Οι Villagers Of Ioannina City στην Εποχή του Υδροχόου

Ακούστε το νέο τους τραγούδι "Father Sun"

2010-2019: Οι 25 καλύτεροι electronic δίσκοι της δεκαετίας

Στη δεύτερη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους electronic δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

Μιχάλης Ρακιντζής + Δάκης, Ανδριάνα Μπάμπαλη & Monsieur Minimal

Αρκετός κόσμος ήρθε στην Τεχνόπολη έτοιμος για «ξέφρενο party», το οποίο και όντως πρόσφερε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς, δείχνοντας ότι η επιστροφή στις εποχές που τον ανέδειξαν σε εγχώριο pop star συνεχίζει να απασχολεί...

ΚΡΑΑΚ: Τραγουδάμε στα ελληνικά γιατί έχει πιο πολλή σημασία το νόημα αυτού που λέμε, παρά το ύφος...

Λίγο πριν τα μαζέψουμε για διακοπές, το ντεμπούτο τους έκανε δισκογραφικό «θόρυβο», δείχνοντας ότι η παρέα που γνωρίσαμε το 2018 στο φεστιβάλ Μονοκόκαλο έχει βρει στέρεα πατήματα. Με αφορμή τις support εμφανίσεις τους στο πλευρό των Last Drive (Σάββατο 21/9, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) και των Gang Of Four (Παρασκευή 27/9, Gagarin) ο Άγγελος Κώττας ξεδιαλύνει το μυστήριο γύρω από το διπλό «Α» του ονόματός τους και μετράει τα καλά και κακά του εγχώριου underground 

  


search

HOT

2010-2019: Οι 25 καλύτεροι electronic δίσκοι της δεκαετίας

Στη δεύτερη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους electronic δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

Μιχάλης Ρακιντζής + Δάκης, Ανδριάνα Μπάμπαλη & Monsieur Minimal

Αρκετός κόσμος ήρθε στην Τεχνόπολη έτοιμος για «ξέφρενο party», το οποίο και όντως πρόσφερε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς, δείχνοντας ότι η επιστροφή…

ΚΡΑΑΚ: Τραγουδάμε στα ελληνικά γιατί έχει πιο πολλή σημασία το νόημα αυτού που…

Λίγο πριν τα μαζέψουμε για διακοπές, το ντεμπούτο τους έκανε δισκογραφικό «θόρυβο», δείχνοντας ότι η παρέα που γνωρίσαμε το 2018 στο φεστιβάλ…

10 Χρόνια χωρίς τους Oasis

Έχει σημασία ένα reunion; Αφορά κανέναν σήμερα το πώς θα ακούγονταν ο Liam με τον Noel Gallagher, αν συνέχιζαν μαζί; Και ποιο είναι εκείνο το…

Warrior Soul: Αν δεν τα δώσουμε όλα στη σκηνή, τότε δεν είμαστε πραγματικοί…

Οι συχνοί ερχομοί τους στην Ελλάδα κάνουν τις συστάσεις να περιττεύουν για το ατίθασο, heavy rock 'n' roll που εξαπολύουν επί σκηνής. Ένας νέος…

Avopolis Music Network: Μουσικά νέα, συναυλίες, κριτικές, συνεντεύξεις

Σε «στροφή» πιάσαμε τον Νίκο Πορτοκάλογλου, ο οποίος επέστρεψε στη δισκογραφία με διάθεση ανανέωσης και έχει μπροστά του ένα «θερμό» συναυλιακό καλοκαίρι – με την εμφάνισή του στη Γιορτή της Μουσικής (23/6, Πλατεία Κλαυθμώνος) να δεσπόζει στο μέχρι στιγμής πρόγραμμά του. Το Avopolis Greek είχε αρκετά να τον ρωτήσει και έλαβε λίαν ενδιαφέροντες απαντήσεις…

 

Μου άρεσε ο νέος σου δίσκος. Τον διακρίνει νομίζω μια ανάταση βγαλμένη μέσα από ένταση…

 

«Είναι από τους δίσκους οι οποίοι βγαίνουν μετά από μια σκοτεινή περίοδο. Κι ο προηγούμενος, το Ένα Βήμα Πιο Κοντά, βγήκε σε αυτή την περίοδο – είχε λίγους fans, αλλά φανατικούς, ίσως λόγω της εσωστρέφειάς του. Η Στροφή βρίσκεται στο τέλος της διαδρομής, στο σημείο δηλαδή όπου νιώθεις σαν να βγαίνεις από τη σπηλιά ξανά προς το φως. Όπως μου είπε ένας φίλος, η Στροφή έχει δραματικούς, σκοτεινούς στίχους, μα φωτεινή μουσική. Ειδικά το ομότιτλο τραγούδι διαθέτει την υπερένταση μιας αληθινής στροφής, όπου οι αισθήσεις βρίσκονται σε επιφυλακή καθώς χάνονται παλιά πράγματα δίχως ακόμα να έχουν φανεί τα καινούργια. Γι’ αυτό και οι στίχοι έχουν πόνο και θυμό πολλές φορές – για τα χρόνια που έχουν πια χαθεί, όπως λέει. Η μουσική όμως περιλαμβάνει την ελπίδα για κάτι καλύτερο». 

 

Ο τίτλος λοιπόν δεν είναι τυχαίος…

 

«Δεν είναι. Αλλά όχι με την έννοια ότι κάνω μια στροφή και θα ακούσετε από μένα κάτι που δεν έχετε ξανακούσει. Έχει την έννοια που περιέγραψα πριν – τα μετά τη στροφή θα φανούν στην επόμενη δουλειά».

 

Ο στίχος «δώσε ρεύμα, δώσε γκάζι» είναι νομίζω πολύ περιγραφικός του τι έκανες στη νέα σου δουλειά, συγκριτικά με τις αμέσως προηγούμενες. Έχει μπόλικο ηλεκτρισμό η Στροφή

 

«Διόλου τυχαία για τη δουλειά αυτή ξαναχώθηκα στους ενισχυτές, στις ηλεκτρικές κιθάρες και στα πεντάλια μου. Είχα πάλι όρεξη να παίξω με γκάζια, πράγμα που σίγουρα δεν συνέβαινε στον προηγούμενο δίσκο, ούτε όμως και στη Δίψα – κι αυτή ήταν ένας πιο ήπιος δίσκος. Σκεφτόμουν ξέρεις αυτές τις μέρες ότι τα τραγούδια μου συχνά περιείχαν μια λύση: μπορεί να περιγράφανε μια δυσάρεστη κατάσταση, αλλά κατέληγαν κάπου – όχι αναγκαστικά σε happy end. Ό,τι δεν σε σκοτώνει, ας πούμε, σε κάνει πιο δυνατό. Στη Στροφή δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει λύση στον στίχο, εξισορροπεί την κατάσταση η μουσική».

 

Πώς καταλήγεις συνήθως στα τραγούδια που τελικά βάζεις σε έναν δίσκο;

 

«Με οδηγάει ένα ένστικτο, κάτι μου λέει αν κάτι που κάνω είναι ειλικρινές ή κατασκευασμένο – και ανάλογα το κρατάω ή το πετάω. Μερικές βέβαια φορές παίζει ρόλο και η γνώμη ενός φίλου, ή της οικογένειας. Υπάρχουν φορές που η γυναίκα μου, η Μαρίνα, λέει ότι δεν της αρέσει ένα τραγούδι. Το λαμβάνω υπόψη μου. Αν και στο τέλος μάλλον κάνω του κεφαλιού μου!».

 

Ήθελα να σε ρωτήσω ειδικά για το “Παιδί”. Με καθήλωσε η ερμηνεία, το τραγουδάς με έναν τρόπο σπαραχτικό, αγωνιώδη…

 

«Η αγωνία είναι ξέρεις ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά μου, πίσω από τη «μάσκα» του ήρεμου, cool τύπου. Μου είναι γνώριμη η μελαγχολία, ακόμα και οι καταθλιπτικές τάσεις, γι’ αυτό και στα τραγούδια μου συνήθως προσπαθούσα να φτάσω σε κάποιο «φως», να βρω λίγο-πολύ την έξοδο. Αφορμή για το “Παιδί” ήταν ένας εφιάλτης, όπου είδα όσα περιγράφω στο τραγούδι: το σπίτι να πλημμυρίζει και στο πίσω δωμάτιο να ακούω το παιδί μου να πνίγεται και να προσπαθώ να φτάσω εκεί και να το σώσω. Αυτό το όνειρο παρέμεινε μέσα μου ζωντανό για αρκετό καιρό και έπρεπε κάτι να κάνω γι’ αυτό. Πρώτη φορά έγραψα ένα ολόκληρο όνειρο σε τραγούδι, αλλά με μια απόσταση ασφαλείας από αυτό: άφησα να περάσει ένας περίπου χρόνος».

 

Είχα πάντως να ακούσω τέτοια αγωνία και ένταση σε τραγούδι σου μετά τους Φατμέ από την εποχή του Παιχνίδια Με Τον Διάβολο

 

«Ναι, ειδικά στο ομότιτλο τραγούδι του δίσκου αυτού. Κι αυτό ξέρεις είχε κάτι από εφιάλτη. Σαν αίσθηση, δεν βασιζόταν σε κάποιο όνειρο. Στα παιδικά μου όνειρα με βασανίζανε εφιάλτες, έχω πολύ ζωντανή την αγωνία τους. Ήταν σύμφυτη με την αγωνία για τη μητέρα μου, η οποία κινδύνεψε σοβαρά να πεθάνει, μα τελικά το ξεπέρασε».

 

Στην Ελλάδα έχουμε ιδιαίτερη έφεση στα καταθλιπτικά τραγούδια, έτσι δεν είναι;

 

«Για κάποιον λόγο έχει καταγραφεί ότι η κατάθλιψη είναι συνώνυμο της ποιότητας. Ίσως έχει να κάνει με την εκπαίδευσή μας, δεν ξέρω. Με το σύστημα εννοώ, το οποίο μας ωθεί σε έναν δυϊσμό: δεν μας επιτρέπει να συνδέσουμε τη γνώση, αναμφίβολα μια σοβαρή υπόθεση, με τη χαρά ή με το παιχνίδι. Γι’ αυτό ίσως να διασκεδάζουμε στα σκυλάδικα, αλλά μία φορά τον μήνα να θέλουμε κι ένα θέατρο ή ένα Μέγαρο. Από ένα ξεσάλωμα με τίποτα συνήθως το βαθύτερο σε κάτι το βαρύγδουπο, μα όχι ψυχαγωγικό – κάτι λίγο σαν τιμωρία. Στο εξωτερικό, σε μια αίθουσα συναυλιών όπου παραβρέθηκα για να ακούσω ένα κλασικό κονσέρτο, οι άνθρωποι μου έδωσαν την εντύπωση – από τον τρόπο που ήταν ντυμένοι, που κάθονταν και που παρακολουθούσαν – ότι διασκέδαζαν. Στο Ηρώδειο όμως δεν εισπράττω μια τέτοια αίσθηση. Σαν να υποφέρουν για να κερδίσουν το χρίσμα του ποιοτικού».

 

Πότε καταλαβαίνει ένας καλλιτέχνης ότι προχωρά, ότι δεν βρίσκεται στο ίδιο σημείο;

 

«Πρόκειται για λεπτή ισορροπία. Υπάρχουν καλλιτέχνες όπως π.χ. ο Van Morrison, του οποίου έχω σταματήσει να παίρνω τα άλμπουμ. Μου φαίνεται ότι κάθε χρόνο κάνει τον ίδιο δίσκο. Κάποιος θα μπορούσε ενδεχομένως να πει το ίδιο για τον Bob Dylan και τον Neil Young, αλλά δεν αισθάνομαι έτσι. Δεν προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν, κάνοντας κάτι που δεν το έχουμε ξανακούσει απ’ αυτούς, αισθάνεσαι όμως ότι πάντα προσθέτουν καινούργια πράγματα. Μου έκανε ας πούμε εντύπωση ο τελευταίος δίσκος του Young: τα ξέρεις όλα, τη φωνή, τα θέματά του, τις κιθάρες του. Υπάρχει όμως ένα καινούργιο άγγιγμα. Έχει μεγάλη αξία να ακούς τους Arctic Monkeys π.χ., που βλέπουν τα πράγματα σαν εικοσάρηδες, αλλά και ανθρώπους οι οποίοι θα σου πουν πώς είναι να είσαι 50, 60 ή ακόμα και 75 χρονών».

 

Είχες πάει αλήθεια στον Leonard Cohen, στο Terra Vibe;

 

«Ήταν από τις πιο συγκινητικές συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου. Κατ’ αρχάς έβλεπες έναν τζέντλεμαν στη σκηνή, έναν άνθρωπο ο οποίος μετά από μια τόσο δαιδαλώδη ζωή διαθέτει αυτή την ευγένεια και την αρχοντιά – θυμάσαι πώς παρουσίασε τους μουσικούς του; Άλλο δε θαύμα ότι τραγούδησε επί 3 ώρες, παρουσιάζοντας μια πορεία χρόνων με ατελείωτα αριστουργήματα».

 

Εσύ αν ήσουν ξανά εικοσάρης, θα είχες κάνει κάτι σαν κι αυτό π.χ. που κάνουν οι Arctic Monkeys; Ή πιστεύεις θα διάλεγες το hip hop ή την ηλεκτρονική μουσική, ως όχημα έκφρασης των ανησυχιών της γενιάς σου;

 

«Θα είχα προφανώς άλλα μυαλά. Δεν νομίζω πάντως ότι θα μου έφτανε το hip hop. Ως επιρροή ναι, μα όχι αυτούσιο, γιατί θα μου έλειπε η μουσική. Μου αρέσει ας πούμε ο τρόπος με τον οποίον έχουν επηρεαστεί από το hip hop οι Red Hot Chili Peppers. Πιστεύω ότι θα προσπαθούσα και πάλι να κάνω ένα παζλ, όπως έκανα και τότε με τους Φατμέ. Άκουγα όλη την τότε φουρνιά του new wave μετά το punk, μαζί όμως με Άκη Πάνου και Στράτο Διονυσίου».

 

Η αγγλόφωνη γενιά των νέων καλλιτεχνών έχει πάντως μια απαξίωση για την ελληνική μουσική – ειδικά για την αμιγώς λαϊκή ή παραδοσιακή…

 

«Δεν είναι καινούργιο αυτό, συνέβαινε και τότε. Υπήρχαν αρκετά αγγλόφωνα groups και μάλιστα επιτυχημένα, π.χ. οι Sharp Ties. Νομίζω όμως ότι δεν πάει πουθενά αυτό, είναι σαν να προσπαθείς να κρύψεις ότι είσαι από χωριό. Πιστεύω ότι πρόκειται κυρίως για ευκολία, συχνά δηλαδή μοιάζει με ό,τι κάνουν στα περιοδικά μόδας: ξεσηκώνουν μια φωτογράφηση από ένα γαλλικό ή ένα αμερικάνικο περιοδικό και κάνουν κάτι παρόμοιο, σε πιο φτηνή εκδοχή. Είναι πιο εύκολο από το να βρουν μια δική τους ιδέα, με ταυτότητα ελληνική».

 

Τι γνώμη έχεις για το λεγόμενο λαϊκο-pop τραγούδι;

 

«Σε περιπτώσεις όπως ο Nitin Sawhney ή ο Rachid Taha μπορείς να βρεις την ακριβή εκδοχή αυτού του πράγματος, η οποία αξίζει πολλά. Στο δικό μας pop-λαϊκό μπορείς επίσης να ακούσεις τη λαχτάρα διατήρησης της πολιτισμικής μας ταυτότητας, όντας ταυτόχρονα μοντέρνοι. Δεν βλέπεις κάποιο αποτέλεσμα της προκοπής, δεν θα πω το αντίθετο. Αλλά το βρίσκω ξέρεις πιο φυσικό από ένα group που παίζει σαν να έχει γεννηθεί και ζήσει στο Σιάτλ. Βλέπεις τουλάχιστον την τάση – και αν μπορούσαν να ξεφύγουν από τη λογική της επιτυχίας με οποιοδήποτε κόστος, ίσως να έβγαινε και κάτι καλό».

 

Έχουμε κακή σχέση ως λαός με την παράδοσή μας;

 

«Και βέβαια. Σαν λαός δυσκολευόμαστε να κρατάμε το παρελθόν και ταυτόχρονα να είμαστε και μοντέρνοι. Γι’ αυτό βλέπεις και φαινόμενα τύπου Eurovision να ενθουσιάζουν τον κόσμο. Ενώ οι Τούρκοι, έστω και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχω παρατηρήσει ότι επιδιώκουν μια ταυτότητα. Μετά, κατά τα άλλα, είμαστε βαθιά αντι-Αμερικανοί. Δεν τα πάμε όμως καλά με τον εαυτό μας, εκεί είναι η ουσία. Στην Αμερική βλέπεις τους Kings Of Leon, μια μπάντα πολύ κοντά στη δική της παράδοση, να θεωρείται και από τα πιο hot πράγματα σήμερα. Βέβαια εκεί έχουν και το συν ότι αποτελούν υπερδύναμη, πάντως την παράδοσή τους την ανανεώνουν και την ξανανανεώνουν και την ξαναπουλάνε. Εμείς αντίθετα διακρινόμαστε από το σύνδρομο του επαρχιώτη ο οποίος θέλει να μοιάσει στον πρωτευουσιάνο, οπότε προσανατολιζόμαστε στο πώς να κρύψουμε την καταγωγή μας. Η πλάκα εντωμεταξύ είναι ότι αν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθεί κάπως ο πρωτευουσιάνος για τον επαρχιώτη, θα είναι αν ο τελευταίος εμφανιστεί π.χ. με τη φουστανέλα…».

 

Δεν αποδέχεσαι αυτή τη διάκριση του ελληνικού τραγουδιού σε «όχθες ποιότητας», έτσι δεν είναι;

 

«Όταν κοιτάμε πίσω τα βλέπουμε πιο καθαρά τα πράγματα. Υπήρχε λοιπόν μια εποχή όταν οι «κουλτουριάρηδες» έλεγαν ότι ποιοτικό τραγούδι ήταν μόνο ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος ή ο Μαρκόπουλος. Την ίδια εποχή ο Στράτος Διονυσίου ηχογράφησε κάποια σπουδαία τραγούδια, τα οποία οι άνθρωποι εκείνοι θεώρησαν για πέταμα, ως σκυλάδικα. Ο χρόνος όμως άλλα έδειξε. Σήμερα πάντως δεν βρίσκω στο λεγόμενο λαϊκό κάτι που να αξίζει τον κόπο και να το έχουμε παρεξηγήσει – μόνο κάποιες καλές φωνές».

 

Πού βρίσκεις εσύ ενδιαφέρον στην τωρινή δισκογραφία;

 

«Εδώ και χρόνια νομίζω ότι τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα θα τα βρεις σε όσα δεν μπορείς να τα κατατάξεις εύκολα. Σε όσα κινούνται δηλαδή πιο ελεύθερα. Εκεί βρίσκονται ας πούμε τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα από όσα έχουν κάνει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Αγγελάκας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Περίδης, ο Μάλαμας κ.α. Δεν είναι στρατευμένοι σε ένα «είδος» αυτοί οι δημιουργοί, ούτε κι έχει σημασία πιστεύω να τους ονομάσουμε κάπως».

 


Top
Picks

Top Picks

FRESH NEWS | ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Οι Villagers Of Ioannina City στην Εποχή του Υδροχόου

Ακούστε το νέο τους τραγούδι "Father Sun"

O Mike Patton των Faith No More συναντά τον Γάλλο συνθέτη Jean-Claude Vannier

Δείτε το βιντεοκλίπ για το "Chansons D'Amour"

Το Θερμόμετρο του Ezra Furman

Δείτε το καινούριο του βιντεοκλίπ

Ο Πάνοπλος Nils Frahm

Ακούστε ένα νέο κομμάτι, λίγο πριν τον δούμε live στην Αθήνα (Τρίτη 24/9)

Στο Ασημένιο Δέντρο των Λώλαμα

Το θεσσαλονικιώτικο post-punk γκρουπ εκδίδει ένα χαμένο άλμπουμ από το 1995

O Danny Brown και η Καλύτερη Ζωή

Ακούστε ένα ακόμα καινούριο τραγούδι σε παραγωγή Q-Tip

Η Céline Dion και το Κουράγιο

Ακούστε τα ολοκαίνουρια τραγούδια "Courage", "Lying Down" και "Imperfections"

Το ιστορικό συγκρότημα Λευκή Συμφωνία, ξαναγυρνά

Δείτε το βιντεοκλίπ για το ολοκαίνουριο τραγούδι "Μέχρι Τον Θάνατο"

To πολύχρωμο Ουράνιο Τόξο του Neil Young

Ακούστε ένα νέο τραγούδι με τους Crazy Horse

Οι Clutch τιμούν το Release Athens Festival, επανηχογραφώντας το "Electric Worry"

Δείτε το νέο βιντεοκλίπ, γεμάτο στιγμιότυπα από την καλοκαιρινή τους εμφάνιση στην Πλατεία Νερού

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΑΡΘΡΑ - ΔΙΕΘΝΗ

10 Χρόνια χωρίς τους Oasis

Ανδρέας Κύρκος
Έχει σημασία ένα reunion; Αφορά κανέναν σήμερα το πώς θα ακούγονταν ο Liam με τον Noel Gallagher, αν συνέχιζαν μαζί; Και ποιο είναι εκείνο το τραγούδι που, αν δεν σου αρέσει, δεν σου αρέσουν οι Oasis;

15 χρόνια για το Funeral των Arcade Fire

Άρης Καζακόπουλος
Υπήρξε ένας ορμητικός χείμαρρος συναισθηματικής κάθαρσης, αλλά και ένα σοκ για το ανεξάρτητο στερέωμα του 2004. Πλέον, πορεύεται προς τη…

Bruce Springsteen: «We Will Take Care Of Our Own»

Νίκος Σβέρκος
Εστιάζοντας τα τραγούδια του σε φιγούρες που έτειναν προς το περιθώριο, έγινε ένας από τους σημαντικότερους Αμερικάνους εκφραστές του σήμερα, μη…

Depeche Mode: This Song Is Not About You

Μάρω Αγγελοπούλου
Κάθε φορά που το ακούς θυμάσαι τον πρώτο σου έρωτα: ήσουν Γ’ γυμνασίου και γέμιζες το θρανίο με τους στίχους του “Little 15”. Ήταν και εκείνες οι…

ΣΤΗΛΕΣ

LISTOMANIA

2010-2019: Οι 25 καλύτεροι electronic δίσκοι της δεκαετίας

Άρης Καζακόπουλος
Στη δεύτερη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους electronic δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...
DIGGIN

Virgilio - Jamin Ιn Venez

Ζώης Χαλκιόπουλος
Μελαγχολικές κιθάρες, σφυρίχτρες της Λατινικής Αμερικής και πρωτόγονα σύνθια φτιάχνουν έναν από τους πλέον άγνωστους καρα-fusion δίσκους,…
INCOMING

Best of Summer 2019

Δημήτρης Λιλής
Απολογισμός της Latino Gang Summer Tour σε Κυκλάδες, Ιόνιο και νότια Πελοπόννησο, αλλά και μια σημαντική παραδοχή: ελάχιστες οι περιπτώσεις εγχώριων…
THE PAST RECEDES

Big Star: Radio City [1974]

Ελένη Τζαννάτου
«Παιδί» του Alex Chilton, αφού ο Chris Bell εκείνη την περίοδο αποχωρούσε, στήνει τις αφηγήσεις του πάνω στην εναλλαγή του τραγικού με το ελαφρύ και…

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ!

Μιχάλης Ρακιντζής + Δάκης, Ανδριάνα Μπάμπαλη & Monsieur Minimal

Χριστίνα Κουτρουλού
Αρκετός κόσμος ήρθε στην Τεχνόπολη έτοιμος για «ξέφρενο party», το οποίο και όντως πρόσφερε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς, δείχνοντας ότι η επιστροφή στις εποχές που τον ανέδειξαν σε εγχώριο pop star συνεχίζει να απασχολεί...

Ihsahn + Order Οf Τhe Ebon Hand

Γιάννης Καγκελάρης
Απόλυτα επιτυχημένη κρίνεται η πρώτη σόλο επίσκεψή του στην Ελλάδα, η οποία όμως θα είναι μάλλον και η τελευταία, όπως…

Burger Fest 2019/μέρα 1: Asian Dub Foundation + Kill Emil, Cayetano

Πέννυ Γέρου
Ανάμεσα σε κάθε είδους λαχταριστά burgers και σε κρύες μπύρες, οι Asian Dub Foundation εκτίναξαν τον δείκτη ενέργειας…

Archive

Τάνια Σκραπαλιώρη
Έστησαν στο Ηρώδειο ένα αλσύλλιο από λάμπες φθορίου και, εν μέσω αυτού, έδωσαν μια συναυλία κορυφαίας ποιότητας…

Egyptian Lover

Ανδρέας Κύρκος
Ογκώδης, αγέλαστος και προσηλωμένος στα «ιερά» του βινύλια, έπαιξε με αέρα παλιάς καραβάνας στο Six d.o.g.s.,…

The Sisters Of Mercy + A.A. Williams

Χριστίνα Κουτρουλού
Ο Andrew Eldritch έλειπε από τη σκηνή, πιάνοντας τις γωνίες της, ενώ ξεχνούσε ή μασούσε στίχους. Παρ' όλα αυτά, ο…

The Soft Moon + Jay Glass Dubs, Kalte Nacht

Τάνια Σκραπαλιώρη
Ο Luis Vasquez αλώνισε στη σκηνή του Temple σε μια χορογραφία γεμάτη καπνό και σκοτεινιά, τυλιγμένος γύρω απ’ την…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ | ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

ΚΡΑΑΚ: Τραγουδάμε στα ελληνικά γιατί έχει πιο πολλή σημασία το νόημα αυτού που λέμε, παρά το ύφος...

Τάνια Σκραπαλιώρη
Λίγο πριν τα μαζέψουμε για διακοπές, το ντεμπούτο τους έκανε δισκογραφικό «θόρυβο», δείχνοντας ότι η παρέα που γνωρίσαμε το 2018 στο φεστιβάλ Μονοκόκαλο έχει βρει στέρεα πατήματα. Με αφορμή τις support εμφανίσεις τους στο πλευρό των Last Drive (Σάββατο 21/9, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) και των Gang Of Four (Παρασκευή 27/9, Gagarin) ο Άγγελος Κώττας ξεδιαλύνει το μυστήριο γύρω από το…

Warrior Soul: Αν δεν τα δώσουμε όλα στη σκηνή, τότε δεν είμαστε πραγματικοί rockers, έτσι δεν είναι;

Χαρούλα Πεπονάκη
Οι συχνοί ερχομοί τους στην Ελλάδα κάνουν τις συστάσεις να περιττεύουν για το ατίθασο, heavy rock 'n' roll που εξαπολύουν επί σκηνής. Ένας νέος…

Ορφέας Περίδης: Τα τραγούδια που λες κάθε βράδυ δεν τα φθείρει η επανάληψη, γιατί τα συντηρεί η αγάπη του κόσμου...

Μιχάλης Τσαντίλας
Τραγουδοποιός με αξία έργου αντιστρόφως ανάλογη της έντασης του χαρακτήρα και της παρουσίας του, συνεχίζει να δίνει αξιόλογο παρών σε δισκογραφία και…

Motorpsycho: Mας φαίνεται πολύ προβλέψιμο και βαρετό να περιοριστούμε σε ένα συγκεκριμένο είδος...

Άγγελος Κλειτσίκας
Είναι από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα του κιθαριστικού ήχου, έχοντας κερδίσει φανατικούς φίλους από ετερόκλητα πεδία. Με αφορμή τη συναυλιακή τους…

Delinquent Habits: Σπρώχνουμε το χιπ χοπ σε μια εμψυχωτική κατεύθυνση...

Πέννυ Γέρου
Eπιστρέφουν στην Αθήνα με τις mariachi τρομπέτες και τα βροντερά τους μπάσα στην 5η ημέρα του φετινού Burger Fest (Σάββατο 21 Σεπτέμβρη, στο…

Eric Burdon: Στην πιο καθαρή τους μορφή τα μπλουζ είναι προσευχή, για ανακούφιση από μια σκουπιδοζωή...

Χάρης Συμβουλίδης
Τι τον τρομάζει στο Ηρώδειο; Τι πιστεύει για τη δολοφονία του John Lennon; Πώς αποτιμά, από την τωρινή του ηλικία, τα μπλουζ και τον Duke Ellington;…

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Μέχρι να γεννηθεί η κόρη μου έζησα τα πάντα, πολύ έντονα...

Στυλιανός Τζιρίτας
Αποχαιρετισμός στον αγαπημένο τραγουδοποιό με την αναδημοσίευση μιας συζήτησης που κάναμε το καλοκαίρι του 2015, στην οποία μίλησε με ευθύτητα για τη…


MOVIEWORLD

Η Καρδερίνα (The Goldfinch)

Μια περίπλοκη συνταγή, που δεν «έδεσε» τα υλικά της όσο φιλοδοξούσε. Πάντως η ταινία του Τζον Κρόουλι είναι οπτικά απολαυστική και εγκεφαλικά ερεθιστική...

Ο Πύργος του Downton (Downton Abbey)

Ευπρόσδεκτο φθινοπωρινό δώρο για τους απανταχού λάτρεις της σειράς Downton Abbey: μια κινηματογραφική μεταφορά, η οποία μένει πιστή στον μύθο που δημιούργησε η τηλεοπτική διαδρομή...

ΑΛΜΠΟΥΜ

Prince - Originals

Ανδρέας Κύρκος
Αν και λείπει η θαλπωρή της ολοκληρωμένης παραγωγής, αυτά τα 15 demo για τραγούδια που φτιάχτηκαν για άλλους καλλιτέχνες από το 1981 ως το 1991, υπογραμμίζουν το πολυεπίπεδο πλατό ιδεών και ενορχηστρώσεων που υπήρχε στο…

Frode Haltli - Border Woods

Χάρης Συμβουλίδης

Pyöveli - No Speed Limits

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Beast In Black - From Hell With Love

Παναγιώτης Λουκάς

Sin Boy - KaGuRas

Χάρης Συμβουλίδης

Bon Iver - i,i

Δημήτρης Μεντές

Crypt Sermon - The Ruins Of Fading Light

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Crumb - Jinx

Άγγελος Κλειτσίκας

ΠΡΟΤΑΣΗ

Η Trident δίνει γεύση στη στιγμή σου αλλά και χρώμα στην πόλη σου!

Το γκρίζο γίνεται χρωματιστό και η διάθεση αλλάζει

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΑ ΝΕΑ

Οι Χατζηφραγκέτα επανενώνονται για το Street Mode Festival 2019, ενώ η προσθήκη του Γιάννη Αγγελάκα ολοκληρώνει το line-up

Πέμπτη 26, Παρασκευή 27, Σάββατο 28 + Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου, στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης (προβλήτα Β', Αποθήκη 8)

Έρχεται το Blend Techniques 2019, με headliners τους Carl Cox και Solomun

Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου + Σάββατο 5 Οκτωβρίου στο Gazi Music Hall

Οι Murder Capital στην Αθήνα

Την Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου, στη Death Disco

Οι Ζωντανοί Νεκροί επανενώνονται για το Dreamland Festival 2019

Θα παίξουν live στη 2η μέρα του φεστιβάλ, την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου, στο ΟΑΚΑ

MARKET

Nova: To καλύτερο πρόγραμμα είναι εδώ, γιατί τίποτα δεν μας σταματά!

Mε έναν πρωτότυπο και διαδραστικό τρόπο η Nova παρουσίασε στους συνεργάτες της το πλούσιο περιεχόμενο της σεζόν…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ E-MAIL ΣΟΥ



Γίνε μέλος του Avopolis Music Network και λάβε ενημερώσεις για νέα, διαγωνισμούς και live!