View More
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της ...
Top story

Ακούστε το “Mork N Mindy" από το επερχόμενο Spare Ribs, στο οποίο συναντάμε τη Billy Nomates -και καθόλου εντύπωση δεν μας κάνει...

Στη 13:00, καλεσμένοι στην εκπομπή Incoming  με τον Δημήτρη Λιλή.

Το Lost Themes III: Alive After Death θα είναι ο τρίτος δίσκος με μη κινηματογραφική μουσική του «άρχοντα του τρόμου». Ακούστε το "Weeping Ghost".

«Δεκαεφτά μονόλογοι για ένα γυμναστήριο που δεν υπάρχει πουθενά».

Ακούστε το "Fever" στο οποίο μας συστήνει τη βελγίδα τραγουδίστρια, Angèle.

Ακούστε τη συνεργασία των δύο μουσικών στη διασκευή της κλασικής επιτυχίας του David Bowie και των Queen.

Δείτε το νέο βίντεο κλιπ του μουσικού.

Άλλη μια φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε αυτοβούλως μουσική για προεκλογικούς σκοπούς και ο δημιουργός της δεν το πήρε πολύ καλά...

Η ποπ σταρ έπαιξε το κομμάτι της "XS" στο The Tonight Show.

Λίγο μετά τις 12:00 θα βρίσκεται ζωντανά στο στούντιο της Ασκληπιού και την εκπομπή Incoming με τον Δημήτρη Λιλή.

Επίδομα για Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, με δυνατότητα παράτασης για τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όλες οι λεπτομέρειες και η διαδικασία λήψης της ...

John Frusciante - Enclosure

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Περίεργος τύπος ο John Frusciante... Ή μήπως η σωστή λέξη είναι «λoξός»; Εκεί που, ως μέλος των Red Hot Chili Peppers, είχε τον κόσμο στα πόδια του, τα εγκατέλειψε όλα (δις) για χάρη των δικών του καλλιτεχνικών αναζητήσεων και οραμάτων. Και το ότι η παλιά του μπάντα δεν κατάφερε ποτέ να επαναλάβει όσα ωραία πέτυχε με τον ίδιο στη σύνθεσή της, λέει σίγουρα πολλά για την αξία του ως κιθαρίστα και συνθέτη. Πάντως, για να σχηματίσει κανείς μια πλήρη εικόνα για τον εν λόγω μουσικό, είναι απαραίτητο να στραφεί με προσοχή και στην –ήδη κάπως αχανή– πορεία του εκτός Πιπεριών.

Στο εξώφυλλο αυτού του νέου δίσκου τον βλέπουμε να ζωγραφίζει έναν κύκλο, στεκόμενος στο εσωτερικό του. Ωραία η μεταφορά, αν θεωρήσουμε το Enclosure ως μια προσπάθεια για «συμμάζεμα» των όσων ετερόκλητων (και ενίοτε ιδιαίτερα αποπροσανατολιστικών) έχει επιχειρήσει από το NiandraLadesAndUsuallyAT-Shirt του 1994 και δώθε· κάτι τέτοιο άλλωστε δήλωσε πρόσφατα και ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση, τούτα τα 9 κομμάτια (8 τραγούδια και 1 ορχηστρικό) ακούγονται πράγματι σαν το απόσταγμα των μέχρι τούδε εμπειριών του στη σύνθεση και στην παραγωγή δίσκων.

Θα έλεγα ότι το Enclosure είναι ένας από τους πιο ευάκουστους σόλο δίσκους του John Frusciante. Κάτι τέτοιο θα γίνει όμως αντιληπτό μόνο από όποιον έχει πάρει έστω μια γεύση από τους προηγούμενους, αφού σε διαφορετική περίπτωση τον περιμένουν μερικές μάλλον δυσάρεστες εκπλήξεις. Η γραφή ας πούμε του Frusciante παραμένει ασυμβίβαστη και ιδιαίτερα στριφνή, ενώ η προσέγγισή του στη μίξη και στην παραγωγή του ήχου έρχεται –και πάλι– να αψηφήσει δεδομένα και ντιρεκτίβες που χρειάστηκαν δεκαετίες για να εδραιωθούν. Τα κρουστά του, λ.χ., εξακολουθούν να «εξέχουν» χαρακτηριστικά και να ακολουθούν progressive μονοπάτια, σε βαθιά ρήξη πολλές φορές με τις ατμόσφαιρες των τραγουδιών, οι οποίες ακολουθούν synth-pop, ηλεκτρονικές και ενίοτε αντι-κιθαριστικές κατευθύνσεις, κοντά στο κλίμα του PBXFunicularIntaglioZone του 2012.

Το πρόβλημα με το Enclosure, όπως και με κάμποσα ακόμα άλμπουμ του Αμερικανού, βρίσκεται στο ότι μόνο αποσπασματικά πείθει για το όραμα του δημιουργού του. Παρότι στο μυαλό του τελευταίου οι ακολουθούμενες διαδρομές (πρέπει να) οδηγούν σε κάποιον ξεκάθαρο στόχο, αυτός δεν είναι πάντα εύκολο να αναδυθεί από την ακρόαση. Βέβαια, αν κανείς επιμείνει, θα βρει κάμποσα καλά στοιχεία στο Enclosure –θα εντοπίσει π.χ. αρκετές σκοτεινές μελωδίες να ξεπηδούν μέσα από το χάος (“Fanfare”, “Zone” κ.ά.). Δεν ξέρω όμως κατά πόσο τέτοια στοιχεία είναι τελικά ικανά να σε κάνουν να επιστρέψεις στον δίσκο. Ωστόσο, το ότι –σύμφωνα με άλλες δηλώσεις του Frusciante– κλείνει εδώ ένας κύκλος πειραματισμών, δείχνει πως ακόμα και οι πιο γενναίοι και τολμηροί πολεμιστές πρέπει κάποια στιγμή να γυρίσουν σπίτι. Έστω προσωρινά...

 

 

 
Top story

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), εκφράζει τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και τη μικρή οθόνη.

Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της επικαιρότητας.

«Παράξενα φρούτα» και μηχανές που σκοτώνουν φασίστες

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος χάνεται στα αυλάκια του Primal Prayer του Bevery Glenn Copeland.

Η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια σχολιάζει το τραγούδι «Ανθρωποφάγοι», στο οποίο συναντά τη Λένα Πλάτωνος και τη Μυρτώ Κοντοβά και δεν μπορεί να κρύψει πως «η χαρά είναι απερίγραπτη. Απερίγραπτη».

Το Behaviour των Pet Shop Boys είναι από τις περιπτώσεις διαχρονικών άλμπουμ που επισκέπτεσαι ξανά και ξανά σε διαφορετικές περιόδους στη ζωή σου. Από την αρχή του, άλλωστε, δηλώνει ξεκάθαρα ότι παρακολουθεί τη ζωή: τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, μέχρι τον θάνατο.

H μίνι σειρά 2 επεισοδίων του Showtime σε αναγκάζει είτε να μηδενίσεις το πολιτικό σου φίλτρο ή να πας με τα νερά της ατζέντας της. Για τον Ανδρέα Κύρκο, πάντως, δύσκολα κινείται πέρα από την απολιτίκ πρακτική του "good guy"/"bad guy".

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται γιατί όσα φρέσκα συμβαίνουν έξω, δεν φτάνουν πάντα στα εγχώρια αυτιά -και μαζί, παρουσιάζει τέσσερις περιπτώσεις καλλιτεχνών που ενισχύουν αυτό το «Γιατί;».

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει καλά, τα εξηγεί ωραία με τον Άρη Λάμπο των System Decay, αλλά και δημιουργό του comic Μεταλλάδες.

Iδιάζοντα σύμβολα μίας καταπιεσμένης σεξουαλικότητας;

Είκοσι ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται από την πρεμιέρα της… pretty pretty pretty good κωμικής σειράς του Larry David και ο Ανδρέας Κύρκος βρίσκει τους λόγους για να γίνει το comfort comedy που θα σας συνοδεύσει -αν αυτό δεν συμβαίνει ήδη.

Από το “Pop Club” του Γιάννη Πετρίδη και το “Ρόδα, Τσάντα Και Κοπάνα”, ως την Εφημερίδα των Συντακτών

Instagram





Top