View More
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να ...
Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και ...
Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.
Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις ...
Top story

Εξαιτίας περιορισμών που σχετίζονται με τον Covid-19, o Wim Mertens δεν κατέστη δυνατόν να ταξιδέψει στην Αθήνα

Από 21 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου, σύμφωνα με τα νέα μέτρα που εξήγγειλε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας για την Αττική.

Ένα ασυνήθιστο live ετοιμάζουν οι My Wet Calvin, την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου. Είσοδος δωρεάν.

Στο  trailer για το BTS Universe Story βλέπουμε το κορεάτικο boyband στην φυσική και την animated εκδοχή του.

Οι ενώσεις θεατρικών παραγωγών και διοργανωτών πολιτιστικών εκδηλώσεων συνέβαλαν στην απόφαση της μη αναστολής των εκδηλώσεων και στη διατήρησή τους, έστω και

Αναστολή εκδηλώσεων, κλείσιμο θεάτρων και κινηματογράφων, με εξαίρεση τους θερινούς, και άλλα μέτρα που θυμίζουν lockdown εξετάζονται σοβαρά και θα ...

Ακούστε το "Cartography" αλλά και το remix του κομματιού από τον Nick Zinner των Yeah Yeah Yeahs.

Η κυκλοφορία του είχε ανασταλεί λόγω των εξελίξεων της πανδημίας.

Sin?ad O’Connor - I’m Not Bossy, I’m The Boss

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Στο μυαλό μου, η Sinéad O’Connor είχε καταχωρηθεί ως προσωπικότητα μάλλον γραφική. H εντύπωση, βέβαια, δεν μου έχει μείνει εξ αιτίας της μουσικής της δραστηριότητας, αλλά λόγω εξωμουσικών κινήσεων και δηλώσεών της: για παράδειγμα, το δημόσιο κάλεσμά της για ερωτικό σύντροφο ή η πρόσφατη φραστική επίθεσή της στη Miley Cyrus. Επειδή όμως αυτή η «τακτοποίηση» από τη μία δεν με είχε αφήσει να προσεγγίσω την παραγωγή της των τελευταίων χρόνων και από την άλλη μού φαινόταν ότι «έμπαζε», είπα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στην αγαπημένη φωνή από τα παλιά.
 
Το I’m Not Bossy, I’m The Boss εμπνέεται τον τίτλο του από μια φεμινιστική καμπάνια με σκοπό την απάλειψη του χαρακτηρισμού «bossy» (και των σεξιστικών συνειρμών αυτού) και είναι το 10ο άλμπουμ της Ιρλανδής ερμηνεύτριας. Όπως και στο προ διετίας How About I Be Me (And You Be You)?, στο κάθισμα του παραγωγού κάθεται ο John Reynolds, ο οποίος υπήρξε κάποτε και σύζυγος της O’Connor. Σε εκείνον τον δίσκο η συνεργασία τους ευτύχησε να καρποφορήσει σε μεγάλο βαθμό, αλλά τούτη τη φορά τα πράγματα δεν πήγαν το ίδιο καλά –χωρίς πάντως να χωρίζει και ποιοτικό χάος τις δύο κυκλοφορίες.
 
Αν κάτι χαρακτηρίζει το I’m Not Bossy, I’m The Boss είναι μια τυπικότητα, ένας κακώς εννοούμενος επαγγελματισμός: όλα δηλαδή είναι υπερβολικά καλοβαλμένα στα 12 αυτά νέα τραγούδια, υπερβολικά καθώς πρέπει. Από καλλιτέχνες ωστόσο όπως η Sinéad O’Connor, ζητάς εκ προοιμίου εκείνο το πάθος που μπορεί να κάνει τα πράγματα να πάρουν φωτιά –την ολίγον λοξή ματιά η οποία ανακατεύει την τράπουλα και αναδεικνύει ενδιαφέρουσες αποκλίσεις. Αυτό λοιπόν το στοιχείο λείπει και μάλιστα σε βαθμό ανησυχητικό. Ούτε τα άνευρα τραγούδια, ούτε ο προκάτ τρόπος με τον οποίον αποτυπώνονται έχουν να προσφέρουν ιδιαίτερες συγκινήσεις.
 
Τι μένει, επομένως; Ίσως το εναρκτήριο “How About I Be Me”, που θυμίζει κάτι από τα παλιά κατορθώματα της Sinéad O’ Connor, ίσως και τα “Harbour” και “James Brown”, τα οποία απελευθερώνουν έναν δυναμισμό που λείπει από τον υπόλοιπο δίσκο. Κρατάω επίσης τη φωνή της Ιρλανδής, η οποία αντέχει πολύ καλά και σε κάνει ανά στιγμές να νιώσεις ότι, αν είχε το κατάλληλο υλικό, θα μπορούσε να καταπλήξει. Από την άλλη, παρότι οι σκέψεις περί γραφικότητας για τις οποίες σάς έλεγα στην αρχή υποχώρησαν εντελώς, στη θέση τους ήρθε ο χαρακτηρισμός «προβλέψιμη». 
 
Ειλικρινά, δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο...
 

 

 
Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Πλέον αναπολεί όσα γινονταν μετά τα μεσάνυχτα στα αναλογικά στενά και βρίσκει το δρόμο του στα ψηφιακά.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να χειροκροτάμε τα  αθηναϊκά FM όταν ακούμε Stooges.

Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και έραψαν» hip hop καλλιτέχνες, από τους A Tribe Called Quest μέχρι  τους Death Grips.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.

Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις streaming πλατφόρμες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Συνεχίζοντας σε εκπαιδευτικό κλίμα, ξετυλίγει το κεφάλαιο Λεντ Ζέππελιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Περνάει το νέο του Snap(shots) κάπου ανάμεσα στον Charile Kaufman, τον  Lionel Messi και τους Radiohead.

O Travis Scott λανσάρει μαξιλάρι-γιγάντια κοτομπουκιά McDonald’s κι η Ελένη Τζαννάτου βουτάει στα άδυτα του μουσικού merchandise κι αναρωτιέται «Γιατί;».

Ο βετεράνος σκηνοθέτης ξαναβρήκε τα τελευταία χρόνια τη δημιουργική πνοή μέσω της τηλεόρασης, σε τρεις ολότελα διαφορετικές σειρές: το A Very English Scandal, το State of the Union και το Quiz.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος θαυμάζει το score που έγραψε ο Piero Piccioni για την ταινία Camille 2000.

Με αφορμή την επιστροφή των Bill & Ted στη μεγάλη οθόνη, η Ελένη Τζαννάτου θυμάται 10+1 περιπτώσεις κινηματογραφικών μπαντών που ήταν πολύ καλές για να μην είναι αληθινές.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο πρώτο Παρατηρητήριο της σεζόν, μας μαθαίνει φυσικά ότι οι Σάμπαθ έπαιζαν τζαζ.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας  βρέθηκε  στην πρώτη ημέρα του In Orbit στο ΚΠΙΣΝ  και απόλαυσε τους Daphne and the Fuzz, Dury Dava, Whereswilder και Noise Figures κάπου ανάμεσα  στην καταπιεσμένη σωματικότητα και την αίσθηση προσήλωσης, αυτό το συναυλιακό παράδοξο της νέας εποχής.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Και περνάει το νέο του Snap(shots) ανάμεσα σε διασκευές στους Radiohead.

Στο πρώτο Incoming της νέας σεζόν, ο Δημήτρης Λιλής απολαμβάνει τις Brandy & Monica στο Verzuz, όσο παραμένει προβληματισμένος για το μέλλον της μουσικής.

Instagram





Top