View More
Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος στο πώς η μουσική θα επιβιώσει, όσο η πανδημία εξαπλώνεται.
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.
Top story

Ακούστε το “Mork N Mindy" από το επερχόμενο Spare Ribs, στο οποίο συναντάμε τη Billy Nomates -και καθόλου εντύπωση δεν μας κάνει...

Στη 13:00, καλεσμένοι στην εκπομπή Incoming  με τον Δημήτρη Λιλή.

Το Lost Themes III: Alive After Death θα είναι ο τρίτος δίσκος με μη κινηματογραφική μουσική του «άρχοντα του τρόμου». Ακούστε το "Weeping Ghost".

«Δεκαεφτά μονόλογοι για ένα γυμναστήριο που δεν υπάρχει πουθενά».

Ακούστε το "Fever" στο οποίο μας συστήνει τη βελγίδα τραγουδίστρια, Angèle.

Ακούστε τη συνεργασία των δύο μουσικών στη διασκευή της κλασικής επιτυχίας του David Bowie και των Queen.

Δείτε το νέο βίντεο κλιπ του μουσικού.

Άλλη μια φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε αυτοβούλως μουσική για προεκλογικούς σκοπούς και ο δημιουργός της δεν το πήρε πολύ καλά...

Η ποπ σταρ έπαιξε το κομμάτι της "XS" στο The Tonight Show.

Λίγο μετά τις 12:00 θα βρίσκεται ζωντανά στο στούντιο της Ασκληπιού και την εκπομπή Incoming με τον Δημήτρη Λιλή.

Επίδομα για Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, με δυνατότητα παράτασης για τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όλες οι λεπτομέρειες και η διαδικασία λήψης της ...

Βασίλης Σταυρακάκης

Η βραδιά της Παρασκευής στο PassPort έφτασε σε κορύφωση 4 ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησε, με έναν δυνατό πεντοζάλη και την κρητική τετράδα να αποδίδει σε δαιμονιώδη φόρμα...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Η βραδιά της Παρασκευής στο PassPort έφτασε σε κορύφωση 4 ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησε, με έναν δυνατό πεντοζάλη και την κρητική τετράδα να αποδίδει σε δαιμονιώδη φόρμα...

 
Είναι εύκολο να ξεχάσεις, αν τρέχεις να προλάβεις τον καταιγισμό των ποπ-ροκ-τζαζ-έντεχνων-δεν ξέρω τι άλλο κυκλοφοριών, ότι υπάρχουν εκεί έξω κι άλλοι κόσμοι, οι οποίοι ελάχιστη σχέση έχουν με τον διψασμένο για προσοχή τρόπο που έχουμε πια συνηθίσει να περιμένουμε από τους (πολυδια)φημισμένους εκπροσώπους της μουσικής που κυριαρχεί στα ραδιόφωνα, στα νυχτερινά στέκια και στα ακουστικά μας. Κι έτσι, όταν έρθεις σε επαφή με μια τέτοια εμπειρία, νιώθεις σαν να κάνεις reboot στο μουσικό σου σύστημα· σαν να σου δίνεται μια ευκαιρία να επανεκτιμήσεις τις προτεραιότητες και τα θέσφατα που έχεις ορίσει στο κεφάλι σου. Ακριβώς αυτήν την ευκαιρία είχα την περασμένη Παρασκευή στο PassPort.
 
Stavrakakis_2
 
Χωρίς να είμαι επαρκής γνώστης του κόσμου από τον οποίον έρχεται, γνωρίζω ότι ο Βασίλης Σταυρακάκης θεωρείται ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές της κρητικής παράδοσης, αλλά κι ένα από τα πρόσωπα-κλειδιά που συνδέθηκαν με την ανανέωσή της από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Και σίγουρα μπορώ να μεταφέρω όσα παρακολούθησα και όσα ένιωσα εκείνη τη βραδιά, βεβαιώνοντας ότι με συνεπήραν όπως λίγα πράγματα τον τελευταίο καιρό.
 
Ήταν μάλλον αναμενόμενο ότι ο Σταυρακάκης και οι μουσικοί του θα αργούσαν να ανέβουν στη σκηνή –πράγματι, χρειάστηκε να φτάσουμε στα δέκα λεπτά μετά τις 23:00 για να τους δούμε να παίρνουν θέσεις στο σανίδι: στα αριστερά ο Γιάννης Παπατζανής με τα κρουστά του, μετά ο Σταυρακάκης με το μαντολίνο του, έπειτα ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης με τη λύρα του και στα δεξιά ο Γιώργος Μανολάκης με το λαούτο του. Και με το που ξεκίνησαν, με ένα ορχηστρικό, ήξερες ότι εδώ ήσουνα κι ότι θα πέρναγες πολύ καλά.
 
Stavrakakis_3
 
Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν τραγούδια όπως "Τση Θύμισης Τ’ Αχνό", "Θάλασσα Μαύρη" (αμφότερα από το άλμπουμ του Σταυρακάκη με τον Ross Daly, Ηχώ Του Χρόνου), "Μόνο Εκείνος Π’ Αγαπά", "Ποτέ Μου Να Μην Πιω Κρασί" κ.ά. Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, η εικόνα των τεσσάρων μουσικών ερχόταν σε μεγάλη αντίθεση με τον ήχο που παρήγαν: από τη μία οι κινήσεις τους ήταν ελάχιστες –οι απολύτως απαραίτητες– από την άλλη η ένταση, το πάθος, η συνολικά... εξωφρενική δεξιοτεχνία, ξεχείλιζαν από τη συνισταμένη των ηχοχρωμάτων των οργάνων τους. Ο Σταυρακάκης και ο Σπυριδάκης σχεδόν δεν σήκωναν το κεφάλι, ενώ οι Παπατζανής και Μανολάκης στα άκρα, σε ρόλο σωματοφυλάκων θα 'λεγες, φρόντιζαν να ρίχνουν ματιές προς τα μέσα και να σκάνε κι ένα χαμόγελο πού και πού. Εκεί γύρω στο μισάωρο μετά τα μεσάνυχτα το κέφι άναψε για τα καλά κι άρχισε και ο χορός στον χώρο μπροστά από τη σκηνή, που είχε μείνει ανοιχτός ακριβώς για αυτόν τον σκοπό. Τελευταίο πριν το διάλειμμα ακούστηκε το "Πάρε Με Νύχτα".
 
Stavrakakis_4
 
Το διάλειμμα τράβηξε κάπως παραπάνω από όσο θα έπρεπε και η επιστροφή, με τα "Χαράμι Σου Να Σου Γενεί" και το ριζίτικο "Το Όνειρο (Ο Μπέλος)", βρήκε το κοινό μάλλον κρύο. Η συνέχεια ήρθε με το "Χατήρι" και τη "Μέθη" (μεταξύ άλλων), ενώ ακολούθησε μια κατανυκτική σόλο φωνητική απόδοση του "Κόρη Και Νιος" από τον Παπατζανή, που πραγματικά έκοψε την ανάσα όλων. Παρ’ όλα αυτά, το κέφι απουσίαζε από τη μεριά των θαμώνων και ο Βασίλης Σταυρακάκης ένιωσε, εκεί γύρω στις 2:30, ότι έπρεπε να σταματήσει. Φυσικά κανείς δεν ήθελε κάτι τέτοιο και η ορχήστρα συνέχισε, έστω και χωρίς τον επικεφαλής της σε μερικά σημεία, μέχρι που κάποια στιγμή επανήλθε ο χορός και η βραδιά έφτασε σε κορύφωση, 4 ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησε, με έναν δυνατό πεντοζάλη και την τετράδα να αποδίδει σε δαιμονιώδη φόρμα.
 
Stavrakakis_5
 
Δεν ήταν γεμάτο το PassPort την Παρασκευή: τα τραπέζια γέμισαν όλα, αλλά το μπαρ και οι γύρω χώροι είχαν αρκετές κενές θέσεις. Παρότι κάτι τέτοιο καθόλου ευχάριστο δεν είναι ούτε για τους μουσικούς, ούτε για την επιχείρηση, βοήθησε κατά πολύ στην όλη ατμόσφαιρα, καθώς απουσίασε η οχλαγωγία και η οπτική επαφή με τη σκηνή ήταν απρόσκοπτη. Ήταν έτσι ιδανικές οι συνθήκες για να παρακολουθήσει κανείς με προσοχή την εμφάνιση των τεσσάρων μουσικών από την Κρήτη. Και έγινε εμφανές ότι όλοι όσοι βρέθηκαν στην πειραιώτικη σκηνή εκείνο το βράδυ ήξεραν πολύ καλά για ποιον λόγο έδιναν το παρών.
 
Stavrakakis_6
 
Κρατάω πολλά λοιπόν από όσα είδα, άκουσα και ένιωσα κατά την εμφάνιση του Βασίλη Σταυρακάκη και των εξαιρετικών μουσικών του στο PassPort. Θα θυμάμαι σίγουρα ότι δεν χρειάζονται ακροβατικά και φώτα για να σε μαγνητίσει ένα συγκρότημα, ότι το πώς αναβλύζει η μουσικότητα και η ένταση ενός οργανοπαίχτη πρώτα από όλα φαίνεται στον ήχο που βγάζει και ότι η τηλεπαθητική επικοινωνία μπορεί, τελικά, να είναι υπαρκτό φαινόμενο. Και βέβαια βάζω επείγουσα σημείωση στον εαυτό μου να ξαναπιάσω το νήμα της κρητικής μουσικής, που κάποτε είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά. Υπάρχουν σπουδαίοι θησαυροί εκεί προς ανακάλυψη και μια παράδοση που παραμένει ζωντανή και ανθίζουσα.
 

 

 
Top story

Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος στο πώς η μουσική θα επιβιώσει, όσο η πανδημία εξαπλώνεται.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε το The Haunting of Bly Manor και το remake του Ρεβέκκα στη δημοφιλή πλατφόρμα. Ίσως δεν τρόμαξε όσο θα ήθελε.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), εκφράζει τις υπαρξιακές του ανησυχίες μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου και τη μικρή οθόνη.

Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της επικαιρότητας.

«Παράξενα φρούτα» και μηχανές που σκοτώνουν φασίστες

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος χάνεται στα αυλάκια του Primal Prayer του Bevery Glenn Copeland.

Η μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια σχολιάζει το τραγούδι «Ανθρωποφάγοι», στο οποίο συναντά τη Λένα Πλάτωνος και τη Μυρτώ Κοντοβά και δεν μπορεί να κρύψει πως «η χαρά είναι απερίγραπτη. Απερίγραπτη».

Το Behaviour των Pet Shop Boys είναι από τις περιπτώσεις διαχρονικών άλμπουμ που επισκέπτεσαι ξανά και ξανά σε διαφορετικές περιόδους στη ζωή σου. Από την αρχή του, άλλωστε, δηλώνει ξεκάθαρα ότι παρακολουθεί τη ζωή: τη μετάβαση από την εφηβεία στην ενηλικίωση, μέχρι τον θάνατο.

H μίνι σειρά 2 επεισοδίων του Showtime σε αναγκάζει είτε να μηδενίσεις το πολιτικό σου φίλτρο ή να πας με τα νερά της ατζέντας της. Για τον Ανδρέα Κύρκο, πάντως, δύσκολα κινείται πέρα από την απολιτίκ πρακτική του "good guy"/"bad guy".

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται γιατί όσα φρέσκα συμβαίνουν έξω, δεν φτάνουν πάντα στα εγχώρια αυτιά -και μαζί, παρουσιάζει τέσσερις περιπτώσεις καλλιτεχνών που ενισχύουν αυτό το «Γιατί;».

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει καλά, τα εξηγεί ωραία με τον Άρη Λάμπο των System Decay, αλλά και δημιουργό του comic Μεταλλάδες.

Iδιάζοντα σύμβολα μίας καταπιεσμένης σεξουαλικότητας;

Είκοσι ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται από την πρεμιέρα της… pretty pretty pretty good κωμικής σειράς του Larry David και ο Ανδρέας Κύρκος βρίσκει τους λόγους για να γίνει το comfort comedy που θα σας συνοδεύσει -αν αυτό δεν συμβαίνει ήδη.

Instagram





Top