View More
Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον ...
Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ...
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το League of Legends, ή LoL για όσες και όσους ξέρουν από gaming, συνεχίζει να είναι το πιο δημοφιλές ...
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, ...

Άλλη μια εβδομάδα, άλλη μια διασκευή από το ζευγάρι, αυτή τη φορά στο "My Generation" των Who".

Το "summer in the city" του Φοίβου Δεληβοριά συνεχίζεται στη σκηνή του Θεάτρου Άλσος.

Μετά την Ελένη Φουρέιρα και την Έλενα Τσαγκρινού, άλλη μια ελληνίδα τραγουδίστρια που φιγουράρει στην πλατεία της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο της καμπάνιας EQUAL του Spotify.

Ακούμε ένα ακόμα νέο κομμάτι από το Solar Power.

Άλλη μια διασκευή από το  The Metallica Blacklist.

Τον ακούσαμε στο κλασικό A Charlie Brown Christmas.

Βασίλης Σταυρακάκης

Η βραδιά της Παρασκευής στο PassPort έφτασε σε κορύφωση 4 ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησε, με έναν δυνατό πεντοζάλη και την κρητική τετράδα να αποδίδει σε δαιμονιώδη φόρμα...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Η βραδιά της Παρασκευής στο PassPort έφτασε σε κορύφωση 4 ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησε, με έναν δυνατό πεντοζάλη και την κρητική τετράδα να αποδίδει σε δαιμονιώδη φόρμα...

 
Είναι εύκολο να ξεχάσεις, αν τρέχεις να προλάβεις τον καταιγισμό των ποπ-ροκ-τζαζ-έντεχνων-δεν ξέρω τι άλλο κυκλοφοριών, ότι υπάρχουν εκεί έξω κι άλλοι κόσμοι, οι οποίοι ελάχιστη σχέση έχουν με τον διψασμένο για προσοχή τρόπο που έχουμε πια συνηθίσει να περιμένουμε από τους (πολυδια)φημισμένους εκπροσώπους της μουσικής που κυριαρχεί στα ραδιόφωνα, στα νυχτερινά στέκια και στα ακουστικά μας. Κι έτσι, όταν έρθεις σε επαφή με μια τέτοια εμπειρία, νιώθεις σαν να κάνεις reboot στο μουσικό σου σύστημα· σαν να σου δίνεται μια ευκαιρία να επανεκτιμήσεις τις προτεραιότητες και τα θέσφατα που έχεις ορίσει στο κεφάλι σου. Ακριβώς αυτήν την ευκαιρία είχα την περασμένη Παρασκευή στο PassPort.
 
Stavrakakis_2
 
Χωρίς να είμαι επαρκής γνώστης του κόσμου από τον οποίον έρχεται, γνωρίζω ότι ο Βασίλης Σταυρακάκης θεωρείται ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές της κρητικής παράδοσης, αλλά κι ένα από τα πρόσωπα-κλειδιά που συνδέθηκαν με την ανανέωσή της από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Και σίγουρα μπορώ να μεταφέρω όσα παρακολούθησα και όσα ένιωσα εκείνη τη βραδιά, βεβαιώνοντας ότι με συνεπήραν όπως λίγα πράγματα τον τελευταίο καιρό.
 
Ήταν μάλλον αναμενόμενο ότι ο Σταυρακάκης και οι μουσικοί του θα αργούσαν να ανέβουν στη σκηνή –πράγματι, χρειάστηκε να φτάσουμε στα δέκα λεπτά μετά τις 23:00 για να τους δούμε να παίρνουν θέσεις στο σανίδι: στα αριστερά ο Γιάννης Παπατζανής με τα κρουστά του, μετά ο Σταυρακάκης με το μαντολίνο του, έπειτα ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης με τη λύρα του και στα δεξιά ο Γιώργος Μανολάκης με το λαούτο του. Και με το που ξεκίνησαν, με ένα ορχηστρικό, ήξερες ότι εδώ ήσουνα κι ότι θα πέρναγες πολύ καλά.
 
Stavrakakis_3
 
Στο πρώτο μέρος ακούστηκαν τραγούδια όπως "Τση Θύμισης Τ’ Αχνό", "Θάλασσα Μαύρη" (αμφότερα από το άλμπουμ του Σταυρακάκη με τον Ross Daly, Ηχώ Του Χρόνου), "Μόνο Εκείνος Π’ Αγαπά", "Ποτέ Μου Να Μην Πιω Κρασί" κ.ά. Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, η εικόνα των τεσσάρων μουσικών ερχόταν σε μεγάλη αντίθεση με τον ήχο που παρήγαν: από τη μία οι κινήσεις τους ήταν ελάχιστες –οι απολύτως απαραίτητες– από την άλλη η ένταση, το πάθος, η συνολικά... εξωφρενική δεξιοτεχνία, ξεχείλιζαν από τη συνισταμένη των ηχοχρωμάτων των οργάνων τους. Ο Σταυρακάκης και ο Σπυριδάκης σχεδόν δεν σήκωναν το κεφάλι, ενώ οι Παπατζανής και Μανολάκης στα άκρα, σε ρόλο σωματοφυλάκων θα 'λεγες, φρόντιζαν να ρίχνουν ματιές προς τα μέσα και να σκάνε κι ένα χαμόγελο πού και πού. Εκεί γύρω στο μισάωρο μετά τα μεσάνυχτα το κέφι άναψε για τα καλά κι άρχισε και ο χορός στον χώρο μπροστά από τη σκηνή, που είχε μείνει ανοιχτός ακριβώς για αυτόν τον σκοπό. Τελευταίο πριν το διάλειμμα ακούστηκε το "Πάρε Με Νύχτα".
 
Stavrakakis_4
 
Το διάλειμμα τράβηξε κάπως παραπάνω από όσο θα έπρεπε και η επιστροφή, με τα "Χαράμι Σου Να Σου Γενεί" και το ριζίτικο "Το Όνειρο (Ο Μπέλος)", βρήκε το κοινό μάλλον κρύο. Η συνέχεια ήρθε με το "Χατήρι" και τη "Μέθη" (μεταξύ άλλων), ενώ ακολούθησε μια κατανυκτική σόλο φωνητική απόδοση του "Κόρη Και Νιος" από τον Παπατζανή, που πραγματικά έκοψε την ανάσα όλων. Παρ’ όλα αυτά, το κέφι απουσίαζε από τη μεριά των θαμώνων και ο Βασίλης Σταυρακάκης ένιωσε, εκεί γύρω στις 2:30, ότι έπρεπε να σταματήσει. Φυσικά κανείς δεν ήθελε κάτι τέτοιο και η ορχήστρα συνέχισε, έστω και χωρίς τον επικεφαλής της σε μερικά σημεία, μέχρι που κάποια στιγμή επανήλθε ο χορός και η βραδιά έφτασε σε κορύφωση, 4 ώρες από τη στιγμή που ξεκίνησε, με έναν δυνατό πεντοζάλη και την τετράδα να αποδίδει σε δαιμονιώδη φόρμα.
 
Stavrakakis_5
 
Δεν ήταν γεμάτο το PassPort την Παρασκευή: τα τραπέζια γέμισαν όλα, αλλά το μπαρ και οι γύρω χώροι είχαν αρκετές κενές θέσεις. Παρότι κάτι τέτοιο καθόλου ευχάριστο δεν είναι ούτε για τους μουσικούς, ούτε για την επιχείρηση, βοήθησε κατά πολύ στην όλη ατμόσφαιρα, καθώς απουσίασε η οχλαγωγία και η οπτική επαφή με τη σκηνή ήταν απρόσκοπτη. Ήταν έτσι ιδανικές οι συνθήκες για να παρακολουθήσει κανείς με προσοχή την εμφάνιση των τεσσάρων μουσικών από την Κρήτη. Και έγινε εμφανές ότι όλοι όσοι βρέθηκαν στην πειραιώτικη σκηνή εκείνο το βράδυ ήξεραν πολύ καλά για ποιον λόγο έδιναν το παρών.
 
Stavrakakis_6
 
Κρατάω πολλά λοιπόν από όσα είδα, άκουσα και ένιωσα κατά την εμφάνιση του Βασίλη Σταυρακάκη και των εξαιρετικών μουσικών του στο PassPort. Θα θυμάμαι σίγουρα ότι δεν χρειάζονται ακροβατικά και φώτα για να σε μαγνητίσει ένα συγκρότημα, ότι το πώς αναβλύζει η μουσικότητα και η ένταση ενός οργανοπαίχτη πρώτα από όλα φαίνεται στον ήχο που βγάζει και ότι η τηλεπαθητική επικοινωνία μπορεί, τελικά, να είναι υπαρκτό φαινόμενο. Και βέβαια βάζω επείγουσα σημείωση στον εαυτό μου να ξαναπιάσω το νήμα της κρητικής μουσικής, που κάποτε είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά. Υπάρχουν σπουδαίοι θησαυροί εκεί προς ανακάλυψη και μια παράδοση που παραμένει ζωντανή και ανθίζουσα.
 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Με αφορμή την έναρξη του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κρουστών Ρεθύμνου (20-24/7) θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (15-21/7), κάνει thumbs up στο ντεμπούτο του Mehdi Barsaoui, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την επιστροφή του Γιώργου Γεωργόπουλου και νιώθει πλήξη στο Φεστιβάλ του Ρίφκιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) αναθαρρεί από το πρώτο του live μετά από καιρό, λέει ιστορίες για το Euro 2020 και θυμάται τα ακούσματα της εφηβείας του.

Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το παρελθόν. Για τον Ιούλιο, επιλέγει την απόλυτη hip hop συλλογή και 3 ακόμα ελκυστικές επανακυκλοφορίες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα που θα σας απομακρύνουν από τους Μέηντεν.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής απορεί για τη μεγάλη αντίφαση που ζει η DJ κουλτούρα αυτό το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Και λίγο πριν τη βρει και πάνω στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού (15/7) μιλάει στον Άγγελο Κλειτσίκα για το πώς απαρνήθηκε τον έλεγχο των πραγμάτων για να φτάσει εκεί που θέλει στη δημιουργική διαδικασία , το ρόλο της τέχνης στην Covid εποχή και την επόμενη μέρα.

Top