View More
Η ανακοίνωση της έλευσης της Ισπανίδας superstar στο Release Athens x SNF Nostos γέννησε απορίες («ποια είναι η Rosalía;»), εντάσεις («εμείς μέταλ θέλουμε»), έως και χλευαστικά μηνύματα («τι είναι ...
Τα διεθνή μέσα κάνουν λόγο για τα γραπτά ενός «γεροξεκούτη μισογύνη », ενώ ακόμα δεν έχει κοπάσει ο σάλος γύρω  από την πώληση αντιτύπων με αυτόγραφα-ρέπλικες. Μήπως όμως τελικά είμαστε τελείως εκτός ...
Δύο συντάκτριες του Avopolis με «νεοκυμματικές ανησυχίες» βρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στο συναυλιακό στέκι της Λιοσίων και μοιράζονται τις (θετικότατες) εντυπώσεις τους.
Top story

Με τους Röyksopp στην Πλατεία Νερού και Tash Sultana στο Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ, το Release Athens x SNF Nostos 2023 αποκτά τους headliners του για τις 21 Ιουνίου

Με special guests τους Perfume Genius και The Faint, οι Yeah Yeah Yeahs είναι έτοιμοι να βγουν στο δρόμο με τη νέα τους δισκογραφική δουλειά

Η διασκευή της στο παραδοσιακό τραγούδι «Ξενιτεμένα μου πουλιά» μετράει δεκάδες χιλιάδες views στο YouTube

Noir electro beats, avant-garde, art pop, εθιστικοί ήχοι από τα synthesizers, minimal ρυθμοί,  περιπλάνηση σε στοιχειωμένα indie ηχοτοπία & experimental ήχοι, συνδυάζονται την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου στο Arch Club Live Stage.

Στα πλαίσια της νέας ευρωπαϊκής της περιοδείας.

Οι psychobilly θρύλοι θα παίξουν την Τετάρτη 24 Μαϊου

Tο Release Athens και το SNF Nostos συνεργάζονται και διοργανώνουν τρεις διαφορετικές συναυλίες στην Πλατεία Νερού και το Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ τον Ιούνιο του 2023!

«Από αυτό που είδα απόψε, δεν αξίζει ούτε να γυαλίσει τα παπούτσια του», φαίνεται πως δήλωσε μεταξύ άλλων ο πάλαι ποτέ συνεργάτης του Bowie

10 + 3 εγχώρια άλμπουμ για το 2013

Τα 10 + 3 καλύτερα εγχώρια άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει σε αντίστροφη μέτρηση, όπως τα ψήφισε η βασική μας συντακτική ομάδα...

avopolis.team
avopolis.team

Τα 10 + 3 καλύτερα εγχώρια άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει σε αντίστροφη μέτρηση, όπως τα ψήφισε η βασική μας συντακτική ομάδα...

Τα 13 καλύτερα εγχώρια άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει σε αντίστροφη μέτρηση, όπως τα ψήφισε η βασική μας συντακτική ομάδα. Βασικό συμπέρασμα ότι, παρά την καθίζηση της ελληνικής δισκογραφίας,  εξακολουθεί να βγαίνει θαυμάσια μουσική...

13. ΚΤΙΡΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ: Κενοί Χώροι [InnerEar]

Ktiria_Ti_NyxtaΑποσπάσματα τυπικών ημερολόγιων μπορούν να δημοσιευθούν ανά πάσα στιγμή και με πάσα φυσικότητα. Η διαδρομή του δέκτη προς το περιεχόμενό τους είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Απ’ την άλλη, ημερολόγια σε μουσική γλώσσα εγείρουν προκαταβολικά ερωτήματα λόγων ύπαρξης: η διαδρομή προς το περιεχόμενο είναι από δύσκολη έως αδιέξοδη. Κι όμως, αυτή η πιο χαλαρή μουσική συνθήκη επιτρέπει στον Κτίρια Τη Νύχτα να εμπλουτίσει τη γλώσσα του πέραν της συνήθειας όσο είναι καιρός, κι ας θεωρείται το κολάζ ένας εύκολος τρόπος. Έστω και δια της πλαγίας δηλαδή, οι Κενοί Χώροι αποκτούν ευρύτερες συντεταγμένες αίσθησης σε σχέση με τους προκατόχους τους. Αν και για κάποιον λόγο με βάζουν σ’ εκείνο το τριπάκι του περιτυλίγματος ή μη, που μέχρι τώρα ουδόλως με είχε απασχολήσει... (Διονύσης Κοτταρίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Κτίρια Τη Νύχτα στον Βαγγέλη Πούλιο, κάνοντας κλικ εδώ

12. ΤΑΝΙΑΓΙΑΝΝΟΥΛΗ & PAULO CHAGAS: Forest Stories: Improvised Music For Piano And Wind Instruments [Rattle]

Tania_Giannouli__Paulo_ChagasΑσφαλώς και υπάρχουν αναφορές, όσο και εκλεκτικές συγγένειες –στο μεγάλο φάσμα διεθνών κυκλοφοριών σύγχρονης δημιουργικής μουσικής που καλύπτουν συνήθως εταιρείες όπως η ECM και η ACT. Τίποτα όμως δεν επισκιάζει τελικά την προσωπικότητα και την ιδιοσυγκρασία των δύο συν-δημιουργών του Forest Stories: περισσότερο από το τι τους έχει επηρεάσει, μετράει εδώ το πώς συνδιαλέγονται. Μετράνε δηλαδή οι τρόποι με τους οποίους συνυπάρχουν, καθώς και η μη ευκλείδεια «γεωμετρία» που χτίζουν με τις αραιές ή πυκνές νότες, τα γεμίσματα, τα φόντα, ακόμα και με τα σημεία εκείνα όπου τα όργανα απλώς σταματούν να παίζουν κι εσύ μένεις (για κάποια δευτερόλεπτα) με την τελευταία τους ηχώ... (Χάρης Συμβουλίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος η Τάνια Γιαννούλη στον Βαγγέλη Πούλιο, κάνοντας κλικ εδώ

11. Κ.ΒΗΤΑ: Αντήχηση [Minos-EMI]

Kapa_VitaΚερδίζει ο Βήτα την παρτίδα κι ας μην πετάει τελικά παρά μόλις δυο-τρεις άσσους στο τραπέζι. Οι άσσοι είναι βέβαια τα “Ατέλειωτα Χρυσάνθεμα” και το “Μπλε Καφέ”, πολύ απλά και χωρίς πολυλογίες δύο από τα ωραιότερα τραγούδια στην καριέρα του. Προϊόντα εκείνης της λυρικής, μετα-ρομαντικής οπτικής του στη συναισθηματική γεωγραφία μιας σύγχρονης Δυτικής μητρόπολης (ναι, στη δική μας κλίμακα αυτό είναι πια η Αθήνα), με εξαιρετικούς στίχους, έξυπνες μουσικές/ενορχηστρωτικές ιδέες –το δεύτερο περισσότερο– και μια γενικότερη αισθητική στο μεσοδιάστημα Στέρεο Νόβα και Άγριας Χλόης...(Χάρης Συμβουλίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Κάπα Βήτα στην Αναστασία Τουρούτογλου, κάνοντας κλικ εδώ

 10. MELENTINI: Explosions Around, The Desert Inside [Restless Wind]

MelentiniΜπορεί να γέμισε ο (ελληνικός και διεθνής) δισκογραφικός τόπος με γυναικείες φωνές κινούμενες σε ένα ιδιόμορφο μεταίχμιο μεταξύ folk, dark και ποπ, αλλά στο Explosions Around, The Desert Inside δεν ξεχωρίζουν μόνο οι καλές προθέσεις, ξεχωρίζουν και οι συνθέσεις. Και θα την πω τη μαύρη την αλήθεια μου: μου αρέσει η γενικότερη καλλιτεχνική περσόνα την οποία έχει στήσει η συγκεκριμένη κορασίδα, γιατί δεν μπάζει νερά από παντού. Ρομαντισμός και φθινοπωρινά χρώματα αντανακλώνται λοιπόν όχι μόνο στην ατμόσφαιρα των τραγουδιών, όπως και στις promo φωτογραφίες και στο αισθητικό σκέλος της συσκευασίας του δίσκου. Καλό σημάδι. Αν μη τι άλλο, δείχνουν μια δημιουργό που ξέρει τι θέλει να κάνει... (Στυλιανός Τζιρίτας)

*διαβάστε τι είπε φέτος η Melentini στον Χάρη Συμβουλίδη, κάνοντας κλικ εδώ

 9. ΛΕΩΝΙΔΑΣΚΑΒΑΚΟΣ: Beethoven Violin Sonatas [Decca Classics]

Leonidas_KavakosΘα το είχαμε έστω ακούσει, αν δεν μας πρόφταναν τα νέα για τη Grammy υποψηφιότητά του; Όχι. Και κάτι τέτοιο δεν μπορεί παρά να αποδεικνύει ένα σοβαρό πρόβλημα με όσους ασχολούνται με τη μουσική στην Ελλάδα σε επίπεδο δημόσιου λόγου, όπως κι αν (αυτο)προσδιορίζονται –γραφιάδες, κριτικοί, bloggers, ξέρω 'γω τι: μια ισχυρή, κυρίαρχη τάση να ταυτίζεται η μουσική αποκλειστικά με το ποπ/ροκ και ολίγον ηλεκτρονικό φάσμα, λες και δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτό... Ο Καβάκος αντιμετωπίζει λοιπόν εδώ τις 10 σονάτες του Μπετόβεν για βιολί. Σε μια προσπάθεια που ναι μεν φροντίζει και για το γκλάμουρ σε ορισμένες πτυχές του «σερβιρίσματος» –απηχώντας ίσως την αμηχανία ενός Έλληνα στη Decca Classics– σε κάθε όμως περίπτωση προσφέρει πολύ περισσότερα από τη ματιά ενός διακεκριμένου σολίστ. Συναισθάνεσαι εδώ, όσο ποτέ άλλοτε, τον Καβάκο ως μουσικό: ως ενδελεχή μεν σπουδαστή του Μπετόβεν μα όχι τρομοκρατημένου απέναντι στο μεγαλείο του· ως έναν άνθρωπο ικανό να παντρέψει την απαραίτητη δεξιοτεχνία με έναν γλυκύτατο, προσωπικό ήχο, ο οποίος κερδίζει σε βάθος και χρωματισμούς από την πανάξια συνοδεία του Enrico Pace στο πιάνο... (Χάρης Συμβουλίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Λεωνίδας Καβάκος στη Laurie Niles, κάνοντας κλικ εδώ

8. MONSIEURDOUMANI: GrippyGrappa [ανεξάρτητη έκδοση]

Monsieur_DoumaniΤο ενδιαφέρον με αυτή τη δουλειά εδράζεται στο γεγονός ότι αντλεί τη σημειολογία της από την παράδοση με τρόπο σύγχρονο και συνάμα δημιουργικό. Σέβεται το παρελθόν, δεν το απλώνει σαν αφορμισμένο πατσά. Δανείζεται (μιας και οι 11 από τις 13 συνθέσεις είναι διασκευές κυπριακών παραδοσιακών τραγουδιών) σχήματα και μελωδίες, περάσματα και έννοιες, ενορχηστρώσεις και ρίμες. Διατηρεί την πλούσια ντοπιολαλιά χωρίς περικοπές και εννοιολογικά συμπλέγματα. Και κατορθώνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο σύγχρονο και στο δυτικότροπο ή στο ανατολικό με τρόπο γκρουβάτο, καλοπαιγμένο, άρτιο σε επίπεδο ηχητικής επεξεργασίας και άμεσα δοσμένο απέναντι σε αυτόν που ακούει και πιθανώς –ελέω κυπριακής διαλέκτου– δεν καταλαβαίνει γρι... (Γιάννης  Ιωάννου)  

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Αντώνης Αντωνίου των Monsieur Doumani στον Διονύση Κοτταρίδη, κάνοντας κλικ εδώ

7. J. KRISTE, MASTER OF DISGUISE: The Age Of Now [Λουβάνα]

J.Kriste_Master_Of_DisguiseΕιδικά τα ψυχεδελικά μέρη διαθέτουν κάτι από την ντάγκλα της ανατολικής Μεσογείου, αντί να αγναντεύουν εμμονικά προς τη βλάστηση του αγγλοσαξονικού βορρά. Κι ακόμα καλύτερα, αυτή η αίσθηση περνάει στο σώμα των τραγουδιών αντί να απομονώνεται σε συγκεκριμένες περιοχές τέτοιας λειτουργικότητας, δίχως να επισκιάζει την καθαρότητα της μελωδίας και την πρόσβαση προς εκείνη. Βάζω εδώ προσωπικό αστερίσκο, ο οποίος γράφει πως θα ευφραινόμουν περισσότερο εάν και οι μελωδίες ξεστράτιζαν παρομοίως προς τη γεωγραφική περιοχή μας. Βάζω κι έναν όχι και τόσο προσωπικό, να αναρωτιέται εάν η φωνή του Μουμτζή δύναται να υποστηρίξει πλήρως την πληθωρικότητα του εγχειρήματος. Πέραν τούτων, πάντως, βάζει κάτω ανά πάσα στιγμή και ώρα εννιά και μισό στα δέκα από τα αποκαλούμενα εναλλακτικά άλμπουμ των καιρών μας, εγχώρια ή διεθνή, άσχετα με το πόσοι θα τ' ακούσουν –και ναι, το θέτω ανταγωνιστικά... (Διονύσης Κοτταρίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο J. Kriste Master Of Disguise στον Διονύση Κοτταρίδη, κάνοντας κλικ εδώ

6. ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ & BMOVIES: Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί [InnerEar]

Paylos_Paylidis__B-MoviesΤι διαφορετικό λοιπόν μουσικοτροπεί ο Παύλος Παυλίδης στις Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί σε σχέση με το κομψό reboot του Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα; Σε πρώτη ακρόαση σχεδόν τίποτα. Παραμένει ταξιδευτής του μυαλού και των αισθήσεων σε mid-tempo ράγες ("Λαθρεπιβάτης")· τη μια στιγμή δευτεραγωνιστής σε φλούο, αναπόδραστες ερωτικές συνευρέσεις ("Το Ατελιέ"), την άλλη –εκούσιο– έρμαιο των στοιχείων της φύσης, σωματοποιώντας την πιο ποθητή εποχή της φύσης αφτιασίδωτα και λιτά, χαρίζοντας στις λέξεις μυρωδιά και γεύση ("Το Καλοκαίρι"). Είναι δε τόσο πηγαία η έκφραση, τόσο διεισδυτική η παρατήρηση και τόσο αιφνιδιαστικά βιωμένα τα καρέ των τραγουδιών, ώστε, ενώ φαινομενικά όλα ρέπουν στο νωχελικό, ακίνδυνο και εν πολλοίς ανώδυνο, στη στροφή σκάνε ροκ εν ρολ πυροτεχνήματα. Το κελαρυστό "Θα 'Ρθει Μια Μέρα", ας πούμε, συνιστά τυπικό δείγμα μιας καλώς εννοούμενης radio-friendly τραγουδοποιίας αντάμα με το "Τόσο Κοντά", το οποίο σχεδόν παίρνεις όρκο πως πρέπει να φώλιαζε σε κάποιο αραχνιασμένο master tape του 2ου δίσκου των Σπαθιών... (Ζαννής Βούλγαρης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Παύλος Παυλίδης στον Μιχάλη Τσαντίλα, κάνοντας κλικ εδώ

5. HARRISLAMBRAKISQUARTET: Meteora [Artway-Τεχνότροπον]

Harris_Lambrakis_QuartetΠώς να ξεμακρύνεις, να εμπλουτίσεις, να γίνεις λεπτομερής, ξεκάθαρος και την ίδια στιγμή να διαφυλάξεις μέχρι κεραίας το κλίμα; Αγκαλιά δεν πάνε τούτα; Συνήθως... Κι εδώ οι προθέσεις του κουαρτέτου λαλάνε από νωρίς. Λαλάει το νέϋ του Λαμπράκη, το οποίο  μετεωρίζει γνώριμα βουκολικά θέματα –μια πιο κοντά για να τα ξεχωρίζεις ολοσχερώς και μια μακριά, τόσο που να νομίζεις πως αλλάζουν μορφή. Αυτή τη φορά δε με τις διαδρομές πιο ευκρινείς, πιο πυκνές, πιο γοητευτικές, πιο μακρινές. Αν και σε επίπεδο ακροατικής αντίληψης οι μεταβάσεις είναι γρήγορες, είναι και υποδειγματικά φυσικές. Τα δημιουργικά φίλτρα ακυρώνουν στην πράξη τη θεωρητική απόσταση μεταξύ βουκολικών σκοπών και free περασμάτων κι εκεί ανάμεσα ο Λαμπράκης εμπλουτίζει συνεχώς την κατακτημένη λαλιά του... (Διονύσης Κοτταρίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Χάρης Λαμπράκης και το κουαρτέτο του στον Μιχάλη Τσαντίλα, κάνοντας κλικ εδώ

 4. ROTTING CHRIST: ΚατάΤονΔαίμοναΕαυτού [Season Of Mist]

Rotting_ChristΔεν ξεμπερδεύεις λοιπόν εύκολα με τον καινούργιο δίσκο των Rotting Christ. Κι όχι επειδή χρειάζεται πολλά ακούσματα για να σε πιάσει, όπως λέμε –κλασικό επιχείρημα όταν κλαίμε τα λεφτά μας για άλμπουμ τα οποία περιμέναμε με αδημονία... Δεν ξεμπερδεύεις εύκολα διότι διαθέτει κι άλλα επίπεδα εκτός από τα πρωτογενή. Το black το αλέθει, βάζει κι έναν βόστρυχο από epic, κλίνει ιδιότυπα (και χωρίς να προδίδει τις ωμές αρχές του) προς το prog, κρατεί τα καλά στοιχεία της folk όπως αναζωπυρώθηκε σε πρόσφατα χρόνια μέσα από το metal και εν τέλει φτιάχνει το καλύτερο δυνατό προφίλ για μια μπάντα με τόσους δίσκους πίσω της. Δημιουργικοί, πατώντας στις κατακτήσεις του Aealo (αλλά και της Θεογονίας) οι Rotting Christ προχωρούν, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές. Εύγε! (Στυλιανός Τζιρίτας)

3. ΚΟΡΕ. ΥΔΡΟ.: Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό [Ανούσια Ένταση/InnerEar]

Kore_YdroΘα έχετε βέβαια ακούσει την καραμέλα της εποχής μας, ότι η κρίση «θα βγάλει ξανά σπουδαία καλλιτεχνικά έργα» μπλα μπλα μπλα (λες και θα πατούσαμε ένα κουμπί και θα βάζαμε  μυαλό ως κοινωνία). Οι Απλές Ασκήσεις Στον Υπαρξισμό είναι το πρώτο μουσικό έργο που αναφέρεται άμεσα ή έμμεσα στο πώς άλλαξε η ζωή μας και έχει κάτι να πει. Ακριβώς γιατί προέρχεται από ανθρώπους οι οποίοι είχαν κάτι να πουν και χωρίς να περιμένουν μια κρίση να τους τσουρουφλίσει τον πισινό. Το CD κόβεται λοιπόν στο μοντέλο του κέρματος της μίας δραχμής (το θυμάστε, με το καραβάκι)· στο βιβλιαράκι ο Καποδίστριας μας κλείνει με νόημα το μάτι· στο "Ποτέ Δεν Ήμουν Μόνος Τελικά" η λέξη «συνιστώσες» δεν εκτείνονται έτσι τυχαία από το υπερπέραν ως τα σκατά. Αφήστε δε τα "Βράδια Της Κρίσης". Με την αναφορά στον καπηλευτικό πασοκισμό των μπαξέδων και τον βαθιά, βαθύτατα πολιτικό στίχο «μαζί τα φάγαμε απ' τον κώλο, μωρό μου». Είναι αλλιώς να σου λέει ένας Κερκυραίος ότι δεν θα κλάψει τις αξίες της Δύσης, έχε το υπ' όψιν. Δεν έγραψε το ίδιο η νεοελληνική ιστορία για τα Επτάνησα, όπως έγραψε για τη Ρούμελη, τον Μωριά ή τον θεσσαλικό κάμπο... (Χάρης Συμβουλίδης)

*διαβάστε τι είπε φέτος ο Παντελής Δημητριάδης των Κόρε.Ύδρο. στον Διονύση Κοτταρίδη, κάνοντας κλικ εδώ

2. MOHAMMAD: Som Sakrifis [PAN]

MohammadΔικαιούμαστε άραγε, περιπλανώμενοι στην εντροπία του πειραματισμού τους, να χαράξουμε ανάλογα, μιλώντας λ.χ. για το κατευόδιο μιας κοινότητας κόντρα στο μεταφορικό ξόδι για τον Άνθρωπο του Διαμερίσματος; Για τον κλαπατσίμπαλο αποχαιρετισμό «ενός από μας» έναντι στο επιφανειακά βουβό, υπόγειο αντίο προς κάποιον μυστηριώδη συνάνθρωπο σε μια από τις αναρίθμητες Δυτικές πολυκατοικίες; Έχουν τέτοιες σκέψεις αντίστοιχη βαρύτητα με εκείνες της δισκογραφικής του εγχώριου τρίο, η οποία διείδε στο Som Sakrifis έναν μουσικό συγγενή της κινηματογραφικής λογικής του Béla Tarr, όπως λ.χ. αποτυπώθηκε στις Αρμονίες του Βερκμάιστερ (2000); Ή με αυτές άλλων, για υφολογική συγγένεια με τις βαθιά μεταφυσικές ηλεκτρακουστικές συνθέσεις του Iancu Dumitrescu; Οι Coti K., ILIOS & Νίκος Βελιώτης δεν φτιάχνουν δίσκους προσφερόμενους για εύκολες απαντήσεις έτσι όπως απλώνουν (αντίστοιχα) κοντραμπάσο, γεννήτριες και τσέλο προς μια απειρία ηχητικών κατευθύνσεων. Αντιθέτως μάλιστα, δείχνουν να τροφοδοτούνται από (και να τροφοδοτούν με τη σειρά τους) αέναα ερωτήματα, η απάντηση στα οποία εναπόκειται στον δέκτη και όχι στον πομπό –πρόκειται άλλωστε για παγιωμένη αισθητική θέση του πειραματικού χώρου... (Χάρης Συμβουλίδης)

1. MAYROOSEVELT & ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: Μουσική Σε Ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου [Ιανός]

May_RooseveltΚαι επειδή ακριβώς ο λόγος του Χριστιανόπουλου είναι τόσο ιδιαίτερος, η Roosevelt προέβη σε μια πολύ έξυπνη κίνηση: επένδυσε, δεν μελοποίησε· κάρφωσε πρόκες ήχου, αλλά –επίτηδες– δεν σταθεροποίησε τη φόρμα. Και σ' έναν δίσκο όπου γίνεται εύκολα φανερή η προσοχή ακόμα και στις λεπτομέρειες της έκδοσης ή του πακεταρίσματος, αρνήθηκε εξ αρχής να προσδώσει σώνει και καλά όσα στοιχεία την έχουν χαρακτηρίσει από το Panda (A Story About Love And Fear) και στο εξής. Αντιθέτως, προσπάθησε να μείνει σε μια εσωτερική θέση σε σχέση με το έργο του Χριστιανόπουλου και να μη δώσει μεγαλύτερη χροιά από την ίδια τη βαρύτητα των λέξεων.

Έτσι, το πιάνο της May Roosevelt και η χαρακτηριστική της θερεμίνη παρελαύνουν εδώ ως ηχητικά τοπία πίσω από τους λόγους του ποιητή (σημειώστε ότι οι απαγγελίες γίνονται από τον ίδιο, στοιχείο εξαιρετικά σημαντικό για την αποτίμηση του δίσκου), περισσότερο λειτουργώντας ως field recordings κάποιας αστικής λεωφόρου, στην ευθεία της οποίας ξεπηδούν μέσα από ραδιόφωνα αυτοκινήτων, παράθυρα ωδείων και ηχεία μεσοαστικών σαλονιών. Συνεισφέροντας όχι την ανάπτυξη κάποιας μελωδίας ή τη συγκρότηση ενός τραγουδιού, μα ως ήχοι που μπλέκονται στ' αυτιά μας με τους άνευ νότας κυματισμούς των ήχων της καθημερινότητας. Ιδιαίτερα τα "Όταν Σε Περιμένω" και "Όλο Και Πιο Πολύ" στέκουν ως μικρά ρουμπίνια στο πολύθαμπο αυτό κόσμημα που ποίησε η May Roosevelt... (Στυλιανός Τζιρίτας)

*διαβάστε τι είπε φέτος η May Roosevelt στον Μιχάλη Τσαντίλα, κάνοντας κλικ εδώ

 

 

Top story

Η ανακοίνωση της έλευσης της Ισπανίδας superstar στο Release Athens x SNF Nostos γέννησε απορίες («ποια είναι η Rosalía;»), εντάσεις («εμείς μέταλ θέλουμε»), έως και χλευαστικά μηνύματα («τι είναι τούτο;»). Συμμετέχουμε στη συζήτηση.

Τα διεθνή μέσα κάνουν λόγο για τα γραπτά ενός «γεροξεκούτη μισογύνη », ενώ ακόμα δεν έχει κοπάσει ο σάλος γύρω  από την πώληση αντιτύπων με αυτόγραφα-ρέπλικες. Μήπως όμως τελικά είμαστε τελείως εκτός θέματος; Του Άγγελου Κυρούση.

Δύο συντάκτριες του Avopolis με «νεοκυμματικές ανησυχίες» βρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στο συναυλιακό στέκι της Λιοσίων και μοιράζονται τις (θετικότατες) εντυπώσεις τους.

Ενώ φορτίζουν τις φωτεινές στολές τους για την επερχόμενη εμφάνισή τους στο Morphic Nights αυτή την Παρασκευή, οι Lip Forensics αναπολούν την εποχή που η προώθηση της μουσικής δεν είχε να κάνει με αλγόριθμους και "content creators".

Μια μικρή αναδρομή στις κορυφαίες στιγμές της μεγάλης κυρίας της λογοτεχνίας του φανταστικού, με αφορμή της έκδοση της τελευταίας της συλλογής διηγημάτων. Του Θανάση Μήνα.

 ...ή πως τα rap nerds της δεκαετίας του ’90 έφτιαξαν ακριβοθώρητες και eclectic δισκοθήκες.

 Ο Βαγγέλης Κυριακάκης βρέθηκε στην ιστορική εμφάνιση των Στέρεο Νόβα στην Ελευσίνα και γέμισε χαρά, ενέργεια και συγκίνηση.

 Η Άννα Γεωργάτου συνομιλεί με το μουσικό δίδυμο μια μέρα με ακραία κακοκαιρία αλλά τεράστια χαμόγελα.

Ολοένα και περισσότερα μαγαζιά στην Αθήνα διαθέτουν DJ booth που προβλέπει επιλογή μουσικής από βινύλιο. Ο Ζώης Χαλκιόπουλος, έμπειρος digger και επαγγελματίας δισκοθέτης, σχολιάζει το νέο trend και προτείνει έξι αθηναϊκά στέκια με πικάπ. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ασχολείται με την βαρύτητα της απόσυρσης Ozzy, αλλά  και το φαινόμενο  Måneskin.

Από Stephen King μέχρι James Ellroy κι από θρίλερ της μεγάλης οθόνης μέχρι δημοσιογραφική κατασκοπεία αυτά είναι 12 αστυνομικά και βιβλία μυστηρίου τελευταίας εσοδείας για να περάσετε τα καθιερωμένα χιόνια πριν την άνοιξη. 

Δύο συντάκτες του Avopolis βρέθηκαν το τελευταίο Σάββατο του Γενάρη στο Ρομάντσο για να δουν live δύο εγχώρια σχήματα δουλεμένα, ανερχόμενα και πολλά υποσχόμενα. Αυτές είναι οι εντυπώσεις τους (κι ένα παράπονο) από το βράδυ εκείνο.

O Βασίλης Σπανός ψάχνει τη χρυσή τομή μεταξύ εμπορικής και καλλιτεχνικής φύσης των βραβείων Oscar, καθώς για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, τα θηρία box-office δείχνουν να επανέρχονται στον θεσμό.

Πριν 30 χρόνια, η μουσική τους ήρθε σαν παλίρροια από βιωματικούς στίχους να μεταμορφώσει ριζικά το έρημο τότε τοπίο της εγχώριας ηλεκτρονικής σκηνής.  Aυτή είναι η ιστορία των Στέρεο Νόβα, όπως την αφηγήθηκε ο Ανδρέας Κύρκος στο ειδικό τεύχος του SONIK για την ελληνική ηλεκτρονική μουσική.

Οι πιο επίκαιρες, πολυσυζητημένες, αναπάντεχες, αδιανόητες και ζουμερές ειδήσεις από τον χώρο της showbiz. Κάθε Παρασκευή στο Avopolis.

Top