View More
Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος στο πώς η μουσική θα επιβιώσει, όσο η πανδημία εξαπλώνεται.
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.
Top story

Ακούστε το “Mork N Mindy" από το επερχόμενο Spare Ribs, στο οποίο συναντάμε τη Billy Nomates -και καθόλου εντύπωση δεν μας κάνει...

Στη 13:00, καλεσμένοι στην εκπομπή Incoming  με τον Δημήτρη Λιλή.

Το Lost Themes III: Alive After Death θα είναι ο τρίτος δίσκος με μη κινηματογραφική μουσική του «άρχοντα του τρόμου». Ακούστε το "Weeping Ghost".

«Δεκαεφτά μονόλογοι για ένα γυμναστήριο που δεν υπάρχει πουθενά».

Ακούστε το "Fever" στο οποίο μας συστήνει τη βελγίδα τραγουδίστρια, Angèle.

Ακούστε τη συνεργασία των δύο μουσικών στη διασκευή της κλασικής επιτυχίας του David Bowie και των Queen.

Δείτε το νέο βίντεο κλιπ του μουσικού.

Άλλη μια φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε αυτοβούλως μουσική για προεκλογικούς σκοπούς και ο δημιουργός της δεν το πήρε πολύ καλά...

Η ποπ σταρ έπαιξε το κομμάτι της "XS" στο The Tonight Show.

Λίγο μετά τις 12:00 θα βρίσκεται ζωντανά στο στούντιο της Ασκληπιού και την εκπομπή Incoming με τον Δημήτρη Λιλή.

Επίδομα για Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, με δυνατότητα παράτασης για τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όλες οι λεπτομέρειες και η διαδικασία λήψης της ...

Paul McCartney - New

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Ποιος –πέραν του γράφοντος και μερικών φίλων του– χρειάζεται πραγματικά ένα ακόμα άλμπουμ του Paul McCartney; Ποιος στην εποχή των Arcade Fire, των Arctic Monkeys, των Daft Punk και των λοιπών σουπερνόβα ασχολείται ακόμα με τα έργα ενός 71χρονου, έστω κι αν μιλάμε για τον πιο επιτυχημένο τραγουδοποιό ever (εμπορικά, σύμφωνα με τα βιβλία των ρεκόρ, αλλά και καλλιτεχνικά, σύμφωνα με εμένα); Όσοι κι αν είναι αυτοί, ο νέος του δίσκος, με τον... ευφάνταστο τίτλο New, έχει τα φόντα να τους πολλαπλασιάσει.

Είναι ο πάντα διψασμένος για αναγνώριση και λατρεία εαυτός του McCartney που κρατάει το τιμόνι σε αυτήν την καινούρια δουλειά. Με συνεργάτες τέσσερις από τους πλέον περιζήτητους παραγωγούς της αγοράς (Mark Ronson, Ethan Johns, Paul Epworth & Giles Martin) και με μια τεράστια καμπάνια προώθησης, ο γερο-Macca προφανέστατα στοχεύει σε νέα –και, σε κάθε περίπτωση, όσο το δυνατόν περισσότερα– αφτιά, παίζει κυρίως τα ασφαλή χαρτιά του κι ελπίζει για το καλύτερο. Κι αν αναρωτιέστε εάν κάτι τέτοιο είναι κακό από μόνο του, η απάντηση είναι όχι. Το ίδιο κίνητρο, ο τέλειος ποπ δίσκος δηλαδή, οδήγησε τόσο τον ίδιο τον McCartney, όσο και πολλούς άλλους σε σπουδαία πράγματα κατά το παρελθόν.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, ο στόχος επιτυγχάνεται με άνεση. Το New έχει όλα τα φόντα να ακουστεί, πρόκειται για δίσκο που κυλάει άνετα και διαθέτει αρκετές από εκείνες τις στιβαρότερες-από-τον-Διάβολο μελωδίες τις οποίες περιμένουμε από τον McCartney. Τσεκάρετε το κάπως ψυχεδελικό “Alligator”, ας πούμε, ή το γκλαμ υπερσίνγκλ “Queenie Eye” ή ακόμα το ομώνυμο του δίσκου, με τις σαφείς αναφορές στην επηρεασμένη από τους Beach Boys McCartney-ική γραφή των μέσων των 1960s. Αλλά και συνολικότερα, δεν υπάρχουν εδώ στιγμές που να τις λες για πέταμα: καμία σύνθεση δεν κουράζει, καμία δεν στέκεται κοντά στον συνολικό μέσο όρο.

Το πρόβλημα με το New είναι ότι περιέχει και τραγούδια από εκείνα που ο McCartney μπορεί να ξεπετάξει στο μισάωρο, κάτι για το οποίο άλλωστε φημίζεται. Πάρτε για παράδειγμα το εναρκτήριο “Save Us”: είναι ρυθμικό και γουστάρεις όσο το ακούς, αλλά δεν τρελαίνεσαι κιόλας –μέχρι που μαθαίνεις ότι προέκυψε από ένα τζαμάρισμα στο στούντιο. Ή το “Everybody Out There”, το οποίο εμπίπτει στην κατηγορία των «πάμε όλοι μαζί» ύμνων που το πρώην Σκαθάρι έχει καταθέσει ήδη πολλάκις. Υπάρχουν αρκετές τέτοιες στιγμές στον δίσκο, ακόμα περισσότερες αν προσθέσετε και τα έξτρα κομμάτια της deluxe έκδοσης (με την οποία καταπιάνεται και η παρούσα κριτική).

Ας κάτσουμε όμως λίγο να σκεφτούμε πότε μεγαλούργησε ο McCartney. Θα θυμηθούμε τότε ότι συνήθως χρειαζόταν μια ειδική συνθήκη, έναν σπασαρχίδη λ.χ. John Lennon να του τη λέει για τους στίχους του ή έναν αυθάδη Nigel Godrich να του απαγορεύει να ασχολείται με μέτρια τραγούδια –οι μεγάλες προκλήσεις ήταν πάντα που έβαζαν το τεράστιο ταλέντο του στο σωστό κανάλι. Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε, η συνεργασία με ένα τσούρμο τζόβενα που του φέρονται με το «σεις» και με το «σας» δεν εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία, όσο κι αν μπόρεσαν κατά τα άλλα να του προσφέρουν μια ηχητική δροσιά, η οποία κολακεύει όλα τα καινούρια του πονήματα.

Εξαράκι έτσι για το New, γιατί ενώ είναι ένα ξεκάθαρα καλό και αποπνέον φρεσκάδα άλμπουμ, έχει να ανταγωνιστεί το βαρύ κι ασήκωτο παρελθόν του δημιουργού του. Μην ξεγελιέστε πάντως από τη βαθμολογία: ακούστε οπωσδήποτε το μυστηριώδες “Road” ή το υπέροχο “Early Days” –μια σπάνια στιγμή ξεγυμνώματος και αυτοβιογραφικής γραφής, στην οποία ο McCartney δεν διστάζει να φανερώσει έναν εαυτό για τον οποίο έχει λοιδορηθεί αλύπητα για χρόνια. Αλλά πλέον, σε όποιον αρέσει...

 

 
Top story

Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος στο πώς η μουσική θα επιβιώσει, όσο η πανδημία εξαπλώνεται.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), εκφράζει τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και τη μικρή οθόνη.

Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της επικαιρότητας.

«Παράξενα φρούτα» και μηχανές που σκοτώνουν φασίστες

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος χάνεται στα αυλάκια του Primal Prayer του Bevery Glenn Copeland.

Η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια σχολιάζει το τραγούδι «Ανθρωποφάγοι», στο οποίο συναντά τη Λένα Πλάτωνος και τη Μυρτώ Κοντοβά και δεν μπορεί να κρύψει πως «η χαρά είναι απερίγραπτη. Απερίγραπτη».

Το Behaviour των Pet Shop Boys είναι από τις περιπτώσεις διαχρονικών άλμπουμ που επισκέπτεσαι ξανά και ξανά σε διαφορετικές περιόδους στη ζωή σου. Από την αρχή του, άλλωστε, δηλώνει ξεκάθαρα ότι παρακολουθεί τη ζωή: τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, μέχρι τον θάνατο.

H μίνι σειρά 2 επεισοδίων του Showtime σε αναγκάζει είτε να μηδενίσεις το πολιτικό σου φίλτρο ή να πας με τα νερά της ατζέντας της. Για τον Ανδρέα Κύρκο, πάντως, δύσκολα κινείται πέρα από την απολιτίκ πρακτική του "good guy"/"bad guy".

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται γιατί όσα φρέσκα συμβαίνουν έξω, δεν φτάνουν πάντα στα εγχώρια αυτιά -και μαζί, παρουσιάζει τέσσερις περιπτώσεις καλλιτεχνών που ενισχύουν αυτό το «Γιατί;».

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει καλά, τα εξηγεί ωραία με τον Άρη Λάμπο των System Decay, αλλά και δημιουργό του comic Μεταλλάδες.

Iδιάζοντα σύμβολα μίας καταπιεσμένης σεξουαλικότητας;

Είκοσι ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται από την πρεμιέρα της… pretty pretty pretty good κωμικής σειράς του Larry David και ο Ανδρέας Κύρκος βρίσκει τους λόγους για να γίνει το comfort comedy που θα σας συνοδεύσει -αν αυτό δεν συμβαίνει ήδη.

Instagram





Top