View More
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
O αρχηγός της μπάντας από το Μπρίστολ μίλησε στην Ελένη Τζαννάτου για το νέο τους δίσκο, Ultra Mono, που αποτελεί μια ευγενική υπενθύμιση του να αποδέχεστε και να ...
Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Today των αυστραλών Babe Rainbow.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει τον χάρτη της πρωτεύουσας με 7 δισκάδικα που συμμετέχουν στην δεύτερη RSD για το 2020, για να τα επισκεφθείτε διαβασμένοι το ...
Ο αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμος μουσικοκριτικός της εποχής μας μιλάει στην Ελένη Τζαννάτου και το Avopolis για τη βίντεο-κριτική που στην περίπτωσή του αποδείχθηκε ...
Top story

Η εκδοχή τους στο "How Lucky" είναι η δεύτερη ηχογράφηση του John Prine που ακούμε μετά τον θάνατό του. 

Ακούστε το "Ghosts" που ο μουσικός κυκλοφόρησε λίγο μετά τα 71α γενέθλιά του. 

Με πάνω από μισό αιώνα καριέρα, η, μεταξύ άλλων, «Μούσα του Υπαρξισμού» έφυγε από τη ζωή στα 93 της χρόνια. 

Οι προγραμματισμένες παραστάσεις του Φοίβου Δεληβοριά για τις 24/9 και 1/10 μεταφέρθηκαν στις 6 και 8/10, αντίστοιχα.

Τα έσοδα της μουσικής συλλογής θα διατεθούν εξ' ολοκλήρου για την αγορά αγαθών για τους πρόσφυγες.

Δείτε το βίντεο για το "Nowhere, Man".

Αυτό, πάντως, δείχνουν τα στοιχεία έρευνας που έγινε στη Μεγάλη Βρετανία.

Το δεύτερο από την επερχόμενη δουλειά της, Disco.

Ο συνθέτης «σήκωσε» το πρώτο του Emmy με το βραβείο «Εξαίρετης Μουσικής Σύνθεσης για Σειρά».

Γκαγκαντίν: Οι Γενναίοι της Νύχτας

Δεν θέλω πάντως να κλείσω με γκρίνιες. Η παράσταση έχει τις στιγμές της, προσφέρει κάμποσες στιγμές γέλιου, διαθέτει τεράστιο καστ, μπόλικο μπουρλέσκ, φώτα, πυροτεχνήματα –ακόμα και ολίγον από... γυμνό! Έχει, πάνω απ’ όλα, έναν Σαββόπουλο που (όπως πάντα) ξέρει να συγκινεί, έναν Ζουγανέλη που και μόνο να βλέπεις την κινησιολογία και τις γκριμάτσες του γελάς κι έναν ηρωικό και μάχιμο Μπουλά, ο οποίος δίνει μαθήματα ζωής με την παρουσία του...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Δεν θέλω πάντως να κλείσω με γκρίνιες. Η παράσταση έχει τις στιγμές της, προσφέρει κάμποσες στιγμές γέλιου, διαθέτει τεράστιο καστ, μπόλικο μπουρλέσκ, φώτα, πυροτεχνήματα –ακόμα και ολίγον από... γυμνό! Έχει, πάνω απ’ όλα, έναν Σαββόπουλο που (όπως πάντα) ξέρει να συγκινεί, έναν Ζουγανέλη που και μόνο να βλέπεις την κινησιολογία και τις γκριμάτσες του γελάς κι έναν ηρωικό και μάχιμο Μπουλά, ο οποίος δίνει μαθήματα ζωής με την παρουσία του...

 

Ξεκίνησα για την Ακτή Πειραιώς με αρκετά μεγάλες προσδοκίες το βράδυ της Παρασκευής. Η αποστολή, μάλιστα, δεν μου ανατέθηκε ως υποχρέωση –αντιθέτως ζήτησα να είμαι αυτός που θα καλύψει τη συγκεκριμένη παράσταση. Ήθελα βλέπετε να δω πώς θα στέκονταν πάνω στη σκηνή και πώς θα αλληλεπιδρούσαν δύο από τους τραγουδοποιούς που με μεγάλωσαν, ο Διονύσης Σαββόπουλος και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Αλλά πριν ακόμα μπω στην αίθουσα, οι προσδοκίες αυτές συντρίφθηκαν από τα λόγια του πορτιέρη, ο οποίος ανακοίνωνε στους προσερχόμενους ότι ο Μαχαιρίτσας είχε αποκλειστεί (λόγω καιρού) στη Ρόδο και ότι τη θέση του θα έπαιρνε εκτάκτως η Ελεονώρα Ζουγανέλη. «Τώρα τον ήπιαμε», είπα από μέσα μου –και δεν διαψεύστηκα, δυστυχώς...  Περισσότερα όμως γι’ αυτό στη συνέχεια.

Η παράσταση Γκαγκαντίν - Οι Γενναίοι της Νύχτας έχει χαρακτήρα μουσικοθεατρικό. Τραγούδια των Σαββόπουλου, Μαχαιρίτσα, Γιάννη Ζουγανέλη και Σάκη Μπουλά μπλέκονται με κωμικά/σατυρικά σκετσάκια, με guest εμφανίσεις και με στιγμές διάδρασης με το κοινό (λέγε με καραόκε). Πρόκειται για μια πλούσια παραγωγή, η οποία φέρει ευδιάκριτη τη σαββοπουλική σφραγίδα, παρότι ο ίδιος δήλωσε από σκηνής ότι πρόκειται για μια ισότιμη συνεργασία: «κανείς μας δεν θεωρεί αυτό το πρόγραμμα ιδιοκτησία του», ήταν τα ακριβή λόγια του.

Σίγουρα η συγκεκριμένη βραδιά, λόγω της απουσίας Μαχαιρίτσα (είχε μαζί του και τον Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, ο οποίος επίσης συμμετέχει στους Γενναίους της Νύχτας), δεν αποτελεί το καταλληλότερο δείγμα για να βγάλει κανείς ένα ασφαλές συμπέρασμα για το πρόγραμμα. Παρ’ όλα αυτά, η γενική εικόνα δύσκολα θα ανατρεπόταν θεαματικά αν ο απών δεν είχε πέσει θύμα των καιρικών συνθηκών. Ήταν δε μια γενική εικόνα που με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Και σε αυτό συνετέλεσε ένα σύνολο παραγόντων.

Gagantin_2

Θα ξεκινήσω από το... μικρότερο κακό, την προσθήκη δηλαδή της Ελεωνόρας Ζουγανέλη. Δεν θέλει και πολλή φαντασία για να φτάσει κανείς στο συμπέρασμα ότι πολύ δύσκολα θα κόλλαγε στο όλο οικοδόμημα η συγκεκριμένη ερμηνεύτρια. Πράγματι, εμφανίστηκε στη δεύτερη ώρα (από τις τρεισήμισι σχεδόν) του προγράμματος, είπε 7 τραγούδια και αποχώρησε, χωρίς να καταφέρει να συνεπάρει το κοινό. Η ευθύνη βέβαια δεν είναι δική της –άλλωστε έκανε πολύ καλά αυτό που ξέρει. Απλά ήταν μια «ξένη» που... διακτινίστηκε για λίγο στην Ακτή Πειραιώς, φέρνοντας μια εντελώς διαφορετική αισθητική, διάθεση και ήχο από ό,τι επικρατεί στο υπόλοιπο Γκαγκαντίν.

Gagantin_3Αν όμως μπορεί κανείς να δει με απόλυτη κατανόηση μια τέτοια έκτακτη συμμετοχή, δεν ισχύει το ίδιο για σεβαστό μέρος της υπόλοιπης παράστασης. Στέκομαι ιδιαιτέρως στα κείμενα, τα οποία φέρουν την υπογραφή και των Σαββόπουλου/Ζουγανέλη, μεταξύ άλλων. Μπορεί να έκαναν το κοινό να γελάσει, αλλά προσωπικά τα βρήκα αδύναμα, σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις. Αρκετά από τα αστεία (για τα αυτιά του Μπουλά ή για την ξινίλα του Μαχαιρίτσα λ.χ.) και τους διάλογους –ειδικά τα σημεία της συμμετοχής του Γιάννη Ζουγανέλη– τα έχουμε ξανακούσει και σε παλαιότερες παραστάσεις. Επίσης, τα σκετσάκια με τις ηθοποιούς, μα και η ίδια η δομή καθώς και οι εναλλαγές του προγράμματος, ένιωσα ότι έχαναν σε ολοκλήρωση και ενσωμάτωση. Τουτέστιν, παρατήρησα αρκετές περίεργες μεταπτώσεις της καμπύλης του ενδιαφέροντος και εντόπισα αρκετές αμήχανες στιγμές, κυρίως όσες σχετίζονταν με τις αναφορές στο έτος Καβάφη.

Ούτε πάντως το μουσικό πρόγραμμα με ικανοποίησε ιδιαίτερα. Ίσως φταίει το ότι έχω παρακολουθήσει τον Διονύση Σαββόπουλο περισσότερες φορές από όσες θα «έπρεπε», ώστε πλέον είναι δύσκολο να εκπλαγώ. Ένιωσα ωστόσο ότι θα μπορούσε ο μεγάλος μας καλλιτέχνης να έχει συμπεριλάβει περισσότερα από εκείνα τα λιγότερο ακουσμένα τραγούδια του, ενώ οπωσδήποτε θα μου άρεσε αν άκουγα περισσότερο ενδιαφέρουσες ενορχηστρωτικές προσεγγίσεις από τη διαολεμένα ικανή ορχήστρα (Γιώτης Κιουρτσόγλου, DavidLynch και δεν συμμαζεύεται). Η Πέννυ Μπαλτατζή, τέλος, ως guest της συγκεκριμένης βραδιάς –παρότι έδειξε δείγματα του ταλέντου της– δεν είχε τον χρόνο για να προσφέρει κάτι παραπάνω από ένα μουσικό διάλειμμα.

Gagantin_4

Δεν θέλω πάντως να κλείσω με γκρίνιες, άλλωστε δεν πέρασα άσχημα την Παρασκευή στην Ακτή Πειραιώς. Η παράσταση έχει τις στιγμές της, προσφέρει κάμποσες στιγμές γέλιου, διαθέτει τεράστιο καστ, μπόλικο μπουρλέσκ, φώτα, πυροτεχνήματα –ακόμα και ολίγον από... γυμνό! Έχει, πάνω απ’ όλα, έναν Σαββόπουλο που (όπως πάντα) ξέρει να συγκινεί, έναν Ζουγανέλη που και μόνο να βλέπεις την κινησιολογία και τις γκριμάτσες του γελάς κι έναν ηρωικό και μάχιμο Σάκη Μπουλά, ο οποίος δίνει μαθήματα ζωής με την παρουσία του. Συνολικά θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα με το οποίο διασκεδάζεις, ξεσκάς, αλλά φεύγοντας για το σπίτι δεν παίρνεις και πολλά μαζί σου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βέβαια, στους καιρούς που ζούμε μάλλον πρόκειται για τη συνταγή της επιτυχίας...

Gagantin_5

Υ.Γ.: Για μένα πάντως που δεν φάνηκα τόσο ενθουσιώδης όσο το κοινό που γέμισε εκείνο το βράδυ την Ακτή Πειραιώς, υπήρχε ως... μπόνους ο Σταύρος Ξαρχάκος, καθισμένος πρώτο τραπέζι πίστα. Του οποίου τις αντιδράσεις είχα την ευκαιρία να παρακολουθώ καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος. Θα μπορούσα λοιπόν να γράψω πολλά σχετικά, έχετε χάρη όμως που δεν είμαι κουσκουσιάρης...

Gagantin_6

Setlist:

Σωματική Ανάγκη

Το Τσακάλι

Παράβαση

Λαϊκός Τραγουδιστής

Το Χειμώνα Ετούτο

Πεθαίνω Για Σένα

Έλα Ψυχούλα Μου

Στάσιμο

Εξωτικό Χαρμάνι

Γυφτάκι

Έρωτας Είναι Ο Γιάννης

Εμείς Οι Νεολαίοι

Ο Γιαννάκης

Δεν Είμαστε Καλά

Σαν Τη Χαλκιδική Δεν Έχει

Τα Λέμε

Εγώ Μιλάω Για Δύναμη

Κόψε Και Μοίρασε

Μονάχα Εγώ

Ακρογιαλιές Δειλινά

Η Επιμονή Σου

Καίγομαι Καίγομαι

Μπανάκι Μανάκι

Το Φλασάκι

Η Δημοσθένους Λέξις

Ένας Τούρκος Στο Παρίσι

Μέρες Του 1903

Ζεϊμπέκικο

Θαλασσογραφία

Η Παράγκα

Μαύρη Θάλασσα

Άγγελος Εξάγγελος

Η Δημοσθένους Λέξις

Κανείς Εδώ Δεν Τραγουδά

Έρχεται Βροχή, Έρχεται Μπόρα

Στη Συγκέντρωση (Της Ε.Φ.Ε.Ε.)

Εμείς Του ‘60

Και Τι Ζητάω

Συννεφούλα/Τρίγωνα Κάλαντα

Ο Μακρυμάλλης

Τι Να Τα Κάνω Τα Τραγούδια Σας

Όνειρο Απατηλό

Πεθαίνω Για Σένα

Σαν Τον Καραγκιόζη

Ας Κρατήσουν Οι Χοροί

Encore

 

Το Μαρτυριάρικο Πουλί

Μέρες Καλύτερες Θα 'Ρθουν

Ξημερώνει Και Βραδιάζει

 

 

 
Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Κι αναρωτιέται, αλήθεια, πότε θα πάψουμε να «χαϊδεύουμε» την εγχώρια μουσική παραγωγή;

O αρχηγός της μπάντας από το Μπρίστολ μίλησε στην Ελένη Τζαννάτου για το νέο τους δίσκο, Ultra Mono, που αποτελεί μια ευγενική υπενθύμιση του να αποδέχεστε και να αγαπάτε τον εαυτό σας.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Today των αυστραλών Babe Rainbow.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει τον χάρτη της πρωτεύουσας με 7 δισκάδικα που συμμετέχουν στην δεύτερη RSD για το 2020, για να τα επισκεφθείτε διαβασμένοι το Σάββατο 26/9.

Ο αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμος μουσικοκριτικός της εποχής μας μιλάει στην Ελένη Τζαννάτου και το Avopolis για τη βίντεο-κριτική που στην περίπτωσή του αποδείχθηκε μονόδρομος, τη σημασία του γραπτού λόγου αλλά και το μέλλον της pop μουσικής που διαγράφεται παγκόσμιο.

Ο Ανδρέας Κύρκος βρήκε ευρηματικό και διασκεδαστικό το sequel του Karate Kid στο Netflix και ανυπομονεί ήδη για τον επόμενο κύκλο της σειράς.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, κοιτά στη σκοτεινή πλευρά των Pink Floyd.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Πλέον αναπολεί όσα γινονταν μετά τα μεσάνυχτα στα αναλογικά στενά και βρίσκει το δρόμο του στα ψηφιακά.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να χειροκροτάμε τα  αθηναϊκά FM όταν ακούμε Stooges.

Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και έραψαν» hip hop καλλιτέχνες, από τους A Tribe Called Quest μέχρι  τους Death Grips.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.

Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις streaming πλατφόρμες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Συνεχίζοντας σε εκπαιδευτικό κλίμα, ξετυλίγει το κεφάλαιο Λεντ Ζέππελιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Περνάει το νέο του Snap(shots) κάπου ανάμεσα στον Charile Kaufman, τον  Lionel Messi και τους Radiohead.

O Travis Scott λανσάρει μαξιλάρι-γιγάντια κοτομπουκιά McDonald’s κι η Ελένη Τζαννάτου βουτάει στα άδυτα του μουσικού merchandise κι αναρωτιέται «Γιατί;».

Instagram





Top