Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος ...
Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.
Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, ...
Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Το 2017, 20 εκατομμύρια άνθρωποι "πάλεψαν" διαδικτυακά για ένα εισιτήριο στο tribute για τον συν-ιδρυτή της Atlantic, Ahmet Ertegün.

Ένας διαδικτυακός προορισμός με events από καλλιτέχνες όπως Anna Netrebko, Daniel Barenboim, Rudolf Buchbinder, Andris ...

Η 18χρονη ποπ σταρ έφτιαξε μόνη της το συγκεκριμένο βίντεο το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί πρόσφατα και στην περιοδεία της.

Έγινε γνωστός και ο τίτλος για τον δίσκο που θα ακούσουμε στις 5 Σεπτεμβρίου.

Με τη στολή Micrashell θα μπορούμε να μπούμε στο moshpit με ασφάλεια -αφήστε που θα μοιάζουμε με sci-fi ήρωες...

O Dr. Dre δεν θέλει να ξέρετε που είναι και τι κάνει, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο βρετανικό GQ.

Ακούστε το νέο ελληνόφωνο κομμάτι της μπάντας «Χαμομήλι».

Στο πλευρό του απεργού πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη βρίσκονται καλλιτέχνες και χιλιάδες κόσμος στα social media.

Πωλίνα, Κώστας Μπίγαλης & Κώστας Χαριτοδιπλωμένος

Πολλά από τα τραγούδια που ακούστηκαν στο ασφυκτικά γεμάτο Κύτταρο παραμένουν όμορφα και ικανά να σε ταξιδέψουν σε μια εποχή από καιρό χαμένη. Οι κοινωνοί τους, όμως, τα αντιμετώπισαν επιπόλαια και χωρίς σεβασμό...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Πολλά από τα τραγούδια που ακούστηκαν στο ασφυκτικά γεμάτο Κύτταρο παραμένουν όμορφα και ικανά να σε ταξιδέψουν σε μια εποχή από καιρό χαμένη. Οι κοινωνοί τους, όμως, τα αντιμετώπισαν επιπόλαια και χωρίς σεβασμό...

 
Μπορείς να κριτικάρεις μια συναυλιακή βραδιά με όρους καλλιτεχνικού γεγονότος, όταν οι στόχοι της είναι, προφανέστατα, αρκετά διαφορετικοί; Αυτό το ερώτημα με απασχολεί καθώς κάθομαι να καταγράψω τις εντυπώσεις μου από τη σαββατιάτικη εμφάνιση τριών ποπ αστέρων που μεσουράνησαν στη χώρα μας κατά τα 1980s και 1990s. Και ομολογώ ότι δεν έχω καταλήξει σε κάτι, τουλάχιστον τώρα που γράφω τούτη την εισαγωγή...
 
Pobixar_2
 
Ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος, ο Κώστας Μπίγαλης και η Πωλίνα δεν διαφημίζουν την επί σκηνής σύμπραξή τους ως κανονική συναυλία, αλλά ως «live πάρτυ». Και στα πάρτυ, όπως ξέρουμε, όλα είναι χαλαρά και χύμα και ο σκοπός είναι να περάσουν όλοι καλά. Αυτό το τελευταίο, με μια πρώτη ματιά, επετεύχθη: το ασφυκτικά γεμάτο Κύτταρο σείστηκε από τον χορό και το τραγούδι και όλοι –μασκαρεμένοι και μη– έμοιαζαν να το διασκεδάζουν με το παραπάνω.
 
Pobixar_3
 
Pobixar_4
 
Πρώτος εμφανίστηκε ο αειθαλής Κώστας Μπίγαλης, δίνοντας ουσιαστικά ένα καραόκε σόου: όλη η μουσική συνοδεία ήταν playback και ο ίδιος, με το μικρόφωνο ανά χείρας, χόρευε αδιάκοπα, σχολιάζοντας ανάμεσα στους στίχους και προσπαθώντας (όχι πάντα επιτυχημένα) να αποκρύψει το γεγονός ότι η φωνή του έχει χάσει πια αρκετό από το άνω τμήμα του φασματικού πεδίου της. Ο Μπίγαλης ανέτρεξε σε όλα τα μεγάλα χιτ της χρυσής του εποχής ("Του Αιγαίου Τα Μπλουζ", "Η Κόρη Του Περιπτερά", "Ζηλεύω", "Μικρή Μου Μέλισσα", "Τούλα Υποκριτούλα", "Ρίνα Κατερίνα" κλπ.), δείχνοντας μεγάλη αντοχή και ακατάπαυστο κέφι («δεν παίρνω τίποτα, είμαι natural high» όπως μάς εξήγησε).
 
Pobixar_5
 
Pobixar_6
 
Η Πωλίνα είχε τουλάχιστον μαζί της και δύο μουσικούς. Όχι ότι αυτό έκανε καμιά ιδιαίτερη διαφορά δηλαδή, αφού πάλι κάπως προκάτ ήταν το όλο πράγμα: ετοιματζίδικοι ρυθμοί από το αρμόνιο και κάποιες σολιστικές φράσεις από το σαξόφωνο ή το φλάουτο. Δυστυχώς, ούτε η αγαπητή τραγουδίστρια είναι πλέον ιδιαίτερα ακμαία φωνητικά. Επικοινωνιακά πάντως σκίζει (όπως πάντα), πράγμα που απέδειξε πολλάκις στο Κύτταρο, ανεβάζοντας μάλιστα και μια μέλλουσα νύφη στη σκηνή, μα και ολόκληρη τη συνοδεία του bachelor πάρτυ της! Φυσικά μάς τραγούδησε κι εκείνη όλα τα γνωστά της τραγούδια ("Κόντρες", "Όλοι Τα Παίρνουνε", "Καλή Επιτυχία", "Μπιρίμπα", "Το Ροζ Μπικίνι", "Push Ups", "Πάμε Για Τρέλες Στις Σεϋχέλλες" κ.ά.).
 
Pobixar_7
 
Pobixar_8
 
Ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος ήταν ο μόνος που εμφανίστηκε όπως έπρεπε, συνοδευόμενος από το ροκ συγκρότημα Polis. Ο βετεράνος καλλιτέχνης, παρότι με πυρετό εκείνο το βράδυ, φάνηκε ιδιαίτερα κεφάτος και σε φόρμα –αν και το χιούμορ του ήταν ενίοτε κομματάκι κρύο. Ξεκίνησε με “Lost In The Night”, συνέχισε με "Έτσι Σε Θέλω", "Ακαταμάχητος", "Καίγομαι" και "Ζηλεύω", ενώ προς το τέλος έπιασε και την ηλεκτρική του κιθάρα για να πει το “Cocaine”, το “Born To Be Wild”, αλλά και τον "Λευτέρη" των Ξαρχάκου/Γκάτσου –το τελευταίο με αφορμή έναν ψιλοτρελαμένο νεαρό θαμώνα, ο οποίος ανέβηκε και στη σκηνή. Στη συνέχεια ο Χαριτοδιπλωμένος αποχώρησε για λίγο, δίνοντας χώρο στους Polis να παρουσιάσουν ένα ποτ-πουρί από ροκ εν ρολ επιτυχίες (“Jailhouse Rock”, “Blue Suede Shoes” κλπ.), αλλά επανήλθε με την Πωλίνα για να πουν μαζί το "Πάμε Για Τρέλες Στις Σεϋχέλλες", του οποίου είναι άλλωστε συνδημιουργός.
 
Pobixar_9
 
Η τελευταία φάση της βραδιάς ανήκε στην Πωλίνα, η οποία επιδόθηκε σε εκτελέσεις γνωστών τραγουδιών των 1980s, όπως τα "Όσο Έχω Φωνή", "Καλημέρα Καινούργια Αγάπη" και το "Ορκίσου" της Αλέξιας. Πλέον όμως ο ήχος ήταν απαράδεκτος, η έντασή του ανυπόφορη και, καθώς η διάρκεια της βραδιάς πλησίαζε το τετράωρο, αποφάσισα ότι δεν υπήρχε νόημα στο να καταστρέφω τα αυτιά και τη διάθεσή μου.
 
Pobixar_10
 
Τελικά, παρότι πολλά από τα τραγούδια που ακούστηκαν το Σάββατο στο Κύτταρο παραμένουν όμορφα και ικανά να σε ταξιδέψουν σε μια εποχή από καιρό χαμένη, οι κοινωνοί τους τα αντιμετώπισαν (ως επί το πλείστον) επιπόλαια και χωρίς σεβασμό –για εκείνα ή για τους εαυτούς τους. Προσωπικά, το βρήκα κομματάκι λυπηρό αυτό. Είπαμε όμως, άλλο τι θα ήθελα εγώ κι άλλο τι ήθελαν εκείνοι...
 

Top story

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος στο να εντοπίζει μεγάλες ιδέες παρά να εκφράζει μεγάλα συναισθήματα.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Όταν ξαναγράφεις καλά την ιστορία, έχεις μια «διαβασμένη» επικαιροποίηση της. Τι γίνεται, όμως, όταν το κάνεις σαν μια φθηνή ταινία της Marvel; Ο Ανδρέας Κύρκος βάζει στη ζυγαριά τα τηλεοπτικά παραδείγματα του The Plot Against America και του Hunters και είναι ξεκάθαρος προς τα που αυτή γέρνει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Instagram





Top