View More
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της ...
Top story

Ακούστε το “Mork N Mindy" από το επερχόμενο Spare Ribs, στο οποίο συναντάμε τη Billy Nomates -και καθόλου εντύπωση δεν μας κάνει...

Στη 13:00, καλεσμένοι στην εκπομπή Incoming  με τον Δημήτρη Λιλή.

Το Lost Themes III: Alive After Death θα είναι ο τρίτος δίσκος με μη κινηματογραφική μουσική του «άρχοντα του τρόμου». Ακούστε το "Weeping Ghost".

«Δεκαεφτά μονόλογοι για ένα γυμναστήριο που δεν υπάρχει πουθενά».

Ακούστε το "Fever" στο οποίο μας συστήνει τη βελγίδα τραγουδίστρια, Angèle.

Ακούστε τη συνεργασία των δύο μουσικών στη διασκευή της κλασικής επιτυχίας του David Bowie και των Queen.

Δείτε το νέο βίντεο κλιπ του μουσικού.

Άλλη μια φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε αυτοβούλως μουσική για προεκλογικούς σκοπούς και ο δημιουργός της δεν το πήρε πολύ καλά...

Η ποπ σταρ έπαιξε το κομμάτι της "XS" στο The Tonight Show.

Λίγο μετά τις 12:00 θα βρίσκεται ζωντανά στο στούντιο της Ασκληπιού και την εκπομπή Incoming με τον Δημήτρη Λιλή.

Επίδομα για Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, με δυνατότητα παράτασης για τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όλες οι λεπτομέρειες και η διαδικασία λήψης της ...

Esben And The Witch - Wash The Sins Not Only The Face

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Ήταν πριν δύο χρόνια περίπου που κυκλοφόρησε το Violet Cries, το ντεμπούτο των Esben And The Witch, με το οποίο το βρετανικό τρίο έμοιαζε να θέλει να μας… τρομάξει. H γοτθικότητα και ονειρικότητα του ήχου τους, με αναφορές τόσο στο παρελθόν (Siouxsie And The Banshees, Cure) όσο και στο παρόν (Zola Jesus), τα απόκοσμα κιθαριστικά εφέ και τα υψηλά επίπεδα αντήχησης, η θρηνητική φωνή της Rachel Davies, ο τίτλος και η στιχουργική θεματολογία του αλλά και το ίδιο το όνομά τους –δανεισμένο από μια αρκούντως ανατριχιστική δανέζικη ιστορία– όλα συνέτειναν σε ένα στίγμα σκοτεινό και μυστηριώδες.

Στο δεύτερο άλμπουμ του, τώρα, το γκρουπ εμφανίζεται να θέλει να συγκεκριμενοποιήσει αυτό που κάνει –κάτι που είχε διαφανεί και στο EP Hexagons το οποίο μεσολάβησε. Πρώτα απ’ όλα, οι κιθαριστικοί στροβιλισμοί έχουν γίνει λιγότερο ρευστοί: διατηρούν μεν το ονειρικό ύφος και την αίσθηση ότι έχουν ηχογραφηθεί σε κάποια σπηλιά, ρέπουν όμως τώρα προς μια περισσότερο post-rock λογική. Επίσης, η Davies έχει περιορίσει το συχνοτικό εύρος μέσα στο οποίο κινείται, απέχοντας από το να εξαπολύει ουρλιαχτά και ηχώντας πολύ πιο προσγειωμένη και σταθερή. Όλα αυτά λειτουργούν τελικά υπέρ της μπάντας, καθώς το σήμα της γίνεται πλέον πιο συμπυκνωμένο και πιο σαφές.

Παραμένει εντούτοις ένα μεγάλο πρόβλημα, το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου: οι συνθέσεις. Μπορεί στο Wash The Sins Not Only The Face οι μελωδίες των Esben And The Witch να έχουν γίνει πιο σαφείς, όμως είναι σε αρκετές περιπτώσεις αναιμικές, απλώς με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με το Violet Cries. Κι ενώ οι Βρετανοί δείχνουν ικανοί να σκαρώσουν πραγματικά αξιόλογα τραγούδια, όπως π.χ. το πρώτο σινγκλ “Deathwaltz” – όταν σκάει μύτη είναι σαν να ανοίγουν οι ουρανοί– στο μεγαλύτερο μέρος του νέου τους άλμπουμ περιορίζονται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απόδοσης. Θεωρώντας, ίσως, ότι ο ήχος και το στυλ θα καλύψουν τις αδυναμίες και το ελλιπές περιεχόμενο των συνθέσεων.

Τελικά αυτό το «νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν» του τίτλου θα έπρεπε να απευθύνεται πρώτα απ’ όλα στους ίδιους τους Esben And The Witch. Γιατί ενώ γίνεται εμφανές ότι εδώ δούλεψαν και κατάφεραν να απαλείψουν πολλά από τα προβλήματα της «όψης» τους (εξ ου και το 6 της βαθμολογίας), δεν έχουν ακόμα καλύψει αρκετή απόσταση συνθετικά ώστε να σου επιτρέπουν να μιλήσεις για μια πραγματικά καλή δισκογραφική κατάθεση. Με αυτά τα δεδομένα, πάντως, θα έχουμε αρκετά να συζητήσουμε όταν με το καλό κυκλοφορήσουν το «δύσκολο τρίτο άλμπουμ». Στην αναμονή, λοιπόν...


  

 

 
Top story

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), εκφράζει τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και τη μικρή οθόνη.

Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της επικαιρότητας.

«Παράξενα φρούτα» και μηχανές που σκοτώνουν φασίστες

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος χάνεται στα αυλάκια του Primal Prayer του Bevery Glenn Copeland.

Η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια σχολιάζει το τραγούδι «Ανθρωποφάγοι», στο οποίο συναντά τη Λένα Πλάτωνος και τη Μυρτώ Κοντοβά και δεν μπορεί να κρύψει πως «η χαρά είναι απερίγραπτη. Απερίγραπτη».

Το Behaviour των Pet Shop Boys είναι από τις περιπτώσεις διαχρονικών άλμπουμ που επισκέπτεσαι ξανά και ξανά σε διαφορετικές περιόδους στη ζωή σου. Από την αρχή του, άλλωστε, δηλώνει ξεκάθαρα ότι παρακολουθεί τη ζωή: τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, μέχρι τον θάνατο.

H μίνι σειρά 2 επεισοδίων του Showtime σε αναγκάζει είτε να μηδενίσεις το πολιτικό σου φίλτρο ή να πας με τα νερά της ατζέντας της. Για τον Ανδρέα Κύρκο, πάντως, δύσκολα κινείται πέρα από την απολιτίκ πρακτική του "good guy"/"bad guy".

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται γιατί όσα φρέσκα συμβαίνουν έξω, δεν φτάνουν πάντα στα εγχώρια αυτιά -και μαζί, παρουσιάζει τέσσερις περιπτώσεις καλλιτεχνών που ενισχύουν αυτό το «Γιατί;».

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει καλά, τα εξηγεί ωραία με τον Άρη Λάμπο των System Decay, αλλά και δημιουργό του comic Μεταλλάδες.

Iδιάζοντα σύμβολα μίας καταπιεσμένης σεξουαλικότητας;

Είκοσι ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται από την πρεμιέρα της… pretty pretty pretty good κωμικής σειράς του Larry David και ο Ανδρέας Κύρκος βρίσκει τους λόγους για να γίνει το comfort comedy που θα σας συνοδεύσει -αν αυτό δεν συμβαίνει ήδη.

Από το “Pop Club” του Γιάννη Πετρίδη και το “Ρόδα, Τσάντα Και Κοπάνα”, ως την Εφημερίδα των Συντακτών

Instagram





Top