Τίποτα δεν έμεινε όρθιο στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, η οποία έπεσε στα κεφάλια όσων βρέθηκαν στο Gagarin ως ζωοδόχα βροχή, παρασύροντας τους πάντες σε φρενήρες ...
Ασφυκτικό sold-out στο Tiki για μια βραδιά σκανδιναβικής απλότητας, με βαμμένα πλατινέ μαλλιά, «αέρα» γαλλικών μπιστρό και εξομολογήσεις λατρείας για τον Ντέμη Ρούσσο...
Ο νέος τους δίσκος και η επικείμενη συναυλία στην Αθήνα (Gagarin, Παρασκευή 25/10), έδωσαν την αφορμή για να μιλήσουμε με τον Αλέξανδρο Μίαρη –για τον ευλαβικό χαρακτήρα ...
Άλλοτε αλληγορικός και ευαίσθητος, άλλοτε ωμός και βίαιος, αλλού με ψιθύρους και μελωδία και αλλού με κραυγές απόγνωσης και αυστηρή προστακτική, έδωσε μια εξαιρετική ...
Πλήθος κόσμου γέμισε το Fuzz την Παρασκευή για να αποχαιρετήσει τον πληκτρά τον Mother Of Millions, με το συγκρότημά του και τους συμμετέχοντες Poem, Need, Playgrounded ...

Oasis: 20 χρόνια από το Definitely Maybe

Η δημοφιλέστερη brit pop μπάντα αντέταξε στην καταθλιπτική τάση των Nirvana τη «δεν με νοιάζει τίποτα» στάση εκείνου του πρώτου δίσκου της...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Η δημοφιλέστερη brit pop μπάντα αντέταξε στην καταθλιπτική τάση των Nirvana τη «δεν με νοιάζει τίποτα» στάση εκείνου του πρώτου δίσκου της...

Είκοσι χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του DefinitelyMaybe, το οποίο επανεκδίδεται σήμερα σε remastered εκδοχή. Του άλμπουμ που, μαζί με το (What'sTheStory) MorningGlory?, ανέδειξε τους Oasis στη δημοφιλέστερη μπάντα του brit pop κινήματος, βοηθώντας τη Βρετανία να σταθεί στον κιθαριστικό χάρτη με τις δικές της δυνάμεις, για μία ακόμα δεκαετία.

Ένα έθνος σε αναζήτηση μουσικών ηρώων

Παρά την έκλαμψη των Stone Roses στα τέλη των 1980s με το ομώνυμο ντεμπούτο τους, στις αρχές της επόμενης δεκαετίας (και) η Βρετανία βρέθηκε στη σκιά όσων ροκ εξελίξεων κατέφταναν από τις Η.Π.Α. Ειδικά το grunge –ως ήχος, ως μόδα, ως γενικότερη κουλτούρα– δεν είχε βρει κάποια «απάντηση» από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού και έτσι το Nevermindτων Nirvana εδραίωνε ανενόχλητο την κυριαρχία του. Ήταν σαφές ότι η βρετανική μουσική βιομηχανία είχε ανάγκη να ανακαλύψει ένα αντίπαλο δέος, κιθαριστικού ασφαλώς προσανατολισμού.

Η ζήτηση έφερε κάποια στιγμή την προσφορά και ήταν έτσι αρκετές οι μπάντες που, από το 1991 και μετά, διεκδίκησαν χώρο στα μουσικά έντυπα και στις καρδιές των μουσικόφιλων. Οι Blur, οι Suede, οι Pulp, οι Verve και οι Elastica (μεταξύ άλλων) αποτέλεσαν μια φουρνιά συγκροτημάτων που, ενώ διέθεταν φρεσκάδα, έμοιαζαν πολύ «διανοούμενοι»· όχι μόνο για να καταφέρουν να σχηματίσουν γύρω τους ένα μαζικό ρεύμα, αλλά ούτε για να σκεφτούν καν να κυνηγήσουν κάτι τέτοιο. «Για να γίνεις η πιο επιτυχημένη μπάντα στον κόσμο πρέπει να αποκτήσεις ένα στοιχείο ηπιότητας», έλεγε ο Bernard Butler στο NME τον Φλεβάρη του 1993, «θα ήταν κακή ιδέα να το προσπαθήσουμε».

Arthroas_2

Οι δισκογραφικές εταιρείες, πάντως, δεν έμοιαζαν να έχουν ανάλογες δεύτερες σκέψεις και δοκίμαζαν κάθε πιθανή περίπτωση. Μία μάλιστα από αυτές, η Creation του Alan McGee, είχε κάποιους παραπάνω λόγους για να βγει στο σεργιάνι: τα οικονομικά της δεν πήγαιναν καθόλου καλά και ο ιδιοκτήτης της είχε αναγκαστεί να πουλήσει το 50% των μετοχών του στη Sony. Αλλά και ο ίδιος έπρεπε να αποδείξει πολλά, καθώς κυκλοφορούσαν φήμες ότι δεν έλεγχε το ποτό (και τα ναρκωτικά) του, ούτε έμοιαζε πλέον ικανός να υπογράψει μια μπάντα της προκοπής.

Τα παιδιά από το... Μπουρνάζι!

Ο μύθος λέει ότι ο McGee είδε για πρώτη φορά τους Oasis σε ένα κλαμπ της Γλασκώβης και τους πρόσφερε αμέσως συμβόλαιο. Το τι ακριβώς αντίκρισε εκείνο το βράδυ στο King Tut’s Wah Wah Hut μόνο ο ίδιος το ξέρει, όταν πάντως τηλεφώνησε στον διευθυντή του NME για να του μεταφέρει τα νέα, παρουσίασε τους προστατευόμενούς του ως ένα πακετάρισμα των Beatles και των Sex Pistols. Πυρήνας και κινητήρια δύναμη της άσημης μπάντας ήταν τα αδέρφια Noel & Liam Gallagher, παιδιά της εργατικής τάξης μεγαλωμένα στο Burnage, ένα προάστιο του Μάντσεστερ.

Φαινομενικά τουλάχιστον, η πεντάδα δεν διέθετε τα φόντα για σταριλίκια. Έδειχναν συνηθισμένοι, σαν να είχαν μόλις ξεπηδήσει από την παμπ της γειτονιάς και ήταν όλοι τους μέτριοι (στην καλύτερη περίπτωση) μουσικοί. Κι όμως, όλες οι αδυναμίες τους είχαν χρησιμοποιηθεί μαεστρικά από τον Noel Gallagher προς όφελος της ομαδικής απόδοσης. Όταν αυτός ανέλαβε τα ηνία του γκρουπ με μια ιδιαίτερα φιλόδοξη προγραμματική δήλωση («θα γίνουμε η μεγαλύτερη μπάντα του κόσμου»), απαίτησε οι υπόλοιποι να συμμορφωθούν με έναν τρόπο παιξίματος που θα έδινε έμφαση στον όγκο και στο τσαγανό και θα απέκρυπτε τις αδυναμίες τους.

Arthroas_3

Το ευρύ κοινό πρωτάκουσε για τους Oasis μέσω κάποιων επιφυλακτικών ανταποκρίσεων από συναυλίες τους, ενώ ήρθε σε επαφή μαζί τους με το “Supersonic” –το πρώτο τους σινγκλ. Αναντίρρητα, ωστόσο, τότε αλλά και τώρα, ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσει κανείς αυτή τη μπάντα ήταν να βάλει το ντεμπούτο της DefinitelyMaybe να παίξει. Οι λόγοι που τούτοι οι... στόκοι από τον Βορρά κατάφεραν να ανέβουν στην κορυφή του κόσμου γίνονται εύκολα κατανοητοί ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του “Rock ‘N’ Roll Star”, καθώς οι κιθάρες και τα τύμπανα προκαλούν μια χιονοστιβάδα ενέργειας, η οποία αφήνεται κατόπιν στην κατηφόρα. Ήχος που λάμβανε υπόψη του το Revolver των Beatles και το “All Day And All Of The Night” των Kinks, τους T-Rex και τους Slade, τους Sex Pistols μα και τους Nirvana, στίχοι που τη μια ακούγονταν ως αρλούμπες τύπου “I Am The Walrus” και την άλλη ως τσιτάτα λαϊκής σοφίας και ανάτασης, ένας ερμηνευτής με αρχίδια και ανεπιτήδευτη στάση κι όλα σερβιρισμένα μέσω της εικόνας ανθρώπων της διπλανής πόρτας.

Δεν υπάρχουν κορυφές χωρίς κοιλάδες

Καθώς τα αντίτυπα έφευγαν με ρυθμούς που δεν είχε γνωρίσει άλλο ντεμπούτο στο νησί, τα μουσικά περιοδικά έβρισκαν το παιχνίδι που θα έπαιζαν τα επόμενα χρόνια. Γύρω λοιπόν από τους Oasis στήθηκε γοργά ένα σκηνικό εσωτερικού και εξωτερικού ανταγωνισμού, με τα ξυλίκια μεταξύ Noel και Liam από τη μία και την εχθρότητα με τους Blur από την άλλη. Ευτυχώς για τον ίδιο και τη μπάντα του, ο Noel είχε τα προηγούμενα χρόνια μαζέψει αρκετό υλικό για δύο ακόμα δίσκους κι έτσι οι περισπασμοί δεν τους στοίχισαν ιδιαίτερα στη συνέχεια. Κάπως έτσι, το (WhatsTheStory) MorningGlory? σάρωσε στις πωλήσεις και χαρακτηρίστηκε ως «ώριμο» απλά επειδή είχε τσέλο και περισσότερες μπαλάντες και η πεντάδα βίωσε το απόγειο της φήμης της παίζοντας για δυο βραδιές στο Knebworth, μπροστά σε 250.000 κόσμο.

Αλλά τα πολλά χρήματα έφεραν μαζί και περισσότερα ναρκωτικά: η κοκαΐνη άρχισε να βάζει τρικλοποδιές στην κρίση του Noel Gallagher, ενώ οι υπερβολές στην παραγωγή του BeHereNow (1997) έθαψαν κάμποσα καλά τραγούδια. Μετά, ήρθε η καλλιτεχνική κατρακύλα. Τα μέλη –εκτός του πυρηνικού διδύμου– πήγαιναν κι έρχονταν και οι δίσκοι στέκονταν σταθερά πολύ χαμηλότερα από τον πήχη που είχαν ορίσει οι δύο πρώτες κυκλοφορίες. Οι Oasis συνέχισαν μεν να γεμίζουν στάδια στην Ευρώπη, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν ολοκληρωτικά την αμερικανική αγορά. Η διάλυσή τους το 2009 ήρθε μάλλον ως σωτηρία, καθώς από χρόνια είχε πιστοποιηθεί πως δεν υπήρχε πια τίποτα απολύτως να προσφέρουν σε δημιουργικό επίπεδο.

Φαινόμενο αναμφισβήτητο, μπάντα αμφιλεγόμενη

Το φαινόμενο Oasis, σχεδόν ταυτισμένο με τη brit pop σκηνή, δεν χωράει αμφισβητήσεις σχετικά με το μέγεθος ή τον αντίκτυπό του· την ίδια όμως στιγμή, η μπάντα αποτελεί επιτομή της αμφιλεγόμενης μουσικής οντότητας. Κι αυτό γιατί το hype και ο ενθουσιασμός των πρώτων χρόνων δεν άφησε πολύ χώρο στους επικριτές τους, αλλά στη συνέχεια έγινε σαφές ότι το συγκρότημα –παρότι έθετε εαυτόν ως συνεχιστή του έργου των ιερών μουσικών τεράτων των 1960s– δεν είχε κάτι άλλο να καταθέσει στο ταμείο πέρα από μια μελωδική δεινότητα κι έναν ηχητικό τσαμπουκά. Ταυτόχρονα, οι κύριοι ανταγωνιστές τους έδειχναν πως διέθεταν και το όραμα μα και τις ικανότητες ώστε να ξεφύγουν από τον πλανήτη brit pop, πριν εκείνος καταρρεύσει στο δεύτερο μισό των 1990s. Οι Oasis, αντίθετα, έμειναν για πάντα πιστοί στις βασικές αρχές του «αγνού» ροκ εν ρολ, καθώς αυτό μόνο μπορούσαν.

Arthroas_4

Αν διδάσκει λοιπόν κάτι η περίπτωσή τους, είναι ότι, καμιά φορά, η πίστη ανταμείβεται. Τα αδέρφια Gallagher και η εκάστοτε παρέα τους υπήρξαν αρκετά αφελείς ώστε να πιστέψουν ότι θα ανέβουν στην κορυφή του κόσμου, αλλά και αρκετά ενστικτώδεις ώστε να αγγίξουν με τα τραγούδια τους την ψυχοσύνθεση του μεγάλου ακροατηρίου. Μπορεί μουσικά να ήταν απλώς αναβιωτές της προγενέστερης ροκ παράδοσης, είχαν όμως τη διαίσθηση του zeitgeist: ερχόμενοι στο προσκήνιο μετά τους Nirvana, αντέταξαν στην καταθλιπτική και μίζερη στάση των τελευταίων την αισιοδοξία, τον αυθορμητισμό, την υπερβατικότητα, την αυτοπεποίθηση, την έπαρση και τη «δεν με νοιάζει τίποτα» στάση που καναλάρεται στα τραγούδια εκείνου του πρώτου δίσκου τους. Ποιος είπε ότι το ένστικτο δεν παίζει ρόλο στην τέχνη;

ΑΤΖΕΝΤΑ

Wim Mertens
22-10-2019

Wim Mertens

Αθήνα - Θέατρο Παλλάς
Ο Βέλγος συνθέτης Wim Mertens (γεννημένος το 1953) είναι ένας διεθνής καλλιτέχνης ο οποίος έχει δώσει αμέτρητες συναυλίες ως σολίστ, αλλά και ...
The Mystery Of The Bulgarian Voices feat. Lisa Gerrard
23-10-2019

The Mystery Of The Bulgarian Voices feat. Lisa Gerrard

Υπόλοιπη Ελλάδα - Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου
Föllakzoid
23-10-2019

Föllakzoid

Αθήνα - Temple
22-10-2019

Dreamy Whispers

Αθήνα - Αστερίσκος

Wim Mertens

Αθήνα - Θέατρο Παλλάς

Magdalena Kožená & Sir Simon Rattle

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
23-10-2019

Λένα Πλάτωνος: Το αηδόνι του αυτοκράτορα

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

The Mystery Of The Bulgarian Voices feat. Lisa Gerrard

Υπόλοιπη Ελλάδα - Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου

Föllakzoid

Αθήνα - Temple

Σταμάτης Πανταζόπουλος

Αθήνα - Μουσική Σκηνή Σφίγγα

B.Y.S. Trio: The Charlie Haden Project

Αθήνα - Half Note Jazz Club
24-10-2019

Allah-Las

Αθήνα - Fuzz Live Music Club

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Δημήτρης Μεντές
Τίποτα δεν έμεινε όρθιο στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, η οποία έπεσε στα κεφάλια όσων βρέθηκαν στο Gagarin ως ζωοδόχα βροχή, παρασύροντας τους πάντες σε φρενήρες κάλπασμα...
Τάνια Σκραπαλιώρη
Ασφυκτικό sold-out στο Tiki για μια βραδιά σκανδιναβικής απλότητας, με βαμμένα πλατινέ μαλλιά, «αέρα» γαλλικών μπιστρό και εξομολογήσεις λατρείας για τον Ντέμη Ρούσσο...
Κωνσταντίνος Διαμαντόπουλος
Άλλοτε αλληγορικός και ευαίσθητος, άλλοτε ωμός και βίαιος, αλλού με ψιθύρους και μελωδία και αλλού με κραυγές απόγνωσης και αυστηρή προστακτική, έδωσε μια εξαιρετική συναυλία στο Temple...

ΣΤΗΛΕΣ

Άρης Καζακόπουλος
Στην τέταρτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους R'n'B και soul δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...
Ζώης Χαλκιόπουλος
Παράφωνα ουρλιαχτά και τραγούδισμα new wave αισθητικής, μαρίμπες, σύνθια και μπασογραμμές από την κόλαση, όρισαν στις αρχές των 1980s έναν ήχο που ακόμα ακούγεται φρέσκος, στον οποίον οι LCD ...
Ελένη Τζαννάτου
Ο δεύτερος δίσκος της παρέας του Simon Jeffes ήταν κι αυτός που όρισε τον ήχο τους, με την παιδική του αύρα, τον κομψό μινιμαλισμό και μια αίσθηση του «υψηλού» να μένει πάντα προσγειωμένη σε έναν
Δημήτρης Λιλής
Όσοι νέοι και παλιοί καλλιτέχνες εκδίδουν έργα σε αυτήν την εποχή, πρέπει να ακολουθήσουν μια διαφορετική φόρμουλα. Η οποία αδιαφορεί για το αν είσαι «ο καλύτερος στο δωμάτιο» και απαιτεί να

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Στέλιος Πατεράκης
Δεν ήταν λίγες οι φορές που μια διασκευή ξεπέρασε σε δημοτικότητα και αποδοχή το πρωτότυπο ή και επικράτησε στη συνείδηση των μουσικόφιλων ως η «αυθεντική» έκδοση (βοηθούντος και του χρόνου). Τίποτα
Βύρων Κριτζάς
Είναι παλιά η πρακτική της μεταφοράς διεθνών επιτυχιών στα ελληνικά, αλλά συχνά έχουμε ακούσει να μπαίνουν οι πλέον άσχετοι στίχοι. Όχι όμως και στις παρακάτω περιπτώσεις, στις οποίες η διασκευή ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Πέννυ Γέρου
Ο νέος τους δίσκος και η επικείμενη συναυλία στην Αθήνα (Gagarin, Παρασκευή 25/10), έδωσαν την αφορμή για να μιλήσουμε με τον Αλέξανδρο Μίαρη –για τον ευλαβικό χαρακτήρα των επισκέψεών τους στην ...
Χάρης Συμβουλίδης
Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να βρεις στο τηλέφωνο, παρ' όλο που αυτές τις μέρες έρχεται ξανά στα μέρη μας: απόψε Παρασκευή 18/10 παίζει στην Αθήνα (Temple), αύριο Σάββατο 19/10 στη ...
Χάρης Συμβουλίδης
Ομιλητικός και ευδιάθετος, ο Βέλγος μινιμαλιστής συνεχίζει να ιντριγκάρεται από τη σχέση της μουσικής με τις επίκαιρες κοινωνικές ζυμώσεις, ενώ ετοιμάζεται να γιορτάσει 40 χρόνια δημιουργίας με το
Γιάννης Καγκελάρης
Ο ερχομός του στην Αθήνα για μια σόλο συναυλία (Σάββατο 19 Οκτώβρη, στο Second Skin), έδωσε την ευκαιρία να τον βρούμε στο Skype για μια κουβέντα, η οποία ξεκίνησε από το δημιουργικό του παρόν και

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…