View More
Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον ...
Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ...
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το League of Legends, ή LoL για όσες και όσους ξέρουν από gaming, συνεχίζει να είναι το πιο δημοφιλές ...
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, ...

Άλλη μια εβδομάδα, άλλη μια διασκευή από το ζευγάρι, αυτή τη φορά στο "My Generation" των Who".

Το "summer in the city" του Φοίβου Δεληβοριά συνεχίζεται στη σκηνή του Θεάτρου Άλσος.

Μετά την Ελένη Φουρέιρα και την Έλενα Τσαγκρινού, άλλη μια ελληνίδα τραγουδίστρια που φιγουράρει στην πλατεία της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο της καμπάνιας EQUAL του Spotify.

Ακούμε ένα ακόμα νέο κομμάτι από το Solar Power.

Άλλη μια διασκευή από το  The Metallica Blacklist.

Τον ακούσαμε στο κλασικό A Charlie Brown Christmas.

Esben And The Witch - Wash The Sins Not Only The Face

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Ήταν πριν δύο χρόνια περίπου που κυκλοφόρησε το Violet Cries, το ντεμπούτο των Esben And The Witch, με το οποίο το βρετανικό τρίο έμοιαζε να θέλει να μας… τρομάξει. H γοτθικότητα και ονειρικότητα του ήχου τους, με αναφορές τόσο στο παρελθόν (Siouxsie And The Banshees, Cure) όσο και στο παρόν (Zola Jesus), τα απόκοσμα κιθαριστικά εφέ και τα υψηλά επίπεδα αντήχησης, η θρηνητική φωνή της Rachel Davies, ο τίτλος και η στιχουργική θεματολογία του αλλά και το ίδιο το όνομά τους –δανεισμένο από μια αρκούντως ανατριχιστική δανέζικη ιστορία– όλα συνέτειναν σε ένα στίγμα σκοτεινό και μυστηριώδες.

Στο δεύτερο άλμπουμ του, τώρα, το γκρουπ εμφανίζεται να θέλει να συγκεκριμενοποιήσει αυτό που κάνει –κάτι που είχε διαφανεί και στο EP Hexagons το οποίο μεσολάβησε. Πρώτα απ’ όλα, οι κιθαριστικοί στροβιλισμοί έχουν γίνει λιγότερο ρευστοί: διατηρούν μεν το ονειρικό ύφος και την αίσθηση ότι έχουν ηχογραφηθεί σε κάποια σπηλιά, ρέπουν όμως τώρα προς μια περισσότερο post-rock λογική. Επίσης, η Davies έχει περιορίσει το συχνοτικό εύρος μέσα στο οποίο κινείται, απέχοντας από το να εξαπολύει ουρλιαχτά και ηχώντας πολύ πιο προσγειωμένη και σταθερή. Όλα αυτά λειτουργούν τελικά υπέρ της μπάντας, καθώς το σήμα της γίνεται πλέον πιο συμπυκνωμένο και πιο σαφές.

Παραμένει εντούτοις ένα μεγάλο πρόβλημα, το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου: οι συνθέσεις. Μπορεί στο Wash The Sins Not Only The Face οι μελωδίες των Esben And The Witch να έχουν γίνει πιο σαφείς, όμως είναι σε αρκετές περιπτώσεις αναιμικές, απλώς με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με το Violet Cries. Κι ενώ οι Βρετανοί δείχνουν ικανοί να σκαρώσουν πραγματικά αξιόλογα τραγούδια, όπως π.χ. το πρώτο σινγκλ “Deathwaltz” – όταν σκάει μύτη είναι σαν να ανοίγουν οι ουρανοί– στο μεγαλύτερο μέρος του νέου τους άλμπουμ περιορίζονται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απόδοσης. Θεωρώντας, ίσως, ότι ο ήχος και το στυλ θα καλύψουν τις αδυναμίες και το ελλιπές περιεχόμενο των συνθέσεων.

Τελικά αυτό το «νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν» του τίτλου θα έπρεπε να απευθύνεται πρώτα απ’ όλα στους ίδιους τους Esben And The Witch. Γιατί ενώ γίνεται εμφανές ότι εδώ δούλεψαν και κατάφεραν να απαλείψουν πολλά από τα προβλήματα της «όψης» τους (εξ ου και το 6 της βαθμολογίας), δεν έχουν ακόμα καλύψει αρκετή απόσταση συνθετικά ώστε να σου επιτρέπουν να μιλήσεις για μια πραγματικά καλή δισκογραφική κατάθεση. Με αυτά τα δεδομένα, πάντως, θα έχουμε αρκετά να συζητήσουμε όταν με το καλό κυκλοφορήσουν το «δύσκολο τρίτο άλμπουμ». Στην αναμονή, λοιπόν...


  

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Με αφορμή την έναρξη του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κρουστών Ρεθύμνου (20-24/7) θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (15-21/7), κάνει thumbs up στο ντεμπούτο του Mehdi Barsaoui, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την επιστροφή του Γιώργου Γεωργόπουλου και νιώθει πλήξη στο Φεστιβάλ του Ρίφκιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) αναθαρρεί από το πρώτο του live μετά από καιρό, λέει ιστορίες για το Euro 2020 και θυμάται τα ακούσματα της εφηβείας του.

Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το παρελθόν. Για τον Ιούλιο, επιλέγει την απόλυτη hip hop συλλογή και 3 ακόμα ελκυστικές επανακυκλοφορίες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα που θα σας απομακρύνουν από τους Μέηντεν.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής απορεί για τη μεγάλη αντίφαση που ζει η DJ κουλτούρα αυτό το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Και λίγο πριν τη βρει και πάνω στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού (15/7) μιλάει στον Άγγελο Κλειτσίκα για το πώς απαρνήθηκε τον έλεγχο των πραγμάτων για να φτάσει εκεί που θέλει στη δημιουργική διαδικασία , το ρόλο της τέχνης στην Covid εποχή και την επόμενη μέρα.

Top