View More
Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον ...
Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ...
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το League of Legends, ή LoL για όσες και όσους ξέρουν από gaming, συνεχίζει να είναι το πιο δημοφιλές ...
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, ...

Άλλη μια εβδομάδα, άλλη μια διασκευή από το ζευγάρι, αυτή τη φορά στο "My Generation" των Who".

Το "summer in the city" του Φοίβου Δεληβοριά συνεχίζεται στη σκηνή του Θεάτρου Άλσος.

Μετά την Ελένη Φουρέιρα και την Έλενα Τσαγκρινού, άλλη μια ελληνίδα τραγουδίστρια που φιγουράρει στην πλατεία της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο της καμπάνιας EQUAL του Spotify.

Ακούμε ένα ακόμα νέο κομμάτι από το Solar Power.

Άλλη μια διασκευή από το  The Metallica Blacklist.

Τον ακούσαμε στο κλασικό A Charlie Brown Christmas.

Decemberists - What A Terrible World, What A Beautiful World

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Χρειάστηκε να περάσουν 4 χρόνια για να δούμε τον διάδοχο του The King Is Dead, διάστημα ιδιαίτερα μεγάλο για μια μπάντα που προηγουμένως χρειαζόταν τον μισό από αυτόν τον χρόνο για να ετοιμάσει νέο δίσκο. Έπειτα όμως από 6 άλμπουμ και κάμποσα ακόμα EP, είναι λογικό να κοντοστέκονται οι Decemberists, αναλογιζόμενοι τι άλλο μπορεί να έχουν να πουν, ψάχνοντας να δουν πόσα ακόμα βέλη υπάρχουν στη φαρέτρα τους.
 
Αυτά που βγάζουν από εκεί μέσα τώρα, ως πρώτη εντύπωση, μοιάζουν πάνω-κάτω τα ίδια με εκείνα που ήδη ξέραμε: ο ίδιος ακουστικός (ως επί το πλείστον) ήχος, οι ίδιες indie-folk/pop φόρμες (πότε με αναφορές στην ιρλανδική παράδοση, πότε με bluegrass οργανολογία, άλλοτε με Nick Drake ντιρεκτίβες και πάει λέγοντας), η γνωστή σπουδή στη χρήση εξεζητημένων λέξεων. Πράγματι, σχεδόν κάθε ένα από τα νέα τραγούδια –ειδωμένο ως ατμόσφαιρα τουλάχιστον– θα έβρισκε εύκολα θέση σε κάποια από τις προηγούμενες δουλειές τους, χωρίς να ξενίσει.
 
Είναι δηλαδή ένας δίσκος φτιαγμένος στον αυτόματο πιλότο τούτος 'δω; Και ναι και όχι, θα έλεγα... Από τη μία, προφανώς ένα γκρουπ με 15ετή πορεία έχει κατασταλάξει σε κάποιες μεθόδους μέσα από τις οποίες δημιουργεί –κι αυτό είναι προφανές για τον Colin Meloy και τους συντρόφους του, από καιρό μάλιστα. Από την άλλη, μια προσεκτική ματιά στα φετινά τραγούδια αποκαλύπτει μια μετατόπιση στη θεματολογία των στίχων. Εκεί δηλαδή που συνήθως οι Decemberists κατέφευγαν σε αφηγήσεις και σε αναφορές σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα και εποχές, τώρα πάνε συχνά και προς την αντίθετη κατεύθυνση: προς πιο εξομολογητικές λογικές, προς μια απεύθυνση σε πρώτο πρόσωπο.
 
Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο, λοιπόν, για μια ωρίμανση από την πλευρά των Αμερικανών. Έτσι είναι, μεγαλώνοντας θες να μιλήσεις περισσότερο για εκείνα που σε καίνε: γονεϊκότητα, γάμος και σχέσεις γενικότερα, στην περίπτωσή μας. Με αυτά καταπιάνεται το single “Make You Better”, για παράδειγμα, το οποίο είναι ίσως η σύνθεση με τη μεγαλύτερη δημοφιλική δυναμική εδώ, όπως και το “The Wrong Year”. Βέβαια, το συγκρότημα δεν εγκαταλείπει εντελώς την παλιά-του-τέχνη-κόσκινο, η οποία δίνει το παρών σε κομμάτια όπως τα “Cavalry Captain”, “Philomena” και “Carolina Low”. Τέλος, το συγκινητικό “12/17/12” έρχεται να παντρέψει τις δύο λογικές: εμπνέεται από την τραγική ειδησεογραφία, αλλά τη φέρνει μέσα στο σπίτι για να την αντιπαραβάλει με την εκεί εγκατεστημένη ευτυχία.
 
Είναι ιδιαίτερα καλοφτιαγμένος δίσκος το What A Terrible World, What A Beautiful World, όπως μας έχουν συνηθίσει άλλωστε οι Decemberists. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι συχνά «beautiful» και σχεδόν ποτέ «terrible». Όμως, αυτή η ομορφιά μοιάζει ξαναειδωμένη, οι κορυφώσεις του ξαναβιωμένες· η όλη αίσθησή του έχει ξαναεισπραχθεί. Κι έτσι, όταν φτάνει στο τέλος του, δύσκολα σκέφτεσαι να τον ξαναβάλεις να παίξει. Kι ας ξέρεις ότι, αν το κάνεις, δεν θα περάσεις καθόλου άσχημα.
 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Με αφορμή την έναρξη του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κρουστών Ρεθύμνου (20-24/7) θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (15-21/7), κάνει thumbs up στο ντεμπούτο του Mehdi Barsaoui, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την επιστροφή του Γιώργου Γεωργόπουλου και νιώθει πλήξη στο Φεστιβάλ του Ρίφκιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) αναθαρρεί από το πρώτο του live μετά από καιρό, λέει ιστορίες για το Euro 2020 και θυμάται τα ακούσματα της εφηβείας του.

Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το παρελθόν. Για τον Ιούλιο, επιλέγει την απόλυτη hip hop συλλογή και 3 ακόμα ελκυστικές επανακυκλοφορίες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα που θα σας απομακρύνουν από τους Μέηντεν.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής απορεί για τη μεγάλη αντίφαση που ζει η DJ κουλτούρα αυτό το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Και λίγο πριν τη βρει και πάνω στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού (15/7) μιλάει στον Άγγελο Κλειτσίκα για το πώς απαρνήθηκε τον έλεγχο των πραγμάτων για να φτάσει εκεί που θέλει στη δημιουργική διαδικασία , το ρόλο της τέχνης στην Covid εποχή και την επόμενη μέρα.

Top