Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος ...
Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.
Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, ...
Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Σε μεγάλη πανευρωπαϊκή έρευνα, μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων απάντησε ότι νιώθει άνετα να επιστρέψει σε συναυλίες και φεστιβάλ. 

Το 2017, 20 εκατομμύρια άνθρωποι "πάλεψαν" διαδικτυακά για ένα εισιτήριο στο tribute για τον συν-ιδρυτή της Atlantic, Ahmet Ertegün.

Ένας διαδικτυακός προορισμός με events από καλλιτέχνες όπως Anna Netrebko, Daniel Barenboim, Rudolf Buchbinder, Andris ...

Η 18χρονη ποπ σταρ έφτιαξε μόνη της το συγκεκριμένο βίντεο το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί πρόσφατα και στην περιοδεία της.

Έγινε γνωστός και ο τίτλος για τον δίσκο που θα ακούσουμε στις 5 Σεπτεμβρίου.

Με τη στολή Micrashell θα μπορούμε να μπούμε στο moshpit με ασφάλεια -αφήστε που θα μοιάζουμε με sci-fi ήρωες...

O Dr. Dre δεν θέλει να ξέρετε που είναι και τι κάνει, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο βρετανικό GQ.

Ακούστε το νέο ελληνόφωνο κομμάτι της μπάντας «Χαμομήλι».

Yusuf - Tell 'Em I’m Gone

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
«Πες τους ότι την έκανα» λέει ο τίτλος, αλλά ο καλλιτέχνης που στα 1970s κατακτούσε τα μεγάλα ακροατήρια ως Cat Stevens δίνει μια χαρά το παρών στα αυλάκια τούτου του δίσκου. Μπορεί για πολλά χρόνια να απείχε πράγματι από το μουσικό στερέωμα, αλλά από το 2006 –οπότε και μας επανασυστήθηκε ως Yusuf Islam με το An Other Cup– έχει επιστρέψει σε (ημι)κανονικούς δισκογραφικούς ρυθμούς, κυκλοφορώντας το Roadsinger το 2009 και επιστρέφοντας στα τέλη του 2014 με το Tell ‘Em I’m Gone.
 
Όπως αρκετοί τραγουδοποιοί του στάτους και της ηλικίας του, ο Stevens/Islam επέλεξε εδώ να συνεργαστεί με τον μεγαλοπαραγωγό Rick Rubin. Ο Rubin, εκτός των άλλων, ειδικεύεται στο να «σουλουπώνει» και να επανασυστήνει γερόλυκους καλλιτέχνες στο κοινό: έχει αφήσει, ως γνωστόν, εποχή με τις συνεργασίες του με τον Johnny Cash. Για την περίπτωση του Tell ‘Em I’m Gone, το κλου της συνεργασίας είναι μια μπλουζ συνιστώσα που έρχεται να προστεθεί στις folk και soft rock απολήξεις της τραγουδοποιίας του Yusuf. Όπως ο ίδιος εξηγεί στο ένθετο του άλμπουμ, αυτή η μουσική, παρότι ουσιαστικά απουσίαζε από τη μέχρι σήμερα δισκογραφική πορεία του, ήταν από τα πρώτα πράγματα που τον συγκίνησαν ως έφηβο, τότε που σύχναζε στα κλαμπ του Λονδίνου, πίσω στα 1960s.
 
Ομολογουμένως, αυτή η εμπλουτισμένη ταυτότητα παρουσιάζεται αρκετά πειστικά, με χρήση διαφόρων μέσων. Είναι αλήθεια ότι η φωνή του τραγουδοποιού δεν διαθέτει δράμι γρεζιού, αλλά η μπλουζίστικη μελωδικότητα σε κάποιες από τις νέες συνθέσεις (“I Was Raised In Babylon”, “Editing Floor Blues”, “Gold Digger”) μαρτυρά ότι, πράγματι, υπάρχει μια βιωματική σχέση. Η εικόνα συμπληρώνεται από αρκετές προσεγμένες διασκευές (όπως στο “Big Boss Man” του Jimmy Reed, για παράδειγμα, ή στο κλασικό “You Are My Sunshine”), ενώ η παικτική εγκυρότητα επικυρώνεται από σπουδαίους συμμετέχοντες μουσικούς (Richard Thompson, Tinariwen κ.ά.), οι οποίοι κεντούν στις ενορχηστρώσεις, γεφυρώνοντας το «χάσμα» μεταξύ των όσων ξέραμε για τον Yusuf –ο folk εαυτός του χαίρει άκρας υγείας στα “Dying To Live” και “Cat And The Dog Trap”– και των όσων νέων εισπράτουμε.
 
Δεν είναι συγκλονιστικό άλμπουμ το Tell ‘Em I’m Gone, ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Είναι, όμως, μια προσεγμένη δουλειά, η οποία επιχειρεί να εμπλουτίσει διακριτικά την εικόνα του 66χρονου πρωταγωνιστή της και πετυχαίνει τελικά τους στόχους της, σε μεγάλο βαθμό. Εκείνο που παραμένει ως δική μου απορία είναι γιατί η πολυπολιτισμική ταυτότητα του καλλιτέχνη (Ελληνοκύπριος πατέρας, Σουηδή μητέρα, βρετανική υπηκοότητα και κουλτούρα, Ισλάμ ως θρήσκευμα κλπ.) δεν έχει δώσει μέχρι σήμερα το παρών στη μουσική του με πιο εμφατικό τρόπο. Ποιος ξέρει, ίσως η πορεία του προς την πνευματική απελευθέρωση να έχει και άλλα κεφάλαια προς ανακάλυψη...
 

Top story

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος στο να εντοπίζει μεγάλες ιδέες παρά να εκφράζει μεγάλα συναισθήματα.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Όταν ξαναγράφεις καλά την ιστορία, έχεις μια «διαβασμένη» επικαιροποίηση της. Τι γίνεται, όμως, όταν το κάνεις σαν μια φθηνή ταινία της Marvel; Ο Ανδρέας Κύρκος βάζει στη ζυγαριά τα τηλεοπτικά παραδείγματα του The Plot Against America και του Hunters και είναι ξεκάθαρος προς τα που αυτή γέρνει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Instagram





Top