Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος ...
Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.
Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, ...
Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Στο "Sour Candy" η ποπ σταρ ενώνει τις δυνάμεις της με το k-pop girl group, μια ημέρα πριν ακούσουμε το Chromatica.

Και μάλιστα στο ντοκιμαντέρ θα δούμε και τον Jim Jarmusch...

Το Massey Fucking Hall ηχογραφήθηκε σε εμφάνιση της μπάντας στο Τορόντο το 2017.

Σε μεγάλη πανευρωπαϊκή έρευνα, μεγάλο ποσοστό των ερωτηθέντων απάντησε ότι νιώθει άνετα να επιστρέψει σε συναυλίες και φεστιβάλ. 

Το 2017, 20 εκατομμύρια άνθρωποι "πάλεψαν" διαδικτυακά για ένα εισιτήριο στο tribute για τον συν-ιδρυτή της Atlantic, Ahmet Ertegün.

Ένας διαδικτυακός προορισμός με events από καλλιτέχνες όπως Anna Netrebko, Daniel Barenboim, Rudolf Buchbinder, Andris ...

Η 18χρονη ποπ σταρ έφτιαξε μόνη της το συγκεκριμένο βίντεο το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί πρόσφατα και στην περιοδεία της.

Έγινε γνωστός και ο τίτλος για τον δίσκο που θα ακούσουμε στις 5 Σεπτεμβρίου.

Με τη στολή Micrashell θα μπορούμε να μπούμε στο moshpit με ασφάλεια -αφήστε που θα μοιάζουμε με sci-fi ήρωες...

Empty Frame + Voyage Limpid Sound

Τάσος Μαγιόπουλος
Τάσος Μαγιόπουλος

 

Ξεκίνημα με γκρίνια: γιατί καλοί μου άνθρωποι, όποιοι κι αν έχετε την ευθύνη για αυτό, ξεκινάτε (και κατ’ επέκταση τελειώνετε) συναυλίες μεσοβδόμαδα τέτοιες ώρες; 11 παρά να βγαίνει το support; Γύρω στη μιάμιση να τελειώνει το main act; Σκεφτείτε λίγο και μας τους δύσμοιρους, που σηκωνόμαστε την επόμενη μέρα για δουλειά από τις πρώτες πρωινές ώρες...

Στα της μουσικής τώρα, το μενού της βραδιάς έλεγε ότι για ορεκτικό θα γευόμασταν Voyage Limpid Sound. Ομολογώ πως δεν γνώριζα και πολλά για το συγκρότημα, αλλά με δύο κινήσεις ματ μου τραβήξανε την προσοχή. Θέλετε το γεγονός ότι, με το που τους αντικρίζεις, αισθάνεσαι ότι έχεις απέναντί σου κάτι το ιδιαίτερο; Θέλετε γιατί επί σκηνής «βρίσκεις» 14 άτομα ή πως τα βασικά μέλη του γκρουπ (αλλά και τα όργανά τους) ήταν καλυμμένα από ένα...καρό ύφασμα παύλα τραπεζομάντηλο; Όποιο κι αν διαλέξετε, ένα είναι σίγουρο: τα παιδιά δεν περνάνε απαρατήρητα.

Όμως και μουσικά κάνουν το ίδιο, για να μην τους αδικούμε. Βλέπετε, αυτός ο συνδυασμός χορωδίας, κιθαριστικής ποπ επηρεασμένης από τα 1960s και 1970s κι ενός χαρισματικού frontman εφοδιασμένου όχι μόνο με φωνή, μα και με θεατρικότητα, αίσθηση χιούμορ και αυτοσαρκασμό (π.χ. όταν έχασε τα λόγια σε ένα τραγούδι) δούλεψε. Και δούλεψε όχι διεκπεραιωτικά αλλά, αντιθέτως, με πολύ απολαυστικά αποτελέσματα. Η όλη εμφάνιση διέθετε μάλιστα ένα μυσταγωγικό άγγιγμα λόγω της μη χρησιμοποίησης μικροφώνου και των φωνών από τη χορωδία, οι οποίες έδιναν έναν πιο γήινο χαρακτήρα στο όλο αποτέλεσμα. Πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα και ήχος, σίγουρα τραβήξανε την προσοχή τόσο τη δική μου όσο και των υπολοίπων θεατών που είχαν κοπιάσει ως το 6 D.O.G.S.

Για τους Empty Frame πάλι, δεν ήμουνα και τόσο ανυποψίαστος. Γνωρίζω για την ύπαρξή τους εδώ και αρκετά χρόνια και τους έχω ξαναδεί ζωντανά πολύ πριν βγάλουν τον φετινό τους δίσκο They Think We Are Eskimos. Ο οποίος, δικαίως, τους έχει τοποθετήσει σε άλλη τροχιά με την ιδιαίτερα θερμή υποδοχή που απόλαυσε τόσο από τους κριτικούς, όσο και από το κοινό, που το ανέβασε στις υψηλές θέσεις (αναλογικά πάντα) των πινάκων πωλήσεων τις πρώτες κιόλας εβδομάδες κυκλοφορίας. Ο ήχος τους βέβαια έχει τα φόντα για κάτι τέτοιο μιας και στο ελληνικό κοινό πάντα άρεσαν μελαγχολικές, γλυκόπικρες μελωδίες στο ύφος καλλιτεχνών όπως π.χ. οι Madrugada, Tindersticks, Nick Cave & The Bad Seeds και Mark Lanegan. Ονόματα τα οποία σαφώς κι έχουν βάλει το χεράκι τους στο να διαμορφώσει το συγκρότημα το μουσικό του στίγμα, αλλά που –προς τιμήν των Empty Frame– δεν τους έχει καθορίσει τόσο πολύ ώστε να μένουν σε μια στείρα αναπαραγωγή επιρροών. Αυτός ο χαρακτήρας λοιπόν που διαθέτει η συγκεκριμένη μπάντα φαίνεται στην τραγουδοποιία τους, γίνεται δε ακόμα πιο έντονος στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Στο 6 D.O.G.S. ακούσαμε σχεδόν ολόκληρο το ντεμπούτο τους, αν δεν απατώμαι, όπως και τραγούδια τα οποία αποτελούν υλικό για έναν δεύτερο δίσκο. Ηχητικά πάλι, τα πλήκτρα μαζί με το τσέλο και το βιολί προσέδιδαν μια ζεστασιά στο άκουσμα ενώ οι συνθέσεις των Empty Frame προέκυπταν πιο ενεργητικές επί σκηνής, με τις κορυφώσεις των τραγουδιών να ηχούν περισσότερο «ηλεκτρικές» και αγριεμένες (μέσα σε λογικά πλαίσια βεβαίως). Ήταν λοιπόν μια βραδιά γεμάτη με μελωδία, χαρμολύπη, συναισθήματα τα οποία εναλλάσσονταν διαρκώς και με έντονη την παρουσία ψυχής –έστω κι αν αυτή βρισκόταν σε μελαγχολική διάθεση.

Παρόλο που προσωπικά δεν είμαι και ο πιο ένθερμος οπαδός του συγκεκριμένου ήχου, οφείλω να ομολογήσω πως από τη συναυλία των Empty Frame έφυγα απόλυτα ικανοποιημένος. Όχι γιατί ξαφνικά αποφάσισα ότι τα ακούσματά μου πρέπει να αλλάξουν, αλλά γιατί αυτό που παρακολούθησα από την πάρτη τους είχε και τσαγανό και σου «μιλούσε» απευθείας στην καρδιά, δημιουργώντας σου συνεχώς εικόνες στο μυαλό κατά τη διάρκεια της βραδιάς.

 

Top story

Η νέα σειρά παραγωγής FX/Hulu, αφηγείται την ιστορία της Phyllis Sclafyly, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της «μαμάς Αμερικής» κι ο Ανδρέας Κύρκος υποκλίνεται στην ερμηνεία της Cate Blanchett σε άψογο 70s φόντο.

Η νέα σειρά του Netflix περπατάει σε μουσκεμένα σοκάκια του Παρισιού με jazz υπόκρουση αλλά, για την Τάνια Σκραπαλιώρη, αυτό δεν είναι αρκετό.

Στο νέο του Diggin' ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει δυνατά το ομώνυμο ντεμπούτο των MadMadMad, που γεννήθηκαν από τα σπλάχνα των Ill Considered και νιώθει θυμωμένος, οργισμένος, τσαντισμένος -για καλό.

Μαύροι Πάνθηρες, chicanos, ασιάτες, LGBTQ κοινότητα, φόνοι, αντικουλτούρα, μουσική στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '60 αποτελούν τα κινητήρια καύσιμα του νέου βιβλίου  των Mike Davis & Jon Wiener, Set the Night on Fire: L.A. in the Sixties. Ο Θανάσης Μήνας βούτηξε στις σελίδες του και μας πήγε ένα βήμα πέρα από ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος στο να εντοπίζει μεγάλες ιδέες παρά να εκφράζει μεγάλα συναισθήματα.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Όταν ξαναγράφεις καλά την ιστορία, έχεις μια «διαβασμένη» επικαιροποίηση της. Τι γίνεται, όμως, όταν το κάνεις σαν μια φθηνή ταινία της Marvel; Ο Ανδρέας Κύρκος βάζει στη ζυγαριά τα τηλεοπτικά παραδείγματα του The Plot Against America και του Hunters και είναι ξεκάθαρος προς τα που αυτή γέρνει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Instagram





Top