View More
Η επιστροφή της Kate Winslet στην τηλεόραση γίνεται με μία αστυνομική σειρά με ποικίλες σεναριακές ανατροπές και μια πλοκή με εκπλήξεις υψηλής έντασης.
Ο Δημήτρης Λιλής είδε το ντοκιμαντέρ του Netflix, Biggie: I Got A Story To Tell, για τον ράπερ της Ανατολικής Ακτής και ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες λίγα ακόμα ...
...Αλλά και η υποδειγματική μίνι σειρά του Russell T. Davies που παρακολουθεί τη ζωή λίγων νέων, όμορφων και φωτεινών ανθρώπων που πίσω στα 80s, το AIDS ...
1/4 του αιώνα μουσικής πορείας, ένας νέος δίσκος (As The Love Continues), μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας των Mogwai και μαζί, το πρώτο τους νο 1 στα ...
Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, αποχαιρετά με τη σειρά του τους Daft Punk, σκαρφαλώνοντας προς την κορυφή, με τα 15 καλύτερα ...
Top story

Δεν είναι κάποια indie παραλλαγή του Airheads, αλλά το trailer της νέας ταινίας Shoplifters of the World.

Μετά από αρκετό teasing, έχουμε το πρώτο single από τον επερχόμενο δίσκο της μουσικού.

Υπάρχουν 3 ακυκλοφόρητες test pressing κόπιες του δίσκου και ο μουσικός κληρώνει τη μία, όπως ανακοίνωσε στο Facebook.

To G_d’s Pee AT STATE’S END έρχεται τον Απρίλη.

Ήταν το τελευταίο εν ζωή μέλος της αρχικής σύνθεσης της μπάντας του Bob Marley.

Μια πολύ μικρή πρώτη γεύση από το κομμάτι "Pay Your Way In Pain".

Το καταλανικό φεστιβάλ, όπως ήταν αναμενόμενο, δε θα διεξαχθεί φέτος, αλλά μας υπόσχεται τα καλύτερα για του χρόνου.

Ποιος θα αναλάβει το ρόλο του μουσικού;

Νέα εβδομάδα, νέος μήνας με φρέσκα αλλά και αγαπημένα ραντεβού στη συχνότητα του avopolisradio.gr.

Πίσω από το οποίο βρίσκονται οι Trent Reznor, Atticus Ross και Jon Batiste. Δείτε τους υπόλοιπους μεγάλους νικητές της 78ης

The Pains Of Being Pure At Heart - Days Of Abandon

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
'Σχωράτε με, αλλά με τρώει να το πω: δεν κατάλαβα ποτέ όρους όπως «noise pop» και «indie pop», τις ετικέτες δηλαδή που αποδίδονται στους Pains Of Being Pure At Heart (και σε πολλούς ακόμα). Αντιλαμβάνομαι ότι αυτές οι λέξεις εξυπηρετούν μια ανάγκη για μη περιφραστική επικοινωνία και συνεννόηση, από την άλλη όμως δημιουργούν μια αίσθηση ότι –τάχα μου– όποιος άκουσε περισσότερο My Bloody Valentine και Jesus And Mary Chain και μετά κάθισε να γράψει ποπ τραγούδια είναι σε διαφορετική κατηγορία από κάποιον άλλο, που το επιχείρησε έχοντας στο μυαλό του τους Beatles και τους Beach Boys. Αστεία πράγματα...
 
Αλλά για μια στιγμή... Είναι ακουστική κιθάρα αυτό που ακούω στο εναρκτήριο τραγούδι του νέου δίσκου των Αμερικανών ή με γελούν τ’ αυτιά μου; Και πιο κάτω, δεν είναι γλυκά γυναικεία φωνητικά, πνευστά, σύνθια και τζανγκλοκιθάρες που δίνουν τον τόνο; Πού πήγαν οι shoegaze (άντε πάλι...) κιθαρισμοί και η μουντάδα του ήχου που πρέσβευε μέχρι πρότινος το γκρουπ; Τι συνέβη στα παιδιά και το 'ριξαν στον... κλασικισμό; 
 
Οι ειδήσεις από το παρασκήνιο λένε ότι ο ηγέτης Kip Berman αποφάσισε να πάρει όλο το πράγμα πάνω του και να συνεργάζεται στο εξής με όποιον του καπνίσει, παραμένοντας μόνος κυρίαρχος του γκρουπ. Σε αυτόν οφείλεται λοιπόν η ξεκάθαρη αλλαγή ηχητικής κατεύθυνσης στο Days Of Abandon, με το κέντρο βάρους να βρίσκεται πλέον στα χωράφια μιας εϊτίλας η οποία φέρνει στο μυαλό τους Cure, τους Smiths και άλλους μικρούς και μεγάλους ήρωες της εν λόγω περιόδου, προσθέτοντας και κάτι από '00s και μπάντες τύπου New Pornographers στο όλο μίγμα.  
 
Κι άντε αντάλλαξαν τη σκιά με το φως, κι άντε αντικατέστησαν τις τραχιές επιφάνειες με καλογυαλισμένα κρύσταλλα... Ποιο είναι, αλήθεια, το αποτέλεσμα για τους Pains Of Being Pure At Heart; Έχω την εντύπωση ότι στο τέλος της ακρόασης του νέου τους δίσκου μένει μια αίσθηση ανικανοποίητου. Γιατί μπορεί η ηχητική καραμέλα να σε γλυκαίνει αρχικά, όμως τα τραγούδια (που ως ύφος δεν διαφέρουν από τα παλιότερα) δεν λειτουργούν πέρα από μια λογική «μπαινάκης-βγαινάκης». Τουτέστιν, οι μελωδίες ρέουν ωραία αλλά δεν σου μένουν, οι στίχοι δεν λένε τίποτα πέραν των χιλιοτραγουδισμένων και το τέλος σε βρίσκει σε μια κατάσταση tabula rasa.
 
Εν κατακλείδι, με τη μετακόμιση από τις 1990s αναφορές σε κάποιες άλλες των 1980s, ο Kip Berman και οι συνεργάτες του δεν καταφέρνουν, νομίζω, να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Μπορεί η εγκατάλειψη του ήχου που τους έκανε αγαπητούς να φαντάζει ως θαρραλέα κίνηση (και είναι, ως έναν βαθμό), όμως δεν συνδυάζεται με μια στάθμη ποιότητας αντίστοιχη των τραγουδιών των δύο προηγούμενων άλμπουμ. Κάπως έτσι, το Days Of Abandon προκύπτει ένα συμπαθές μα εύκολο να ξεχαστεί ποπ άλμπουμ. Ποπ σκέτο.
 

Top story

Η επιστροφή της Kate Winslet στην τηλεόραση γίνεται με μία αστυνομική σειρά με ποικίλες σεναριακές ανατροπές και μια πλοκή με εκπλήξεις υψηλής έντασης.

Ο Δημήτρης Λιλής είδε το ντοκιμαντέρ του Netflix, Biggie: I Got A Story To Tell, για τον ράπερ της Ανατολικής Ακτής και ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες λίγα ακόμα πράγματα που θα ήθελε να δει.

...Αλλά και η υποδειγματική μίνι σειρά του Russell T. Davies που παρακολουθεί τη ζωή λίγων νέων, όμορφων και φωτεινών ανθρώπων που πίσω στα 80s, το AIDS βρέθηκε στον δρόμο τους.

1/4 του αιώνα μουσικής πορείας, ένας νέος δίσκος (As The Love Continues), μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας των Mogwai και μαζί, το πρώτο τους νο 1 στα βρετανικά chats. Μια κουβέντα του Stuart Braithwaite με τον Άγγελο Κλειτσίκα που αποδεικνύει πως, ακόμα κι έτσι, το πνεύμα των Σκωτσέζων πάει πέρα από όλα αυτά.

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, αποχαιρετά με τη σειρά του τους Daft Punk, σκαρφαλώνοντας προς την κορυφή, με τα 15 καλύτερα κομμάτια τους.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Τον καθόλου ήρεμο Φεβρουάριο, απολαύσαμε, μεταξύ άλλων, το ντεμπούτο για το οποίο μιλάνε όλοι και χαθήκαμε στα samples του Madlib.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, χτενίζει την επικαιρότητα και προτείνει 3 νέες κυκλοφορίες για αντίβαρο.

H ιδέα της ανεξάρτητης εταιρείας, του independent label, που έδωσε και το όνομά του στην indie σκηνή.
 

Ετοιμαστείτε για την πιο εξωφρενική και εθιστική ιστορία pulp μυστηρίου που θα δείτε φέτος. Με μια κεντρική ηρωίδα που θα λατρέψετε και που θα γίνει η αεροσυνοδός της καρδιάς σας. Το The Flight Attendant είναι μια στυλιζαρισμένη κωμωδία αγωνίας που πρέπει να ανακαλύψετε. 

8 γυναίκες που υπηρετούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τη μουσική βιομηχανία, αφηγούνται στην Τάνια Σκραπαλιώρη και την Ελένη Τζαννάτου τις δικές τους εμπειρίες σεξισμού και ανισότητας και μιλούν με πάθος για τη σημασία του ελληνικού #MeToo.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος χάνεται στον κατάλογο της Jazzaggression και κολλάει με το Mona Lisa του Christian Reim Sextet.

Αεικίνητος μουσικά Γάλλος, αφεντικό της Ed Banger από την οποία ακούσαμε τους Justice, μάνατζερ των Daft Punk για 12 χρόνια. Τώρα που οι τελευταίοι αποτελούν παρελθόν, ανασύρουμε από τα αρχεία μας μια συνέντευξη του Busy P στον Δημήτρη Λιλή, από το μακρινό 2008.

Ελίνα Δημητριάδη, Δημήτρης Λιλής και Παναγιώτης Μένεγος αποχαιρετούν το γαλλικό δίδυμο που χόρεψε τον πλανήτη "harder, better, faster, stronger" για σχεδόν 3 δεκαετίες, το ντουέτο που πάντα πατούσε στην πίστα του μέλλοντος -ή και πέρα από αυτή.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί.  Στο νέο του Snap(shots), βρίσκει το δικό του οπτικοακουστικό καταφύγιο, όσο η χώρα μας συνεχίζει να εξάγει «πολιτισμό».

Λίγο πριν απολαύσουμε το σετ της Βελγίδας στις οθόνες μας από το Ίδρυμα Ωνάση (25/2), ο Βασίλης Σεβδαλής γράφει για την DJ φαινόμενο, που θα «γεμίσει» το θέατρο της Αρχαίας Μεσσήνης με τον επιβλητικό techno ήχο της.

Instagram





Top