Οι Ghost το διασκεδάζουν, με τη νέα τους κυκλοφορία

Δείτε το βιντεοκλίπ για το "Kiss Τhe Go-Goat"

Archive

Έστησαν στο Ηρώδειο ένα αλσύλλιο από λάμπες φθορίου και, εν μέσω αυτού, έδωσαν μια συναυλία κορυφαίας ποιότητας –αποδεικνύοντας ότι μπορεί πια να απέχουν χρονικά από τη μαγική τους στιγμή εκεί στα μισά των '00s, αλλά τη θυμούνται, την τιμούν και προσπαθούν πάντα για τη συνεπή εξέλιξή της...

Motorpsycho: Mας φαίνεται πολύ προβλέψιμο και βαρετό να περιοριστούμε σε ένα συγκεκριμένο είδος...

Είναι από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα του κιθαριστικού ήχου, έχοντας κερδίσει φανατικούς φίλους από ετερόκλητα πεδία. Με αφορμή τη συναυλιακή τους επιστροφή μετά από πολλά χρόνια (Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, Fuzz), συνομιλήσαμε με τον Hans Magnus Ryan ή απλώς “Snah” –για την εξέλιξή τους μέσα στα χρόνια, τον αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία και για το Trondheim, την πόλη όπου μεγάλωσαν και ζουν

Egyptian Lover

Ογκώδης, αγέλαστος και προσηλωμένος στα «ιερά» του βινύλια, έπαιξε με αέρα παλιάς καραβάνας στο Six d.o.g.s., προσφέροντας ένα απρόβλεπτο και περιπετειώδες στην εξέλιξή του set...

  


search

HOT

Archive

Έστησαν στο Ηρώδειο ένα αλσύλλιο από λάμπες φθορίου και, εν μέσω αυτού, έδωσαν μια συναυλία κορυφαίας ποιότητας –αποδεικνύοντας ότι μπορεί πια να…

Motorpsycho: Mας φαίνεται πολύ προβλέψιμο και βαρετό να περιοριστούμε σε ένα…

Είναι από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα του κιθαριστικού ήχου, έχοντας κερδίσει φανατικούς φίλους από ετερόκλητα πεδία. Με αφορμή τη συναυλιακή τους…

Egyptian Lover

Ογκώδης, αγέλαστος και προσηλωμένος στα «ιερά» του βινύλια, έπαιξε με αέρα παλιάς καραβάνας στο Six d.o.g.s., προσφέροντας ένα απρόβλεπτο και…

The Sisters Of Mercy + A.A. Williams

Ο Andrew Eldritch έλειπε από τη σκηνή, πιάνοντας τις γωνίες της, ενώ ξεχνούσε ή μασούσε στίχους. Παρ' όλα αυτά, ο κόσμος γέμισε το Gazi Music Hall…

Delinquent Habits: Σπρώχνουμε το χιπ χοπ σε μια εμψυχωτική κατεύθυνση...

Eπιστρέφουν στην Αθήνα με τις mariachi τρομπέτες και τα βροντερά τους μπάσα στην 5η ημέρα του φετινού Burger Fest (Σάββατο 21 Σεπτέμβρη, στο…

Avopolis Music Network: Μουσικά νέα, συναυλίες, κριτικές, συνεντεύξεις

Mια τέχνη που δεν γνώρισε ποτέ πραγματική άνθηση στην Ελλάδα, μέσα από κάποιες εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους κορυφώσεις της. Σχολιάζουν, μεταξύ άλλων, ο Τζίμης Πανούσης, o Δημήτρης Μεντζέλος και ο Νίκος Σούλης!

«Ένα βιντεοκλίπ δεν είναι παρά η διαφήμιση του τραγουδιού» γράφουν οι Pulp στην εισαγωγή του promo βίντεο για το “Babies”. Εντάξει, δίκιο έχουν. Υπάρχουν όπως και πολλοί ακροατές, κυρίως μεταξύ 25 και 45 ετών σήμερα, που αγάπησαν τη μουσική συνδυασμένη με εικόνα, μέσω του MTV. Χρόνια μετά, στην εποχή του YouTube, το βίντεο έχει χάσει δύναμη αντί να κερδίσει: οι περισσότεροι επιλέγουν να ακούσουν ένα κομμάτι κάνοντας άλλα πράγματα ταυτόχρονα. Κάθε τόσο εμφανίζεται κάτι ενδιαφέρον, αλλά η επίδραση που είχε το βιντεοκλίπ στον μέσο ακροατή κορυφώθηκε με το MTV στο πρώτο μισό των 1990s.
 
 
Στην Ελλάδα πάλι, «χρυσή εποχή» δεν υπήρξε.  Όποια περίοδο κι αν πιάσεις, τα βιντεοκλίπ ήταν στη μεγάλη τους πλειονότητα ανέμπνευστα, κακόγουστα και πρόχειρα –ακόμα κι όταν υπήρχε μπάτζετ. To ελληνικό “Losing My Religion” είχε τίτλο “Losing My Time” και μας έτρωγε τον χρόνο στο Tempo και στο Mad, με φλύαρους παρουσιαστές και επαναλήψεις των ίδιων βίντεο 17 φορές τη μέρα. Ακόμα και στα «10 καλύτερα ελληνικά βιντεοκλίπ» που ακολουθούν (τα οποία συγκέντρωσα κάπως υποκειμενικά αλλά ανεξαρτήτως είδους, από όλες τις εποχές και με ευέλικτο αισθητικό κριτήριο), ορισμένες επιλογές μοιάζουν αψυχολόγητες. Κάθε ένα είναι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα, αλλά και κάθε ένα θα μπορούσε να λείπει χωρίς κανένας να μου πει «καλά ρε φίλε, δεν έβαλες αυτό;». 
 
Ζήτησα τη γνώμη τουλάχιστον 10 φίλων. Και αφού κατέληξα, για να μη μιλάω μόνος μου, ζήτησα δυο λόγια από τους άμεσα εμπλεκόμενους. Ορίστε λοιπόν:
 
 
10. ΝΤΠ. – Λουκουμάκι Συριανό (2014
Σκηνοθεσία: Κ. Μπάμπαρης, Ι. Πρίντεζης
 
Το πιο πρόσφατο απ’ όλα εδώ, κυκλοφόρησε στα τέλη του περασμένου καλοκαιριού. Στερείται ουσίας και βάθους, αλλά τεχνικά μιλώντας είναι ένα από τα πιο άρτια ελληνικά βιντεοκλίπ, με άψογο φωτισμό, πλάνα σχεδόν χολιγουντιανά και διάφορα flashbacks στην ιστορία –από την Ελένη του Πάρη στην Κλεοπάτρα και από τους πρωτόπλαστους στον Μαραντόνα. Σίγουρα όχι ένα κλιπ-ξεπέτα. 
 
 
9. Δάντης – Αμάν (1992)
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σώτας
 
Η αναπόδραστη εκείνη την εποχή επιρροή του Michael Jackson συναντά την ανατολίτικη πλευρά του Έλληνα, σε ένα βιντεοκλίπ που έφτασε να προβληθεί μέχρι και στο ακμάζον τότε MTV. Σήμερα φαίνεται κάπως αστείο το σκηνικό, πιθανόν και το ίδιο το τραγούδι. Κάποιοι βέβαια δεν το ξέχασαν ποτέ. Όπως γράφει και μια κοπέλα στα σχόλια από κάτω: «ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠ... ΑΚΟΜΑ ΑΚΟΥΓΕΤΕ ΣΤΑ ΚΛΑΜΠ ΔΑΝΤΗΣ-ΚΑΡΑΛΗΣ ΠΟΛΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΛΕΜΕ, ΤΟ ΧΟΡΕΥΑΜΕ ΣΤΑ ΠΑΡΤΥ ΕΙΧΕ ΛΙΩΣΕΙ Ο ΔΙΣΚΟΣ!!!!!!!».
 
 
8. Διάφανα Κρίνα – Όλα Αυτά Που Δεν Θα Δω (1998) 
Σκηνοθεσία: X. Aργύρης, Ν. Καλτζής
 
Το πιο ουσιαστικό βιντεοκλίπ του ελληνικού ροκ. Πλάνα από το τρένο για Θεσσαλονίκη, στριμωγμένα τσιγάρα στο παράθυρο, απογευματινά soundchecks στον ήλιο, το ίδιο το live κι ύστερα τις αναμνήσεις των παραπάνω σε fast-forward. «Όλα αυτά που δεν θα δεις» υπονοούνται στην αγκαλιά των τελευταίων δευτερολέπτων του βίντεο, σε μια ανεπιτήδευτα συγκινητική σκηνή.
 
 
7. Στέρεο Νόβα – Ηλίθια Αστεία (1992) 
Σκηνοθεσία: Στέρεο Νόβα
 
Ξεκινάει κάπως υποτονικά. Και ξαφνικά, στο 0:42, ο Κωνσταντίνος Βήτα αρχίζει να χορεύει με τον πιο όμορφο τρόπο που μπορεί να χορέψει αυτή τη μουσική ένας άνθρωπος. Το χρώμα έρχεται και φεύγει, τα ρούχα είναι αστεία και τα οπτικά εφέ –μέσω της τεχνικής του blue box– μοιάζουν παρωχημένα, αλλά είναι αυτά που κάποιοι σήμερα, στην εποχή του ψυχρού high definition, προσπαθούν να αντιγράψουν. Timeless, που λένε και οι Άγγλοι.
 
 
6. Κόρε. Ύδρο. – Οι Εραστές Του Τίποτα (2006) 
Σκηνοθεσία: Aνούσια Ένταση
 
Ένα παιδί γίνεται κατ’ επανάληψη θύμα bulling. Και προς το τέλος του βίντεο,  βρίσκει διέξοδο στην τέχνη του: γίνεται frontman συγκροτήματος. Όλ’ αυτά μέσα από την τεχνική και τη γλώσσα των κόμιξ, εντελώς ερασιτεχνικά, αποδοσμένα με τρόπο κωμικό, ο οποίος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δραματικότητα των στίχων (ένα από τα στοιχεία που έκαναν τους Κόρε. Ύδρο. μοναδικούς). Κατά τα άλλα, μιλάμε για ένα  βιντεοκλίπ-σαμποτάζ, καθώς όταν το βλέπεις δεν μπορείς να ακούσεις το τραγούδι.
 
Παναγιώτης Διαμάντης (μπασίστας και βασικός σκηνοθέτης του βίντεο): 
«Όλοι στη ζωή μας είχαμε κάποιον τραμπούκο που μας ενοχλούσε, ή γινόμασταν εμείς τραμπούκοι για κάποιον άλλον. Αυτή ήταν η ιδέα του βίντεο, η οποία βέβαια προέκυψε στην πορεία. Παρατήρησε όμως το εξής: ο κεντρικός ήρωας ναι μεν υφίσταται bulling, αλλά σε κάποια σημεία το αποζητάει κιόλας. Με το πρώτο πείραγμα, ας πούμε, πάει κι εκείνος στον άλλον και του πειράζει το αμάξι. Δεν είναι εντελώς αθώος… Ένα αστείο περιστατικό που θυμάμαι συνέβη στην αποβάθρα: είχα πει στον Παντελή (σ.σ. Δημητριάδη) να τραβήξουμε πέντε-έξι πλάνα και μετά να πέσει στη θάλασσα. Κι αυτός με το πρώτο σπρώξιμο έπεσε, χωρίς να προλάβω να τραβήξω την πτώση. Μετά έπρεπε να τον περιμένουμε να στεγνώσει για να το ξαναγυρίσουμε, οπότε δεν τραβήξαμε άλλο πλάνο. Επίσης θυμάμαι ότι η σκηνή με την τούρτα γυρίστηκε δύο φορές. Ήταν καινούργια η κάμερα, δεν είχαμε μάθει να τη χειριζόμαστε ακόμα, οπότε την πρώτη φορά είχα ξεχάσει να πατήσω το rec. Ο Αλέξης, ο ντράμερ, ο οποίος έφαγε δύο τούρτες στο πρόσωπο τελικά, νόμιζε πως το έκανα επίτηδες για να τον πειράξω (ήταν λίγο εύθικτο παιδί ο Αλέξης). Κατά τ’ άλλα, να σου πω την αλήθεια, εμένα το αγαπημένο μου βίντεο των Κόρε.Ύδρο. είναι “Ο Πιο Ενδιαφέρων Καταθλιπτικός” που είχε κάνει ο Γιώργος Αρβανιτάκης. Ήταν μια πολύ απλή ιδέα που την είχε παρουσιάσει τέλεια, μέσα σε ένα στενό καθιστικό». 
 
 
5. Cheap Science:Enemy – Making My Name (2009) 
Σκηνοθεσία: Νικήτας Κλιντ
 
Tα πιο κανονικά γυναικεία πρόσωπα που μπορεί να δει κανείς σε ελληνικό βιντεοκλίπ και τα πιο πηγαία χαμόγελα. Σέξι με τρόπο μη προφανή, ευδιάθετο αλλά όχι χαζοχαρούμενο, συνδυάζει ομορφιά και ασχήμια από τα πάρκα στα ουρητήρια και από εκεί στα μανάβικα, στις εργένικες κουζίνες, στο «ό,τι να 'ναι» της Ελλάδας. Κι ολ’ αυτά με μηδενικό όπως φαίνεται budget και με τη σπίθα μιας τρέλας που αρχίζει και τελειώνει στα μάτια του πρωταγωνιστή.
 
Νικήτας Κλιντ: 
«Τελειώνοντας το άλμπουμ Cheap Science και έχοντας στα χέρια μου το υλικό μέσα στο οποίο υπήρχε και το “Making My Name” (ένα κομμάτι που μου άρεσε πολύ), σκέφτηκα πως έπρεπε να το στηρίξω με ένα ανάλογα καλό κλιπ. Μην έχοντας μία, έστυψα το κεφάλι μου και είπα θα πάω με το ένστικτο φτιάχνοντας σωστά και παράξενα κάδρα. Βρήκα locations γύρω-γύρω στην Αθήνα με μια φίλη μου την Αριάδνη, η οποία είχε αναλάβει χρέη οδηγού και βοηθού, από το βουνό στο Πέραμα μέχρι το δασάκι στου Γκύζη και από τις σχολές ΣΕΛΕΤΕ μέχρι την κουζίνα του τότε σπιτιού μου. Έκανα ό,τι μου 'βγαινε και το φχαριστήθηκα. Στο κλιπ έπαιξαν μόνο φίλες μου». 
 
 
4. Μιχάλης Ρακιντζής – 14 Φλεβάρη (1995)
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρακιντζής
 
Τα υπερβολικά κοντινά πλάνα, τα δάκρυα, το slow motion, η βροχή που θολώνει το τζάμι, υπάρχουν και φορές που ΔΕΝ σε κάνουν να θες να τα κοροϊδέψεις. Όπως εδώ, όπου νομίζεις πως παρακολουθείς την άσχημη κατάληξη μιας αληθινής σχέσης (δες πόσο φυσικό είναι το πλάνο που του βάζει σαλάτα ενώ εκείνος δεν θέλει). Ακόμα και μεσημέρι να το δεις αυτό το βίντεο, μέσω YouTube, νιώθεις πως το βλέπεις αργά το βράδυ, ξενυχτισμένος στην τηλεόραση. Εδώ θα βρεις και το πρώτο κινητό τηλέφωνο το οποίο εμφανίστηκε ποτέ σε εγχώριο κλιπ. Σε στυλ γουόκι-τόκι.
 
Mιχάλης Ρακιντζής: 
«Θεωρώ πως το καλύτερό μου βιντεοκλίπ είναι το “Έθνικ”. Είχαν δουλέψει καμιά δεκαριά ξένοι ανιματέρ, οι καλύτεροι της εποχής τότε, επί 6 ολόκληρους μήνες. Πήγαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, πήραν τα original σχέδια της Αγίας Σοφίας και την έχτισαν σε 3D ,τουβλάκι-τουβλάκι. Σήμερα μπορεί να γινόταν αλλιώς, αλλά για την εποχή του, με τα προγράμματα που υπήρχαν τότε, ήταν κάτι σπουδαίο. Τώρα στο “14 Φλεβάρη”, δεν έχουμε μια ιδέα. Πρόκειται για πραγματική ιστορία, ένα συμβάν που μου συνέβη ημέρα 14 Φλεβάρη, το οποίο αποτυπώθηκε κατά προσέγγιση στο βιντεοκλίπ. Tα γυρίσματα έγιναν εδώ και στη Γερμανία, όπου έτυχε να βρισκόμαστε για μια περιοδεία. Μετά μάζεψα τα πλάνα, έκανα το μοντάζ, γιατί έχω μια τρέλα, ασχολούμαι από πολύ παλιά με την εικόνα σαν χόμπι. Η κοπέλα δεν έχει καμία σχέση με το περιεχόμενο, είναι μοντέλο. Αλλά όλο το κλιπ φτιάχτηκε λίγο σαν home video. Και ίσως αυτή είναι και η ομορφιά του». 
 
 
3. Ημισκούμπρια – Je Suis Bossu (1997) 
Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζηαγγελής
 
Τα Ημισκούμπρια έχουν τουλάχιστον μια ντουζίνα βιντεοκλίπ που αξίζει κάποιος να δει. Έμοιαζαν να τα χαίρονται πολύ και οι ίδιοι. Και σε κάνουν να γελάς κυρίως επειδή αισθάνεσαι πως γέλασαν κι αυτοί. Στο συγκεκριμένο αναπαριστούν τη μελό 1970s ελληνική ταινία Εκείνο Το Καλοκαίρι, παίρνουν τον Φοίβο Δεληβοριά για κηπουρό (όλα τα λεφτά το «πατ-πατ» που του δίνει ο Μεντζέλος στο μάγουλο)  και δεν διστάζουν να φτιάξουν μια εισαγωγή ενός ολόκληρου λεπτού, πριν ξεκινήσει το τραγούδι.
 
Δημήτρης Μεντζέλος
«Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι μας και το αγαπημένο μου βιντεοκλίπ, μια ωραία ανάμνηση από το 1997. H ιδέα, προφανώς, ήρθε από το sample του Γιάννη Σπανού. Το αστείο του συγκεκριμένου κλιπ ήταν ότι μέσα στο καταχείμωνο, μέσα στην παγωνιά, με έβαλε ο σκηνοθέτης μας ο Νίκος ο Χατζηαγγελής να βουτήξω στην πισίνα για να πιάσω το κοχύλι. Με βάζανε να κάνω όλα τα κασκαντεριλίκια.  Και παρ’ όλο που η στολή του δύτη υποτίθεται ότι κρατάει τη θερμοκρασία, εγώ είχα παγώσει. Μόλις τελείωνε η σκηνή, ο σκηνοθέτης μου 'λεγε «πάμε άλλη μία φορά», «πάμε άλλη μία φορά». Ε και σε ένα σημείο του λέω «να σου πω, μπες μόνος σου και κάντο γιατί η πισίνα έχει μείον δέκα βαθμούς και εγώ είμαι ράπερ, δεν είμαι ούτε δύτης, ούτε κολυμβητής». Ήταν η μόνη φορά που ταλαιπωρήθηκα. Κατά τ’ άλλα στα βιντεοκλίπ περνούσαμε καταπληκτικά, ρίχναμε γέλιο. Ο Νίκος ο σκηνοθέτης μας, ό,τι τρελαμάρα μας ερχόταν, έλεγε πάμε να το κάνουμε». 
 
 
2. Σταμάτης Κραουνάκης – Κόκκινα Γυαλιά (1995)
Σκηνοθεσία: Nίκος Σούλης
 
Έχει κάνει και πιο φιλόδοξα πράγματα ο Νίκος Σούλης (τη "Λάβα" της Πρωτοψάλτη, το "Φως" της Βίσση κλπ.), αλλά το συγκεκριμένο κλιπ είναι σίγουρα το πιο τρυφερό του. Ένας ύμνος στο κόκκινο χρώμα, στην παιδικότητα που κρύβουμε και στην κρυμμένη ομορφιά της Αθήνας («είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει “εκδρομή”»). Πολύ σοφά, κόντρα στον στίχο του ρεφρέν μα σε συμφωνία με τη βαθύτερη μελαγχολία του, η πόλη δεν απεικονίζεται ηλιόλουστη, αλλά συννεφιασμένη.
 
Νίκος Σούλης (σκηνοθέτης): 
«Τα “Κόκκινα Γυαλιά” είναι το αγαπημένο μου κλιπ για πολλούς λόγους. Λατρεύω φυσικά το τραγούδι και ειδικά τη συγκεκριμένη εκτέλεση από τον Σταμάτη. Μέσα από την εικόνα προσπάθησα να κάνω μια συνάντηση του ενήλικου άνδρα με την παιδική του ψυχή. Γυρίστηκε στη Λουκά Νίκα, στο παλιό πατρικό μου σπίτι (δεκαετία 1960) και δίπλα στο θέατρο ΗΒΗ, πριν ακόμα γίνει θέατρο. Ήταν καλοκαιρινό σινεμά. Εκεί εγώ είδα τις πρώτες μου ταινίες. Φορούσα κόκκινες γαλότσες και έπαιζα στο χωματόδρομο. Το τραγούδι λέει «σε ποιον έρωτα χρωστάω». Αυτόν λοιπόν τον έρωτα, αυτής της προεφηβικής ηλικίας με τους όρκους αιώνιας πίστης ξεκίνησα να συναντήσω, να εξηγήσω, μέσα από την αφήγηση της εικόνας και των στίχων. Ο κόκκινος, γερασμένος πρόωρα άγγελος Σταμάτης συναντά τον μικρό του εαυτό και αφού βάψουν την πόλη κόκκινη, απογειώνονται μαζί από τον λόφο της Πνύκας στο τέλος του φιλμ, σε μια σπάνια λήψη από ελικόπτερο. Μπορώ να αποκαλώ αυτό το φιλμάκι (σε φιλμ 16 mm γυρίστηκε) κομμάτι της ζωής μου». 
 
 
1. Τζίμης Πανούσης – Kάγκελα Παντού (1986) 
Σκηνοθεσία: Τζίμης Πανούσης
 
Ο σατανάς στο γήπεδο, τα πρόβατα στο σχολείο, η αρχαιολατρία, το αμερικανόφερτο t-shirt του Χριστού, η σκουπιδοποίηση του ανθρώπου, η δεμένη-να-μη-μας-φύγει τηλεόραση, ο εμπρησμός στα δέντρα, ο τυφλωμένος φαντάρος, τα κάγκελα παντού. Το πρώτο βιντεοκλίπ εταιρικής παραγωγής στην Ελλάδα είναι μάλλον και το καλύτερο που έγινε ποτέ, με όραμα που φτάνει πολύ παραπάνω από την εμπορική προώθηση του τραγουδιού. Μια σπουδαία ταινία μικρού μήκους, συμπυκνωμένη σάτιρα κάθε άρρωστης πλευράς μας, από τον μεγαλύτερο σατιρικό καλλιτέχνη της εποχής μας. 
 
Τζίμης Πανούσης: 
 
«Μου ανέθεσε η ΕΜΙ να κάνω ένα βίντεο. Με μεγάλο μπάτζετ. Έκανα εξαήμερα κινηματογραφικά γυρίσματα με πλήρες συνεργείο και με μεγάλες δυσκολίες. Θυμάμαι έντονα το πρώτο γύρισμα με τον σταυρό πάνω στον Υμηττό, με παρουσία πυροσβεστικής, γιατί τα φώτα κι όλ’ αυτά μπορεί να κάνανε ζημιά, με κρύο τρομερό. Ήμουνα γυμνός και είχα ξυλιάσει. Πήγαινα λοιπόν σε έναν τεχνικό, του έλεγα «γιατί χασομεράμε εδώ»; Και μου απαντούσε «γιατί εγώ δεν είμαι φωτιστής, είμαι σκηνοθέτης». Πέρασα μια τέτοια κατάσταση... Άλλη δυσκολία μεγάλη ήταν το σκουπιδιάρικο. Θα έβγαινα από μέσα και έπρεπε να το καθαρίσουμε κάπως.
 
Τότε είχε γίνει μια αλλαγή στην εταιρία. Είχε φύγει ο Εγγλέζος, με τον οποίο εγώ δεν είχα καλές σχέσεις, γιατί ήθελε να μιλάμε στα αγγλικά. Έπαθα αλλεργία τότε στα αγγλικά, χάλασα τα αγγλικά μου. Και σε κάποια φάση του είπα «φίλε μου, εσύ ήρθες να δουλέψεις εδώ, μάθε ελληνικά». Τέλος πάντων έφυγε αυτός και ήρθε μετά ο Κυβέλος, εκείνος που έκανε την παραγωγή.
 
Arthrovid_2
 
Το θέμα ήταν ότι το βιντεοκλίπ η εταιρία το είχε παραγγείλει για να παιχτεί στην πρώτη εκπομπή του Ζήτω Το Ελληνικό Τραγούδι του Σαββόπουλου. Με πολύ κόπο κατάφερα την παραμονή της εκπομπής να το έχω έτοιμο και να πάω στον Σαββόπουλο. Το βλέπει λοιπόν και δεν του αρέσει. «Χοιρινό» μου το χαρακτήρισε. Τέλος πάντων, δεν το έπαιξε. Μετά το μαθαίνει ο Χατζιδάκις, το βλέπει, του αρέσει πολύ· βάζει οθόνες μέσα στον Σείριο στην Πλάκα και το δείχνει εκεί, σε όλες τις παραστάσεις, όπου έπαιζα κι εγώ σε ένα κομμάτι. Βλέποντας αυτό ο Σαββόπουλος, μου ξαναζήτησε το κλιπ και με αποκριάτικο άλλοθι το έπαιξε τελικά στην αποκριάτικη εκπομπή του.
 
Όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται, δεν υπήρξε λογοκρισία. Ο πρώτος μου σόλο δίσκος, το Κάγκελα Παντού, είχε κάνει τρομερές πωλήσεις, οπότε δεν επενέβαινε η εταιρία. Και μέχρι σήμερα ισχύει αυτό, δεν έχω αντιμετωπίσει τέτοια προβλήματα. Ο άλλος που σε παίρνει ξέρει ποιος είσαι, δεν μπορεί να σου πει μην κάνεις το ένα και μην κάνεις το άλλο. Αν δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης δεν μιλάω ούτε για μαγαζιά, ούτε για εταιρίες, ούτε για τίποτα.
 
Πλέον δεν υπάρχει εταιρία που να μπορεί να χρηματοδοτήσει ένα τέτοιο βίντεο-υπερπαραγωγή. Από την άλλη έχουν φτυνήνει τα μέσα, οπότε μπορείς να το κάνεις μόνος σου.
 
Δεν ξέρω αν το "Κάγκελα Παντού" είναι όντως το καλύτερο ελληνικό βιντεοκλίπ, όπως λες. Δεν μπορώ να το πω εγώ αυτό για δική μου δουλειά, ας το κρίνει ο κόσμος. Εγώ όποτε το βλέπω μου αρέσει. Κυρίως όμως θυμάμαι τι είχαμε τραβήξει για να το κάνουμε». 
 

Top
Picks

Top Picks

FRESH NEWS | ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Οι Ghost το διασκεδάζουν, με τη νέα τους κυκλοφορία

Δείτε το βιντεοκλίπ για το "Kiss Τhe Go-Goat"

O Mark Lanegan παίρνει τη βραδινή πτήση για Καμπούλ (Αφγανιστάν)

Δείτε ένα νέο βιντεοκλίπ από τον αγαπημένο ερμηνευτή, τον οποίον περιμένουμε σύντομα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Νέο βιντεοκλίπ για τους Insomnium, γυρισμένο στο Εθνικό Πάρκο Koli της Φινλανδίας

Δείτε το "Heart Like A Grave", που αναπολεί τις χρυσές μέρες της νιότης

Πέθανε ο Ric Ocasek

Τέλος στα 75 για τη φωνή και τον «εγκέφαλο» των Cars 

Κερδίστε προσκλήσεις για το 2ο διήμερο του Burger Fest 2019

Παρασκευή 20, Σάββατο 21 + Κυριακή 22 Σεπτέμβρη, στο Αμαξοστάσιο του Ο.ΣΥ., με μεγάλο μουσικό όνομα τους Delinquent…

Η Lucy Dacus διασκευάζει Bruce Springsteen

Ακούστε την εκδοχή της στο θρυλικό "Dancing In The Dark"

Νέες περιπέτειες για τον τραγουδιστή των Rammstein

Δείτε το βιντεοκλίπ των Lindemann για το "Steh Auf" 

Οι R.E.M. προσφέρουν ένα καινούριο, επίσημο remix στο "What's The Frequency, Kenneth?"

Έρχεται σπέσιαλ επανέκδοση του Monster, το οποίο γιορτάζει φέτος τα 25 του χρόνια 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΑΡΘΡΑ - ΔΙΕΘΝΗ

15 χρόνια για το Funeral των Arcade Fire

Άρης Καζακόπουλος
Υπήρξε ένας ορμητικός χείμαρρος συναισθηματικής κάθαρσης, αλλά και ένα σοκ για το ανεξάρτητο στερέωμα του 2004. Πλέον, πορεύεται προς τη διαχρονικότητα απολαμβάνοντας το στάτους του «αριστουργήματος»...

Bruce Springsteen: «We Will Take Care Of Our Own»

Νίκος Σβέρκος
Εστιάζοντας τα τραγούδια του σε φιγούρες που έτειναν προς το περιθώριο, έγινε ένας από τους σημαντικότερους Αμερικάνους εκφραστές του σήμερα, μη…

Depeche Mode: This Song Is Not About You

Μάρω Αγγελοπούλου
Κάθε φορά που το ακούς θυμάσαι τον πρώτο σου έρωτα: ήσουν Γ’ γυμνασίου και γέμιζες το θρανίο με τους στίχους του “Little 15”. Ήταν και εκείνες οι…

Νοοτροπία και διαφωνία στους λιμένες του indie

Στυλιανός Τζιρίτας
Στη σημερινή διάσταση του indie, ο καλλιτέχνης υπάρχει μόνο για τον εαυτό του, δίχως πια να προσφέρει στο κοινό τη διαφορετικότητά του ως πλατφόρμα…

ΣΤΗΛΕΣ

INCOMING

Best of Summer 2019

Δημήτρης Λιλής
Απολογισμός της Latino Gang Summer Tour σε Κυκλάδες, Ιόνιο και νότια Πελοπόννησο, αλλά και μια σημαντική παραδοχή: ελάχιστες οι περιπτώσεις εγχώριων indie σχημάτων που μπορούν να γράψουν ένα χιτ για το Shazam, για τα clubs και για τις χορευτικές διαθέσεις των πιτσιρικάδων στα νησιά...
THE PAST RECEDES

Big Star: Radio City [1974]

Ελένη Τζαννάτου
«Παιδί» του Alex Chilton, αφού ο Chris Bell εκείνη την περίοδο αποχωρούσε, στήνει τις αφηγήσεις του πάνω στην εναλλαγή του τραγικού με το ελαφρύ και…
LISTOMANIA

2010-2019: Οι 25 καλύτεροι folk δίσκοι της δεκαετίας

Άρης Καζακόπουλος
Στην πρώτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους folk δίσκους από το 2010 μέχρι σήμερα...
DIGGIN

Carioca & Devas - Mistérios Da Amazonia

Ζώης Χαλκιόπουλος
Ίσως είναι η πιο ακατάλληλη στιγμή να μιλήσει κάποιος για τον φλεγόμενο Αμαζόνιο, όμως εδώ υπάρχει ψυχεδελική folk με όλη τη σημασία της λέξης –με…

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ!

Archive

Τάνια Σκραπαλιώρη
Έστησαν στο Ηρώδειο ένα αλσύλλιο από λάμπες φθορίου και, εν μέσω αυτού, έδωσαν μια συναυλία κορυφαίας ποιότητας –αποδεικνύοντας ότι μπορεί πια να απέχουν χρονικά από τη μαγική τους στιγμή εκεί στα μισά των '00s, αλλά τη θυμούνται, την τιμούν και προσπαθούν πάντα για τη συνεπή εξέλιξή της...

Egyptian Lover

Ανδρέας Κύρκος
Ογκώδης, αγέλαστος και προσηλωμένος στα «ιερά» του βινύλια, έπαιξε με αέρα παλιάς καραβάνας στο Six d.o.g.s.,…

The Sisters Of Mercy + A.A. Williams

Χριστίνα Κουτρουλού
Ο Andrew Eldritch έλειπε από τη σκηνή, πιάνοντας τις γωνίες της, ενώ ξεχνούσε ή μασούσε στίχους. Παρ' όλα αυτά, ο…

The Soft Moon + Jay Glass Dubs, Kalte Nacht

Τάνια Σκραπαλιώρη
Ο Luis Vasquez αλώνισε στη σκηνή του Temple σε μια χορογραφία γεμάτη καπνό και σκοτεινιά, τυλιγμένος γύρω απ’ την…

Mechanimal & May Roosevelt

Χριστίνα Κουτρουλού
Γέμισε ο Θόλος στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όπου πρωταγωνίστησε η μπάντα του Γιάννη "ΙΟΝ" Παπαϊωάννου,…

Com Truise + Roundh0use

Ανδρέας Κύρκος
Με διαστημικά synths, μελαγχολικές πινελιές και μια βουλιμική αγάπη για τον ηχητικό πολιτισμό των πρώιμων 1980s, έκανε…

Βέβηλος

Χριστίνα Κουτρουλού
Έλαμψε ξανά ως ένας από τους πιο διαδραστικούς και καλύτερους MCs της χώρας, σε μια μεγάλη βραδιά στο Θέατρο Βράχων,…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ | ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

Motorpsycho: Mας φαίνεται πολύ προβλέψιμο και βαρετό να περιοριστούμε σε ένα συγκεκριμένο είδος...

Άγγελος Κλειτσίκας
Είναι από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα του κιθαριστικού ήχου, έχοντας κερδίσει φανατικούς φίλους από ετερόκλητα πεδία. Με αφορμή τη συναυλιακή τους επιστροφή μετά από πολλά χρόνια (Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, Fuzz), συνομιλήσαμε με τον Hans Magnus Ryan ή απλώς “Snah” –για την εξέλιξή τους μέσα στα χρόνια, τον αγώνα για ειρήνη και δημοκρατία και για το Trondheim, την πόλη όπου μεγάλωσαν και ζουν

Delinquent Habits: Σπρώχνουμε το χιπ χοπ σε μια εμψυχωτική κατεύθυνση...

Πέννυ Γέρου
Eπιστρέφουν στην Αθήνα με τις mariachi τρομπέτες και τα βροντερά τους μπάσα στην 5η ημέρα του φετινού Burger Fest (Σάββατο 21 Σεπτέμβρη, στο…

Eric Burdon: Στην πιο καθαρή τους μορφή τα μπλουζ είναι προσευχή, για ανακούφιση από μια σκουπιδοζωή...

Χάρης Συμβουλίδης
Τι τον τρομάζει στο Ηρώδειο; Τι πιστεύει για τη δολοφονία του John Lennon; Πώς αποτιμά, από την τωρινή του ηλικία, τα μπλουζ και τον Duke Ellington;…

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Μέχρι να γεννηθεί η κόρη μου έζησα τα πάντα, πολύ έντονα...

Στυλιανός Τζιρίτας
Αποχαιρετισμός στον αγαπημένο τραγουδοποιό με την αναδημοσίευση μιας συζήτησης που κάναμε το καλοκαίρι του 2015, στην οποία μίλησε με ευθύτητα για τη…

A.A. Williams: Δεν πιστεύω ότι είναι ποτέ δυνατό να έχει κανείς τον απόλυτο έλεγχο της ζωής του...

Πέννυ Γέρου
Με το πρώτο της EP να κυκλοφορεί για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες, και μια ευρωπαϊκή περιοδεία στο πλευρό των Sisters Οf Mercy να ξεκινά από…

Dury Dava: Δεν εντάσσουμε ένα «εξωτικό» στοιχείο σε μια «Δυτική» μουσική, ούτε κάνουμε κάποιον πειραματικό συνδυασμό...

Άγγελος Κλειτσίκας
Κανένας εγχώριος δίσκος δεν τάραξε τόσο τα νερά κατά τη χρονιά που διανύουμε, όσο το ομώνυμο ντεμπούτο τους, το οποίο άνοιξε ένα ακόμα παράθυρο…

She Wants Revenge: Η ικανότητά μας να κρατήσουμε στον χρόνο, υπερτερεί από το αν κάποιοι αναφέρουν μπάντες από τα 1970s για να μας περιγράψουν...

Χριστίνα Κουτρουλού
Έρχονται στην Αθήνα για πρώτη φορά (Πέμπτη 29 Αυγούστου, στο Gagarin), οπότε βρήκαμε ευκαιρία για μια κουβέντα με τους Adam Bravin & Justin…


MOVIEWORLD

Ο Πύργος του Downton (Downton Abbey)

Ευπρόσδεκτο φθινοπωρινό δώρο για τους απανταχού λάτρεις της σειράς Downton Abbey: μια κινηματογραφική μεταφορά, η οποία μένει πιστή στον μύθο που δημιούργησε η τηλεοπτική διαδρομή...

Πού Χάθηκες, Μπερναντέτ (Where’ D You Go, Bernadette)

Μακριά από τη συνηθισμένη, υψηλή του κλάση, ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ δεν τα πολυκαταφέρνει με τη «νευρωτική» ηρωίδα του, παρά τη συμβολή της πάντα σαγηνευτικής Κέιτ Μπλάνσετ...

ΑΛΜΠΟΥΜ

Λαμπρινή Καρακώστα - Ακούγομαι;

Μιχάλης Τσαντίλας
Αν και υπάρχουν σημεία που δείχνουν να φτιάχτηκαν με μπούσουλα τον Βραχνό Προφήτη και την Αγρύπνια, πείθει ότι δεν είναι «μία ακόμα» τραγουδοποιός: δοκιμάζει, αμφιβάλλει, αναρωτιέται...

Beast In Black - From Hell With Love

Παναγιώτης Λουκάς

Sin Boy - KaGuRas

Χάρης Συμβουλίδης

Bon Iver - i,i

Δημήτρης Μεντές

Crypt Sermon - The Ruins Of Fading Light

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Crumb - Jinx

Άγγελος Κλειτσίκας

Danko Jones - A Rock Supreme

Παναγιώτης Λουκάς

Jamila Woods - Legacy! Legacy!

Μιχάλης Τσαντίλας

Batushka - Panihida

Χάρης Συμβουλίδης

ΠΡΟΤΑΣΗ

Η Trident δίνει γεύση στη στιγμή σου αλλά και χρώμα στην πόλη σου!

Το γκρίζο γίνεται χρωματιστό και η διάθεση αλλάζει

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΑ ΝΕΑ

Οι Primordial στην Ελλάδα

Παρασκευή 20/9 στην Αθήνα (Temple), Σάββατο 21/9 στη Θεσσαλονίκη (Eightball)

Οι Monochrome Set στην Αθήνα

Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου, στο An Club

O Apparat επιστρέφει στην Αθήνα

Την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, στο Gagarin

6 χρόνια #Σιγά Μη Φοβηθώ: Συναυλία Μνήμης Παύλου Φύσσα με Nightstalker, Ματούλα Ζαμάνη, Social Waste κ.ά.

Την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου στα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, με είσοδο ελεύθερη

MARKET

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ E-MAIL ΣΟΥ



Γίνε μέλος του Avopolis Music Network και λάβε ενημερώσεις για νέα, διαγωνισμούς και live!