View More
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (29/7-4/8), γελάει με τα jump scares του M. Night ...
Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει ξανά και ξανά το Now και τελευταία κυκλοφορία της International Anthem.
Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον ...
Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ...
Top story

Ο μουσικός που έπαιξε για πάνω από μισό αιώνα στη μπάντα ήταν 72 ετών.

Εξώφυλλα δίσκων, graphic design, φωτογραφία, μερικά από τα πράγματα που θα βρει κανείς στο νέο website.

Το *Happiness Not Included έρχεται στις αρχές του 2022.

Ανεβαίνουν στη σκηνή του SNF Nostos για να σας παρασύρουν με τους electro tropical ρυθμούς τους, την Τετάρτη 25 Αυγούστου, με δωρεάν είσοδο.

Η Νεοζηλανδή είναι η νέα προσκεκλημένη στη γνωστή σειρά βίντεο της Vogue.

Όπως ο μουσικός τη μοιράστηκε στο Red Hand Files.

Το ιδρυτικό μέλος της μπάντας ήταν 46 ετών.

Άλλη μια εβδομάδα, άλλη μια διασκευή από το ζευγάρι, αυτή τη φορά στο "My Generation" των Who".

John Frusciante - Enclosure

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Περίεργος τύπος ο John Frusciante... Ή μήπως η σωστή λέξη είναι «λoξός»; Εκεί που, ως μέλος των Red Hot Chili Peppers, είχε τον κόσμο στα πόδια του, τα εγκατέλειψε όλα (δις) για χάρη των δικών του καλλιτεχνικών αναζητήσεων και οραμάτων. Και το ότι η παλιά του μπάντα δεν κατάφερε ποτέ να επαναλάβει όσα ωραία πέτυχε με τον ίδιο στη σύνθεσή της, λέει σίγουρα πολλά για την αξία του ως κιθαρίστα και συνθέτη. Πάντως, για να σχηματίσει κανείς μια πλήρη εικόνα για τον εν λόγω μουσικό, είναι απαραίτητο να στραφεί με προσοχή και στην –ήδη κάπως αχανή– πορεία του εκτός Πιπεριών.

Στο εξώφυλλο αυτού του νέου δίσκου τον βλέπουμε να ζωγραφίζει έναν κύκλο, στεκόμενος στο εσωτερικό του. Ωραία η μεταφορά, αν θεωρήσουμε το Enclosure ως μια προσπάθεια για «συμμάζεμα» των όσων ετερόκλητων (και ενίοτε ιδιαίτερα αποπροσανατολιστικών) έχει επιχειρήσει από το NiandraLadesAndUsuallyAT-Shirt του 1994 και δώθε· κάτι τέτοιο άλλωστε δήλωσε πρόσφατα και ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση, τούτα τα 9 κομμάτια (8 τραγούδια και 1 ορχηστρικό) ακούγονται πράγματι σαν το απόσταγμα των μέχρι τούδε εμπειριών του στη σύνθεση και στην παραγωγή δίσκων.

Θα έλεγα ότι το Enclosure είναι ένας από τους πιο ευάκουστους σόλο δίσκους του John Frusciante. Κάτι τέτοιο θα γίνει όμως αντιληπτό μόνο από όποιον έχει πάρει έστω μια γεύση από τους προηγούμενους, αφού σε διαφορετική περίπτωση τον περιμένουν μερικές μάλλον δυσάρεστες εκπλήξεις. Η γραφή ας πούμε του Frusciante παραμένει ασυμβίβαστη και ιδιαίτερα στριφνή, ενώ η προσέγγισή του στη μίξη και στην παραγωγή του ήχου έρχεται –και πάλι– να αψηφήσει δεδομένα και ντιρεκτίβες που χρειάστηκαν δεκαετίες για να εδραιωθούν. Τα κρουστά του, λ.χ., εξακολουθούν να «εξέχουν» χαρακτηριστικά και να ακολουθούν progressive μονοπάτια, σε βαθιά ρήξη πολλές φορές με τις ατμόσφαιρες των τραγουδιών, οι οποίες ακολουθούν synth-pop, ηλεκτρονικές και ενίοτε αντι-κιθαριστικές κατευθύνσεις, κοντά στο κλίμα του PBXFunicularIntaglioZone του 2012.

Το πρόβλημα με το Enclosure, όπως και με κάμποσα ακόμα άλμπουμ του Αμερικανού, βρίσκεται στο ότι μόνο αποσπασματικά πείθει για το όραμα του δημιουργού του. Παρότι στο μυαλό του τελευταίου οι ακολουθούμενες διαδρομές (πρέπει να) οδηγούν σε κάποιον ξεκάθαρο στόχο, αυτός δεν είναι πάντα εύκολο να αναδυθεί από την ακρόαση. Βέβαια, αν κανείς επιμείνει, θα βρει κάμποσα καλά στοιχεία στο Enclosure –θα εντοπίσει π.χ. αρκετές σκοτεινές μελωδίες να ξεπηδούν μέσα από το χάος (“Fanfare”, “Zone” κ.ά.). Δεν ξέρω όμως κατά πόσο τέτοια στοιχεία είναι τελικά ικανά να σε κάνουν να επιστρέψεις στον δίσκο. Ωστόσο, το ότι –σύμφωνα με άλλες δηλώσεις του Frusciante– κλείνει εδώ ένας κύκλος πειραματισμών, δείχνει πως ακόμα και οι πιο γενναίοι και τολμηροί πολεμιστές πρέπει κάποια στιγμή να γυρίσουν σπίτι. Έστω προσωρινά...

 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (29/7-4/8), γελάει με τα jump scares του M. Night Shyamalan, βγαίνει ευχαριστημένη από την προβολή της νέας ταινίας της Bettina Oberli και ξαναβλέπει Kieślowski και Polanski.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει ξανά και ξανά το Now και τελευταία κυκλοφορία της International Anthem.

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (15-21/7), κάνει thumbs up στο ντεμπούτο του Mehdi Barsaoui, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την επιστροφή του Γιώργου Γεωργόπουλου και νιώθει πλήξη στο Φεστιβάλ του Ρίφκιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) αναθαρρεί από το πρώτο του live μετά από καιρό, λέει ιστορίες για το Euro 2020 και θυμάται τα ακούσματα της εφηβείας του.

Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το παρελθόν. Για τον Ιούλιο, επιλέγει την απόλυτη hip hop συλλογή και 3 ακόμα ελκυστικές επανακυκλοφορίες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα που θα σας απομακρύνουν από τους Μέηντεν.

Top