View More
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ...
Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να ...
Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η ...
Top story

Το κομμάτι που ακούστηκε για πρώτη φορά ζωντανά στο Mad Cool Festival της Μαδρίτης είναι και το πρώτο δείγμα μουσικής του συγκροτήματος μετά το Pressure Machine του 2021

Ο πρώτος full-length δίσκος του συγκροτήματος εδώ και 10 χρόνια είναι γεγονός

Με ταχύτατους ρυθμούς εξαφανίζονται τα εισιτήρια της συναυλίας

Το δεύτερο preview του συνεργατικού τους LP με τίτλο Reset είναι εδώ

Honey Dijon, will.i.am, Terry Hunter και Nita Aviance αναλαμβάνουν τις εναλλακτικές εκδοχές του lead single του Renaissance

Στο Life Moves Pretty Fast box set θα περιλαμβάνονται μουσικές που αγαπήθηκαν από τις ταινίες Pretty in Pink, Ferris Bueller's Day Off, The Breakfast Club και πολλές ακόμη

Ένα κομμάτι που σύμφωνα με τον Brett Anderson έχει να κάνει με την πρώτη φορά που ένας άνθρωπος ερωτεύεται

Socos: Όλοι για κάποιον δουλεύουν. Και όλοι επιδιώκουν το μεγαλύτερο όφελος από τις κινήσεις τους. Κανείς δεν είναι πραγματικά ανεξάρτητος...

Ίσως η τελευταία συνέντευξη που δίνει, σύμφωνα με τα λεγόμενά του; Αφορμή, ο πρόσφατος δίσκος με μελοποιήσεις σε Ντίνο Χριστιανόπουλο και η επικείμενη ζωντανή παρουσίασή του στη Θεσσαλονίκη (11/11)

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Ίσως η τελευταία συνέντευξη που δίνει, σύμφωνα με τα λεγόμενά του; Αφορμή, ο πρόσφατος δίσκος με μελοποιήσεις σε Ντίνο Χριστιανόπουλο και η επικείμενη ζωντανή παρουσίασή του στη Θεσσαλονίκη (11/11)

Για τον Socos δεν χρειάζονται φλύαρες εισαγωγές: το καλύτερο είναι να τον γνωρίσει κανείς μέσα από την ήδη πλούσια δισκογραφία του. Αφορμή για την παρακάτω ανταλλαγή γραπτών ήταν βέβαια η τελευταία του εξόρμηση, με επίκεντρο την ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου (κυκλοφορεί από την Puzzlemusik) και η επικείμενη ζωντανή παρουσίασή της στις 11 Νοεμβρίου, στο BlackBox της Θεσσαλονίκης. Της διαδικτυακής κουβέντας προηγείται μια εισαγωγή του ίδιου του καλλιτέχνη:
 
Θα ήθελα οι αναγνώστες να γνωρίζουν ότι η συνέντευξη αυτή είναι του τύπου «σου στέλνω τις ερωτήσεις και εσύ στέλνεις τις απαντήσεις». Και ότι δεν έχει καμία σχέση με μια πιθανή συζήτηση δύο ανθρώπων, πάνω σε ένα αντικείμενο, όπου ο καθένας τους θα εκτίθετο αυθόρμητα, και θα υπήρχε αλληλοτροφοδότηση της συζήτησης. Σου δίνω και την είδηση ότι, αν δεν είναι η τελευταία μου συνέντευξη γενικώς, είναι σίγουρα η τελευταία αυτού του τύπου.
 
 
Πρόσφατα μάς παρουσίασες μια δουλειά πάνω στην ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Τι σε οδήγησε στην επιλογή του συγκεκριμένου ποιητή και πώς κατέληξες στα 8 ποιήματα που τελικά μελοποιήθηκαν;
 
Το 2009 ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σε μια τριλογία μελοποιημένης ποίησης –χρησιμοποιώ αυτήν τη λέξη, τη μελοποίηση, ψιλοαμήχανα. Δεν πιστεύω ότι η ποίηση έχει ανάγκη κάποιας παρέμβασης, προσθήκης, ώστε να αναδεχθεί η μελωδικότητά της και το εσωτερικό της τραγούδι. Αυτό που κάνω, ουσιαστικά, είναι μια παρουσίαση του ηχητικού περιβάλλοντος που αποκτά μέσα μου υπόσταση κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ενός ποιήματος. Μάλλον δεν γνωρίζω τι με οδήγησε στην επιλογή του συγκεκριμένου ποιητή· και όσον αφορά στα ποιήματα πάνω στα οποία εργαστήκαμε, η επιλογή και το σύνολο της μελοποίησης έγιναν πολύ γρήγορα: σε διάστημα μίας εβδομάδας ήταν όλα έτοιμα. Τα κριτήρια ήταν πάλι πολύ εσωτερικά και μάλλον δυσκολεύομαι να τα μεταφέρω. Μάλλον δυσκολεύομαι και να τα κατανοήσω.
 
Στη δουλειά αυτή ακολούθησες μια λιτή προσέγγιση –και στην ενορχήστρωση, αλλά και στην υλοποίηση της έκδοσης. Ήθελες όλο το βάρος να δοθεί στον λόγο του ποιητή και στην ερμηνεία;
 
Έχουμε δύο φωνές κι ένα πολυφωνικό έγχορδο. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να πεις ότι η ενορχήστρωση είναι λιτή... Σίγουρα δεν είναι όσο θορυβώδης είναι σε άλλες δουλειές μας, όμως το λιτή ελέγχεται. Η λιτή προσέγγιση της έκδοσης ήρθε απλά ως αποτέλεσμα οικονομικής στενότητας. Τουλάχιστον καταφέραμε να αποφύγουμε αυτήν τη σιχαμένη πλαστική συσκευασία! 
 
Έχεις δηλώσει αναρχικός και αυτόνομος, όμως στη δισκογραφική σου διαδρομή έχεις (μέχρι στιγμής) επιλέξει να δραστηριοποιείσαι με τη βοήθεια μιας εταιρίας –ανεξάρτητης έστω– παρότι πλέον υπάρχουν τρόποι ώστε κάθε δημιουργός να είναι αυτοδύναμος και απόλυτος κυρίαρχος του έργου του. Γιατί αυτό; Πώς βλέπεις το όλο ιντερνετικό πεδίο, τα social media και τις διάφορες πλατφόρμες προώθησης μουσικής;
 
Καταλαβαίνεις φαντάζομαι ότι ένας αναρχικός δεν επιθυμεί να είναι απόλυτος κυρίαρχος πάνω σε καμία οντότητα. Πόσο μάλιστα στην πορεία της ίδιας του της έκφρασης. Όσον αφορά στις εταιρείες, δεν αντιλαμβάνομαι τη χρήση του όρου «ανεξάρτητη». Όλοι για κάποιον δουλεύουν, Μιχάλη. Και όλοι επιδιώκουν το μεγαλύτερο όφελος από τις κινήσεις τους. Συνεπώς κανείς δεν είναι πραγματικά ανεξάρτητος. Το αλισβερίσι μεταξύ περιοδικών, κριτικών, μαγαζιών και εταιρειών είναι διαρκές και βαθύτατο. Καμία ανεξαρτησία! 
 
Δεν ξέρω τι ακριβώς πιστεύει ο κόσμος ότι προσφέρει μια εταιρεία στις μέρες μας. Παλιότερα το κόλπο ήταν το εξής: αν κάποιος πίστευε σε εσένα, στο έργο σου, ή τέλος πάντων σε οτιδήποτε που θα μπορούσε να του αποφέρει κάποιο κέρδος, επένδυε σε αυτό ως προϊόν –και εξαντλούσε κάθε οδό απόδοσης του μέγιστου κέρδους. Στις μέρες μας πραγματικά δεν ξέρω πόσες εταιρείες επενδύουν σε ό,τι εμπορεύονται. Το κόλπο είναι φέρε τη δουλειά μιξαρισμένη, πλήρωσε και την κοπή (δεν το κάνουν όλες οι εταιρείες, το κάνει όμως η συντριπτική πλειονότητα αυτών), κι εγώ θα σου εξασφαλίσω την παρουσία του φυσικού προϊόντος στα καταστήματα και δυο-τρεις κριτικές σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Παίζοντας εκεί με την πιθανότητα να πέσεις σε «μουσικοκριτικό» που αδυνατεί, σε ένα ηχογράφημα με ένα και μόνο όργανο, να διακρίνει τον ήχο της ακουστικής κιθάρας από εκείνον της κλασικής. Αυτό. Τέλος. Η ανοησία και η ξεπέτα δεν αγγίζουν την εταιρεία. Η δουλειά έχει γίνει.
 
Socostziaros_2
 
Επιστρέφω όμως στην αρχή της ερώτησής σου· θα σου δώσω κάποια στοιχεία σχετικά μόνο με τη διαχείριση και τη διακίνηση των έργων μου.
 
Το 2004 ηχογράφησα τα Δάκρυα Του Ονείρου. Το στούντιο πλήρωσε o David Kesselring και το μεγαλύτερο μέρος της κοπής ο Παναγιώτης Λάμπρου. Το 2007 τέλειωσα την εργασία μου πάνω στο έργο του Kafka και για να μπορέσω να το εκδώσω όπως ακριβώς ήθελα, πήρα δάνειο το οποίο ξεχρέωσα πριν από 2 χρόνια. Για το συγκεκριμένο θέμα, του δανείου, έχω φάει πολύ κρα, ως καπιταλολάγνος. Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί. Τι πιο έντιμο, από το να κάνεις ό,τι μπορείς με προσωπικό σου κόστος για να υλοποιήσεις την ιδέα σου; Το ’09 και το ’10 μάς βρήκαν με το Objects In Mirror Are Closer Than They Appear και την Ύδρα Των Πουλιών –και αυτά τα δύο έργα ολοκληρωτικά χρηματοδοτημένα από εμάς. Χρήματα έβαλε η b-otherside για να κυκλοφορήσει το Αντάρτικο Πόλεων σε βινύλιο, αφού πρώτα το δίναμε ελεύθερα από τη σελίδα των Live Project Band (ακόμα μπορεί όποιος θέλει να το κατεβάσει δωρεάν). Όσα οφέλη ήρθαν πίσω από τη διαχείριση των έργων, έχουν χρηματοδοτήσει τα επόμενα. 
 
Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι η όποια μου σχέση με την Puzzlemusik δεν έχει να κάνει ούτε με κάποιο κέρδος, ούτε με κάποια ελάφρυνση του κόστους που παρουσιάζει το συγκεκριμένο χόμπι! Μάλλον πίσω από αυτήν τη σχέση κρύβεται μια εντύπωση κάποιας ανθρώπινης σχέσης. Τελικά, όμως, μόνο μια εντύπωση. Όσον αφορά στα «κόλπα» του ίντερνετ, κάτι προσπαθούμε να καταλάβουμε. Μην ξεχνάς ότι είμαστε και σχετικά παλαιάς κοπής!
 
Ηχογραφείς πάντα στο ίδιο στούντιο και με τους ίδιους ηχολήπτες, παρότι κάθε εργασία σου διαφέρει πολύ από την προηγούμενη. Από τη μία η ασφάλεια και η σταθερότητα, από την άλλη η αναζήτηση και το ρίσκο. Είναι θέμα διατήρησης των ισορροπιών τελικά;
 
Για μπες στη θέση του Alex όταν πρόκειται να ηχογραφήσουμε, να σου πω εγώ για ασφάλεια και σταθερότητα! Πέρα από την πλάκα, το να δουλεύεις με ανθρώπους που έχουν μάθει σε κάποιον βαθμό τη γλώσσα σου, σε γλιτώνει από περιττή κούραση και από την πιθανότητα αμφιβόλου ποιότητας αποτελέσματος. Η αναζήτηση και το ρίσκο όταν ξεκινάς κάτι διαφορετικό βγαίνουν πάντα μπροστά, έτσι κι αλλιώς. Επίσης, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι διακρίνονται από πολλές ποιότητες –ανθρώπινες και τεχνικές. Με πρήζουν βέβαια να κουρδίζω τις κιθάρες μου πριν ηχογραφήσω, κάτι το οποίο αποφεύγω τα τελευταία χρόνια, αλλά ας είναι! Όπως λέει και ο ποιητής, όλα καυλά! 
 
Socostziaros_3
 
Συνήθως αποφεύγεις να δίνεις εξηγήσεις για το περιεχόμενο και τη σημασία του έργου σου –δεν είσαι ο μόνος βέβαια. Δεν βιώνεται, όμως, ένα έργο τέχνης βαθύτερα όταν γνωρίζουμε περισσότερα πράγματα για τις προθέσεις του δημιουργού του; Θα ήταν καλύτερα αν, για παράδειγμα, εξακολουθούσαμε να αντιλαμβανόμαστε το “Born In The U.S.A.” του Springsteen όπως το αντιλαμβανόταν ο Ronald Reagan;
 
Έχεις την εντύπωση ότι έχει κάποια σημασία για οποιονδήποτε να ξέρει τις προθέσεις του δημιουργού ενός έργου (χρησιμοποιώ τις δικές σου λέξεις); Δεν αντιλαμβάνομαι την έννοια του δημιουργού. Δεν πιστεύω στη δημιουργία. Είμαι ολοκληρωτικά άθεος. Ό,τι και να εξηγήσεις σχετικά με την έκφραση, καθείς καταλαβαίνει ό,τι και όσο μπορεί. Δεν χρειάζεται λοιπόν να τον μπερδεύεις. Άσε τον να φτιάχνει τις ιστορίες και τις εικόνες που έχει ανάγκη. Αυτό άλλωστε θα όφειλε να είναι ο προορισμός κάθε έκφρασης. Ο Delacroix έλεγε πως, για να μην είναι οι λέξεις κενές από νόημα, θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να έχουν το ίδιο πνεύμα και τον ίδιο τρόπο αντίληψης των πραγμάτων. Ευτυχώς οι άνθρωποι απέχουν πολύ από κάτι τέτοιο. Πιστεύω ότι γίνεται μια παγκόσμια προσπάθεια να γίνουμε όλοι ίδιοι, αλλά ταυτόχρονα πιστεύω ότι η μοναδικότητα του καθενός μας είναι πιο ισχυρή. Όσον αφορά τώρα σε ανθρώπους σαν τον Ronald Reagan, εκφραστές δηλαδή μιας αρρωστημένης εξουσίας, αυτοί αντιλαμβάνονται πάντα μόνο ό,τι τους εξυπηρετεί ή ό,τι τους επιβάλλουν· ποτέ εκείνο που μπορούν ή θέλουν.
 
Διαφωνείς με τις ταμπέλες, θεωρείς ότι η μουσική είναι μία, έχεις όμως δηλώσει και ότι δεν υπήρξε ποτέ ροκ στην Ελλάδα. Δεν έρχονται σε αντίθεση οι δύο αυτές θέσεις; Μήπως οι διαχωρισμοί των ειδών –πέρα από το να διευκολύνουν τη συνεννόηση– επιτρέπουν και την κατανόηση των διαφορετικών προσεγγίσεων στη μουσική δημιουργία;
 
Οι ταμπέλες εξυπηρετούν μόνο  την ύπαρξή τους! Η μουσική, δεν θεωρώ εγώ ότι είναι μία: είναι μία. Αν έχεις οποιαδήποτε διαφορετική άποψη και επιχειρήματα, θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε. Η μουσική δημιουργία μού είναι, όπως είπα και πιο πάνω, άγνωστη. Όσο αφορά στο ροκ, το ελληνικό… Για να μην παρανοούν οι αναγνώστες σας, copy  paste από το blog του Αντώνη Μποσκοΐτη, όπου και η μόνη μου αναφορά στο θέμα, http://bosko-hippydippy.blogspot.gr:
Συμφωνείτε πως ιστορικά η rock είχε μεγαλύτερη σχέση με την ποίηση στο εξωτερικό παρά στη χώρα μας;
Τι εννοείς στη χώρα μας; Στη χώρα μας δεν υπήρξε ποτέ rock. Περάσαμε από τη δηθενοαριστερή ελεκτρομπαλαντοκλαψομουνίαση κατευθείαν στα μέταλλα και στα διάφορα παρακλάδια του brit pop, τα οποία μάλιστα, αφού τα πνίξαμε και αυτά στην κλάψα, τα ονομάσαμε «έντεχνο». Γνωρίζω μόνο τρία ελληνικά rock album. Το πρώτο του Μήτσε και τα δυο τελευταία από Τρύπες. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μου αρέσουν, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως rock.
 
Socostziaros_4
 
Με τον Μαρίνο Τζιάρο έχεις κι ένα ακόμα πρότζεκτ, το αγόριαstonilio, δημοσιοποιήσατε μάλιστα και κάποια βίντεο μέσα στη χρονιά. Τι ετοιμάζετε με αυτήν την ομάδα μουσικών, που περιλαμβάνει επίσης τον Κυριάκο Βοργιά και τον Ντίνο Ξαρχάκο;
 
Δεν θέλω να εκμεταλλευτώ τον χώρο που μου δίνεις για να διαφημίσω το συγκεκριμένο project. Συνεπώς σου δίνω τις ελάχιστες πληροφορίες: τα αγόριαstonilio έχουν ολοκληρώσει μίξεις και μέρος του mastering του πρώτου τους άλμπουμ. Τώρα το τι θα το κάνουμε, αποτελεί για όλους μας ένα αίνιγμα. Η συνεργασία μου με την Puzzlemusik έκλεισε με την κυκλοφορία του Το Πρώτο Απ’ Το Δεύτερο Και Το Δεύτερο Απ’ Το Τρίτο... Τα αγόρια, βέβαια, δεν είναι προσωπικό μου όχημα. Είναι ομαδική οντότητα, παίρνουμε όλοι μαζί αποφάσεις, και το κάθε βήμα συζητιέται πολύ. Λέμε σιγά-σιγά να αρχίσουμε να το βγάζουμε συναυλιακά προς τα έξω, να κάνει τη φασαρία του, και θα δείξει.
 
Σε λίγες μέρες παρουσιάζεις ζωντανά τα τραγούδια από Το Πρώτο Απ’ Το Δεύτερο Και Το Δεύτερο Απ’ Το Τρίτο... στη Θεσσαλονίκη. Θα ακουστούν με τη στουντιακή τους μορφή ή με κάποια διαφορετική προσέγγιση;
 
Την Τρίτη 11 Νοεμβρίου θα παρουσιάσουμε ζωντανά στη Θεσσαλονίκη –στο BlackBox– όλο το άλμπουμ, σε συνεργασία με τη χοροθεατρική ομάδα Pas.Par.Tu. Έπειτα θα το φέρουμε και προς Αθήνα. Η όλη performance θα έχει ηχητικά την απόδοση του άλμπουμ με ταυτόχρονη σύμπραξη δύο χορευτριών, της Σοφίας Μάντη και της Μαρίνας Πινιατώρου, σε χορογραφία της Μάντη.
 
Τέλος, ποια άλλα καλλιτεχνικά σχέδια κάνεις για το κοντινό μέλλον; 
 
Stonilio!
 

Top story
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζει βαλίτσα, παραδοσιακά,  τελευταία στιγμή και πετάει μέσα Σtella, The Smile, Twin Peaks και Kleir Stefan. 

Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να παραδώσουν ένα αποτέλεσμα καλύτερο από το αναμενόμενο. 

Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η αντίδραση δεν μπορεί να έλθει πλέον μέσα από τη μουσική.

Λίγο πριν την πρεμιέρα της πολυανεμενόμενης τηλεοπτικής μεταφοράς του "Sandman" του Neil Geiman ο Βασίλης Σπανός ανατρέχει σε ένα top 5 αγαπημένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στιγμών του σπουδαίου συγγραφέα του φανταστικού - και όχι μόνο,

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Άγγελος Κλειτσίκας ακούει tropicalia, θέτει ευγενείς αναγνωστικούς στόχους και περιμένει τις  τελευταίες τηλεοπτικές περιπέτειες του Saul Goodman.

Οι Calexico στα πρόθυρα των διακοπών, στην Τεχνόπολη, μας χάρισαν δύο ώρες γεμάτες με τραγούδια, μουσικές και συναισθήματα που μάταια τόσα χρόνια προσπαθούν οι δισκογραφικές εταιρίες και οι mainstream ραδιοφωνικοί σταθμοί  να κολλήσουν πάνω τους ετικέτες. 

Το Netflix αποτυγχάνει να ανοίξει έναν νέο δρόμο για την πλατφόρμα στο ψυχαγωγικό σινεμά αξιώσεων ενώ το σκηνοθετικό δίδυμο των αδελφών Russo χάνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν το δικό τους Mission Impossible. 

 Oι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο η Άννα Γεωργάτου πάει Σάμο - Χάλκη και Παρίσι Τέξας, βλέπει Αντονιόνι και Συζητήσεις με Φίλους, διαβάζει Καραγάτση και Ezra Pound και ακούει Dury Dava, Noda Pappa και Julee Cruise.

Σειρές που θα σε ξεγελάσουν μεταφέροντάς σε νοητά στην παραλία, ακόμη κι αν έχεις ξεμείνει φέτος στην έρημη πόλη

Οι συντάκτες του Avopolis πήγαν σε πάρα πολλές συναυλίες, άκουσαν μουσική, μαγεύτηκαν, χόρεψαν, στριμώχτηκαν, συγκινήθηκαν, ταξίδεψαν και εδώ προσπαθούν να διαλέξουν το αγαπημένο τους στιγμιότυπο από τα βράδια αυτού του τόσο πλούσιου, φετινού, μεγάλου συναυλιακού καλοκαιριού που τόσο είχαμε ανάγκη. 

Στο νέο του Diggin' o Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζεται για διακοπές με τα μαγικά πνευστά των Prince Lasha Quintet και Sonny Simmons στο The Cry!. 

Μια κουβέντα με τον frontman των Black Midi, Geordie Greep με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου album τους Hellfire,  που προσθέτει ένα ακόμα ορόσημο στο πειραματικό μουσικό τους όραμα. 

Οι Slipknot έκλεισαν ιδανικά και ισοπεδωτικά αυτό το πλούσιο συναυλιακό καλοκαίρι τη δωδέκατη, τελευταία και πολυπληθέστερη ημέρα του φετινού Release Athens Festival, παρέα με τους ορεξάτους Sepultura, τους άξιους Jinjer, και support acts από Vended,  Maplerun και τους Renegade και ποιος καλύτερος ανταποκριτής από τον Επίτροπο για αυτή τη ...

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο πάει New Long Fest και ετοιμάζεται να γράψει τον επίλογο του πιο πλούσιου συναυλιακού καλοκαιριού των τελευταίων ετών. 

 Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Stefan Olsdal και τη διάθεση του κόσμου η συγκυρία φαίνεται να μην ευνόησε τον Brian Molko και τους Placebo που σε μια "χλιαρή" βραδιά απέδειξαν τη μειωμένη δυναμική τους. 

Α night to remember τόσο για τους οπαδούς των Epica και Blind Guardian, όσο και για τους πολυπληθέστατους οπαδούς των Sabaton.

 Όλα όσα έγιναν στη δέκατη μέρα του φετινού Release Athens Festival με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Clutch και τους The Hellacopters και δυναμικές εμφανίσεις από Blues Pills, Deaf Radio και ΛΔΛΜ.

Ένα κερδισμένο στοίχημα με ένα διαφορετικό, σκοτεινό παραμύθι για την "πριγκίπισσα του λαού".

O Μάκης Μηλάτος επιλέγει 5 επανεκδόσεις, κασετίνες και ειδικές κυκλοφορίες για το κατακαλόκαιρο γιατί οι συλλογές δεν σταματούν ποτέ. 

Top