Δείτε το πρώτο επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας του Roger Waters

Βασίζεται στην περίφημη περιοδεία Us + Them, με την οποία γύρισε για 18 μήνες όλον τον πλανήτη

Τελικά, θα γίνει και 3η συναυλία Florence + The Machine στην Αθήνα

Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου, στο Ολυμπιακό Κέντρο Γαλατσίου

5 ECM ορόσημα από το παρελθόν, για πρώτη φορά σε βινύλιο

Τι παράδοξο, να βρίσκεις ξανά μπροστά σου, σε δίσκους, εκείνα τα έργα που στην εποχή τους είχαν βγει «μόνο σε CD». Όμως αυτή η επαν-επίσκεψη στον Nils Petter Molvaer, στον Jan Garbarek, στον Anouar Brahem, στον Charles Lloyd και στη Γειτονιά του Manu Katché, έχει πολλά να μας δείξει ως προς το πώς αποτιμάμε τα σημερινά μουσικά πράγματα...

The getaway

Την περίσσεια δύναμη τη θέλει και πρέπει να τη βρει αυτός που είναι πρόθυμος να σκάψει σε εκτός των ελληνικών συνόρων αγορές. Γι' αυτό και η τελευταία στήλη πριν το καλοκαιρινό διάλειμμα, κεντράρει στις περιπτώσεις του Europavox και του Μusic Export Greece...

  


search

HOT

5 ECM ορόσημα από το παρελθόν, για πρώτη φορά σε βινύλιο

Τι παράδοξο, να βρίσκεις ξανά μπροστά σου, σε δίσκους, εκείνα τα έργα που στην εποχή τους είχαν βγει «μόνο σε CD». Όμως αυτή η επαν-επίσκεψη στον…

The getaway

Την περίσσεια δύναμη τη θέλει και πρέπει να τη βρει αυτός που είναι πρόθυμος να σκάψει σε εκτός των ελληνικών συνόρων αγορές. Γι' αυτό και η…

Skid Row

Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν, πραγματικά έχασαν...

Omara Portuondo

Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι έχει ακόμα μπόλικη φλόγα μέσα της, αποχαιρετώντας…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα τρυφερό στυλ, το οποίο επηρέασε κάθε αντρική και…

Avopolis Music Network: Μουσικά νέα, συναυλίες, κριτικές, συνεντεύξεις

Φέτος είδαμε πολλές καλές συναυλίες. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, στα οποία βλέπαμε μεν πολλές αλλά μέναμε στο κομψί-κομψά στο τι μας έμενε στο τέλος από αυτές. Ίσως εν μέσω της μαυρίλας της κρίσης να δίνουμε περισσότερη βάση στο τι πάμε να παρακολουθήσουμε –ως επαγγελματίες κριτές ή ως απλοί μουσικόφιλοι. Ίσως πάλι και οι διοργανωτές να κάνουν πιο προσεκτικές επιλογές. Καθώς το 2010 φεύγει τα βάλαμε λοιπόν κάτω και να τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των συντακτών του Avopolis & Avopolis Greek για τα συναυλιακά highlights της χρονιάς...

15. Θάνος Μικρούτσικος, Υπόγεια Ρεύματα & Γιάννης Κούτρας

(Κύτταρο, 6 Μαρτίου 2010)

Πρώτος βγήκε ο Θάνος Μικρούτσικος ντυμένος στα μαύρα –είχε κι αυτό το νόημά του– και μετά τα τετραμελή Υπόγεια Ρεύματα. Η βραδιά χωρίστηκε σε δύο μεγάλα μέρη. Το πρώτο αφιερώθηκε κυρίως στην παρουσίαση του δίσκου Τους Έχω Βαρεθεί, σε συνδυασμό με κάποια αρκετά γνωστά «Υπόγεια» τραγούδια –πράγμα που σημαίνει έναν πρακτικό χωρισμό σε δύο ακόμα υποκατηγορίες: μία κάπως πιο «πολιτική», λόγω και του δίσκου, και μία κάπως πιο ρομαντική, λόγω κυρίως του ότι τα τραγούδια ανήκαν στην παλιότερη εποχή των Ρευμάτων. Κι αν με μπασκετικούς όρους έλεγα ότι επί σκηνής είχαμε τον coach Θάνο και την ομάδα του, στο δεύτερο μέρος θα έλεγα πως εμφανίστηκε επί σκηνής και ο βασικός play-maker (το αστέρι) της ομάδας, αυτός που ξέρει πού να μοιράσει τη μπάλα: ο Γιάννης Κούτρας.

Θάνος Καμπύλης

 

 

14. Staff Benda Bilili

(2ο Kosmos Festival, Θέατρο Βράχων, 11 Ιουνίου 2010)

Τέσσερις καλλιτέχνες καθηλωμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια λόγω της πολιομυελίτιδας που σαρώνει τη χώρα τους, ένας με πατερίτσες, ο πιτσιρικάς με το αυτοσχέδιο όργανό του –το satonge (κάτι μεταξύ κιθάρας και theremin)– και τρεις ακόμα μουσικοί δώσανε ρεσιτάλ ψυχής, δύναμης, έμπνευσης και δημιουργικότητας. Το bluesy-rumba-afro-reggae κράμα τους, το μπρίο, το κέφι, η αστείρευτη ζωντάνια και το δέσιμό τους στάθηκε ένα μάθημα ζωής, από εκείνα που δεν τα προσπερνάς εύκολα.

Ευδοκία Πρέκα

 

 

13. Efterklang

(Rodeo, 9 Μαΐου 2010)

 

 

Το ότι είναι μια από τις καλύτερες μπάντες της Ευρώπης (εκτός νησιού) το αποδεικνύουν κάθε φορά. Είναι κουρδισμένοι σε επίπεδο Bad Seeds και έχοντας πλέον έναν στρωτό ροκ δίσκο έχουν και το πλεονέκτημα της αμεσότητας, χάρη στο επικοινωνιακό χάρισμα του τραγουδιστή τους. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι οι υπέροχα ενορχηστρωμένες μελωδίες τους, όπου έχεις την εντύπωση ότι δίχως αυτή τη μικρή γραμμή από το φλάουτο ή εκείνο το διακριτικό κρουστό κάτι θα έλειπε. Αν αυτό χάνεται στις σπιτικές ακροάσεις, όταν τους βλέπεις ζωντανά γίνεται ξεκάθαρο.

Γιώργος Μιχαλόπουλος

12. Bob Dylan

(Terra Vibe, 29 Μαΐου 2010)

 

 

Γιατί να πας στου Dylan, λοιπόν, τη σήμερον ημέρα, αφήνοντας το δυνατόν τον θρύλο κατά μέρος; Μα γιατί κάμποσα χρόνια τώρα τον έχουν αφήσει ήσυχο να είναι εκείνο που θέλει –τολμώ να πω εκείνο που πάντα ήθελε. Όσες περσόνες και να του έχουν φορτώσει κατά καιρούς, εικάζω πως θα βολευόταν μια χαρά με αυτή του αλλοπαρμένου μουσικάντη της φανταστικής Rootsville. Ο τύπος οργώνει τον κόσμο με τη μπάντα του κουβαλώντας στις αποσκευές (τεράστια) τραγούδια και την προσωπική του οπτική για τον πλούτο αυτού που λένε American roots music. Γιορτάζει κάθε φορά το ό,τι είναι, συνδεδεμένος πάντα μ’ αυτό το οποίο ήταν. Κι αν τον πετύχεις στα έξω καρδιά του όπως στη Μαλακάσα (για τα δεδομένα του πάντα), ακόμα καλύτερα…

Διονύσης Κοτταρίδης

11. Prodigy

(ΠΑΟΚ Sports Arena, 18 Σεπτεμβρίου 2010)

 

 

Το σόου των Prodigy περιλαμβάνει πολλές συνιστώσες, αλλά καμία τους δεν μπορεί να κατανοηθεί σε όλο της το μέγεθος από κάποιον που δεν έχει ιδρώσει μπροστά στη σκηνή τους. Το live τους μιμείται με περισσή επιτυχία μια πολεμική μάχη. Σε ρόλο στρατηγών –φυσικά– οι Keith Flint και Maxim. Σε ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο παιχνίδι μυαλού με τους θεατές, οι δυο τους μεταβιβάζουν –μέσα από προκλητικές ιαχές και θυμωμένες παροτρύνσεις– ένα συναίσθημα οργής στο κοινό, το οποίο ξεσπάει μέσα από έναν “Warrior’s Dance”. Ως αποτέλεσμα, διαμορφώνεται μια φλεγόμενη ατμόσφαιρα (μεταφορικά και κυριολεκτικά –αφού πάνω από ένας πυρσός άναψε κατά τη διάρκεια της συναυλίας), όπως και μία τιθασευμένη ανθρώπινη μάζα, η οποία υπακούει σε κάθε πρόσταγμα των επί σκηνής «πολέμαρχων». Εξίσου καίριος παράγοντας το ευφυές παιχνίδι με τα φώτα, που συνόδευαν τα beats του Howlett και πολλαπλασίαζαν τον αντίκτυπό τους.

Σπύρος Τόρε

10. Fuck Buttons

(Synch Festival, 4 Ιουνίου 2010)

Έλαβαν αντικριστές θέσεις ανάμεσα στην tech φαρέτρα τους και, απελευθερωμένοι απ' τα στουντιακά λουριά(;) του μίστερ Andrew Weatherall, παρήγαγαν ισόποσες εγκεφαλικές και σωματικές αποχυμώσεις με σταθερή κατεύθυνση απ' τη σκηνή προς τους παρευρισκομένους. Το κοινό δε με τη σειρά του αποκρίθηκε εντόνως μέσων κινησιολογικών εξάρσεων, μεταξύ των οποίων σημειώσατε και ουκ ολίγες στιγμές σοφτ χαμουρέματος! Προσωπικά βρέθηκα περικυκλωμένος από τουλάχιστον δύο ευτυχή ζεύγη... Για να ευθυγραμμιστώ και με το κλίμα, λοιπόν, το ένα «γαμωκούμπι» έφερε τη ρυθμολογική ευθύνη του σόου, είτε σαμπλάροντας σε πραγματικό χρόνο φυσικό επιδαπέδιο τομ, είτε παρατώντας αποφλοιωμένα beats να παρενοχλούν τη βολεψιά μας, όσο το έτερο γέμιζε τα ενδιάμεσα με συνθοκαταστάσεις και δειγματοληψίες. Γκολ και αγάπη λέμε... Τα σέβη μας άξια τέκνα των μεγάλων ελεκτρομαστόρων του Νησιού!

Διονύσης Κοτταρίδης

 

 

9. Μόνικα

(Ark Festival, Τεχνόπολη, 17 Σεπτεμβρίου 2010)

Είναι αλήθεια ότι η Μόνικα διαθέτει μια ικανότητα να μαγεύει το κοινό της, τόσο όταν ερμηνεύει ένα κομμάτι απλά με τη συνοδεία του πιάνου, όπως το “Bloody Something” που ακούστηκε στη μέση περίπου του προγράμματος, όσο και όταν την ακολουθεί ολόκληρη η μπάντα της. Έτσι έγινε και στο “Over The Hill” το οποίο θεωρώ ως την κορύφωση της δεύτερης μέρας του Ark Festival. Η επιλογή από το Exit που χειροκροτήθηκε περισσότερο ήταν –μάλλον αναμενόμενα– το “Away From My Land”, για το δε φινάλε η Μόνικα φύλαξε το “Avatar” (όπως άλλωστε συνηθίζει στις συναυλίες της) δίνοντας έτσι και μια άλλη δυναμική στην εμφάνισή της, η οποία γενικώς κινήθηκε σε γλυκά μελαγχολικούς τόνους.

Λίλα Τζαμούση

 

 

8. Dillinger Escape Plan

(Gagarin, 13 Νοεμβρίου 2010)

Το λοιπόν και εν καιρώ, οι Dillinger Escape Plan εμφανίζονται σε φουλ διάταξη μέσα σε ελεγχόμενο οπτικοηχητικό ορυμαγδό από feedback, καπνούς και προβόλια. Ο Puciato στο κέντρο, με τους σφυγμούς ήδη στα κόκκινα, διαγράφει σπαστικούς κύκλους γύρω από μοναδικό τετραγωνικό μέτρο –α λα Mike Tyson λίγο πριν σημάνει η καμπάνα. “Farewell, Mona Lisa” και μας ρίχνουν εξ' αρχής μ' ότι έχουν –ούτε προθερμαντικές αλοιφές, ούτε κλιμακωτές αποκαλύψεις, ούτε τίποτα δώρα έκπληξη. Ενέργεια ρεεε! Αγνή, αμόλυντη, παρθένα ενέργεια, βουτηγμένη μέχρι τα μπούνια στη βρώμα της πόλης. Μια μπάντα η οποία, ενώ περιπλέκει σφόδρα την απλότητα του κόλπου «σκληρό rock ‘n’ roll», δεν αφαιρεί το παραμικρό απ' την ωμότητα και την ενστικτώδη ευθύτητα του. Ίσα-ίσα που τις πολλαπλασιάζει γεωμετρικά, τόσο στο στούντιο όσο και στο σανίδι. Ειδικά εκεί πάνω.

Διονύσης Κοτταρίδης

 

 

7. Aerosmith

(Στάδιο Καραϊσκάκη, 20 Ιουνίου 2010)

Ακούμε λοιπόν τις τροχαλίες του ανελκυστήρα να λειτουργούν από μέσα. Στοπ σκοτάδι κατόπιν, οι ιαχές του κόσμου γίνονται δυνατότερες, φεύγει το πανί, και να ’σου οι Αerosmith να εξυμνούν τα πλην και τα συν της Σεξουαλικής Συνεύρεσης Μέσα Στο Ασανσέρ (αποτελεί, παρεμπιπτόντως, ζήτημα προς μελέτη...). Και ξεκίνησε το πανηγύρι, πάντα με τις επιφυλάξεις μας για τη φωνή του Steven Tyler μιας και στο τελείωμα του ρεφρέν κάθε φορά αρνιόταν την κορώνα. Αλλά το κόλπο βρισκόταν αλλού: μετά τα 3-4 πρώτα τραγούδια η μπάντα άρχισε να ρολάρει πέρα από το επαγγελματικό επίπεδο και η φωνή του αρειμάνιου περφόρμερ ξεκίνησε να ζεσταίνεται και να αποδίδει θαυμαστά (μας το απέδειξε κοντά δύο ώρες αργότερα και με τα φαλτσέτο του στο “Dream On”). Πέρα από την παραδοχή ότι οι άνθρωποι αυτοί παραδίδουν ένα απολαυστικό δίωρο γεμάτο hits τι άλλο θέλετε να καταθέσω;

Στυλιανός Τζιρίτας

 

 

6. These New Puritans

(Plissken Festival, Ελληνικός Κόσμος, 4 Δεκεμβρίου 2010)

Με δύο μουσικούς να έχουν επιστρατευθεί στα πνευστά, προκειμένου να αποδοθεί όσο πιο πιστά γινόταν το Hidden, οι These New Puritans πραγματοποίησαν μία μνημειώδη εμφάνιση, γεμάτη (μουσική) άγνοια κινδύνου και εφηβικού τσαμπουκά. Κόντρα μάλιστα στις επιρροές τους, μα και στις ορέξεις ορισμένων από το κοινό, στους οποίους ξένισε η έλλειψη παραμόρφωσης. Αυτό όμως ελάχιστη σημασία έχει όταν μπροστά σου έχεις μια μπάντα τέτοιου βεληνεκούς, που αποκηρύσσει το indie παρελθόν της, κάνει θεό της τη μετρονομική, industrial ρυθμολογία, προσθέτει φωνητικά σε μορφή κηρύγματος, σου πετάει από τα μεγάφωνα όμποε τα οποία σε κυκλώνουν από παντού και φυσικά σου ξερνάει ένα ηλεκτρονικό βόθρο από μπάσο και glitches, που ταρακουνούσε όλο το Κτήριο 56.

Τάσος Μαγιόπουλος

 

 

5. Einsturzende Neubauten

(Fuzz, 30 Οκτωβρίου 2010)

Θα έλεγε κανείς πως το μπάσο, η κιθάρα, τα ντραμς και τα synths επιτελούσαν έναν ρόλο απλά συνοδευτικό συγκριτικά με τα μη-μουσικά-όργανα. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν χαμό ηχορρύπανσης κοπανώντας τενεκέδες, βαρέλια και λαμαρίνες. Λίγοι όμως θα μπορούσαν να συγχρονιστούν μεταξύ τους και να συνδυάσουν όλα αυτά τα εκ πρώτης όψεως ασήμαντα αντικείμενα για να δημιουργήσουν κάτι το οποίο δεν ματώνει τα αυτιά και δεν προκαλεί ημικρανίες. Πόσο μάλλον για να δημιουργήσουν μουσική. Τα προαναφερθέντα, μαζί με ελατήρια, αλυσίδες, ελάσματα, μαράκες, πιατίνια σε σχήμα γραναζιών και οτιδήποτε άλλο μπορούσαν να φανταστούν, ήταν μερικά από τα υλικά τα οποία χρησιμοποίησαν τα Νεόκτιστα, παράγοντας πρωτόγονους βιομηχανικούς ήχους. Τους ήχους αυτούς αντιστάθμιζαν τα σχεδόν ψιθυριστά κατά σημεία φωνητικά του Blixa, ο οποίος, αν είχε σκοπό να μας υπνωτίσει, το είχε καταφέρει άριστα: με το μυστήριο βλέμμα του εμπνέει δέος, παρά τα αλλοιωμένα από τον χρόνο χαρακτηριστικά του. Μυστήρια και τα Αγγλικά του – μιλούσε τόσο χαμηλόφωνα στο μικρόφωνο ώστε τα λόγια του χάνονταν. Σε κάποια σημεία διατάρασσε τον ψυχισμό των ακροατών με κραυγές και ουρλιαχτά, ενώ σε άλλα χρησιμοποιούσε την απόλυτη σιωπή.

Νίνα Ποπώφ

 

 

4. Κόρε. Ύδρο.

(Gagarin, 14 Μαΐου 2010)

Ήταν η στιγμή που σβήσανε τα φώτα και η 14μελής ορχήστρα των Κόρε. Ύδρο. πήρε τη σκυτάλη, ενώ ο frontman του συγκροτήματος, Παντελής Δημητριάδης, με όλη την κερκυραϊκή του τρέλα, μια στενή μπεζ καμπαρντίνα και ένα λευκό πουκάμισο λερωμένο από «αίματα» στο σημείο της καρδιάς στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο. Έτσι ξεκίνησε μια από τις συναρπαστικότερες και πιο αληθινές συναυλίες ελληνικού συγκροτήματος που μπορώ προσωπικά να ανακαλέσω. Και αν τα πρώτα τραγούδια επισκιάστηκαν από τα «καραγκιοζιλίκια» και τα πέρα-δώθε της πρώτης σειράς, παρέμειναν παραπάνω από αρκετά για να μαρτυρήσουν τη μεγάλη ομορφιά που επρόκειτο να ακολουθήσει.

Αναστασία Τουρούτογλου

 

 

3. Metallica

(Terra Vibe, 24 Ιουνίου 2010)

Σε εξαιρετική κατάσταση λοιπόν τα πάντα και οι πάντες. Ο Hammett ήταν ουσιαστικός και εργατικός όπως πάντα, ο Trujillo σε απόλυτη σύμπνοια με τους υπόλοιπους και ο Ulrich καθισμένος πίσω από τα drums αναπαρήγαγε πιστά ό,τι οδήγησε τη μπάντα μετά την απώλεια του Burton. Ο πρωταγωνιστής Hetfield ήταν τρομερά επικοινωνιακός με το κοινό κι έκανε τα δέοντα –ως γνήσιος Αμερικάνος performer– ώστε να κρατά την ένταση του κοινού ψηλά. Και αυτό με τη σειρά του προσκυνούσε της τετράδα. Και πως αλλιώς να κάνει, όταν το σετ είναι διαμορφωμένο λες και αφουγκράζεται την επιθυμία του καθενός. Στο “Sad But True” τα κεφάλια πήραν φωτιά, στο “Welcome Home (Sanitarium)” και στο “One” υποκλιθήκαμε στη μελωδική μαεστρία τους, στο “Broken, Beat And Scarred” λατρέψαμε τη φυγή τους από τον κόσμο της φθοράς και της αφθαρσίας, στα “Master Of Puppets” και “Blackened” οι κραυγές έφθαναν στη σκηνή, στα “Nothing Else Matters” και “Enter Sandman” θυμηθήκαμε πόσο τολμηρή στάθηκε η μπάντα στις αρχές των 1990s. Τόση στάθηκε η λατρεία του κοινού, που ο (σχεδόν αναγεννημένος) Hetfield δεν ήθελε να απομακρυνθεί από τη σκηνή.

Νίκος Σβέρκος

 

 

2. Autechre

(Bios, 17 Σεπτεμβρίου 2010)

Αυτό που βιώσαμε στο Bios ήταν μια εγκεφαλική παράσταση δυο ανθρώπων με πραγματικό όραμα και ιδιαίτερες απόψεις περί μουσικής. Το όλο σκηνικό είχε την έννοια του να μην αποσπάται η προσοχή με τίποτα άλλο και η μόνη αίσθηση μας που θα λειτουργούσε να ήταν η ακοή, ρουφώντας στην ουσία ό,τι μας έδινε η μπάντα. Όσο για τη θεματολογία της παράστασης; Η αποδόμηση όσων θεωρούμε δεδομένων περί μουσικής, εννοιών π.χ. όπως «κανονικό τραγούδι», «διάρκεια κομματιού», «σταθερή ρυθμολογία», «γραμμικές μελωδίες» και οτιδήποτε άλλο de facto σε όσα ακούμε. Μιάμιση ώρα και κάτι ψιλά κάτσανε στη σκηνή οι Autechre και για παραπάνω από ένα με ενάμιση λεπτό δεν άκουγες τον ίδιο ρυθμό. Οι δε μελωδίες εναλλασσόντουσαν με ρυθμό πολυβόλου, διακοπτόμενες πολλές φορές από την επόμενη που ακολουθούσε. Όσο για τη διάρκεια των κομματιών, αυτή ήταν ανύπαρκτη: η εμφάνισή τους αποτελούσε ένα ενιαίο μουσικό κατασκεύασμα.

Τάσος Μαγιόπουλος

 

 

1. U2

(Ολυμπιακό Στάδιο, 3 Σεπτεμβρίου 2010)

 

 

Δύο ώρες πρόγραμμα για τους U2. Δύο ώρες που άρχισαν στις 12:00, αν προσέξατε το ρολόι στην οθόνη, που θρυμματίστηκε τότε στο πέρασμα του λεπτοδείκτη: ο χρόνος ήταν η έννοια γύρω από την οποία αναπτύχθηκε η δραματοποίηση της συναυλίας –ο χρόνος ως βαρύτητα των καθημερινών μας πράξεων. Όπως ένα βαρύ κεφάλι που θέλει να γυρίσει σύντομα σπίτι στο “In A Little While”. Ή η αίσθηση της έλλειψης βαρύτητας και η εκμηδένιση της καθημερινότητας. Αυτό είναι το σκεπτικό πίσω από τη σύνδεση (ή στην περίπτωσή μας του βίντεο) με τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και τη συνεργασία των U2 με τη NASA. Η αίσθηση της οπτικής από μια θέση όπου μπορείς να κρύψεις τη Γη με τον αντίχειρά σου.

Θέμης Πέλλας


Top
Picks

Top Picks

FRESH NEWS | ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δείτε το πρώτο επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας του Roger Waters

Βασίζεται στην περίφημη περιοδεία Us + Them, με την οποία γύρισε για 18 μήνες όλον τον πλανήτη

Η Νότιος Αφρική πενθεί τον Johnny Clegg

Τέλος στα 66 για τον θρυλικό «λευκό Ζουλού»

Πέθανε ο Pat Kelly

Τέλος στα 70 για τον Τζαμαϊκανό τραγουδιστή που αποκάλεσαν ως «Sam Cooke της reggae»

"Pang!" από τον Gruff Rhys

Ο τραγουδιστής των Super Furry Animals σε νέες, σόλο περιπέτειες

Τα Δυο Νησιά της Γιώτας Νέγκα

Δείτε το νέο της βιντεοκλίπ

Τελικά, θα γίνει και 3η συναυλία Florence + The Machine στην Αθήνα

Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου, στο Ολυμπιακό Κέντρο Γαλατσίου

Γιατί ο 2Pac χώρισε τη Madonna, πίσω στη δεκαετία του 1990;

Γράμμα της εποχής βγαίνει τώρα σε δημοπρασία, παρά τις προσπάθειες της Βασίλισσας της Ποπ να τη σταματήσει με νομικά…

Τα 300 drones των Duran Duran

Το γκρουπ γιόρτασε με τον δικό του τρόπο τα 50 χρόνια από τότε που ο Άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι

Η Pink κατηγορείται για ασέβεια απέναντι στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων

Της βγήκε ξινή η βόλτα που πήγε τα παιδιά της στο Βερολίνο 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΑΡΘΡΑ - ΔΙΕΘΝΗ

5 ECM ορόσημα από το παρελθόν, για πρώτη φορά σε βινύλιο

Χάρης Συμβουλίδης
Τι παράδοξο, να βρίσκεις ξανά μπροστά σου, σε δίσκους, εκείνα τα έργα που στην εποχή τους είχαν βγει «μόνο σε CD». Όμως αυτή η επαν-επίσκεψη στον Nils Petter Molvaer, στον Jan Garbarek, στον Anouar Brahem, στον Charles Lloyd και στη Γειτονιά του Manu Katché, έχει πολλά να μας δείξει ως προς το πώς αποτιμάμε τα σημερινά μουσικά πράγματα...

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Ανδρέας Κύρκος
Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα τρυφερό στυλ, το οποίο επηρέασε κάθε αντρική και…

50 χρόνια Space Oddity

Σπύρος Χυτήρης
Μισό αιώνα ζωής συμπληρώνει σήμερα το πρώτο αριστούργημα του David Bowie, ο οποίος άφησε την παντομίμα και τον διαλογισμό για να αποτυπώσει κάτι από…

Give Sleep A Chance

Ελένη Τζαννάτου
50 χρόνια από το "Give Peace A Chance" και τα περίφημα bed-ins του John Lennon και της Yoko Ono, είναι όλα αυτά παρωχημένα; Ή παραμένουν μια επίκαιρη…

ΣΤΗΛΕΣ

INCOMING

The getaway

Δημήτρης Λιλής
Την περίσσεια δύναμη τη θέλει και πρέπει να τη βρει αυτός που είναι πρόθυμος να σκάψει σε εκτός των ελληνικών συνόρων αγορές. Γι' αυτό και η τελευταία στήλη πριν το καλοκαιρινό διάλειμμα, κεντράρει στις περιπτώσεις του Europavox και του Μusic Export Greece...
THE PAST RECEDES

Mort Garson - Mother Earth’s Plantasia

Ελένη Τζαννάτου
Αν και δίσκος προορισμένος για φυτά, μοιάζει να έχει πολλή ανθρώπινη διορατικότητα. Και αυτό που τον κρατά γοητευτικό, είναι ίσως ότι δεν μπορείς να…
DIGGIN

Αγάπανθος

Ζώης Χαλκιόπουλος
Αγάπη και ανθός. Μπλε, αειθαλές, όμορφο φυτό. Columbia 1976, χωρίς καμία επανέκδοση. Μια τρέλα. Μες τη ζέστη του Καλοκαιριού...
INCOMING

The Greek Rap Freaks

Δημήτρης Λιλής
Μπορούν οι παρελθοντολάγνοι των Radiohead να «κράζουν» όσο θέλουν την τοποθέτηση του καινούριου κομματιού του Snik στα νέα του Avopolis, όμως ο…

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ!

Skid Row

Παναγιώτης Λουκάς
Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν, πραγματικά έχασαν...

Omara Portuondo

Πέννυ Γέρου
Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι έχει ακόμα μπόλικη…

AthensRocks Festival 2019: Slayer + Rotting Christ, Leprous, Suicidal Angels

Χριστίνα Κουτρουλού
Σε μιάμιση ώρα οι Slayer περάσαν 37 χρόνια ιστορίας, σε μια αποχαιρετιστήρια συναυλία που έμοιαζε με το χάος ως…

Tindersticks

Τάνια Σκραπαλιώρη
Κι αν κάτι έλειψε από τις ενορχηστρώσεις, το τραχύ βελούδο της φωνής του Stuart Staples και η αναδρομή σε 27 χρόνια…

Primer Festival 2019

Δημήτρης Λιλής
Ένα πλήθος 6.000 πιτσιρικάδων έδωσε βροντερό παρών στην Πλατεία Νερού για τον DJ Snake, αλλά και για τον J Balvin, που…

Μαρία Φαραντούρη - Πάμε Σινεμά;

Μιχάλης Τσαντίλας
Αν και η επιτυχία της βραδιάς έμοιαζε εγγυημένη, αρκετά πράγματα πήγαν τελικά στραβά στο Ηρώδειο –κυρίως γιατί το…

Μαρία Παπαγεωργίου - «Αυτό που Βλέπουν τα Πουλιά»

Πέννυ Γέρου
Μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές της εποχής μας, πρόσφερε απλόχερα ευαισθησία και αυθεντικότητα στον Κήπο του Μεγάρου…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ | ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

Ματούλα Ζαμάνη: Λειτουργώ πολύ με το συναίσθημα και το ένστικτο, είναι ευλογία και βάσανο μαζί...

Πέννυ Γέρου
Δίνει στο κοινό της Αθήνας ένα μεγάλο καλοκαιρινό ραντεβού στην Τεχνόπολη (Τρίτη 16 Ιουλίου), τάζοντάς μας λαϊκοδημοτικούς ρυθμούς και τραγούδια για το ανέφικτο. Με αυτήν την αφορμή, συζητήσαμε για τα προπύργια, την αισθητική και τις πρόσφατες εκλογές...

Ride: Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται σε μία βαθιά διχασμένη στιγμή της ιστορίας του...

Άγγελος Κλειτσίκας
Μία από τις σημαντικότερες μπάντες του shoegaze αφηγήματος επιστρέφει μετά από την επανένωση του 2014, στα πλαίσια του φετινού Ejekt Festival, το…

Rotting Christ: Τίποτα δεν μπορεί πλέον να γίνει θρυλικό –ό,τι βγαίνει, είναι απομυθοποιημένο...

Θανάσης Μπόγρης
Ορόσημο για τα ελληνικά metal πράγματα και παγκόσμια δύναμη εδώ και χρόνια, ξαναχτύπησαν φέτος με νέο δίσκο, αλλά και με επίσημη βιογραφία, που…

Νότης Μαυρουδής: Οι Ποιητές διαθέτουν τη δύναμη της μαντείας και του λόγου που οδηγεί στα πιο βαθιά μονοπάτια της ζωής...

Πέννυ Γέρου
Στον νέο του δίσκο Άγρυπνο Φεγγάρι, στρέφει το βλέμμα στον ποιητικό λόγο του 19ου και 20ου αιώνα, έχοντας στο πλάι του σπουδαίους ερμηνευτές (Νένα…

Dream Theater: Αν θέλεις να μείνεις πιστός σε αυτό που κάνεις, υπάρχουν φορές που πρέπει να ρισκάρεις...

Θανάσης Μπόγρης
Όνομα-ορόσημο για το progressive metal, αλλά και γκρουπ διαχρονικά αγαπημένο στην Ελλάδα, επιστρέφουν μετά από καιρό στα μέρη μας (Τρίτη 2 Ιουλίου,…

Tindersticks: Μετά από 27 χρόνια μαζί, επικοινωνούμε σχεδόν τηλεπαθητικά μεταξύ μας...

Ανδρέας Κύρκος
Το λατρεμένο συγκρότημα έρχεται ξανά στη χώρα μας, για μία και μοναδική συναυλία στο Ηρώδειο, το Σάββατο 13 Ιουλίου. Ιδανική λοιπόν η αφορμή για μια…

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

Χάρης Συμβουλίδης
Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη (Δευτέρα 1/7, Θέατρο Γης) και Αθήνα (Τετάρτη 3/7,…

MOVIEWORLD

Διακοπές στην Ίμπιζα (Ibiza)

Το νησί-μύθος μέσα από τα μάτια ενός μεσήλικα, σε μια κομεντί που δεν καταφέρνει να απογειωθεί στον ρυθμό του πάρτι...

Είσαι cine…ταινιάκιας; Stay tuned!

Οσκαρικές πρεμιέρες, μεγάλες ταινίες, γνωστές σειρές και ωραίες μουσικές

ΑΛΜΠΟΥΜ

Sleaford Mods - Eton Alive

Μιχάλης Τσαντίλας
Είναι λυτρωτικό το άκουσμα του βρετανικού διδύμου, παρηγορητική η στάση τους, και καθησυχαστικό το γεγονός ότι μπορούν και συνεχίζουν ακάθεκτοι...

ΚΡΑΑΚ - ΚΡΑΑΚ

Τάνια Σκραπαλιώρη

Peter Perrett - Humanworld

Άγγελος Κλειτσίκας

Bruce Springsteen - Western Stars

Ανδρέας Κύρκος

The Dream Syndicate - These Times

Μιχάλης Τσαντίλας

Stephan Micus - White Night

Χάρης Συμβουλίδης

Possessed - Revelations Of Oblivion

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Edwyn Collins - Badbea

Τάνια Σκραπαλιώρη

ΠΡΟΤΑΣΗ

Η Trident δίνει γεύση στη στιγμή σου αλλά και χρώμα στην πόλη σου!

Το γκρίζο γίνεται χρωματιστό και η διάθεση αλλάζει

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΑ ΝΕΑ

UNITE with Tomorrowland για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με headliner τον Armin Van Buuren

Το Σάββατο 27 Ιουλίου, στον ανοιχτό χώρο του Ολυμπιακού Κέντρου Ξιφασκίας

Στην τελική ευθεία για το Φεστιβάλ Δάσους Αρβανίτσας 2019

Παρασκευή 19, Σάββατο 20 + Κυριακή 21 Ιουλίου, ανάμεσα στα έλατα του Ελικώνα

Η Doro και οι Panx Romana headliners στο Over The Wall Festival της Κρήτης

Σάββατο 27 + Κυριακή 28 Ιουλίου, στο Πολιτισμικό Κέντρο Ηρακλείου

New Long Festival 2019, μεγαλύτερο από ποτέ

Σάββατο 20 + Κυριακή 21 Ιουλίου, στο Πολιτιστικό & Αθλητικό Κέντρο Νέας Μάκρης

MARKET

Havana Club FLEX ZONE: Το απόλυτο μουσικό street event με πρωταγωνιστή τον Kareem Kalokoh

To Havana Club γιόρτασε την κουλτούρα των δρόμων της Αθήνας στο απόλυτο μουσικό street event FLEX ZONE, με πρωταγωνιστή…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ E-MAIL ΣΟΥ



Γίνε μέλος του Avopolis Music Network και λάβε ενημερώσεις για νέα, διαγωνισμούς και live!