View More
Λίγο πριν την πολυαναμενόμενη εμφάνιση των Pet Shop Boys στο Release Athens Festival στις 30 Ιουνίου, η Μάρω Αγγελοπούλου γράφει για τη συναυλία που ...
Ένα νέο βιβλίο σχετικό με τα έργα και τις ημέρες του Houston hip-hop ήρωα Dj Screw, τον αναγάγει πλέον σε παγκόσμιο icon για την underground σκηνή.
Η Patti Smith συγκίνησε και αποθεώθηκε, για μια ακόμη φορά, στο Ηρώδειο σε μια βραδιά γεμάτη αναμνήσεις, ιστορίες και κραυγές ποίησης για το μέλλον.
Top story

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου στο βιβλιοπωλείο Zatopek Book Cafe της Καλλιθέας

Ένα ξεκαρδιστικό ευτράπελο έλαβε χώρα στη συναυλία του συγκροτήματος στη Βιέννη το βράδυ της Κυριακής, με αυτό να γίνεται viral στα κοινωνικά μέσα

Δείτε το βίντεο, όπου ο Roland Mandel παρακολουθεί το συγκρότημα από το πλάι της σκηνής να ερμηνεύει μια διασκευή του "I Believe in Miracles" των Ramones

Οι Rage Against The Machine δίπλα στις γυναίκες και τις θηλυκότητες που πλήττονται από την ανατροπή του Roe V. Wade

Δείτε στιγμιότυπα από την εμφάνιση του καλλιτέχνη στο φετινό φεστιβάλ του Glastonbury

Η Bridgers βοηθά το αγαπημένο συγκρότημα στην εκτέλεση ενός από τα πιο ρομαντικά του κομμάτια, στη σκηνή του εμβληματικού φεστιβάλ

Οι Martin Gore και Dave Gahan εξέδωσαν ένα ευχαριστήριο μήνυμα προς τους θαυμαστές τους, κοινοποιώντας λεπτομέρειες ως προς τα αίτια θανάτου του αγαπημένου μέλους του συγκροτήματος

Δείτε αναλυτικά το σημερινό πρόγραμμα του Release Athens 2022

Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Years & Years και πρωταγωνιστής της LGBTQI+ σειράς, “It’s A Sin”, συναντιέται με το συγκρότημα που έγραψε το εμβληματικό κομμάτι το 1987

Σε μια εμφάνιση-έκπληξη στο Glastonbury, η Olivia Rodrigo και η Lily Allen εξέφρασαν την οργή τους για την ανατροπή της συνταγματικής κατοχύρωσης του δικαιώματος στην άμβλωση, που ψηφίστηκε φυσικά από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ

Δείτε υλικό από το set 15 κομματιών του καλλιτέχνη, που εξέπληξε τους θαυμαστές του μέσα από μια απρόσμενη εμφάνιση στο ιστορικό φεστιβάλ

Μετά την ανατροπή του συνταγματικού δικαιώματος στις αμβλώσεις, ο frontman των Green Day εκφράζει την οργή του για τη σκοταδιστική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ

Afformance: Η θέληση, το να ακούει κάθε κριτική, η οργάνωση και η πίστη στον εαυτό της είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει κάθε μπάντα...

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Σχεδόν 10 χρόνια ζωής μετρούν οι Αθηναίοι Afformance, με πολλές ζωντανές εμφανίσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό στο ενεργητικό τους. Δισκογραφικά ξεκίνησαν το 2010 με το άλμπουμ A Glimpse To The Days That Pass, ενώ φέτος επέστρεψαν με το EP The Place. Στην κουβέντα που είχαμε, μάς μίλησαν για τη μέχρι σήμερα πορεία τους, για τις συναυλιακές εμπειρίες και για τις... αναπάντεχες μουσικές (και άλλες) επιρροές τους…

Ας πάμε πίσω στον χρόνο: πότε, πώς και με ποιους στόχους σχηματίστηκαν οι Afformance; Και με ποιες αλλαγές στη σύνθεσή τους τούς συναντάμε σήμερα;

Γιάννης: Τα πρώτα jams ξεκίνησαν νομίζω κάπου το 2004, με τα 2/4 της σημερινής μας σύνθεσης, στον χώρο που είχε ο τότε ντράμερ μας, Πέτρος, με σκοπό να παίξουμε μουσικές που μας εκφράζουν και να περάσουμε καλά. Όπως ήδη κάναμε δηλαδή με διάφορες άλλες μπάντες στις οποίες συμμετείχαμε εκείνο τον καιρό ή παλιότερα. Δύο χρόνια αργότερα η σύνθεση σταθεροποιήθηκε για αρκετό καιρό με την προσθήκη του Διονύση στην κιθάρα και του Φώτη στο μπάσο. Τη θέση του Φώτη πήρε κατόπιν ο Κώστας, ο οποίος αποχώρησε λόγω υποχρεώσεων, όπως και ο Πέτρος. Για ένα πολύ μικρό διάστημα την προηγούμενη χρονιά, πειραματιστήκαμε σε πιο ambient φόρμες, χωρίς φυσικά τύμπανα, αλλά το αποτέλεσμα δεν μας ικανοποιούσε απόλυτα μιας και δεν διασκεδάζουμε τόσο να παίζουμε αυτή τη μουσική ζωντανά. Και κάπου εδώ έρχεται ο νέος μας ντράμερ, επίσης Κώστας, καταλήγοντας στη σημερινή σύνθεση: με δύο Κώστηδες, έναν Διονύση κι έναν Γιάννη!

Κώστας Β.: Γενικά, αν δεν λέγεσαι Κώστας, δύσκολα παίζεις στους Afformance.

Affr_2

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το EP με τίτλο The Place, που περιέχει τη μουσική την οποία γράψατε για μια χορο-θεατρική παράσταση. Πώς σας φάνηκε η εμπειρία και ποιες διαφορές εντοπίζετε στο τελικό αποτέλεσμα σε σχέση με το A Glimpse To The Days That Pass;

Γιάννης: Ήταν πρωτόγνωρο για εμάς να συνθέτουμε με deadline και με κάποια σχετική υφολογική κατεύθυνση. Σίγουρα μας έκανε να δουλέψουμε πιο οργανωμένα και με πιο γρήγορους ρυθμούς από αυτούς που είμαστε συνηθισμένοι ως μπάντα. Η βασική διαφορά με το A Glimpse To The Days That Pass είναι ότι το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται πιο ομογενοποιημένο, μιας και όλα τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν σε ένα ενιαίο session και όχι σε διάσπαρτες χρονικές στιγμές, διαφορετικούς χώρους και ποικίλο εξοπλισμό. Γενικώς δεν νομίζω πως το A Glimpse To The Days That Pass αποτέλεσε ποτέ ουσιαστικό full-length, όχι τουλάχιστον όπως έχουμε εμείς κάτι τέτοιο στο μυαλό μας: τα περισσότερα κομμάτια του είχαν ηχογραφηθεί και κυκλοφορήσει μεμονωμένα για διάφορους σκοπούς (συλλογές, demos κτλ.), πριν την έκδοση του CD.

Διονύσης: Ναι, το να δουλεύουμε με deadline ήταν κάτι που δεν το είχαμε ξανακάνει και ακόμα μου φαίνεται περίεργο πώς το καταφέραμε να σου πω την αλήθεια... Μια επίσης βασική διαφορά είναι ότι όλα τα κομμάτια του The Place δουλεύτηκαν με την καινούρια σύνθεση της μπάντας, η οποία δεν έχει μπασίστα. Οπότε ήταν σημαντικό στοιχείο αλλαγής κάποιων πραγμάτων στον τρόπο σύνθεσης.

Affr_3

Κάνετε ορχηστρική μουσική σε μια χώρα όπου κυριαρχεί το τραγούδι. Βρίσκετε ανταπόκριση από το κοινό; Ποιες είναι οι δυσκολίες σας σε δισκογραφικό και συναυλιακό επίπεδο;

Διονύσης: Εξαρτάται τι εννοείς ανταπόκριση... Ενδεχομένως να μη μας ακούσει ποτέ κάποιος που ακούει κλασικό ροκ, έντεχνο ή ποπ. Ωστόσο υπάρχει κόσμος που μας στηρίζει και γενικά στηρίζει πιο underground, αν θες, μουσικές. Δεν τρέφουμε αυταπάτες, νομίζουμε ότι σε αυτό που μας αναλογεί η ανταπόκριση είναι πολύ καλή!

Κώστας Β.: Είναι δύσκολο, γιατί σε πολλούς ανθρώπους φαίνεται περίεργο να μην υπάρχουν φωνητικά σε μια μουσική σύνθεση. Οπότε αυτόματα περιορίζεται αρκετά το κοινό που θα δώσει τη βάση που πρέπει σε ό,τι κάνεις. Παρ’ όλα αυτά, όπως είπε και ο Διονύσης, η ανταπόκριση είναι ευτυχώς πολύ θετική.

Πέρα από τα γκρουπ τα οποία αναφέρετε στην ιστοσελίδα σας ως επιρροές (Battles, Mogwai, Ulver κ.ά.), τι άλλα πράγματα σας ενδιαφέρει να ακούτε, από την εγχώρια και διεθνή μουσική παραγωγή; Ποιο είναι το πιο απομακρυσμένο από το στυλ της μπάντας άκουσμά σας;

Γιάννης: Όλοι μας ακούμε αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Πιστεύω όμως πως όσο ετερόκλητα και απομακρυσμένα ακούσματα κι αν έχουμε ως μονάδες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η επιρροή από αυτά βρίσκει χώρο στη μουσική μας. Προσωπικά τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ νεοψυχεδελικό ροκ και αφρικάνικη μουσική.

Διονύσης: Μάλλον κρατήθηκε ο Γιάννης για να μη με κάνει ρεζίλι, αν και δεν έχει μιλήσει ακόμα και ο Κώστας... Ναι, λοιπόν, εγώ ακούω αυτά που θα ρεζιλέψουν τη μπάντα μας! Αυτό τον καιρό είναι funk, soul, R'n'B και φυσικά υπάρχει και η διαχρονική μου αγάπη για τη βρετανική σκηνή των '90s-'00s.

Κώστας Β.: Amon Tobin, Die Antwoord, Meshuggah, Daft Punk, Dillinger Escape Plan, Squarepusher είναι κάποια λίγα ονόματα όσον αφορά στα απομακρυσμένα από εμάς στυλ, για να σου δώσω μια ιδέα. Γενικά βρίσκουμε πράγματα που μας αρέσουν σε πολλά είδη μουσικής, δεν θεωρώ ενδιαφέρον να ασχολείσαι αποκλειστικά με ένα-δύο είδη. Από την εγχώρια σκηνή αυτό τον καιρό με έχουν κερδίσει οι τελευταίες κυκλοφορίες των Tango With Lions και Spectralfire.

Affr_4

Εκτός των μουσικών, αναφέρετε και φυσικούς ήχους ως επιρροές σας (τον άνεμο, τη φωτιά, τη θάλασσα, τα ηφαίστεια κλπ.). Πώς μεταφράζονται αυτές στον ήχο και στο ύφος σας;

Γιάννης: Τέτοιοι ήχοι, καθώς και τα φυσικά φαινόμενα που τους προκαλούν, έχουν διαμορφώσει τον ανθρώπινο πολιτισμό και την κοινωνία σε απόλυτο βαθμό. Είναι λοιπόν αδιανόητο να μην έχουμε επηρεαστεί ως μουσικοί, έστω ασυνείδητα, από αυτά. Δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος που, όταν έμαθε για τα ηφαίστεια π.χ., δεν είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα μπροστά στο μεγαλείο της φύσης που ξερνάει υγρή, πηκτή φωτιά και καπνό. Σχεδόν επική εικόνα. Το πώς μεταφράζονται τώρα αυτά στη μουσική μας, δεν γνωρίζω να σου το απαντήσω είναι η αλήθεια...

Κώστας Β.: Ο Διονύσης ας πούμε, αντιστοίχως, ξερνάει αγνό πηκτό θόρυβο με ποτάμια από delays μέσω των ενισχυτών του.

Έχετε δώσει αρκετές συναυλίες και στο εξωτερικό. Ποια η ανταπόκριση και οι σχετικές εμπειρίες σας και ποιες οι δυσκολίες για ένα ελληνικό γκρουπ να σπάσει τα σύνορα της χώρας του;

Γιάννης: Αυτές οι συναυλίες είναι πολύ λιγότερες από όσες θα θέλαμε. Οι ευκαιρίες ήταν αρκετές για να έχουμε δώσει πέντε φορές περισσότερες, αλλά οι υποχρεώσεις (επαγγελματικές και στρατιωτικές) και ο οικονομικός παράγοντας έχουν σταθεί εμπόδιο, όπως βέβαια και στα περισσότερα γκρουπ ανά τον κόσμο. Η ανταπόκριση είναι σχεδόν πάντα εντυπωσιακή. Το να αγγίζει η μουσική σου ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν έρθει ποτέ ξανά σε επαφή μαζί της, το να σε συγχαίρουν άνθρωποι που ποτέ δεν έχεις ξαναδεί στη ζωή σου, το να επισκέπτεσαι μέρη που ως τότε τα είχες δει μόνο σε φωτογραφίες ή άλλα που δεν φανταζόσουν καν πως υπήρχαν, είναι σίγουρα εμπειρίες που σε βάζουν σε αισιόδοξες διαδικασίες σκέψης.

Για να σπάσει ένα ελληνικό γκρουπ τα σύνορα της χώρας, είναι αντίστοιχα δύσκολο με το να το κάνει κι ένα γκρουπ από την Πορτογαλία ή την Πολωνία. Κοινώς, η θέληση, το να ακούει κάθε κριτική, η οργάνωση και η πίστη στον εαυτό της είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει κάθε μπάντα. Φυσικά και το οικονομικό κομμάτι αποτελεί βασικό και ζωτικό σημείο, το οποίο πονάει. Αλλά, πραγματικά, αν βάλει κανείς κάτω τα έξοδα μιας περιοδείας, στη χειρότερη περίπτωση να κοστίσουν όσο οι καλοκαιρινές διακοπές του κάθε μέλους της μπάντας.

Πού βρίσκεται –και γιατί– για εσάς η πεμπτουσία αυτού που κάνετε ως Afformance; Στη σύνθεση, στην ηχογράφηση στο στούντιο ή πάνω στο σανίδι, την ώρα του live;

Γιάννης: Πρόκειται για διαδικασίες με εντελώς διαφορετική ενέργεια η κάθε μία, οπότε θα ήταν άδικο να θεωρήσουμε πως γέρνει κάπου η ζυγαριά. Απολαμβάνουμε εξίσου κάθε στιγμή της δημιουργίας ή έκφρασης/εξωτερίκευσης της μουσικής μας.

Διονύσης: Όντως απολαμβάνουμε κάθε διαδικασία, καθώς η κάθε μια έχει τη δική της ομορφιά. Αλλά για εμένα προσωπικά η σκηνή είναι το απόλυτο σημείο όπου η μπάντα –και κάθε μπάντα, αν θες τη... ρετρό άποψη μου– δείχνει τι πραγματικά αξίζει. Όχι με την έννοια του βιρτουόζου, αλλά με βάση το πόσο έχει δουλέψει ό,τι κι αν είναι αυτό που παίζει, ώστε να κερδίσει τον ακροατή. Είναι ο χώρος όπου τα πράγματα γίνονται εντελώς άμεσα μεταξύ κοινού και μουσικών.

Μπορούμε να θεωρήσουμε το The Place ως ενδεικτικό των κατευθύνσεων της επόμενης δισκογραφικής κατάθεσής σας, που βρίσκεται ήδη στα σκαριά; Τι άλλο σχεδιάζετε για τη συνέχεια;

Γιάννης: Μάλλον όχι, μιας και οι συνθέσεις του The Place δημιουργήθηκαν με σκοπό να εξυπηρετούν μία συγκεκριμένη μορφή έκφρασης, που δεν είμαστε σίγουροι εάν θα θέλαμε να προσεγγίσουμε και στην επόμενη, πρώτη ουσιαστική full-length κυκλοφορία μας. Ίσως πάλι να βγω ψεύτης... Το σίγουρο είναι πως μαζεύουμε υλικό εδώ και αρκετά χρόνια και θα χρειαστεί αρκετό ξεσκαρτάρισμα για το τι θα καταλήξει πού, πριν αρχίσουμε να ηχογραφούμε. Πιθανότατα λοιπόν θα υπάρξουν και άλλες κυκλοφορίες πριν ή και μετά από το full-length, σε φυσική ή ψηφιακή μορφή.

Top story

Ένα νέο βιβλίο σχετικό με τα έργα και τις ημέρες του Houston hip-hop ήρωα Dj Screw, τον αναγάγει πλέον σε παγκόσμιο icon για την underground σκηνή.

Η Patti Smith συγκίνησε και αποθεώθηκε, για μια ακόμη φορά, στο Ηρώδειο σε μια βραδιά γεμάτη αναμνήσεις, ιστορίες και κραυγές ποίησης για το μέλλον.

Ένα σημείωμα του Μάκη Μηλάτου με αφορμή τα πρόσφατα επεισόδια υστερίας και τον νέο ηθικό πανικό γύρω από την trap και τους "κινδύνους για τη νεολαία". 

Στο νέο του Παρατηρητήριο ο Επίτροπος επιστρέφει στη δραστηριότητα διαλογής των καλύτερων μεταλλικών κυκλοφοριών που παίζουν αυτήν την περίοδο εκεί έξω. 

Λίγα λόγια για τη δεύτερη ημέρα του Summer Nostos Festival στο ΚΠΙΣΝ, με Good Job Nicky, Masked Wolf και μεγάλη πρωταγωνίστρια της βραδιάς τo next big thing της soulful r'n'b, Jorja Smith. 

Με τον υδράργυρο να ανεβαίνει, οργανώνουμε θερινές προβολές στα αστικά μας μπαλκόνια, με ταινίες φτιαγμένες να ιδωθούν τους θερμότερους μήνες του χρόνου

Ο Μιχάλης Δέλτα μιλάει για το νέο του δίσκο A new beginning στην Αγγελική Λάλου.

Η αίθουσα στην οποία περιμένει δεκαετίες τώρα το ντόπιο εναλλακτικό σινάφι προκειμένου να αποκτήσει δομές επαγγελματικού επιπέδου.

Η ιστορία και η επίδραση ενός από τους σπουδαιότερους δίσκους όλων των εποχών, μέσα από ένα αφιέρωμα του περιοδικού Sonik

Μια θριαμβευτική επανεμφάνιση των Manowar στην χώρα μας, με αρκετές εκπλήξεις, στην τέταρτη μέρα του Release Athens με τους Rotting Christ, Rhapsody of Fire και Meden Agan να συμπληρώνουν με τις εμφανίσεις τους την πρώτη μεγάλη metal συναυλία, μετά την πανδημία. 

Μέσα από συζητήσεις, περιηγήσεις, συναυλίες και ένα σημαντικό συνέδριο η Στέγη μέχρι τις 10/7 μας συστήνει στα πιο ενδιαφέροντα ψηφιακά πλάσματα. 

Μία από τις πολλά υποσχόμενες εκπροσώπους της φρέσκιας ημεδαπής fem rap σκηνής μας συστήνεται μέσα από μια κουβέντα με τον Δημήτρη Μάστορη. 

Ηχητικές εγκαταστάσεις και live performances στο Φεστιβάλ Sonic Stories δίνουν μουσική πνοή στην πόλη με τη φροντίδα της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση

Μια κουβέντα με τo αθηναϊκό νεοψυχεδελικό σχήμα των Bonnie Nettles, λίγο πριν εμφανιστούν στην σκηνή του Temple, ως showcase στο πλαίσιο του Athens Music Week 2022. 

 Ένα σημείωμα του Μάκη Μηλάτου για το πλούσιο, καλοκαιρινό, μουσικό πρόγραμμα του Ηρωδείου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

H φετινή πολύχρωμη παρέλαση υπερηφάνειας, με το μεγάλο μήνυμα της συμπερίληψης και της ορατότητας, #ΆνευΌρων, μέσα από τον φακό του Νίκου Ζαραγκόπουλου.

Με αφορμή το αφιέρωμα της  Cinematek στον σκηνοθέτη Νίκο Νικολαΐδη, στον κινηματογράφο Στέλλα, από 20 Ιουνίου μέχρι 25 Ιουλίου, ο Βασίλης Σπανός κάνει μια μικρή αναδρομή στη φιλμογραφία που θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ξανά στο πλαίσιο αυτής της θερινής ρετροσπεκτίβας. 

Λίγο πριν το καλοκαιρινό break, ο Drake ξεσπαθώνει με ένα house album και ο Pharrell επιστρέφει για το μεγάλο cash out του θρύλου που χτίζει εδώ και δύο δεκαετίες.

Όλα όσα έγιναν την τρίτη ημέρα του φετινού Release Athens Festival με οικοδεσπότες τον Parov Stelar, τους Artbat, τον Kevin De Vries και τον El Siciliano. 

Top