View More
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να ...
Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και ...
Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.
Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις ...
Top story

Εξαιτίας περιορισμών που σχετίζονται με τον Covid-19, o Wim Mertens δεν κατέστη δυνατόν να ταξιδέψει στην Αθήνα

Από 21 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου, σύμφωνα με τα νέα μέτρα που εξήγγειλε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας για την Αττική.

Ένα ασυνήθιστο live ετοιμάζουν οι My Wet Calvin, την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου. Είσοδος δωρεάν.

Στο  trailer για το BTS Universe Story βλέπουμε το κορεάτικο boyband στην φυσική και την animated εκδοχή του.

Οι ενώσεις θεατρικών παραγωγών και διοργανωτών πολιτιστικών εκδηλώσεων συνέβαλαν στην απόφαση της μη αναστολής των εκδηλώσεων και στη διατήρησή τους, έστω και

Αναστολή εκδηλώσεων, κλείσιμο θεάτρων και κινηματογράφων, με εξαίρεση τους θερινούς, και άλλα μέτρα που θυμίζουν lockdown εξετάζονται σοβαρά και θα ...

Ακούστε το "Cartography" αλλά και το remix του κομματιού από τον Nick Zinner των Yeah Yeah Yeahs.

Η κυκλοφορία του είχε ανασταλεί λόγω των εξελίξεων της πανδημίας.

Neil Finn - Dizzy Heights

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Φαινόταν από τον τίτλο κιόλας του πρώτου σόλο δίσκου του (Try Whistling This, 1998) ότι ο Neil Finn δεν είχε σκοπό να κινηθεί στα μεγάλης εμπορικής απήχησης μονοπάτια των Crowded House. Όχι ότι φανέρωσε σε αυτήν την παράλληλη των υπόλοιπων δραστηριοτήτων του διαδρομή κάποια ιδιαίτερα πειραματική φλέβα –μην ξεχνάμε άλλωστε πως μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν ήταν μικρός έπεσε στη χύτρα με τις μπητλικές μελωδίες– φρόντιζε πάντως να ακολουθεί φόρμες ελαφρώς αποκλίνουσες από τη νόρμα. Ό,τι δηλαδή συνεχίζει να κάνει κι εδώ, με τα 11 τραγούδια του Dizzy Heights.

Ο Finn δεν είναι ξένος ως προς το να ανακατεύει μέλη της οικογένειάς του στα διάφορα πρότζεκτ του, όμως τούτη τη φορά πήγε το πράγμα ένα βήμα παρακάτω, επιστρατεύοντας τη γυναίκα του στο μπάσο και τους δύο γιους του σε κιθάρα και τύμπανα. Αυτή η κίνηση προσδίδει στο Dizzy Heights μια χειροποίητη αίσθηση: υπάρχει μια οργανικότητα στον ήχο, μια αίσθηση ζωντανού παιξίματος. Από την άλλη, η επίβλεψη των ηχογραφήσεων από τον David Fridmann (MGMT, Flaming Lips κ.ά.) προσθέτει παστέλ συχνοτικές αποχρώσεις και φροντίζει για το επαγγελματικό αποτέλεσμα του όλου πράγματος.

Ως ατμόσφαιρα, το Dizzy Heights βάζει πλάι στη γνωστή ποπ ευαισθησία του Finn μια ψυχεδελική συνιστώσα, η οποία μάλιστα καταφέρνει να εδραιωθεί ως η κύρια αίσθηση της δουλειάς –και δικαίως, καθότι ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζονται και εκτελούνται οι πινκφλοϋδικές ιδέες ηχεί απόλυτα λειτουργικός και πιστευτός. Όμως ο Finn δεν μένει εκεί: φτιάχνει ένα αρκετά συνεκτικό χαρμάνι, ενσωματώνοντας στοιχεία από κλασική μουσική, από τζαζ, καθώς και από χιπ χοπ ρυθμικότητες. Επίσης, τραγούδια όπως το εισαγωγικό “Impressions” –με τις υπνωτιστικές χαμηλές συχνότητές του– το “Flying In The Face Of Love”, που είναι ό,τι πιο κοντά στους Crowded House εδώ ή το υπέροχο “Better Than TV”, αποδεικνύουν πως ο τραγουδοποιός βρίσκεται για ακόμα μία φορά σε μεγάλη μελοποιητική φόρμα.

Από την άλλη, το παρών στο Dizzy Heights δίνουν και μερικά από τα μόνιμα πλην της γραφής του Finn. Οι στίχοι του, ας πούμε, έχουν πολλάκις επικριθεί για το περιεχόμενο και τις ευκολίες τους, κάτι που θα πρέπει να επαναληφθεί και τώρα. Βέβαια, η αγγλοσαξονική σχολή τραγουδιού έχει αποδείξει ότι μια δυνατή μελωδία μπορεί να εξισορροπήσει τις στιχουργικές αδυναμίες (μη με βάλετε να απαριθμήσω παραδείγματα, να χαρείτε) και ο Finn ήταν πάντα μάστορας σε κάτι τέτοιο –πράγμα που εξακολουθεί να ισχύει. Όταν ωστόσο απουσιάζουν τα μεγάλα μουσικά θέλγητρα, όπως σε μια/δυο περιπτώσεις εδώ, το αποτέλεσμα προκύπτει φτωχό...

Σαν τελική αίσθηση, πάντως, το Dizzy Heights είναι ένα άξιο άλμπουμ. Μπορεί να μην αγγίζει τα ζαλιστικά ύψη των καταθέσεων του Finn με τους Crowded House και με τους Split Enz, μάλλον όμως κερδίζει στα σημεία τις δύο προηγούμενες σόλο προσπάθειές του· κυρίως λόγω της μεγαλύτερης διάθεσης που επιδεικνύει εδώ για ηχητικό και συνθετικό «ξεστράτισμα». Το 7άρι δεν το αξίζει, αλλά ένα 6,5 το 'χει με άνεση. Διόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα για έναν καλλιτέχνη της ηλικίας και των ρυθμών του Finn.

 

 

 
Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Πλέον αναπολεί όσα γινονταν μετά τα μεσάνυχτα στα αναλογικά στενά και βρίσκει το δρόμο του στα ψηφιακά.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να χειροκροτάμε τα  αθηναϊκά FM όταν ακούμε Stooges.

Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και έραψαν» hip hop καλλιτέχνες, από τους A Tribe Called Quest μέχρι  τους Death Grips.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.

Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις streaming πλατφόρμες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Συνεχίζοντας σε εκπαιδευτικό κλίμα, ξετυλίγει το κεφάλαιο Λεντ Ζέππελιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Περνάει το νέο του Snap(shots) κάπου ανάμεσα στον Charile Kaufman, τον  Lionel Messi και τους Radiohead.

O Travis Scott λανσάρει μαξιλάρι-γιγάντια κοτομπουκιά McDonald’s κι η Ελένη Τζαννάτου βουτάει στα άδυτα του μουσικού merchandise κι αναρωτιέται «Γιατί;».

Ο βετεράνος σκηνοθέτης ξαναβρήκε τα τελευταία χρόνια τη δημιουργική πνοή μέσω της τηλεόρασης, σε τρεις ολότελα διαφορετικές σειρές: το A Very English Scandal, το State of the Union και το Quiz.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος θαυμάζει το score που έγραψε ο Piero Piccioni για την ταινία Camille 2000.

Με αφορμή την επιστροφή των Bill & Ted στη μεγάλη οθόνη, η Ελένη Τζαννάτου θυμάται 10+1 περιπτώσεις κινηματογραφικών μπαντών που ήταν πολύ καλές για να μην είναι αληθινές.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο πρώτο Παρατηρητήριο της σεζόν, μας μαθαίνει φυσικά ότι οι Σάμπαθ έπαιζαν τζαζ.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας  βρέθηκε  στην πρώτη ημέρα του In Orbit στο ΚΠΙΣΝ  και απόλαυσε τους Daphne and the Fuzz, Dury Dava, Whereswilder και Noise Figures κάπου ανάμεσα  στην καταπιεσμένη σωματικότητα και την αίσθηση προσήλωσης, αυτό το συναυλιακό παράδοξο της νέας εποχής.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Και περνάει το νέο του Snap(shots) ανάμεσα σε διασκευές στους Radiohead.

Στο πρώτο Incoming της νέας σεζόν, ο Δημήτρης Λιλής απολαμβάνει τις Brandy & Monica στο Verzuz, όσο παραμένει προβληματισμένος για το μέλλον της μουσικής.

Instagram





Top