DefinitelyMaybe, το οποίο επανεκδίδεται σήμερα σε remastered εκδοχή. Του άλμπουμ που, μαζί με το (What'sTheStory) MorningGlory?, ανέδειξε τους Oasis στη δημοφιλέστερη μπάντα του brit pop κινήματος, βοηθώντας τη Βρετανία να σταθεί στον κιθαριστικό χάρτη με τις δικές της δυνάμεις, για μία ακόμα δεκαετία.

Ένα έθνος σε αναζήτηση μουσικών ηρώων

Παρά την έκλαμψη των Stone Roses στα τέλη των 1980s με το ομώνυμο ντεμπούτο τους, στις αρχές της επόμενης δεκαετίας (και) η Βρετανία βρέθηκε στη σκιά όσων ροκ εξελίξεων κατέφταναν από τις Η.Π.Α. Ειδικά το grunge –ως ήχος, ως μόδα, ως γενικότερη κουλτούρα– δεν είχε βρει κάποια «απάντηση» από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και έτσι το Nevermindτων Nirvana εδραίωνε ανενόχλητο την κυριαρχία του. Ήταν σαφές ότι η βρετανική μουσική βιομηχανία είχε ανάγκη να ανακαλύψει ένα αντίπαλο δέος, κιθαριστικού ασφαλώς προσανατολισμού.

Η ζήτηση έφερε κάποια στιγμή την προσφορά και ήταν έτσι αρκετές οι μπάντες που, από το 1991 και μετά, διεκδίκησαν χώρο στα μουσικά έντυπα και στις καρδιές των μουσικόφιλων. Οι Blur, οι Suede, οι Pulp, οι Verve και οι Elastica (μεταξύ άλλων) αποτέλεσαν μια φουρνιά συγκροτημάτων που, ενώ διέθεταν φρεσκάδα, έμοιαζαν πολύ «διανοούμενοι»· όχι μόνο για να καταφέρουν να σχηματίσουν γύρω τους ένα μαζικό ρεύμα, αλλά ούτε για να σκεφτούν καν να κυνηγήσουν κάτι τέτοιο. «Για να γίνεις η πιο επιτυχημένη μπάντα στον κόσμο πρέπει να αποκτήσεις ένα στοιχείο ηπιότητας», έλεγε ο Bernard Butler στο NME τον Φλεβάρη του 1993, «θα ήταν κακή ιδέα να το προσπαθήσουμε».

Arthroas_2

Οι δισκογραφικές εταιρείες, πάντως, δεν έμοιαζαν να έχουν ανάλογες δεύτερες σκέψεις και δοκίμαζαν κάθε πιθανή περίπτωση. Μία μάλιστα από αυτές, η Creation του Alan McGee, είχε κάποιους παραπάνω λόγους για να βγει στο σεργιάνι: τα οικονομικά της δεν πήγαιναν καθόλου καλά και ο ιδιοκτήτης της είχε αναγκαστεί να πουλήσει το 50% των μετοχών του στη Sony. Αλλά και ο ίδιος έπρεπε να αποδείξει πολλά, καθώς κυκλοφορούσαν φήμες ότι δεν έλεγχε το ποτό (και τα ναρκωτικά) του, ούτε έμοιαζε πλέον ικανός να υπογράψει μια μπάντα της προκοπής.

Τα παιδιά από το... Μπουρνάζι!

Ο μύθος λέει ότι ο McGee είδε για πρώτη φορά τους Oasis σε ένα κλαμπ της Γλασκώβης και τους πρόσφερε αμέσως συμβόλαιο. Το τι ακριβώς αντίκρισε εκείνο το βράδυ στο King Tut’s Wah Wah Hut μόνο ο ίδιος το ξέρει, όταν πάντως τηλεφώνησε στον διευθυντή του NME για να του μεταφέρει τα νέα, παρουσίασε τους προστατευόμενούς του ως ένα πακετάρισμα των Beatles και των Sex Pistols. Πυρήνας και κινητήρια δύναμη της άσημης μπάντας ήταν τα αδέρφια Noel & Liam Gallagher, παιδιά της εργατικής τάξης μεγαλωμένα στο Burnage, ένα προάστιο του Μάντσεστερ.

Φαινομενικά τουλάχιστον, η πεντάδα δεν διέθετε τα φόντα για σταριλίκια. Έδειχναν συνηθισμένοι, σαν να είχαν μόλις ξεπηδήσει από την παμπ της γειτονιάς και ήταν όλοι τους μέτριοι (στην καλύτερη περίπτωση) μουσικοί. Κι όμως, όλες οι αδυναμίες τους είχαν χρησιμοποιηθεί μαεστρικά από τον Noel Gallagher προς όφελος της ομαδικής απόδοσης. Όταν αυτός ανέλαβε τα ηνία του γκρουπ με μια ιδιαίτερα φιλόδοξη προγραμματική δήλωση («θα γίνουμε η μεγαλύτερη μπάντα του κόσμου»), απαίτησε οι υπόλοιποι να συμμορφωθούν με έναν τρόπο παιξίματος που θα έδινε έμφαση στον όγκο και στο τσαγανό και θα απέκρυπτε τις αδυναμίες τους.

Arthroas_3

Το ευρύ κοινό πρωτάκουσε για τους Oasis μέσω κάποιων επιφυλακτικών ανταποκρίσεων από συναυλίες τους, ενώ ήρθε σε επαφή μαζί τους με το “Supersonic” –το πρώτο τους σινγκλ. Αναντίρρητα, ωστόσο, τότε αλλά και τώρα, ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσει κανείς αυτή τη μπάντα ήταν να βάλει το ντεμπούτο της DefinitelyMaybe να παίξει. Οι λόγοι που τούτοι οι... στόκοι από τον Βορρά κατάφεραν να ανέβουν στην κορυφή του κόσμου γίνονται εύκολα κατανοητοί ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του “Rock ‘N’ Roll Star”, καθώς οι κιθάρες και τα τύμπανα προκαλούν μια χιονοστιβάδα ενέργειας, η οποία αφήνεται κατόπιν στην κατηφόρα. Ήχος που λάμβανε υπόψη του το Revolver των Beatles και το “All Day And All Of The Night” των Kinks, τους T-Rex και τους Slade, τους Sex Pistols μα και τους Nirvana, στίχοι που τη μια ακούγονταν ως αρλούμπες τύπου “I Am The Walrus” και την άλλη ως τσιτάτα λαϊκής σοφίας και ανάτασης, ένας ερμηνευτής με αρχίδια και ανεπιτήδευτη στάση κι όλα σερβιρισμένα μέσω της εικόνας ανθρώπων της διπλανής πόρτας.

Δεν υπάρχουν κορυφές χωρίς κοιλάδες

Καθώς τα αντίτυπα έφευγαν με ρυθμούς που δεν είχε γνωρίσει άλλο ντεμπούτο στο νησί, τα μουσικά περιοδικά έβρισκαν το παιχνίδι που θα έπαιζαν τα επόμενα χρόνια. Γύρω λοιπόν από τους Oasis στήθηκε γοργά ένα σκηνικό εσωτερικού και εξωτερικού ανταγωνισμού, με τα ξυλίκια μεταξύ Noel και Liam από τη μία και την εχθρότητα με τους Blur από την άλλη. Ευτυχώς για τον ίδιο και τη μπάντα του, ο Noel είχε τα προηγούμενα χρόνια μαζέψει αρκετό υλικό για δύο ακόμα δίσκους κι έτσι οι περισπασμοί δεν τους στοίχισαν ιδιαίτερα στη συνέχεια. Κάπως έτσι, το (WhatsTheStory) MorningGlory? σάρωσε στις πωλήσεις και χαρακτηρίστηκε ως «ώριμο» απλά επειδή είχε τσέλο και περισσότερες μπαλάντες και η πεντάδα βίωσε το απόγειο της φήμης της παίζοντας για δυο βραδιές στο Knebworth, μπροστά σε 250.000 κόσμο.

Αλλά τα πολλά χρήματα έφεραν μαζί και περισσότερα ναρκωτικά: η κοκαΐνη άρχισε να βάζει τρικλοποδιές στην κρίση του Noel Gallagher, ενώ οι υπερβολές στην παραγωγή του BeHereNow (1997) έθαψαν κάμποσα καλά τραγούδια. Μετά, ήρθε η καλλιτεχνική κατρακύλα. Τα μέλη –εκτός του πυρηνικού διδύμου– πήγαιναν κι έρχονταν και οι δίσκοι στέκονταν σταθερά πολύ χαμηλότερα από τον πήχη που είχαν ορίσει οι δύο πρώτες κυκλοφορίες. Οι Oasis συνέχισαν μεν να γεμίζουν στάδια στην Ευρώπη, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν ολοκληρωτικά την αμερικανική αγορά. Η διάλυσή τους το 2009 ήρθε μάλλον ως σωτηρία, καθώς από χρόνια είχε πιστοποιηθεί πως δεν υπήρχε πια τίποτα απολύτως να προσφέρουν σε δημιουργικό επίπεδο.

Φαινόμενο αναμφισβήτητο, μπάντα αμφιλεγόμενη

Το φαινόμενο Oasis, σχεδόν ταυτισμένο με τη brit pop σκηνή, δεν χωράει αμφισβητήσεις σχετικά με το μέγεθος ή τον αντίκτυπό του· την ίδια όμως στιγμή, η μπάντα αποτελεί επιτομή της αμφιλεγόμενης μουσικής οντότητας. Κι αυτό γιατί το hype και ο ενθουσιασμός των πρώτων χρόνων δεν άφησε πολύ χώρο στους επικριτές τους, αλλά στη συνέχεια έγινε σαφές ότι το συγκρότημα –παρότι έθετε εαυτόν ως συνεχιστή του έργου των ιερών μουσικών τεράτων των 1960s– δεν είχε κάτι άλλο να καταθέσει στο ταμείο πέρα από μια μελωδική δεινότητα κι έναν ηχητικό τσαμπουκά. Ταυτόχρονα, οι κύριοι ανταγωνιστές τους έδειχναν πως διέθεταν και το όραμα μα και τις ικανότητες ώστε να ξεφύγουν από τον πλανήτη brit pop, πριν εκείνος καταρρεύσει στο δεύτερο μισό των 1990s. Οι Oasis, αντίθετα, έμειναν για πάντα πιστοί στις βασικές αρχές του «αγνού» ροκ εν ρολ, καθώς αυτό μόνο μπορούσαν.

Arthroas_4

Αν διδάσκει λοιπόν κάτι η περίπτωσή τους, είναι ότι, καμιά φορά, η πίστη ανταμείβεται. Τα αδέρφια Gallagher και η εκάστοτε παρέα τους υπήρξαν αρκετά αφελείς ώστε να πιστέψουν ότι θα ανέβουν στην κορυφή του κόσμου, αλλά και αρκετά ενστικτώδεις ώστε να αγγίξουν με τα τραγούδια τους την ψυχοσύνθεση του μεγάλου ακροατηρίου. Μπορεί μουσικά να ήταν απλώς αναβιωτές της προγενέστερης ροκ παράδοσης, είχαν όμως τη διαίσθηση του zeitgeist: ερχόμενοι στο προσκήνιο μετά τους Nirvana, αντέταξαν στην καταθλιπτική και μίζερη στάση των τελευταίων την αισιοδοξία, τον αυθορμητισμό, την υπερβατικότητα, την αυτοπεποίθηση, την έπαρση και τη «δεν με νοιάζει τίποτα» στάση που καναλάρεται στα τραγούδια εκείνου του πρώτου δίσκου τους. Ποιος είπε ότι το ένστικτο δεν παίζει ρόλο στην τέχνη;

Top story
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζει βαλίτσα, παραδοσιακά,  τελευταία στιγμή και πετάει μέσα Σtella, The Smile, Twin Peaks και Kleir Stefan. 

Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να παραδώσουν ένα αποτέλεσμα καλύτερο από το αναμενόμενο. 

Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η αντίδραση δεν μπορεί να έλθει πλέον μέσα από τη μουσική.

Λίγο πριν την πρεμιέρα της πολυανεμενόμενης τηλεοπτικής μεταφοράς του "Sandman" του Neil Geiman ο Βασίλης Σπανός ανατρέχει σε ένα top 5 αγαπημένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στιγμών του σπουδαίου συγγραφέα του φανταστικού - και όχι μόνο,

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Άγγελος Κλειτσίκας ακούει tropicalia, θέτει ευγενείς αναγνωστικούς στόχους και περιμένει τις  τελευταίες τηλεοπτικές περιπέτειες του Saul Goodman.

Οι Calexico στα πρόθυρα των διακοπών, στην Τεχνόπολη, μας χάρισαν δύο ώρες γεμάτες με τραγούδια, μουσικές και συναισθήματα που μάταια τόσα χρόνια προσπαθούν οι δισκογραφικές εταιρίες και οι mainstream ραδιοφωνικοί σταθμοί  να κολλήσουν πάνω τους ετικέτες. 

Το Netflix αποτυγχάνει να ανοίξει έναν νέο δρόμο για την πλατφόρμα στο ψυχαγωγικό σινεμά αξιώσεων ενώ το σκηνοθετικό δίδυμο των αδελφών Russo χάνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν το δικό τους Mission Impossible. 

 Oι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο η Άννα Γεωργάτου πάει Σάμο - Χάλκη και Παρίσι Τέξας, βλέπει Αντονιόνι και Συζητήσεις με Φίλους, διαβάζει Καραγάτση και Ezra Pound και ακούει Dury Dava, Noda Pappa και Julee Cruise.

Σειρές που θα σε ξεγελάσουν μεταφέροντάς σε νοητά στην παραλία, ακόμη κι αν έχεις ξεμείνει φέτος στην έρημη πόλη

Οι συντάκτες του Avopolis πήγαν σε πάρα πολλές συναυλίες, άκουσαν μουσική, μαγεύτηκαν, χόρεψαν, στριμώχτηκαν, συγκινήθηκαν, ταξίδεψαν και εδώ προσπαθούν να διαλέξουν το αγαπημένο τους στιγμιότυπο από τα βράδια αυτού του τόσο πλούσιου, φετινού, μεγάλου συναυλιακού καλοκαιριού που τόσο είχαμε ανάγκη. 

Στο νέο του Diggin' o Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζεται για διακοπές με τα μαγικά πνευστά των Prince Lasha Quintet και Sonny Simmons στο The Cry!. 

Μια κουβέντα με τον frontman των Black Midi, Geordie Greep με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου album τους Hellfire,  που προσθέτει ένα ακόμα ορόσημο στο πειραματικό μουσικό τους όραμα. 

Οι Slipknot έκλεισαν ιδανικά και ισοπεδωτικά αυτό το πλούσιο συναυλιακό καλοκαίρι τη δωδέκατη, τελευταία και πολυπληθέστερη ημέρα του φετινού Release Athens Festival, παρέα με τους ορεξάτους Sepultura, τους άξιους Jinjer, και support acts από Vended,  Maplerun και τους Renegade και ποιος καλύτερος ανταποκριτής από τον Επίτροπο για αυτή τη ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο πάει New Long Fest και ετοιμάζεται να γράψει τον επίλογο του πιο πλούσιου συναυλιακού καλοκαιριού των τελευταίων ετών. 

 Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Stefan Olsdal και τη διάθεση του κόσμου η συγκυρία φαίνεται να μην ευνόησε τον Brian Molko και τους Placebo που σε μια "χλιαρή" βραδιά απέδειξαν τη μειωμένη δυναμική τους. 

Α night to remember τόσο για τους οπαδούς των Epica και Blind Guardian, όσο και για τους πολυπληθέστατους οπαδούς των Sabaton.

 Όλα όσα έγιναν στη δέκατη μέρα του φετινού Release Athens Festival με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Clutch και τους The Hellacopters και δυναμικές εμφανίσεις από Blues Pills, Deaf Radio και ΛΔΛΜ.

Ένα κερδισμένο στοίχημα με ένα διαφορετικό, σκοτεινό παραμύθι για την "πριγκίπισσα του λαού".

O Μάκης Μηλάτος επιλέγει 5 επανεκδόσεις, κασετίνες και ειδικές κυκλοφορίες για το κατακαλόκαιρο γιατί οι συλλογές δεν σταματούν ποτέ. 

Top