View More
Η αυτοσχέδια καμπάνια πίσω από το #ReleaseTheSnyderCut χαιρετίστηκε ως η πρώτη νίκη των αδικημένων fans απέναντι στα αρτηριοσκληρωτικά studio. Είναι, ...
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Και τον μήνα που μας έφτασε μέχρι το Πάσχα ακούσαμε ...
Ο Μάκης Μηλάτος κάνει μια διαλογή των πιο αξιόλογων ειδικών κυκλοφοριών που μας φέρνει φέτος η γιορτή των δισκοπωλείων στις 12 Ιουνίου και τις 17 ...
O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, ακούει τα καλύτερα κομμάτια της Annie Clark σε αντίστροφη μέτρηση, λίγο ...
Ο Ανδρέας Κύρκος γράφει για την ταινία για την οποία η Emerald Fennell απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου στα 93α βραβεία της Ακαδημίας.
Top story

Ακούστε και δείτε το "Woman" που μας κάνει να περιμένουμε τον νέο δίσκο της βρετανής ράπερ λίγο περισσότερο.

Ακούστε το "Higher Power" που ακούστηκε πρώτη φορά επίσημα μέσω διαστημικής αποστολής, με χορευτές-ολογράμματα να συμπληρώνουν το πακέτο.

Από 28 ως 30 Μαΐου, ένα τριήμερο με εναλλακτικά εγχώρια ονόματα, ζωντανά από το ΚΠΙΣΝ.

Από 27 ως 29 Μαΐου το φεστιβάλ επιστρέφει στην hybrid edition του.

Ραντεβού 9 Ιουνίου του 2023 στο ΟΑΚΑ, ευελπιστούμε χωρίς μάσκες.

Μέσα στον Μάιο ξεκινούν θερινά σινεμά, συναυλίες και θέατρα, εάν δώσει το πράσινο φως η επιτροπή λοιμωξιολόγων

Η βράβευση θα γίνει στις 13 Μαΐου μέσω livestreaming.

180 μουσικοί υπογράφουν επιστολή που καλεί το Spotify να μη χρησιμοποιήσει την τεχνολογία «ανοιχτών μικροφώνων» που εντοπίζει τη συναισθηματική κατάσταση,  το φύλο, την ηλικία ή την προφορά μας για να προτείνει μουσική.

Τον Ιούνιο έρχεται η μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση και οι U2 μαζί με τον Ολλανδό DJ δημιούργησαν το "We Are The People We’ve Been Waiting"

Κυκλοφορεί την Παρασκευή η νέα δουλειά του άγγλου ερμηνευτή που γνωρίσαμε με το "Human"

Η γενιά του MTV των αρχών των '90s άκουσε χιλιάδες φορές το "I Promised Myself", ενώ θα τον θυμάται και από την εμβληματική διαφήμιση της Levi's

«Κάνε αυτό που θέλεις όταν το θέλεις. Γ@μησε όλα τα υπόλοιπα», λέει στο συνοδευτικό post του εξωφύλλου της Vogue που έχει συγκεντρώσει 16 εκ. likes σε λίγες ώρες!

Ακούστε το πρώτο single από το νέο άλμπουμ των Stranglers, που είναι αφιερωμένο στον μακαρίτη Dave Greenfield

Σε ένα κοινό 27.000 θεατών που παίρνει ξανά μια δόση κανονικότητας: δείτε τους επί σκηνής

Al Di Meola & Μιχάλης Παούρης

Κατερίνα Τέλιου
Κατερίνα Τέλιου

 

Το βράδυ της Παρασκευής η χώρα στηνόταν μπροστά στις τηλεοράσεις για να παρακολουθήσει το πολιτικό μιούζικαλ του μήνα κι εγώ κατηφόριζα στο θέατρο Ακροπόλ για την –πολλά υποσχόμενη– μουσική συνάντηση του Al Di Meola με τον Μιχάλη Παούρη.

Η παράσταση άρχισε με μισή ώρα καθυστέρηση από την ανακοινωμένη ώρα έναρξης και ανάμεσα στο αργοπορημένο κοινό μπόρεσα να διακρίνω αρκετές παρέες κιθαριστών, μαθητές ωδείων κάθε ηλικίας, καθώς και μπαμπάδες με τα κοριτσάκια τους. Παρότι δεν είχα βρεθεί ξανά σε ζωντανή εμφάνιση του Di Meola, δεν με εξέπληξε η σύνθεση του κοινού: ένας μουσικός τέτοιας φήμης ήταν αναμενόμενο να έχει και «στοχευμένο» κοινό, εκτός από τον μέσο θεατή.

Στις εννέα και μισή, ο Al Di Meola βγήκε στο μικρόφωνο και μίλησε για τη χαρά του να βρίσκεται ξανά στην Αθήνα και για τη στενή του σχέση με τη μουσική μας μέσα στα χρόνια. Οι πιο στενοί του φίλοι είναι Έλληνες, όπως μας είπε, και στάθηκαν και η αφορμή για να έρθει στην Ελλάδα και να κάνει έναν από τους πιο εμπορικούς δίσκους της δεκαετίας του 1980, το Latin με τον Γιώργο Νταλάρα. Αυτός ο δίσκος είναι, άλλωστε, και το διαβατήριό του για την αναγνωρισιμότητα από το ευρύ ελληνικό κοινό και για τις τόσες επιτυχημένες εμφανίσεις του στη χώρα μας, από το 1987 μέχρι και σήμερα.

Di_Meola_3Ντουέτο με τον Peo Alfonsi, ο Di Meola μας παρουσίασε εννέα συνθέσεις. Οι περισσότερες ήταν δικές του από τη νεότερη δισκογραφία του (των τελευταίων 15 χρόνων), ενώ ακούσαμε και γνωστές δημιουργίες του Astor Piazzola με τις οποίες έχει ασχοληθεί και δισκογραφικά (π.χ. το “Café 1930”). Ακούσαμε επίσης και δυο κομμάτια από τον φετινό του δίσκο, Pursuit Of Radical Rhapsody, ένα από τα οποία –το “Michelangelo's 7th Child”– ήταν  αφιερωμένο στο πρόσωπο και στη ζωή του πατέρα του. Μετά από μία ώρα, όταν πια το σανίδι γύρω από το ντουέτο άσπρισε από τις πεσμένες παρτιτούρες, ήρθε η ώρα της σκυτάλης. Ο Di Meola μίλησε με χαρά για την πρώτη και μοναδική μέχρι την Παρασκευή συνάντησή του με τον Μιχάλη Παούρη στο Reims Jazz Festival, καθώς και για το εντυπωσιακό δωδεκάλεπτο αυτοσχεδιασμού που μοιράστηκαν επί σκηνής, το καλοκαίρι που μας πέρασε. Καλωσόρισε τον Παούρη στη σκηνή και το χειροκρότημα ήταν τόσο δυνατό, που ένιωσα ότι, όσο αγαπητός κι αν είναι ο Di Meola στην Ελλάδα, πολλοί είχαν έρθει στο Ακροπόλ για να μη χάσουν αυτήν τη σύμπραξη.

Εμφανώς συγκινημένος και χωρίς ίχνος έπαρσης, ο νεότατος Μιχάλης Παούρης μίλησε για μια μεγάλη μέρα για το μπουζούκι, αλλά και για τον ίδιο ως μουσικό. Άρχισε κατόπιν να παίζει τις δικές του συνθέσεις, ισορροπώντας τη δεξιοτεχνία των υψηλών ταχυτήτων με την τζαζ έκφραση, ενώ η έκπληξη της βραδιάς ήρθε όταν ο ήχος από άλλα όργανα άρχισε να «γεμίζει» αυτό που έφτανε στ’ αυτιά μας, χωρίς όμως να βλέπουμε από πού έρχεται. Ξαφνικά, η δεύτερη κουρτίνα σηκώθηκε και το σχήμα πιάνο-κρουστά-κοντραμπάσο αποκαλύφθηκε με τρόπο σχεδόν θεατρικό. Δεύτερη ευχάριστη έκπληξη, η παρουσία στο σχήμα ενός ιδιαίτερου μουσικού, του κοντραμπασίστα Άγγελου Παπαδάτου από τους Maraveyas Ilegal.

Di_Meola_2

Ο Al Di Meola ξαναβγήκε στη συνέχεια επί σκηνής δίπλα στον Παούρη κι ο κόσμος γέλασε στο «not too fast, you ’re crazy» που του είπε γελαστός πριν ξεκινήσουν να παίζουν μαζί. Για χάρη της συνύπαρξής τους, τα “Παιδιά Του Πειραιά” έγιναν ένα με το “Libertango” κι εκεί άρχισα να υποψιάζομαι πως όταν οι μουσικοί έχουν τέτοιες δυνατότητες, είναι μάλλον πιο ενδιαφέρον να κάνουν την πρόβα μπροστά στο κοινό απ’ ότι να έρθουν με προ-μαγειρεμένες φόρμες. Στο (αναπόφευκτο) encore –το απαίτησε το κοινό– καταλάβαμε πως έτσι θέλησε φέτος ο Al Di Meola να μεταμορφώσει το “Meditteranean Sundance”: με οξύ τετράχοδρο μπουζούκι και νευρικό παίξιμο.

Λίγα λόγια και πολλή μουσική είχε λοιπόν το βράδυ της Παρασκευής στο Ακροπόλ. Θα ήταν άτοπο να κρίνω το παίξιμο του Al Di Meola. Δεν ξέρω αν έπαιξε καλά ή λιγότερο καλά από ότι συνήθως, χρειάζονται αρκετές τεχνικές γνώσεις για να σχηματίσει κανείς τέτοιες απόψεις. Για το φαινόμενο Μιχάλης Παούρης, όσο κι αν οι τρίχορδοι θεωρούν το παίξιμό του επέκταση ασκήσεων που ο κάθε μπουζουξής μπορεί να φτάσει «καίγοντας» τα δάχτυλά του στην ταστιέρα, εγώ είδα και την ταυτότητα που λένε ότι του λείπει. Είδα έναν νέο μουσικό με έκφραση και συναίσθημα, στοιχεία που δεν μπορούσαν να χαθούν στις νευρικές κινήσεις και στις τρελές ταχύτητες του χεριού του. Ψήφος εμπιστοσύνης έτσι στον Μιχάλη Παούρη και στο δρόμο που έχει επιλέξει, με πολύ υψηλές προσδοκίες για το μέλλον.


 

Top story

Η αυτοσχέδια καμπάνια πίσω από το #ReleaseTheSnyderCut χαιρετίστηκε ως η πρώτη νίκη των αδικημένων fans απέναντι στα αρτηριοσκληρωτικά studio. Είναι, όμως, έτσι;

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Και τον μήνα που μας έφτασε μέχρι το Πάσχα ακούσαμε μερικούς από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς ως τώρα.

Ο Μάκης Μηλάτος κάνει μια διαλογή των πιο αξιόλογων ειδικών κυκλοφοριών που μας φέρνει φέτος η γιορτή των δισκοπωλείων στις 12 Ιουνίου και τις 17 Ιουλίου.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, ακούει τα καλύτερα κομμάτια της Annie Clark σε αντίστροφη μέτρηση, λίγο πριν την κυκλοφορία του Daddy's Home.

Ο Ανδρέας Κύρκος γράφει για την ταινία για την οποία η Emerald Fennell απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου στα 93α βραβεία της Ακαδημίας.

Τα Νησιώτικα, από τον Γιάννη Πάριο. Μέρα που είναι, θα ακουστούν. Στο δικό μας ή σε κάποιο άλλο μπαλκόνι... Ξαναθυμόμαστε τον πιο μοσχοπουλημένο δίσκο στην ελληνική δισκογραφία (1.600.000 αντίτυπα) και αναζητούμε τα μυστικά της τεράστιας αυτής απήχησής του.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής ακούει 5 δίσκους νέας σοδειάς που δε θα συναντήσετε εύκολα εκεί έξω.

Η Ελένη Τζαννάτου βλέπει την ζωή σε 24 καρέ το δευτερόλεπτο. Στο πρώτο I Lost It At The Movies εξηγεί πώς η καλύτερη θρησκευτική ταινία που υπήρξε ποτέ, θα μπορούσε να έχει γυριστεί μόνο από τον αιρετικό φακό ενός άθεου, ομοφυλόφιλου, μαρξιστή.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη επιλέγει και προτείνει 5+1 νέες (ή περίπου νέες) εκδόσεις για να περάσει το φετινό Πάσχα όσο καλύτερα γίνεται.

Ο Μάκης Μηλάτος επιλέγει τα άλμπουμ που θα κάνουν το Πάσχα να ακούγεται λίγο διαφορετικό.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), κάνει Πάσχα στην πόλη, αλλά είναι σαν να κάνει στο χωριό.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, μιλάει για μικρόκοσμους και μακρόκοσμους με τον Παναγιώτη Χαλουλάκο των ΛΔΛΜ.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος γράφει για τον νέο δίσκο των Glacial που έχει beats, σαξόφωνο και Γιώργο Μαζωνάκη.

 O Ανδρέας Κύρκος γράφει για τις δύο τηλεοπτικές σειρές που παρά τις ελλείψεις στο περιεχόμενο, παραμένουν χάρμα οφθαλμών.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα, όλοι εμείς που αγαπήσαμε (και) την ποπ μουσική/κουλτούρα των 80s να ευχαριστήσουμε το ΠΑΣΟΚ. Κάποια επόμενη γενιά, το ίδιο θα έκανε με τον Sean Parker του Napster (και έναν από τους πρώτους χρηματοδότες του Spotify).

Top