Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα ...
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε ...
Top story

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

Οι ράπερς συνεργάζονται στο κομμάτι "WAP" που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή (7/8).

Swans - To Be Kind

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Με το προ διετίας TheSeer οι Swans πέτυχαν κάτι που προηγουμένως φαινόταν αδιανόητο: όχι μόνο κέρδισαν τους δισκοκριτικούς και κατέλαβαν την κορυφαία θέση σε πολλές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2012 αλλά κατάφεραν να αυξήσουν κατά πολύ τον όγκο του κοινού τους. Κι όλα αυτά με έναν δίσκο δίωρης διάρκειας που απείχε παρασάγγας από το να είναι «ωραίος». Με τον αριθμό κυκλοφοριών και τα χρόνια πορείας τα οποία έχουν στην πλάτη τους, θα περίμενε κανείς ότι ο Michael Gira και η συμμορία του θα κοντοστέκονταν λιγάκι για να σκεφτούν προς τα πού πρέπει να κινήσουν στη συνέχεια. Ναι, καλά...

Το ToBeKind όχι μόνο έρχεται σε λιγότερο από δύο χρόνια, αλλά είναι και πάλι ένας κολοσσιαίων διαστάσεων δίσκος, που απλώνεται σε 2 CD (ή 3 LP), αγγίζοντας –και ξεπερνώντας– το ορόσημο των 120 λεπτών. Κάπου εκεί, πάντως, τελειώνουν οι παραλληλισμοί με το TheSeer, καθώς το νέο άλμπουμ αποτελεί μια κάπως πιο «προσιτή» πρόταση (χρησιμοποιώ μονά εισαγωγικά, εσείς προσθέστε καμιά ντουζίνα ακόμα), πράγμα που δηλώνεται όχι μόνο από τον τίτλο, αλλά και από την αντιπαραβολή των εξωφύλλων: εκεί που την προηγούμενη φορά είχες ένα άγριο ζώο απροσδιόριστης καταγωγής σε μαύρο φόντο, τώρα αντικρίζεις τη φάτσα ενός μωρού σε μουσταρδί καδράρισμα.

Η χρονική διάρκεια παρουσιάζει πάντως ένα φαινομενικά αξεπέραστο πρόβλημα: δεν είναι δυνατόν, ακόμα κι αν το θέλεις και φροντίσεις να μην έχεις κοντά σου περισπασμούς, να διατηρήσεις την προσοχή σου ακέραια για όλο αυτό το διάστημα. Με δεδομένες πάντως τις δηλώσεις του Gira ότι στόχος της μουσικής του είναι η έκσταση, οι μεγάλες διάρκειες των περισσότερων κομματιών (12:40 το “Just A Little Boy”, 17:01 το “She Loves Us”, 34:05(!) το “Bring The Sun/Toussaint L’ Ouverture”), καθώς και τα επαναλαμβανόμενα –μέχρι σχιζοφρένειας– μοτίβα αποκτούν μια διαφορετική σημασία, που παραπέμπει στα mantra της ινδουιστικής φιλοσοφίας και πρακτικής. Αν λοιπόν προσπαθήσεις να γραπωθείς από αυτά τα επίμονα οργανικά μέρη, θα νιώσεις τον ήχο να σου τρυπάει το κρανίο. Αν όμως αφεθείς, είναι ικανά να σε πάρουν για ένα μικρό ταξίδι.

Είναι άραγε καλύτερο άλμπουμ το ToBeKind από τον προκάτοχό του; Πρόκειται για ένα ερώτημα που νομίζω δύσκολα απαντιέται. Έχοντας φρέσκο στα αυτιά σου το TheSeer χάνεις σίγουρα αρκετά στον τομέα «έκπληξη». Από την άλλη, κοιτώντας το σύνολο της δισκογραφίας των Swans και τη θέση του νέου δίσκου μέσα σε αυτήν, γίνεται ξεκάθαρο ότι η νέα τους δουλειά όχι μόνο στέκεται άνετα δίπλα στις καλύτερες ηχογραφήσεις τους, αλλά προσθέτει πολλά στη δεύτερη περίοδο δράσης τους· τόσα, ώστε η ζυγαριά να παλαντζάρει επικίνδυνα υπέρ της.

Στην προσπάθειά τους να δείξουν το πραγματικό μέγεθος των κατορθωμάτων των Swans, πολλοί (καιρό τώρα) τους ανακηρύσσουν ως το καλύτερο ροκ γκρουπ επί της Γης. Στην κατάσταση βέβαια που βρισκόμαστε, είναι αλήθεια πως ο Gira θα έπαιρνε σπίτι του το βραβείο ακόμα κι αν έκανε τα μισά από όσα στριμώχνει στις τελευταίες κυκλοφορίες του. Εγώ θα έλεγα ωστόσο ότι το επίτευγμα των Αμερικανών –το οποίο δεν αφορά μόνο το ροκ– είναι πως πετυχαίνουν να αποτυπώσουν και να οριοθετήσουν (αφήνοντας συνάμα τελείως ανοιχτό) έναν συναισθηματικό καμβά που απλώνεται από τον απόλυτο τρόμο μέχρι τη φυγόκεντρο γαλήνη, χωρίς να χρησιμοποιήσουν κανένα από τα τρικ του (όποιου) συρμού.

Κάθε δευτερόλεπτο των ηχογραφήσεών τους δείχνει έτσι μεθοδευμένο, σχεδιασμένο, στρατηγικά τοποθετημένο· κάθε οργανική ανάπτυξη αναδύεται ανάγλυφη, σμιλεμένη, ζωντανή. Με τον τρόπο τους, οι Swans σε κάνουν να αναθεωρήσεις ακόμα και τη στάση σου απέναντι στην ακρόαση. Με τη στάση τους σκοτώνουν το απολειφάδι του σημερινού παρελθοντολάγνου ροκ, σέρνουν το κατακρεουργημένο πτώμα του μέσα στο σαλόνι σου κι όμως εσύ δεν θέλεις να κοιτάξεις αλλού. Αυτό μάλιστα! Αξίζει όλους τους διθυράμβους του κόσμου...

 

Top story

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985 στο Καλλιμάρμαρο έλαβε χώρα μία από τις θρυλικότερες συναυλιακές στιγμές της χώρας. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά, 8 άνθρωποι που τις έζησαν μπροστά ή πίσω από τη σκηνή, αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου ένα μουσικό οδοιπορικό, με τα καλά και τα κακά του, που θα λένε και στα εγγόνια τους.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει όπως τον αγαπήσαμε, κάνοντας, δηλαδή, κομματάκια την επικαιρότητα.

Instagram





Top