Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος ...
Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.
Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, ...
Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Στο "Sour Candy" η ποπ σταρ ενώνει τις δυνάμεις της με το k-pop girl group, μια ημέρα πριν ακούσουμε το Chromatica.

Και μάλιστα στο ντοκιμαντέρ θα δούμε και τον Jim Jarmusch...

Το Massey Fucking Hall ηχογραφήθηκε σε εμφάνιση της μπάντας στο Τορόντο το 2017.

Σε μεγάλη πανευρωπαϊκή έρευνα, μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων απάντησε ότι νιώθει άνετα να επιστρέψει σε συναυλίες και φεστιβάλ. 

Το 2017, 20 εκατομμύρια άνθρωποι "πάλεψαν" διαδικτυακά για ένα εισιτήριο στο tribute για τον συν-ιδρυτή της Atlantic, Ahmet Ertegün.

Ένας διαδικτυακός προορισμός με events από καλλιτέχνες όπως Anna Netrebko, Daniel Barenboim, Rudolf Buchbinder, Andris ...

Η 18χρονη ποπ σταρ έφτιαξε μόνη της το συγκεκριμένο βίντεο το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί πρόσφατα και στην περιοδεία της.

Έγινε γνωστός και ο τίτλος για τον δίσκο που θα ακούσουμε στις 5 Σεπτεμβρίου.

Με τη στολή Micrashell θα μπορούμε να μπούμε στο moshpit με ασφάλεια -αφήστε που θα μοιάζουμε με sci-fi ήρωες...

Waterboys - Modern Blues

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Με τη σκέψη ότι, είτε με τους Waterboys, είτε σόλο, η δισκογραφική παρουσία του Mike Scott απλώνεται σε τέσσερεις δεκαετίες, είχα μείνει με την εντύπωση ότι ο Σκωτσέζος τραγουδοποιός ήταν μεγαλύτερης ηλικίας. Κι όμως, είναι «μόλις» 56 ετών: ακόμα κοτσωνάτος και πάντα έτοιμος για άλλη μία απόπειρα στησίματος της Μεγάλης Μουσικής που παίζει στο κεφάλι του. Όμως στον νέο του δίσκο μόνο σποραδικά καταφέρνει κάτι τέτοιο.
 
Φαινομενικά, στα 9 τραγούδια του Modern Blues, όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την οικεία εικόνα των Waterboys είναι στη θέση τους: οι folk και rock μουσικές αναφορές, ο προβληματισμένος και καλοδουλεμένος στίχος, εκείνη η χαρακτηριστική εκφορά των λέξεων από τα χείλη του Scott. Από την άλλη, η πραγματοποίηση των ηχογραφήσεων στο Νάσβιλ φέρνει τη στροφή προς μια southern/blues rock κατεύθυνση, η οποία αποδεικνύεται διόλου διακριτική. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα «θεματάκια» που έχει ο δίσκος: τα νέα στοιχεία χρησιμοποιούνται με όχι ιδιαίτερα ευφάνταστους ή δουλεμένους τρόπους, δίνοντας την εντύπωση μιας άνευ όρων παράδοσης στο ρετρό.
 
Ας πάρουμε για παράδειγμα το “Destinies Entwined”, που ανοίγει το άλμπουμ: παρότι ως διάθεση είναι ό,τι πρέπει για ξεκίνημα, οι χιλιοακουσμένες κιθαριστικές και πληκτρονικές φράσεις μάλλον μούδιασμα φέρνουν, παρά αδημονία για τη συνέχεια. Τα ίδια πάνω-κάτω ισχύουν και για το “Still A Freak”, ενώ στο “Rosalind (You Married The Wrong Guy)” συναντάμε ένα από τα πλέον ατυχή και κουραστικά κομμάτια του συνόλου της πορείας του Mike Scott. Τέλος, το κλείσιμο με το Σπρινγκστινικό (ο Θεός να το κάνει) 10άλεπτο “Long Strange Golden Road”, αποδεικνύεται υπερβολικά... «long» και καθόλου «strange» ή «golden».
 
Ευτυχώς, πάντως, δεν είναι όλα στραβά στο 11o άλμπουμ των Waterboys. Ένα τραγούδι σαν το “The Girl Who Slept For Scotland”, ας πούμε, δικαιολογεί σχεδόν από μόνο του την ύπαρξη του δίσκου, ενώ και τα “November Tale” και “Nearest Thing To Hip” φέρουν φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του δημιουργού τους, πιστοποιώντας ότι παραμένει ανήσυχος καλλιτεχνικά και με ανοιχτά αυτιά και μάτια απέναντι στα όσα συμβαίνουν γύρω του. Αλλά και στο “I Can See Elvis” εντοπίζεται αρκετό ενδιαφέρον, κυρίως λόγω της παρέλασης στους στίχους του σειράς μεγάλων μορφών της περίφημης «μπάντας του ουρανού».
 
Τελικά επιτυγχάνεται μια κάποια ισορροπία στο Modern Blues, καθώς ενυπάρχουν σε αυτό αρκετές στιγμές που στέκονται επάξια δίπλα στον κατάλογο των σπουδαίων τραγουδιών του Waterboys παρελθόντος. Οι εξίσου ηχηρές αστοχίες και οι αναχρονισμοί, βέβαια, καθιστούν ακατάλληλη τη χρήση του όρου «modern» στον τίτλο και μαρτυρούν πισωγύρισμα, αν αναλογιστούμε κιόλας ότι το προ τετραετίας An Appointment With Mr. Yates έδειχνε (και υποσχόταν) διαφορετικά πράγματα. Αλλά εντάξει, δεν θα τα χαλάσουμε με τον Mike Scott απλά επειδή έκανε έναν έτσι-κι-έτσι δίσκο. Το 'παμε άλλωστε ότι αντέχει ακόμα, έχει κι άλλο δρόμο μπροστά του...
 

Top story

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος στο να εντοπίζει μεγάλες ιδέες παρά να εκφράζει μεγάλα συναισθήματα.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Όταν ξαναγράφεις καλά την ιστορία, έχεις μια «διαβασμένη» επικαιροποίηση της. Τι γίνεται, όμως, όταν το κάνεις σαν μια φθηνή ταινία της Marvel; Ο Ανδρέας Κύρκος βάζει στη ζυγαριά τα τηλεοπτικά παραδείγματα του The Plot Against America και του Hunters και είναι ξεκάθαρος προς τα που αυτή γέρνει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Instagram





Top