Curtis Harding + The Big Nose Attack

Στην πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα έβγαλε sold-out την ταράτσα του Gazarte, με τη νοσταλγική χροιά της φωνής του και τη χειμαρρώδη του ενέργεια να κουμπώνουν όμορφα με soul συνθέσεις παλαιάς σχολής...

Οι Korn δίνουν συναυλία μέσα στην έρημο

Δείτε το καινούριο τους βιντεοκλίπ για το "You'll Never Find Me"

Η Ληστεία της Στοκχόλμης (Stockholm)

Αν η ληστεία του Μπρούκλιν ενέπνευσε τη Σκυλίσια Μέρα, η ληστεία στη Στοκχόλμη ενέπνευσε την καλή αυτή ταινία του Ρόμπερτ Μπουντρό, με τον πρωταγωνιστή Ίθαν Χοκ να γοητεύει και να προκαλεί ....σύνδρομα

Δείτε το πρώτο επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας του Roger Waters

Βασίζεται στην περίφημη περιοδεία Us + Them, με την οποία γύρισε για 18 μήνες όλον τον πλανήτη

  


search

HOT

5 ECM ορόσημα από το παρελθόν, για πρώτη φορά σε βινύλιο

Τι παράδοξο, να βρίσκεις ξανά μπροστά σου, σε δίσκους, εκείνα τα έργα που στην εποχή τους είχαν βγει «μόνο σε CD». Όμως αυτή η επαν-επίσκεψη στον…

The getaway

Την περίσσεια δύναμη τη θέλει και πρέπει να τη βρει αυτός που είναι πρόθυμος να σκάψει σε εκτός των ελληνικών συνόρων αγορές. Γι' αυτό και η…

Skid Row

Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν, πραγματικά έχασαν...

Omara Portuondo

Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι έχει ακόμα μπόλικη φλόγα μέσα της, αποχαιρετώντας…

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα τρυφερό στυλ, το οποίο επηρέασε κάθε αντρική και…

Avopolis Music Network: Μουσικά νέα, συναυλίες, κριτικές, συνεντεύξεις

Ψηφίστηκαν 243 συνολικά άλμπουμ, καλύπτοντας όλο το ηχητικό φάσμα που μπορεί κανείς να φανταστεί... Τα «γραφεία στοιχημάτων» του σιναφιού θέλανε ως φαβορί τους Raining Pleasure, αλλά έπεσαν έξω: το Avopolis ψήφισε τελικά ελληνόφωνα, δίνοντας την πρωτιά στον Θανάση Παπακωνσταντίνου και τον τίτλο του «καλλιτέχνη της δεκαετίας» στον Κ.ΒΗΤΑ, ο οποίος είδε 4 συνολικά δίσκους του να μπαίνουν στην τελική πενηντάδα –από όπου δεν έλειψαν ούτε οι εκπλήξεις, ούτε κάποιες ισοβαθμίες. Ιδού λοιπόν τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ της δεκαετίας που φεύγει, μαζί με όσα έφτασαν στην πηγή, αλλά δεν ήπιαν νερό... 

 
 
50 Γιώργος Χριστιανάκης: Ο Θυρωρός (Virgin, 2001)
 
Ανήσυχος μα αθόρυβος συνθέτης, ο Θεσσαλονικιός Γιώργος Χριστιανάκης απόκτησε κάποιο όνομα χάρη στις συνεργασίες του με τους Τρύπες και τον Γιάννη Αγγελάκα, φτάνοντας με τον δεύτερο τούτο δίσκο του σε ένα συγκροτημένο σύνολο, που άντεξε στα χρόνια τα οποία μεσολάβησαν. Χωρίς μάλιστα την παραμικρή προβολή. 
 
Diafana_Krina_-_Oti_Apomeine_Ap_Tin_Eytyhia Kraounakis
 
49 Διάφανα Κρίνα: Ό,τι Απόμεινε Απ’ Την Ευτυχία (This Is My Voice, 2003) + Σταμάτης Κραουνάκης: Πεθαίνοντας Στην Αθήνα soundtrack (Λυχνία, 2006)
 
Ισοβαθμία στους ψήφους, μεταξύ του δίσκου με τον οποίον τα Διάφανα Κρίνα εκπλέπτυναν με μεγαλύτερη αίσθηση ισορροπίας τις κατακτήσεις του Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές και της καλύτερης δουλειάς που υπέγραψε στα τελευταία 10 χρόνια ο τελευταίος από τους εγχώριους «μεγάλους» συνθέτες, με αφορμή μια ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Σημαντικό, επίσης, ότι το soundtrack του Σταμάτη Κραουνάκη επέζησε της φήμης της τελευταίας. 
 
Tzitzimikas
 
48 Χρήστος Τζιτζιμίκας: Πατήματα (Ίαμβος, 2002)
 
Αν και δεν τον πήραν χαμπάρι παρά λίγοι τον δίσκο αυτόν, υπήρξε από τους καλύτερους και πιο καλοφτιαγμένους δίσκους δημοτικής μουσικής που κατατέθηκαν τα τελευταία χρόνια με βάση την Ήπειρο. Η ελληνική παράδοση στα καλύτερά της. 
 
Karaindrou
 
47 Ελένη Καραΐνδρου: Το Λιβάδι Που Δακρύζει soundtrack (ECM, 2004)
 
Ο α-λα-ECM μινιμαλισμός της Καραΐνδρου γνώρισε με το παρόν soundtrack (για μια ταινία, και πάλι, του Θόδωρου Αγγελόπουλου) μία ακόμα σημαίνουσα στιγμή. Σύγχρονη κλασική προσέγγιση, με καταβολές στον Jan Garbarek και πάντοτε με κινηματογραφική αύρα. 
 
Arvanitaki FFC
 
46 Ελευθερία Αρβανιτάκη: Γρήγορα Η Ώρα Πέρασε (Universal, 2006) + FF.C: Οχυρωμένη Αντίληψη (Polydor, 2000)
 
Ισοβαθμία για μία από τις μεγαλύτερες σταρ της δεκαετίας του 1990 και του μοναδικού χιπ χοπ δίσκου που κατάφερε να μπει στην 50άδα μας. Η μόνη στιγμή στα '00s για την Αρβανιτάκη κατά την οποία ανανέωσε την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό της ήταν ένας δύσκολος δίσκος, με απρόσμενα καλές μελοποιήσεις ποιημάτων από τον βαλτωμένο τα τελευταία χρόνια Νίκο Ξυδάκη. Κύκνειο (καλλιτεχνικά) άσμα για μια σημαντική χιπ χοπ μπάντα, η Οχυρωμένη Αντίληψη κόμισε στα '00s κάτι από τις αληθινά ανθηρές μέρες της εγχώριας αυτής σκηνής, λίγο προτού μια νέα γενιά underground MCs ανανεώσει την πίστη μας σ' εκείνη. 
 
Closer
 
45 Closer: Closer (Chrysalis, 2007)
 
Υπήρξαν μία από τις σπουδαιότερες αγγλόφωνες μπάντες της Ελλάδας οι Closer, αλλά δραστηριοποιήθηκαν σε μέρες όταν ο αγγλόφωνος στίχος τελούσε υπό δίωξη. Χρόνια μετά επανήλθαν με έναν δίσκο ο οποίος δεν ξεπερνούσε μεν τα κεκτημένα τους, μα τα επανατοποθετούσε με αρκετή πειθώ, σε ένα πολύ πιο δεκτικό παρόν. 
 
Remoundos__Kalofonarades
 
44 Γεώργιος Ι. Ρεμούνδος & Καλοφωναράδες: Η Ακολουθία Του Νυμφίου - Όρθρος Μεγάλης Τετάρτης / Το Τροπάριο Της Κασσιανής (Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής Δόμνα Σαμίου, 2002)
 
Ο κορυφαίος δίσκος εκκλησιαστικού ρεπερτορίου που κυκλοφόρησε στην τρέχουσα δεκαετία και ένας από τους καλύτερους στο είδος του, γενικά. Περίφημο και αρκετά αγαπητό στον κόσμο, το “Τροπάριο Της Κασσιανής” συναντά εδώ μια ικανότατη και συγκινητική στην απόδοσή της χορωδία. 
 
Papakonstantinou-H_Broxi_Apo_Kato
 
43 Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Η Βροχή Από Κάτω (Lyra, 2006)
 
Μια άλλη πλευρά του Θανάση Παπακωνσταντίνου ξετυλίχθηκε σε αυτόν τον «περίεργο» δίσκο, ο οποίος μάλλον αμηχανία προξένησε σε όσους ήρθαν κοντά του από πιο έντεχνα μονοπάτια. Στην ψηφοφορία μας πάντως επιβραβεύτηκε ως πρόταση, την οποία θα είχε ενδιαφέρον αν ξαναεπισκεπτόταν ο συνθέτης και μελλοντικά. 
 
Paspala
 
42 Έλλη Πασπαλά: Σε Ποιο Θεό Να Πιστέψω (Wea, 2002)
 
Από τις σημαντικές στιγμές της έντεχνης αισθητικής κατά τα τελευταία 10 χρόνια. Ένας δίσκος που συμπύκνωσε τη συνθετική ματιά του Στάμου Σέμση, βρίσκοντας ως ιδανικό εκφραστή τη φωνή της Πασπαλά, η οποία συνεχίζει την καλή πορεία της στο πεντάγραμμο με εκλεκτικές συνεργασίες. 
 
Sumerean_Daemons
 
41 Septic Flesh: Sumerian Daemons (Hammerheart, 2003) 
 
Το σχήμα διαλύθηκε προσωρινά μετά το παρόν άλμπουμ, ωστόσο αυτό κάθε άλλο παρά δημιουργικά αδιέξοδα φανέρωνε. Αντιθέτως, η 1990s death metal οπτική των Septic Flesh ακουγόταν εδώ στην ίσως πιο ώριμή της φάση, ενώ οι στίχοι κόμιζαν μια «σκοτεινή» αισθητική αξεδιάλυτα μπλεγμένη με τον μυστικισμό.
 
Yosebu
 
40 Yosebu: I’ll Be Waiting Till Dawn (Klik, 2007)
 
Υψηλής αισθητικής και με μια κινηματογραφική σχεδόν γλαφυρότητα, τα ηλεκτρονικά τοπία του Yosebu χαιρετίστηκαν ως μια σημαίνουσα στιγμή της εγχώριας electronica. 
 
Alexopoulos
 
39 Χρήστος Αλεξόπουλος: Παραπούνες Και Τριαφύνταλλα (Puzzlemusik, 2006)
 
Ντεμπούτο για την Puzzlemusik στα μουσικά πράγματα, με μια δουλειά η οποία επανέφερε τον Χρήστο Αλεξόπουλο στο προσκήνιο ως δημιουργό με πρόταση, διαφορετικό σκεπτικό και διάθεση εξερεύνησης καινούργιων διαδρομών. Το πιστοποίησε άλλωστε και με τις έκτοτε κυκλοφορίες του label.
 
Rotting_Christ Famellos
 
38 Rotting Christ: Theogonia (Season Of Mist, 2007) + Μανώλης Φάμελλος: Η Ευτυχία Είναι Αυτό (Wea, 2000)
 
Οι πρώτοι, είναι οι μόνοι Έλληνες οι οποίοι έχουν κάνει μια πραγματικά θεαματική καριέρα στο εξωτερικό κατά τα τελευταία χρόνια. Το συντακτικό μας team δεν τους ξέχασε λοιπόν στην ψηφοφορία, διαλέγοντας το πιο συγκροτημένο τους μάλλον άλμπουμ κατά τα '00s. Δίπλα του, ο σόλο δίσκος του Φάμελλου πάνω στον οποίο χτίστηκε η φήμη του ως αξιόλογου τραγουδοποιού, μετά την αποδόμηση των Ποδηλατών –όπου λάμπουν όλα τα θετικά σημεία της γραφής του.
 
Earthbound
 
37 Earthbound: Βrotherhood Of The Dog (Σείριος, 2004)
 
Ίσως η πιο συγκροτημένη δισκογραφική στιγμή των Earthbound, οι οποίοι κόμισαν κάτι από το αγγλόφωνο πνεύμα των Last Drive στα '00s, προτού τη θριαμβευτική επανένωση των τελευταίων. 
 
Konstantinos_B-2_soundtrack Ioannidis_-_Oi_Peripeteies_Enos_Proskyniti
 
36 Κ.ΒΗΤΑ: 2 - Μουσική Από Την Παράσταση Του Δημήτρη Παπαϊωάννου (Legend, 2006) + Αλκίνοος Ιωαννίδης: Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητή (Mercury/Universal, 2003)
 
Ισοβαθμία για δύο διαφορετικούς, μα εξαιρετικά επιτυχημένους εμπορικά δίσκους. Το soundtrack του 2 πέτυχε αφενός γιατί πέτυχε και η παράσταση του Παπαϊωάννου, της οποίας όμως αποτέλεσε οργανικό συστατικό, ξαναφέρνοντας παράλληλα στο προσκήνιο τον Κ.ΒΗΤΑ των Στέρεο Νόβα ως έναν δυναμικό, σύγχρονο συνθέτη. Ο δίσκος του Αλκίνοου Ιωαννίδη, από την άλλη, υπήρξε το σημείο επαφής των ερωτικών (κατά βάση) πτυχών της τραγουδοποιίας του με το ευρύ κοινό, όπως η τελευταία εξελίχθηκε μετά τη σημαντικότερη στιγμή του στην προηγούμενη δεκαετία, το άλμπουμ Ο Δρόμος, Ο Χρόνος Και Ο Πόνος.
 
Coti_K
 
35 Coti K: Metamemoria (Vibrant, 2001)
 
Από τους πλέον συγκροτημένους και με πρόταση ηλεκτρονικούς δίσκους που προήλθαν από Έλληνες δημιουργούς, το Metamemoria κορύφωσε τη σημαντική και πολύπλευρη καριέρα του Coti K –εκτός, εννοείται, των παραγωγών του.
 
Malamas
 
34 Σωκράτης Μάλαμας: Ένα (Lyra, 2002)
 
Περιέργως δεν ψηφίστηκε από τους συντάκτες μας ο δίσκος του Μάλαμα όπου περιεχόταν ένα από τα αδιαφιλονίκητα τραγούδια της δεκαετίας (η “Πριγκηπέσα”), αλλά το πιο «γυμνό» Ένα, στο οποίο ο τραγουδοποιός έμοιαζε να αναψηλαφεί με νέα ματιά τον τρόπο που ξεκίνησαν όλα. 
 
Spyweirdos
 
33 Spyweirdos, Γιάννης Μουρτζόπουλος & Φλώρος Φλωρίδης – Epistrophy At Utopia (Ad Noiseam, 2008)
 
Μουρτζόπουλος και Φλωρίδης είχαν καταθέσει και παλιότερα δουλειά πάνω στον Charles Mingus, εδώ όμως, με την καθοριστική συμβολή των ηλεκτρονικών του Spyweirdos, πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα αναζήτηση των ορίων μεταξύ jazz και electronica. 
 
Platonos
 
32 Λένα Πλάτωνος: Ημερολόγια (Οδός Πανός, 2008)
 
Για πολύ λίγο εκτός τριαντάδας η επιστροφή της Λένας Πλάτωνος, η οποία, παρά το ότι εμφανώς πόνταρε σε έναν παλιομοδίτικο ηλεκτρονικό ήχο, κέρδισε τελικά τη γενική προσοχή. 
 
Konstantinos_B_-_Argos
 
31 Κ.BHTA: Άργος (Lyra, 2007)
 
Παρά το μέγεθός του, θεωρήθηκε ως η πιο συμπαγής κατάθεση του Κ.BHTA τα τελευταία χρόνια, πιστοποιώντας τον νέο δημιουργικό πυρετό στον οποίον βρέθηκε μετά το soundtrack για το 2.
 
Delivorias_-_Exo
 
30 Φοίβος Δεληβοριάς: Έξω (Sony-BMG, 2007)
 
Ο Φοίβος Δεληβοριάς είχε αποδείξει ήδη από τα 1990s ότι επρόκειτο για τον πιο ταλαντούχο στιχουργό της νεότερης γενιάς τραγουδοποιών. Με το Έξω, όμως, πιστοποίησε ότι μπορούσε να εξελίξει ακόμα περισσότερο τα εκφραστικά του μέσα. 
 
Konstantinos_B-Transformations
 
29 Κ.ΒΗΤΑ: Transformations (Σείριος, 2003) 
 
Τολμηρές και ευφάνταστες αναγνώσεις στον Μάνο Χατζιδάκι. Δίσκος που κατηγορήθηκε από αρκετούς όταν βγήκε, μα σε βάθος χρόνου τους διέψευσε. 
 
Papakonstantinou-Agrypnia
 
28 Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Αγρύπνια (Lyra, 2002)
 
Ο δίσκος που συνέχισε και ως έναν βαθμό εξέλιξε όσα συνόψισε και πρότεινε για το ελληνικό τραγούδι ο Βραχνός Προφήτης. Το ομώνυμο τραγούδι αποτελεί ένα από τα πλέον διάσημα άσματα της δεκαετίας, παρότι ο χαρακτήρας του κάθε άλλο παρά μαζικός είναι.
 
Papiou
 
27 Δήμητρα Παπίου: Νέα Γυναίκα Μόνη Τραγουδά (Σείριος, 2002)
 
Η άποψη της λαϊκότητας του Σταμάτη Κραουνάκη συνάντησε τη θαυμάσια φωνή της Παπίου, τραγουδίστριας που «ψήθηκε» στα σκυλάδικα αλλά τα άφησε πίσω της με χαρακτηριστική άνεση. Από τους σημαντικότερους λαϊκούς δίσκους της δεκαετίας. 
 
Galani__Konstantinos_B
 
26 Δήμητρα Γαλάνη & Κ.ΒΗΤΑ: Μετά- (Mercury/Universal, 2001)
 
Την ίδια χρονιά με τη συνεργασία Τάνιας Τσανακλίδου & Μιχάλη Δέλτα, ο έτερος των (πρώην) Στέρεο Νόβα προσέγγιζε μία από τις σπουδαιότερες γυναικείες φωνές του ελληνικού πενταγράμμου. Αποτέλεσμα ένας δίσκος επίσης στο μεταίχμιο έντεχνου και electronica, ο οποίος δεν πέρασε απαρατήρητος. 
 
MKO
 
25 MK-O: Ovation (Hitch Hyke, 2006)
 
Μαρίνα Καναβάκη & Oannes (Σωκράτης Παπαχατζής) τολμούν να φέρουν μια πρόταση άκρως σημερινή, με ρίζες σε μια ποικιλία ακουσμάτων μα και με τόλμη, καθώς τα πατήματα των ΜΚ-Ο παραμένουν ανεξερεύνητα μουσικά πεδία για ό,τι ορίζουμε ως «ευρύ κοινό». Από τους δίσκους που θα διέπρεπαν στο εξωτερικό αν τους είχαν ανακαλύψει οι ξένοι, αλλά εδώ αγνοούνται ή και κατηγορούνται ακόμα…
 
Margaritis
 
24 Γιώργος Μαργαρίτης & 667: Όλα Θα Τα Διαγράψω (Minos-EMI, 2001)
 
Παρότι λειτούργησε ως άλλοθι των λαϊκοροκάδων, η σύμπραξη των 667 του Θοδωρή Μανίκα με τον Γιώργο Μαργαρίτη απέδειξε ότι είχε σπίθα, χιούμορ μα και άποψη για το τι θα μπορούσε, ίσως, να νοηθεί ως σύγχρονο λαϊκό. Δυστυχώς οι ίδιοι συντελεστές δεν κατάφεραν ανάλογη συνέχεια. 
 
2_By_Bukowski
 
23 2 By Bukowski: What A Long, Strange Journey This Has Been (Poeta Negra, 2001)
 
Αν και προέρχεται από μια εποχή όπου το οτιδήποτε αγγλόφωνο δεν ήταν ακόμα μοδάτο, το post-rock των 2 By Bukowski δεν είχε μόνο τις κεραίες του συντονισμένες με τις εξελίξεις, αλλά αποδείχθηκε και ως κάτι με διαχρονική αξία. Βοηθώντας τους να υπερφαλαγγίσουν στην ψηφοφορία μας άλλες, πολύ πιο διαφημισμένες μπάντες. 
 
Raining_Pleasure-Reflections
 
22 Raining Pleasure: Reflections (Chrysalis/EMI, 2005)
 
Παρότι οι Raining Pleasure έχασαν τότε φίλους με αυτήν την τολμηρή μα καλαίσθητη ματιά τους στην ελληνικότητα του Χατζιδάκι, το Reflections αναδείχθηκε στην ψηφοφορία μας ως ένας δίσκος που, ανεξαρτήτως επιτυχίας, πραγματοποίησε τομή.
 
Aggelakas__Beliotis
 
21 Γιάννης Αγγελάκας & Νίκος Βελιώτης: Οι Ανάσες Των Λύκων (EMI, 2005)
 
Η έτερη όψη των νέων, μετα-Τρύπες, μουσικών φιλοδοξιών του Γιάννη Αγγελάκα, ο οποίος μπήκε βαθιά στον πειραματικό χώρο με συντροφιά το τσέλο του Νίκου Βελιώτη και όπλο τη γνώριμη, στιχουργική του ματιά. Παραμένει σημείο τομής για πολλούς λόγους, άσχετα αν κάποιοι διαφωνούν για το επιτυχές της συνεργασίας.
 
Paylidis_-_Afou_Loipon_Xehastika
 
20 Παύλος Παυλίδης & B-Movies: Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα (Plus, 2004)
 
Με το κεφάλαιο Ξύλινα Σπαθιά να κλείνει οριστικά, ο Παύλος Παυλίδης απέδειξε ότι συνεχίζει να κρύβει μια σημαίνουσα δημιουργική φλόγα. Και την ξετύλιξε περίφημα στον σόλο αυτό δίσκο, πλαισιωμένος από το νέο σχήμα των B-Movies. 
 
Giannatou_-_Pao_Na_Po_Sto_Synnefo
 
19 Σαβίνα Γιαννάτου: Πάω Να Πω Στο Σύννεφο - Σε Τραγούδια Του Μάνου Χατζιδάκι (Lyra, 2002)
 
Ένα ακόμα πρόσωπο της Σαβίνας Γιαννάτου, η οποία φέρνει εδώ τον δικό της ερμηνευτικό τρόπο σε επαφή με την κληρονομιά του Μάνου Χατζιδάκι, ανανεώνοντάς τη και επαναβαπτιζόμενη και η ίδια σε αυτήν. 
 
psarantonis-na-hen-i-thalassa-vouna
 
18 Ψαραντώνης: Να ’Χεν Η Θάλασσα Βουνά (All Together Now/EMI)
 
Αν και ξένισε αρκετούς, κανείς άλλος δίσκος δεν αποπειράθηκε να ανανεώσει το δημοτικό τραγούδι όσο η πιο «διαφορετική» δουλειά που έχει ως σήμερα παρουσιάσει ο Ψαραντώνης. Με τον Γιάννη Αγγελάκα ως παραγωγό, το Να ’Χεν Η Θάλασσα Βουνά κοίταξε κάπου μακρύτερα, ενώ συνάμα παρέμενε βαθιά ριζωμένο στην αντίληψη του Ψαραντώνη περί κρητικής παράδοσης.
 
Delivorias_-_O_Kathreftis
 
17 Φοίβος Δεληβοριάς: Ο Καθρέφτης (Ακτή/Sony-BMG, 2003)
 
Κομβικό σημείο στην επαφή μιας νέας γενιάς με την τραγουδοποιία του Δεληβοριά και «οπλισμένο» με ένα από τα καλύτερα τραγούδια του (το ομώνυμο), όπως κι ένα εξώφυλλο που έκανε τότε τη διαφορά. 
 
Mode_Plagal
 
16 Mode Plagal: III (Lyra, 2001)
 
Μόνο οι Mode Plagal τόλμησαν να αναρωτηθούν τόσο ρηξικέλευθα περί τζαζ και ελληνικότητας, στον πολύπαθο χώρο της «ελληνικής τζαζ». Και το III τους βρήκε σε μια σημαντική καμπή αυτών των αναζητήσεων. Επίσης δίσκος ο οποίος δεν έχει ακόμα βρει την πρέπουσα εκτίμηση.  
 
Mourtzopoulos__Laskaris
 
15 Γιάννης Μουρτζόπουλος & Χρίστος Λάσκαρης: Το Ποτάμι (Low Impedance, 2009)
 
Ο μόνος άλλος φετινός δίσκος, πλην της Νεροποντής, που μπήκε στο Top-50 της δεκαετίας. Επισφραγίζοντας έτσι την εξαιρετικά ιδιοσυγκρασιακή σύγκλιση μεταξύ ενός συνθέτη με τζαζ και κλασικές αφετηρίες κι ενός συναρπαστικού ποιητή, τον οποίον ανακαλύψαμε, δυστυχώς, μετά θάνατον. 
 
Giannatou_-_Mousiki_Domation
 
14 Σαβίνα Γιαννάτου: Μουσική Δωματίων (Lyra, 2007)
 
Η Σαβίνα Γιαννάτου διαθέτει πολλά πρόσωπα ως ερμηνεύτρια, πιο κοντά από όλα όμως στην καρδιά της βρίσκεται το πειραματικό, το οποίο κι εξέθεσε θαυμάσια εδώ. Δίσκος που μάλλον δεν βρήκε ούτε την υποστήριξη, ούτε την απήχηση η οποία του έπρεπε, ίσως όμως αποδειχθεί κομβικός.
 
Ioannidis-Neroponti
 
13 Αλκίνοος Ιωαννίδης: Νεροποντή (Universal, 2009)
 
Παρά το ότι μετράει μερικούς μονάχα μήνες κυκλοφορίας, γενική υπήρξε η επικρότηση του επιτεύγματος του Αλκίνοου Ιωαννίδη στη Νεροποντή. Η αξιοποίηση της τριβής του με την κλασική μουσική έφερε φρέσκιες για τις έντεχνες λογικές ενορχηστρώσεις, ενώ συνάμα η τραγουδοποιία του ξαναβρήκε την αιχμή της. Ο μοναδικός ίσως έντεχνος δίσκος με πρόταση για το μέλλον, πλην των δουλειών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. 
 
Monika
 
12 Μόνικα: Avatar (Archangel Music, 2008)
 
Όχι, δεν ήταν η Ελληνίδα PJ Harvey. Πέρα όμως από τις σειρήνες του μάρκετινγκ και του τεχνητού hype, επρόκειτο για μια κοπέλα με γνήσιο συνθετικό ταλέντο, η οποία ξανάκανε το ευρύ κοινό να ακούσει με προσοχή τον χώρο των αγγλόφωνων δημιουργών, μετά το μπαμ των Raining Pleasure.
 
Bofiliou
 
11 Νατάσσα Μποφίλιου: Μέχρι Το Τέλος (Μικρή Άρκτος, 2008)
 
Ο δίσκος που έστρεψε πολλά βλέμματα πάνω στην πιο άξια ίσως γυναικεία φωνή της γενιάς της. Ο χρόνος θα δείξει αν υπάρξει η ανάλογη συνέχεια και αν όντως η Μποφίλιου με τους συνεργάτες της (Καραμουρατίδη & Ευαγγελάτο) αναδειχθούν σε ό,τι σημαντικό υπόσχονται εδώ. 
 
Socos__The_Live_Project_Band
 
10 Socos & The Live Project Band: Kafka (Puzzlemusiκ, 2007)
 
Μία από τις πιο φιλόδοξες, ακατάταχτες στιλιστικά και θαρραλέα ελληνόφωνες δουλειές που ακούστηκαν κατά την τρέχουσα δεκαετία, με αφορμή τον κιθαριστικό ήχο. Αψηφώντας τη συμβατική διάρκεια δίσκων και τη νοοτροπία να κρατάται σε χαμηλό κόστος η έκδοση στην εποχή του downloading, το Kafka έμοιαζε ως μια συνολική πρόταση. Και ήταν.
 
Kypourgos
 
9 Νίκος Κυπουργός: Τα Μυστικά Του Κήπου (Σείριος, 2001)
 
Παιδικά τραγούδια, φαινομενικά, σε χατζιδακικές πορείες και με έντονη την ανάμνηση της Λιλιπούπολης. Φαινομενικά όμως: γιατί εδώ είχαμε βραδυφλεγείς βόμβες τόσο για παιδιά όσο και για ενήλικες, που ξεπέρασαν κατά πολύ το όριο της ταμπέλας «παιδικό τραγούδι». 
 
Diafana_Krina_-_Eyodiazoun_Agriokerasa_Oi_Siopes
 
8 Διάφανα Κρίνα: Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές (This Is My Voice, 2000)
 
Ενώ το ελληνικό ροκ, το οποίο τους ανέδειξε, έπνεε τα λοίσθια και η μόδα γύριζε κατά του ελληνόφωνου στίχου, τα Διάφανα Κρίνα τόλμησαν να προχωρήσουν τον τελευταίο σε νέα βάθη, βρίσκοντας ακόμα πιο τολμηρούς συνδετικούς κρίκους με την ποίηση και με το ροκ εν ρολ πάνθεο. Τους κόστισε πολλούς fans η κυκλοφορία αυτή, η ψηφοφορία μας όμως επιβεβαίωσε ότι καλώς πορεύτηκαν…
 
Tsanaklidou
 
7 Τάνια Τσανακλίδου & Μιχάλης Δέλτα: Το Χρώμα Της Μέρας (Universal, 2001)
 
Συνεργασία που δικαιολογημένα άφησε εποχή, εξερευνώντας επιτυχώς το σημείο τομής μεταξύ μιας από τις πλέον σημαντικές μας ερμηνεύτριες με το μετα-Στέρεο Νόβα ηχητικό όραμα του Μιχάλη Δέλτα. Ούτε ηλεκτρονική μουσική ακριβώς, ούτε έντεχνο τραγούδι, σε αυτό το «μεταξύ» όμως κρύβεται όλη η γοητεία του άλμπουμ. 
 
Rodes
 
6 Ρόδες: Silent Disco (Archangel Music, 2007)
 
Αφήνοντας οριστικά πίσω το Active Member παρελθόν του, ο Νικήτας Κλιντ –ιθύνων νους της μουσικής των Ρόδες– έφτασε με τον δεύτερο αυτόν δίσκο τους σε ένα απολύτως σύγχρονο ηχητικό χαρμάνι μεταξύ ροκ, χιπ χοπ μα και άλλων ειδών. Επενδυμένο με μια ελληνική μεν, κοσμοπολίτικη δε ταυτότητα.
 
Sigmatropic
 
5 Sigmatropic: Sixteen Haiku & Other Stories (Hitch Hyke, 2003)
 
Αρκετά κοντά σε ψήφους με τους Κόρε.Ύδρο., μία από τις λίγες πραγματικά κορυφαίες αγγλόφωνες μπάντες της χώρας, η οποία γνώρισε με τον παρόντα δίσκο επιτυχία και στο εξωτερικό –σε μεγέθη πραγματικά. Ήταν ένα δύσκολο στοίχημα η δημιουργία του, παραμένει όμως ένα αισθητικό ζενίθ, τόσο για τους ίδιους, όσο και για ό,τι νοούμε ως «ελληνικό ροκ». 
 
Kore_Ydro
 
4 Κόρε.Ύδρο.: Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ (Minos-EMI, 2006)
 
Μοναχική περίπτωση από την περιφερειακή Κέρκυρα, οι Κόρε.Ύδρο. υπήρξαν μεν παιδιά της εποχής τους –όσον αφορά στο φλερτ με τον αγγλοσαξονικό indie ήχο– προχώρησαν όμως περισσότερο από κάθε άλλον συνοδοιπόρο τους, καθώς τους απασχόλησε η επιτυχής ένταξη του ελληνικού στίχου στο περιβάλλον αυτό. Η 4η θέση της ψηφοφορίας ήρθε να επισφραγίσει πανηγυρικά το τόλμημά τους. 
 
Raining_Pleasure-Flood
 
3 Raining Pleasure: Flood [Coming Of A] Great Amount Of Water (Chrysalis/EMI, 2001)
 
Στη δεκαετία του 1990 το αγγλόφωνο ροκ εγχώριας κοπής αντιμετωπιζόταν με εχθρότητα. Το ότι στα '00s η κατάσταση μεταβλήθηκε ριζικά υπέρ του οφείλεται κυρίως σε αυτόν τον δίσκο. Ίσως το αρτιότερο επίτευγμα των Raining Pleasure και η αιτία, δυστυχώς, που τελικά τους γύρισαν την πλάτη οι ψευτο-εναλλακτικοί, κατηγορώντας τους ότι έγιναν «mainstream».
 
Aggelakas__Episkeptes
 
2 Γιάννης Αγγελάκας & Οι Επισκέπτες: Από ’Δω Και Πάνω (All Together Now/EMI, 2005)
 
Με διαφορά κατέκτησε τη 2η θέση της ψηφοφορίας η ηχητική υπέρβαση που πραγματοποίησε ο Γιάννης Αγγελάκας μετά τη διάλυση των Τρύπες –οι σπόροι της οποίας φυτεύτηκαν μάλλον στον Βραχνό Προφήτη.
 
Papakonstantinou-Braxnos_Profitis
 
1 Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Βραχνός Προφήτης (Lyra, 2000)
 
Πανηγυρική πρωτιά για τον Βραχνό Προφήτη, έναν δίσκο ο οποίος συνόψισε με εξαίσιο τρόπο τις «υπόγειες» έντεχνες εξελίξεις που είχε πυροδοτήσει ο δημιουργός του κατά τη δεκαετία του 1990. Τον παραδέχτηκαν ακόμα και οι κολλημένοι με τον αγγλόφωνο στίχο. 
 
...and bubbling under...
 
51 Abbie Gale: 2 (Inner Ear, 2007)
52 Παύλος Παυλίδης & B-Movies: Άλλη Μια Μέρα (Archangel Music, 2006)
53 Your Hand In Mine: Every Night Dreams (Inner Ear, 2008) 
54 Κρίστη Στασινοπούλου: Τα Μυστικά Των Βράχων (Hitch Hyke, 2002) + Μαρία Βουμβάκη: Το Τερραίν Του Παραδείσου (Σείριος, 2007) 
55 Ξύλινα Σπαθιά: Ένας Κύκλος Στον Αέρα (Virgin, 2000)
 
Dekaetia_FRONTPAGE
 
Η δεκαετία 2000-2009, όπως καταγράφηκε στην ψηφοφορία του Avopolis Greek
του Αλέξη Βούκαλη
 
Ας συμφωνήσουμε εξ αρχής ότι, παρ' όλο που οι ιεραρχικές αξιολογήσεις και οι λίστες δεν είναι και ο πιο δόκιμος τρόπος να προσεγγίσει κανείς την τέχνη, δεν παύουν να αποτελούν ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για να βγάλει κανείς ορισμένα συμπεράσματα. Με αφορμή λοιπόν το τέλος των ’00s, ας  επιχειρήσουμε με βάση μια λίστα να δώσουμε ένα «σχήμα» σ’ αυτό το διάστημα, ξεχωρίζοντας και φέρνοντας στη μνήμη τα σημαντικότερα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσα στη δεκαετία, καθώς και τους πρωταγωνιστές της.  
 
Βλέποντας τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των συντακτών του Avopolis, το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος είναι ότι τα 50 (53 με τις ισοβαθμίες) πρώτα άλμπουμ προέρχονται σχεδόν απ’ όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής –δίχως προκαταλήψεις και αφορισμούς. Κάποιοι διατείνονται ότι το ελληνικό τραγούδι βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε παρακμή. Μάλλον όμως σε παρακμή βρίσκονται μόνο ορισμένα συγκεκριμένα είδη κι όχι το τραγούδι εν γένει. Δύσκολα δηλαδή βρίσκουμε μέσα στη δεκαετία σπουδαίους λαϊκούς, ροκ ή χιπ χοπ δίσκους. Αντίθετα οι περισσότερες δουλειές που καθόρισαν τα πράγματα φανερώνουν διάθεση πειραματισμού, με συνδυασμούς από διάφορα είδη, γεγονός το οποίο αντικατοπτρίζεται τέλεια στην τελική 50άδα. Αυτή η διάθεση για δημιουργία μουσικής που δεν θα μπαίνει κάτω απ’ την ταμπέλα ενός μόνο είδους αποτελεί καθοριστικό στοιχείο των πρώτων 10 χρόνων του 21ου αιώνα. 
 
Μία ακόμα βασική παράμετρος, που προκύπτει μεν εκτός λίστας αλλά έχει άμεση σχέση, είναι η δημιουργία και διάδοση νέων τεχνολογιών (MySpace, YouTube κ.λπ.). Οι οποίες, με πλατφόρμα το ίντερνετ, δημιούργησαν τις συνθήκες για την εν δυνάμει κατάργηση των μεσαζόντων και την απευθείας σχέση της μουσικής με το κοινό. Αυτή η εξέλιξη, πέρα απ’ τα προφανή οφέλη αλλά και τις προφανείς παγίδες, προσφέρει κι έναν επιπλέον λόγο ύπαρξης σε λίστες αξιολόγησης όπως η παρούσα: πλέον, ακόμα κι απ’ τα πιο άγνωστα ή αντιεμπορικά άλμπουμ υπάρχουν δείγματα γραφής τα οποία μπορεί ο καθένας να ακούσει, διαμορφώνοντας δική του άποψη. Έτσι, αυτού του είδους οι εκτιμήσεις δεν απευθύνονται πια μόνο σε κλειστούς κύκλους καλά μυημένων ακροατών, αλλά στους πάντες. Κι αυτό νομίζω ότι αποτελεί ήδη ένα μεγάλο κέρδος. 
 
MonikadekΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
 
Αν θελήσουμε αρχικά να σταθούμε σε κάποια νέα πρόσωπα που εμφανίστηκαν μες στην τρέχουσα δεκαετία και με μία μόλις ή δύο το πολύ κυκλοφορίες κατάφεραν να κάνουν πραγματικά αισθητή την παρουσία τους θα ξεχωρίσουμε λίγες αλλά σημαντικές περιπτώσεις. Οι Abbie Gale, ένα ποπ/ροκ συγκρότημα με αγγλικό στίχο και όμορφα γυναικεία φωνητικά, με το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο 2 απέδειξαν πως είναι κάτι παραπάνω απ’ το αντίπαλο δέος των Raining Pleasure, ενώ ο Yosebu –κατά κόσμον Βασίλης Γιουβρής– εντυπωσίασε στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής από την πρώτη του κιόλας προσωπική και ιδιαίτερα ατμοσφαιρική δουλειά. Πρωτοεμφανιζόμενοι, σε τελείως διαφορετικό βέβαια ύφος, είναι και η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης, τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης αντίστοιχα του άλμπουμ Μέχρι Το Τέλος. Νέοι δημιουργοί προερχόμενοι απ’ τη Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, έφεραν έναν αέρα ανανέωσης στον χώρο του έντεχνου με άμεσα, ανάλαφρα τραγούδια, που εφάπτονται με ρεαλιστικό τρόπο στη σύγχρονη καθημερινότητα. Ωστόσο το πιο δυναμικό ντεμπούτο της δεκαετίας υπήρξε αναμφίβολα αυτό της 20χρόνης Μόνικα με το Avatar, που κυκλοφόρησε μόλις πριν ενάμιση χρόνο αλλά κατάφερε να κερδίσει σχεδόν τους πάντες με τον αυθορμητισμό και την αμεσότητα των τραγουδιών του. Ο παροξυσμός που ακολούθησε της κυκλοφορίας του δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αξία του, κάνει όμως αρκετά πιο πολύπλοκο το επόμενο βήμα της Μόνικας στη δεκαετία η οποία έρχεται. Αναμένουμε με ενδιαφέρον.
 
ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
 
Ο ερχομός των ’00s βρήκε τα τρία πιο σημαντικά συγκροτήματα της προηγούμενης δεκαετίας είτε διαλυμένα, είτε στα πρόθυρα της διάλυσης. Οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά και οι Στέρεο Νόβα έκλεισαν –γενναία θα λέγαμε– τους κύκλους τους προτού αρχίσουν να επαναλαμβάνονται και να κουράζουν· αφήνοντας χώρο σε κάποια από τα μέλη τους για να διοχετεύσουν ιδιαίτερα πετυχημένα τη δημιουργικότητά τους σε άλλες κατευθύνσεις. Ο Παύλος Παυλίδης, ήδη απ’ το τελευταίο CD που κυκλοφόρησε με τα Σπαθιά το 2000 με τίτλο Ένας Κύκλος Στον Αέρα άφησε να φανεί η διάθεσή του να ακολουθήσει μια πιο εσωτερική και ακουστική μουσικά κατεύθυνση, αλλά μόνο με τον πρώτο του προσωπικό δίσκο η διάθεση αυτή μετατράπηκε σε πραγματικότητα. Το Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα κατακλύζεται απ’ το προσωπικό όραμά του, με τους τόνους υπερβολικά πεσμένους, τη διάθεση χαλαρή, ήχους από φυσικά όργανα να επικρατούν και τους στίχους πιο ποιητικούς από ποτέ. Με το Άλλη Μια Μέρα, 2 χρόνια αργότερα, φαίνεται να επιστρέφει σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια. Το συνολικό αποτέλεσμα δεν οδηγεί σε κάτι τόσο ξεχωριστό, ήδη όμως ο Παυλίδης έχει εδραιώσει τη θέση του σαν ένας απ’ τους πιο χαρισματικούς δημιουργούς της δεκαετίας. 
 
Μετά τη διάλυση των Τρυπών, τα μέλη τους υπήρξαν κάτι παραπάνω από δραστήρια. Ο Γιάννης Αγγελάκας, ύστερα από ένα πέρασμα απ’ τον κινηματογράφο και τη δημιουργία του αντίστοιχου soundtrack, προχώρησε σε μία σπουδαία συνεργασία με τον τσελίστα Νίκο Βελιώτη. Οι Ανάσες Των Λύκων  αποδείχθηκαν δύσκολο, πειραματικό αλλά συνάμα συναρπαστικό άκουσμα, το οποίο άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στη δεκαετία, χάρη στον αναπάντεχα αρμονικό συνδυασμό δύο τόσο διαφορετικών μουσικών κόσμων.  Ακόμα, μπορεί ο Μπάμπης Παπαδόπουλος –κιθαρίστας απ’ τις Τρύπες– να μην είχε κάποια προσωπική του δουλειά στην 50άδα, συμμετείχε όμως καθοριστικά σε δίσκους που ξεχώρισαν (όπως ο Βραχνός Προφήτης) ως ενορχηστρωτής και μουσικός. Τέλος, ο Γιώργος Χριστιανάκης, που λογιζόταν ως κανονικό μέλος του συγκροτήματος τα τελευταία χρόνια πριν διαλυθούν, κατάφερε με τον Θυρωρό να συγκεράσει ευφυώς τις avant-garde μουσικές του ανησυχίες με ορισμένους εξαιρετικούς στίχους και με τις δυναμικές προσωπικότητες ερμηνευτών όπως ο Αγγελάκας, ο Παυλίδης, ο Σωκράτης Μάλαμας και η Μελίνα Κανά. 
Konstantinos_Bdek
 
Από την άλλη, η αίσθηση που προκλήθηκε το 2001 τόσο από το άλμπουμ του Κωνσταντίνου Βήτα με τη Δήμητρα Γαλάνη, όσο και απ’ αυτό του Μιχάλη Δέλτα με την Τάνια Τσανακλίδου, συνεχίζει ακόμα και σήμερα να έχει ισχύ, αφού το Μετά- βρέθηκε στην 26η θέση και Το Χρώμα Της Μέρας αντίστοιχα στην 7η. Οι προβοκατόρικες αυτές συνεργασίες των πάλαι ποτέ μελών των Στέρεο Νόβα, έφεραν –με επιτυχία, όπως αποδείχτηκε– δύο εμβληματικές φωνές του έντεχνου τραγουδιού στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής, με πειραματική διάθεση και χωρίς άλλου είδους νοθείες και συμβιβασμούς. Η παρουσία όμως του Κ.ΒΗΤΑ στην 50άδα δεν τελειώνει εδώ, αφού συναντάμε 3 ακόμα δίσκους του. Στο Transformations οι μουσικές και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι λειτουργούν ως εκκίνηση για να ξεδιπλώσει ο δημιουργός με σεβασμό και συγκρατημένη ανατρεπτικότητα τους ηλεκτρονικούς του ήχους· στο 2 βρίσκονται οι μουσικές τις οποίες έγραψε για την πολυσυζητημένη, ομώνυμη μουσικοχορευτική παράσταση του Δημήτρη Παπαιωάννου· και στην απόλυτα προσωπική του δουλειά με τίτλο Άργος, συναντάμε επιτέλους τον ιδιαίτερο και τόσο συναρπαστικό λόγο του στα καλύτερά του τα τελευταία χρόνια. Με 4 έτσι συνολικά άλμπουμ στα 50 καλύτερα της δεκαετίας (και μ’ ένα πέμπτο –το Angel Baby– να περιέχει ένα απ’ τα καλύτερα τραγούδια αυτής, το “Τυχερό Μου Αστέρι’’ με τη φωνή του Γιάννη Παλαμίδα) ακόμα κι ο βαρύγδουπος τίτλος του «καλλιτέχνη της δεκαετίας» δεν ακούγεται καθόλου κενός περιεχομένου. 
Manos_XatzidakisdekΣΥΝΘΕΤΕΣ
 
Αναφέροντας προηγουμένως το Transformations αποκαλύψαμε εμμέσως έναν ακόμα πρωταγωνιστή της δεκαετίας, έστω και εν τη απουσία του, τον Μάνο Χατζιδάκι. 3 συνολικά δίσκοι με δικό του υλικό βρέθηκαν στην 50άδα κι αυτό πέρα από τη –μάλλον αυτονόητη– διαχρονικότητα του έργου του αποδεικνύει και τη σωστή διαχείριση που αυτό τυγχάνει απ’ τον γιο του Γιώργο Χατζιδάκι-Θεοφανόπουλο, αποδιδόμενο πάντα στα χέρια των καλύτερων. Έτσι, εκτός απ’ τον Κ.ΒΗΤΑ, οι Raining Pleasure ήταν εκείνοι που ανέλαβαν να ηχογραφήσουν εκ νέου τα 10 τραγούδια του Reflections, ενώ η Σαβίνα Γιαννάτου επέλεξε και τραγούδησε 13 γνωστά τραγούδια του κάτω απ’ τον τίτλο Πάω Να Πω Στο Σύννεφο. Η επίδραση βέβαια του Χατζιδάκι στο ελληνικό τραγούδι είναι αφάνταστα μεγαλύτερη απ’ ότι προδίδουν μερικές, εξαιρετικές έστω, επανεκτελέσεις και γι’ αυτό δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο απόηχος του έργου του μπορεί να εντοπιστεί σχεδόν σε όλες τις δουλειές συνθετών του έντεχνου οι οποίες ξεχώρισαν μες στη δεκαετία.
 
Πρώτα απ’ όλα, στο Πεθαίνοντας Στην Αθήνα του Σταμάτη Κραουνάκη, του οποίου η πληθωρική παρουσία δεν μπορεί να αποτυπωθεί μ’ ένα και δύο μόνο άλμπουμ. Γράφτηκε σαν soundtrack της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, αλλά επιστρατεύοντας μερικές απ’ τις καλύτερες νέες φωνές (Μποφίλιου, Αντωνοπούλου, Κουρουπάκης κ.ά.) και με στιγμές μοναδικής έμπνευσης, ο Κραουνάκης παρέδωσε μ’ αυτό ένα αποτέλεσμα που λάμπει τόσο κατά τη διάρκεια της θέασης της ταινίας, όσο και ως αυτόνομο ακρόαμα. Μια κινηματογραφική ταινία ήταν όμως η αφορμή και για το επόμενο άλμπουμ που συναντάμε, από ένα καλλιτεχνικό δίδυμο το οποίο έχει γράψει μεγάλη ιστορία εδώ και 25 σχεδόν χρόνια. Καθόλου παράξενο λοιπόν που η Ελένη Καραΐνδρου έγραψε ακόμα μία φορά υπέροχη μουσική για μια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου στο Λιβάδι Που Δακρύζει.  
 
Ο Νίκος Ξυδάκης, από την άλλη, στον δίσκο του Γρήγορα Η Ώρα Πέρασε μελοποίησε τον ερωτικό λόγο της Σαπφούς –μα και άλλων ποιητών. Επιλέγοντας δε την Ελευθερία Αρβανιτάκη ως ερμηνεύτρια, της χάρισε τον πιο ουσιαστικό και χαμηλών τόνων προσωπικό της δίσκο μες στη δεκαετία κι αυτή βέβαια με τη σειρά της βοήθησε στη μεγαλύτερη απήχησή του. Χαμηλών τόνων και το Σε Ποιον Θεό Να Πιστέψω, που ξεχωρίζει χάρη στο τέλειο δέσιμο των συντελεστών του, της Έλλης Πασπαλά, του συνθέτη Στάμου Σέμση, και των στιχουργών Νίκου Μωραΐτη και Γιώργου Χατζιδάκι-Θεοφανόπουλου. Το γεγονός ότι αυτοί οι 2 δίσκοι βρέθηκαν στην 50άδα δικαιώνει κατά κάποιον τρόπο και την επιλογή των δύο τραγουδιστριών να στηριχθούν στις πλάτες ενός μόνο συνθέτη, σε μια εποχή που οι πιο πολλοί απ’ τους μεγάλους τραγουδιστές (μηδέ της Αρβανιτάκη εξαιρουμένης) επέλεξαν την εύκολη λύση των πολυσυλλεκτικών άλμπουμ, με πολλούς δημιουργούς και τους ίδιους επικεφαλής. Επιλογές που σπανίως δικαιώθηκαν καλλιτεχνικά.
 
Μοναδική εξαίρεση άλμπουμ που βρέθηκε στην 50άδα (και μάλιστα ψηλά), έχοντας έναν τραγουδιστή ως πρωταγωνιστή είναι η Μουσική Δωματίων της Σαβίνας Γιαννάτου, η οποία έτσι κι αλλιώς αποτελεί μια σπάνια περίπτωση ερμηνεύτριας, που ακολουθεί μια ολότελα ξεχωριστή πορεία υπαγορευόμενη καθαρά από καλλιτεχνικά κριτήρια. Συν τοις άλλοις, το Μουσική Δωματίων είναι αποτέλεσμα ενός καθαρά προσωπικού οράματος και περιέχει αρκετά δικά της κομμάτια. Ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού κι αυτή του Γιάννη Μουρτζόπουλου, που στο Ποτάμι χρησιμοποίησε τη μουσική ώστε να συνοδεύσει τις απαγγελίες ποιημάτων του Χρίστου Λάσκαρη. Πιο ψηλά πάντως απ’ όλους τους συνθέτες βρέθηκε –μάλλον αναπάντεχα αλλά σίγουρα όχι αδικαιολόγητα– ο Νίκος Κυπουργός με τα Μυστικά Του Κήπου, έναν παιδικό δίσκο που κρατάει ζωντανό το πνεύμα της Λιλιπούπολης (νάτος και πάλι ο απόηχος του Χατζιδάκι), με συμμετοχές πολλών καλλιτεχνών σε τραγούδια από διάφορες θεατρικές παραστάσεις. Οι οποίες εμπεριέχουν αμέτρητες μαγικές στιγμές για μικρούς αλλά και μεγάλους ακροατές, όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό…
 
ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΙ
 
Η ανάδειξη κάποιων πολύ αξιόλογων τραγουδοποιών στη δεκαετία του 1990 δημιούργησε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες ώστε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που γράφουν τους στίχους, τη μουσική και τραγουδάνε μόνοι τα τραγούδια τους –όχι πάντα με τα καλύτερα αποτελέσματα– να μπαίνουν στη δισκογραφία σχετικά εύκολα. Έτσι βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια κυκλοφόρησαν πάρα πολλές δουλειές τραγουδοποιών καινούργιων ή παλαιότερων, αλλά λίγες είναι όσες στ’ αλήθεια ξεχώρισαν. 
 
Alkinoos_IoannidisdekΕίναι ωστόσο ενδιαφέρον ότι όλα τα άλμπουμ τραγουδοποιών που βρέθηκαν στην 50άδα προέρχονται από καλλιτέχνες οι οποίοι πρωτοβγήκαν τη δεκαετία του 1990 ή λίγο νωρίτερα. Απ’ αυτό βγαίνει το συμπέρασμα ότι είτε δεν υπήρξε κάποια καινούργια συγκλονιστική περίπτωση, είτε ότι υπήρξε, χωρίς όμως να της δώσουμε τη δέουσα σημασία. Χωρίς και πάλι να είμαι απόλυτος, κλίνω προς τη δεύτερη περίπτωση, αναφέροντας χαρακτηριστικά την έξοχη Δανάη Παναγιωτοπούλου.  Επιστρέφοντας ωστόσο στα της λίστας, σε αυτήν συναντάμε τον Μανώλη Φάμελλο που, αν και η καλλιτεχνική του έκρηξη συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πρόλαβε να βγάλει το 2000 έναν ακόμα σπουδαίο δίσκο με τίτλο Η Ευτυχία Είναι Αυτό. Η συνέχεια τον βρήκε κάπως αμήχανο στα, καθόλου αδιάφορα πάντως, επόμενα άλμπουμ του και περισσότερο δραστήριο στις παραγωγές συναδέλφων του. Παραμένει ωστόσο μια αξιολογότατη περίπτωση δημιουργού. Το Παραπούνες Και Τριαφύνταλλα υπήρξε η πρώτη κυκλοφορία του δραστήριου, ανεξάρτητου label Puzzlemusik, αλλά και μία ακόμα κατάθεση της αλλόκοτης και ιδιοσυγκρασιακής τραγουδοποιίας του ιδρυτή της Χρήστου Αλεξόπουλου, η οποία εκτιμήθηκε δεόντως απ’ τους συντάκτες μας.  Οι Περιπέτειες Ενός Προσκυνητή υπήρξε αναμφίβολα ένας καλός και ιδιαίτερα εμπορικός δίσκος, αλλά κυρίως με τη φετινή Νεροποντή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έδειξε να φτάνει σε μία ωρίμανση των εκφραστικών του μέσων ως δημιουργός, παραδίδοντας την πιο τολμηρή κι αξιόλογη δουλειά του. Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός, αν και πιθανότατα θα πρέπει να αποδοθεί σε υπερβάλλοντα ενθουσιασμό, πως η Νεροποντή βρέθηκε στην 13η θέση των σημαντικότερων δίσκων της δεκαετίας έπειτα από λίγους μόλις μήνες κυκλοφορίας.  
 
Αντίθετα, ο Σωκράτης Μάλαμας, μία απ’ τις σημαντικότερες παρουσίες της προηγούμενης δεκαετίας, παρότι από το 2000 και μετά είδε τη μουσική του να φτάνει σε πολύ μεγάλα ακροατήρια, φάνηκε σ’ αυτό το διάστημα να βρίσκεται σε δημιουργική ύφεση. Ως αποτέλεσμα, είχε μόλις έναν απ’ τους 4 δίσκους του στην τελική λίστα, το «γυμνό» ενορχηστρωτικά Ένα. Για τον Φοίβο Δεληβοριά φαίνεται πάλι να ισχύει το «κάθε φέτος και καλύτερα». Έχοντας κατακτημένο πια έναν προσωπικό τρόπο γραφής καταφέρνει κάθε φορά να πηγαίνει παρά πέρα την προβληματική του, βελτιώνοντας ταυτόχρονα και τη μουσική του. Εξού και ο Καθρέφτης του ήταν καλύτερος απ’ τα Χάλια και το Έξω ακόμα καλύτερο κι απ’ τον Καθρέφτη. Οι θέσεις των δύο δίσκων του νομίζω ότι αντικατοπτρίζουν απόλυτα τη σημαντική του συμβολή στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι κατά την τρέχουσα δεκαετία, ενώ η σχετικά μικρή του ηλικία αφήνει σαφώς πολλά περιθώρια για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον. Εντυπωσιακή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κι η πορεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου, αφού κατάφερε, όντας ανοιχτός σε συνεργασίες και πειραματισμούς, να διαμορφώσει ένα πιο ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό πρόσωπο και να δημιουργήσει σημαντικές δουλειές με ολοένα και μεγαλύτερη εμβάθυνση στην ουσία της τέχνης του. Λογικό επόμενο φαντάζει η παρουσία στην 50άδα τριών απ’ τις 5 στούντιο κυκλοφορίες του αυτό το διάστημα.   
Giorgos_Margaritisdek
 
ΛΑΪΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
 
Η απουσία έστω κι ενός αμιγώς λαϊκού δίσκου από την πενηντάδα προκαλεί μεν έκπληξη, επιβεβαιώνει όμως και το αδιέξοδο στο οποίο λίγο-πολύ όλοι συμφωνούν πως έχει περιέλθει το λαϊκό τραγούδι. Δεν είναι ότι δεν κυκλοφόρησαν αξιόλογες λαϊκές δουλειές μες στη δεκαετία, αυτό όμως που έλειψε είναι κάποιο άλμπουμ-σημείο αναφοράς, μια πρόταση η οποία δεν θα αρκούταν στα (από χρόνια) κεκτημένα, αλλά θα έφερνε στο είδος κάτι ουσιαστικά καινούργιο. Μια τέτοια προσπάθεια επιχείρησε να κάνει ο δίσκος του Γιώργου Μαργαρίτη με τους 667, το συγκρότημα του Θοδωρή Μανίκα, Όλα Θα τα Διαγράψω: το πάντρεμα της χαρακτηριστικά λαϊκής φωνής του Μαργαρίτη με τους ηλεκτρικούς αυτοσχεδιασμούς μιας ροκ μπάντας αποτέλεσε τολμηρή και ευφάνταστη ιδέα και συνοδεύτηκε επιπλέον κι από εμπορική επιτυχία. Δύσκολα πάντως μπορεί να πει κανείς –λαμβάνοντας υπ' όψιν και τις επόμενες απόπειρες των 667– ότι εν τέλει οι "Δρόμοι Του Πουθενά" κατάφεραν να οδηγήσουν το λαϊκό τραγούδι κάπου… συγκεκριμένα. Μια εναλλακτική προσέγγιση της λαϊκότητας, όπως την αντιλαμβάνεται ο Σταμάτης Κραουνάκης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι και το Νέα Γυναίκα Μόνη Τραγουδά με τη Δήμητρα Παπίου. Η Παπίου, μια ικανή –αλλά χωρίς σπουδαίο ρεπερτόριο– λαϊκή τραγουδίστρια, στα χέρια του Κραουνάκη αποδεικνύει ότι σημασία για έναν τραγουδιστή δεν έχει μόνο η καλή φωνή, μα πάνω απ’ όλα ο τρόπος διαχείρισής της. 
 
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
 
Η διάκριση των πιο σημαντικών δίσκων της παραδοσιακής μουσικής κρύβει μάλλον και τις μεγαλύτερες δυσκολίες καθώς προϋποθέτει βαθιά γνώση τόσο της παράδοσης, όσο και της σύγχρονης παραγωγής, που στο σύνολό της δεν γνωρίζει ευρεία διανομή και δημοσιότητα –ενώ δεν είναι και λίγες οι παραγωγές που κυκλοφορούν μόνο κατά τόπους. Εντούτοις 4 συνολικά εργασίες κινούμενες σ’ αυτόν τον δύσβατο χώρο βρήκαν τη θέση τους στην τελική 50άδα του Avopolis, σκιαγραφώντας ταυτόχρονα τους δύο ειδών τρόπους με τους οποίες αποδίδεται σήμερα η παράδοση στη δισκογραφία. Από τη μία έχουμε να κάνουμε με κυκλοφορίες που έχουν ως κύριο στόχο την αποτύπωση και διάσωση της παράδοσης με εμπειρικό ή επιστημονικό τρόπο· και από την άλλη με προσπάθειες ανθρώπων που, εμπνεόμενοι απ’ αυτήν, προσθέτουν τη δική τους οπτική, συνθέτοντας κάτι ουσιαστικά καινούργιο.
 
Στην πρώτη κατηγορία ανήκει ασφαλώς η δουλειά του Χρήστου Τζιτζιμίκα με τίτλο Πατήματα, στην οποία αποτυπώνονται τραγούδια απ’ το Πωγώνι της Ηπείρου, ενώ παρομοίως Η Ακολουθία Του Νυμφίου περιέχει εκκλησιαστικούς ύμνους της Μεγάλης Τετάρτης, ερμηνευμένους από χορωδία ψαλτών –αποτελεί δε μία ακόμα έκδοση του Συλλόγου Δημοτικής Μουσικής «Δόμνα Σαμίου», η οποία έχει μεγάλη προσφορά στον χώρο.  Αντιθέτως, στο Να ‘Χεν Η Θάλασσα Βουνά ο Ψαραντώνης παραδίδει ένα CD με κυρίως δικά του τραγούδια, που εμπεριέχουν όμως τόσο βαθιά την κρητική παράδοση ώστε δύσκολα εντοπίζεις τη διαφορά. Η εμπλοκή του Γιάννη Αγγελάκα στην παραγωγή ήταν αυτή –κακά τα ψέματα– η οποία έκανε ένα πιο νεανικό ακροατήριο να προσεγγίσει με ενδιαφέρον τον δίσκο. Με το ΙΙΙ, οι Mode Plagal κινήθηκαν στα γνωστά πλαίσια της πρόσμιξης της παράδοσης με την τζαζ μουσική που επιχειρεί το συγκρότημα εδώ και πολλά χρόνια, περιλαμβάνοντας και κάμποσα διασκευασμένα δημοτικά τραγούδια, ερμηνευμένα από δημοφιλείς τραγουδίστριες, οι οποίες και πρόσφεραν με την αναγνωρισιμότητά τους πρόσβαση στο άλμπουμ σε μεγαλύτερα ακροατήρια.
 
ΧΙΠ ΧΟΠ
 
Το χιπ χοπ στην Ελλάδα εξακολουθεί να βαδίζει στον δικό του εσωστρεφή δρόμο και η παρουσία μόλις ενός δίσκου στην 50άδα μαρτυράει πως ίσως κάπου αυτό έχει κουράσει. Οι πρωτεργάτες του είδους FF.C ήταν εκείνοι που με τον δίσκο τους Οχυρωμένη Αντίληψη έσωσαν κάπως τα προσχήματα, κι αυτοί ωστόσο διαλύθηκαν έπειτα από λίγο, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό. Στοιχεία χιπ χοπ περιέχουν ασφαλώς και οι Ρόδες στο Silent Disco, αλλά ως ένα μόνο κομμάτι απ’ το πολύχρωμο ψηφιδωτό το οποίο δημιουργήσαν. Η αναπάντεχα υψηλή θέση τους οφείλεται εν πολλοίς στο δίχως αγκυλώσεις ανακάτεμα των ειδών και στη δημιουργία τελικά ενός δυναμικού, πρωτότυπου κι απόλυτα σύγχρονου συνδυασμού λόγου και ήχου. Η απουσία, τέλος, οποιουδήποτε άλμπουμ των Active Member ή γενικότερα παραγωγής της δραστήριας Freestyle Productions, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί έκπληξη –αν και η εξήγηση μπορεί να κρύβεται στον μεγάλο αριθμό των παραγωγών, που ενδεχομένως μοίρασαν τις ψήφους.
 
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ & ΜΕΤΑΛ
 
Η «άνοιξη» του ελληνικού (ελληνόφωνου για την ακρίβεια) ροκ που ξεκίνησε στα μέσα περίπου των 1990s, μέχρι τα τέλη της ίδιας δεκαετίας είχε ήδη κάνει τον κύκλο της, αφήνοντας ελάχιστα σπουδαία πράγματα. Μετά μάλιστα τη διάλυση συγκροτημάτων τα οποία είχαν όντως κάτι να πούνε –όπως οι Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά– η κατάσταση έγινε δραματική. Εναπομείναντες, σε κορυφαίο επίπεδο, εκπρόσωποι αυτής της σκηνής, τα Διάφανα Κρίνα έδωσαν δύο εξαιρετικούς δίσκους μες στη δεκαετία, το Ό,τι Απέμεινε Απ’ Την Ευτυχία και κυρίως το προγενέστερο Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές. Με αυτούς έφτασαν στο αποκορύφωμα της ωριμότητάς τους, πριν οδηγηθούν σε δύο ακόμα αρκετά καλούς δίσκους και σ’ ένα άδοξο φινάλε, που μοιάζει να κλείνει για τα καλά τον κύκλο του ιδιαίτερου μορφώματος «ελληνικό ροκ».
 
Diafana_Krinadek
 
Αντίθετα, στην αγγλόφωνη σκηνή τα πράγματα όχι μόνο φαντάζουν πιο υγιή και πιο δραστήρια από ποτέ, αλλά θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την κατάσταση σε πλήρη άνθιση. Αναφερθήκαμε πιο πάνω στους Abbie Gale και στη Μόνικα ως πρωτοεμφανιζόμενους, όμως κι οι παλιότεροι Closer δεν τα πήγαν άσχημα: έπειτα από ένα εξαετές διάλειμμα κυκλοφόρησαν το 2006 ένα άλμπουμ με το όνομά τους για τίτλο, το οποίο κατάφερε να σταθεί τουλάχιστον αντάξιο του In The Market –του εκπληκτικού τους ντεμπούτο στην προηγούμενη δεκαετία. Οι Earthbound, από την άλλη, βρέθηκαν δικαίως στην 50άδα με το Brotherhood Of The Dog, δείχνοντας πως πρόκειται για ένα συγκρότημα με ξεκάθαρα δικό του (για τα ελληνικά δεδομένα) ήχο που θα μας απασχολήσει για πολλά χρόνια ακόμα. Το What A Long Strange Journey This Has Been των 2 By Bukowski με τις απαιτητικές, μακρόσυρτες συνθέσεις ήταν ένας απρόβλεπτος για τα εγχώρια δεδομένα δίσκος, κορωνίδα μιας σειράς σπουδαίων κυκλοφοριών από τη θεσσαλονικιώτικη Poeta Negra. Μια κατηγορία από μόνοι τους αποτελούν κι οι Socos & The Live Project Band που με το άλμπουμ τους (box set ολόκληρο) Kafka, κατέθεσαν μια δουλειά ολοκληρωμένη σε όλα τα επίπεδα: πειραματικές μουσικές με πάμπολλες αναφορές και επιδράσεις, αλλά και τραγούδια με ελληνικούς και ξένους στίχους σε συνδυασμό με βίντεο, σκίτσα και φωτογραφίες να συνοδεύουν την εξαιρετικής αισθητικής έκδοση, συνέθεσαν μια σπάνια κυκλοφορία. 
 
Στον χώρο του ελληνικού μέταλ, από την άλλη, τα πράγματα παραμένουν σταθερά και αταλάντευτα, με τους Rotting Christ και τους Septic Flesh να αποτελούν δύο ιστορικά γκρουπ που οι δίσκοι τους γνωρίζουν διεθνή απήχηση εδώ και πολλά χρόνια. Η δραστηριότητά τους δεν πέρασε απαρατήρητη απ’ τους συντάκτες του Avopolis, οι οποίοι ξεχώρισαν δύο απ’ τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μες στη δεκαετία, το Theogonia και το Sumerian Deamons.    
 
ELECTRONICA
 
Η ελληνική ηλεκτρονική σκηνή μοιάζει αυτά τα χρόνια να είναι –χωρίς υπερβολές– το πιο ακμάζον κομμάτι της ελληνικής δισκογραφίας, άσχετα αν δεν τυγχάνει μαζικότερης προβολής και αποδοχής.  Αν και γεγονός ότι όλο και περισσότεροι «καθιερωμένοι» καλλιτέχνες από άλλους χώρους μπολιάζουν τις δημιουργίες τους με ηλεκτρονικά στοιχεία ή αποζητούν remixes των τραγουδιών τους, ελάχιστες απ’ τις προσωπικές –πιο απαιτητικές– ηλεκτρονικές εργασίες διαφόρων ειδών και αισθητικής που κυκλοφόρησαν μες στη δεκαετία γνώρισαν ευρύτερη αναγνώριση (εντός της Ελλάδας τουλάχιστον). Ωστόσο πολλές απ’ αυτές βρήκαν τη θέση τους στους σημαντικότερους δίσκους της δεκαετίας. 
 
Lena_Platonosdek
 
Μιλήσαμε ήδη για τον Yosebu, ενώ στην τελική κατάταξη συναντάμε και τον Coti K (έτσι κι αλλιώς παραδοσιακή αξία του χώρου) με το Metamemoria. Η αναπάντεχη συνεργασία του ελπιδοφόρου παραγωγού Spyweirdos με τον Γιάννη Μουρτζόπουλο και τον Φλώρο Φλωρίδη είχε ως αποτέλεσμα το άλμπουμ Epistrophy At Utopia, που ενθουσίασε με τη συναρπαστική συνάντηση των ηλεκτρονικών πειραματισμών με την τζαζ δεξιοτεχνία. Η επιστροφή επίσης της σπουδαίας Λένας Πλάτωνος υπήρξε από μόνη της ένα βαρυσήμαντο γεγονός και παρ' όλο που τα Ημερολόγια δεν είναι ο καλύτερος δίσκος της καριέρας της, η 32η θέση αντικατοπτρίζει πάνω απ’ όλα την επιδοκιμασία για την καινούργια της αυτή προσπάθεια –και τον απόλυτο σεβασμό για το συνολικό της έργο. Η υψηλή πάλι 25η θέση για έναν στην ουσία πειραματικό δίσκο όπως είναι το Ovation, δικαίωσε και με το παραπάνω τη σύμπραξη της Μαρίνας Καναβάκη και του Oannes, δηλαδή των ΜΚ-Ο.
 
Η ΠΡΩΤΗ ΠΕΝΤΑΔΑ
 
Οι ομάδες, τα γκρουπ και οι τολμηρές συνεργασίες βγαίνουν τελικά οι πραγματικοί πρωταγωνιστές (και) αυτής της δεκαετίας. Έτσι, διόλου τυχαία, μέσα στους 5 πρώτους δίσκους οι 3 είναι συγκροτημάτων και οι 2 πρώτοι δύο χαρισματικών προσωπικοτήτων, που επέλεξαν όμως να συνεργαστούν με σπουδαίους μουσικούς, καλώντας τους ουσιαστικά να γίνουν συνδιαμορφωτές των έργων τους.
 
Raining_Pleasuredek
 
Το Sixteen Haiku & Other Stories των Sigmatropic βρέθηκε στην 5η θέση χάρη στην πρωτοτυπία του εγχειρήματος, την άψογη παραγωγή και τη διεθνή τους απήχηση. Πάνω απ’ όλα, όμως, το γκρουπ του Άκη Μπογιατζή παρουσίασε μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση και απέδειξε πως η ελληνική μουσική μπορεί να ξεπεράσει τα σύνορα όταν έχει κάτι στ’ αλήθεια να πει. Στους Κόρε. Ύδρο., αντίθετα, αυτό που ξεχωρίζει πρωτίστως είναι ο έντονος, κοφτερός και βαθιά ελληνικός λόγος τους –συνδυασμένος όμως με μια μουσική άψογα παιγμένη, αλλά εντελώς αδύνατο να περιγραφεί και με μια φωνή ανάμεσα στην τραγικότητα και στον σαρκασμό. Οι Κόρε.Ύδρο. είναι το πιο παράξενα γοητευτικό συγκρότημα της δεκαετίας και η Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ (βρέθηκε στην 4η θέση) μια πραγματική αποκάλυψη, η οποία τους έκανε ευρύτερα γνωστούς. Τον άτυπο πάντως τίτλο της κορυφαίας μπάντας της δεκαετίας κέρδισαν με το σπαθί τους οι Raining Pleasure με το Flood [Coming Of A] Great Amount Of Water να φτάνει απολύτως φυσιολογικά στην 3η θέση. Μ’ ένα πολύ καλό υλικό και μερικά πραγματικά σπουδαία τραγούδια και μην έχοντας να ζηλέψουν απολύτως τίποτα στο παίξιμο και στην παραγωγή από αντίστοιχα γκρουπ του εξωτερικού, οι Πατρινοί συνδύασαν με αρμονικό τρόπο καλλιτεχνικές αξιώσεις και ακομπλεξάριστη εμπορικότητα. Καθόλου μικρό κατόρθωμα για τα εγχώρια δεδομένα.
 
Όταν το κεφάλαιο Τρύπες έκλεισε για τα καλά, ο Γιάννης Αγγελάκας πήρε τη σοφή απόφαση να μη συνεχίσει μόνος του την καλλιτεχνική του πορεία, αλλά να συγκεντρώσει γύρω απ’ τους «πυρακτωμένους» στίχους του ένα ολόκληρο ασκέρι μουσικών, ώστε να επιχειρήσουν όλοι μαζί να φτιάξουν έναν ολότελα καινούργιο ήχο. Το σύνολο αυτό ονομάστηκε Επισκέπτες και ο δίσκος Από ’Δω Και Πάνω (θέση 2). Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. 
 
Thanasis_PapakonstantinoudekΤο ότι ο Βραχνός Προφήτης είναι ο πιο σημαντικός δίσκος της δεκαετίας αποτελεί μια φράση που θαρρώ πως θα ακουγόταν λογική από την επομένη κιόλας μέρα της κυκλοφορίας του. Κι αυτό γιατί από τότε μπορούσε να ψυχανεμισθεί ο οποιοσδήποτε ότι κάτι πολύ διαφορετικό και σημαντικό είχε συντελεστεί. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έγραψε μερικά σπάνιας ομορφιάς τραγούδια με τον γνωστό, πηγαίο του τρόπο και την ενστικτώδη προσέγγισή του στην παράδοση, ενώ ο συνδυασμός με τη στυλιζαρισμένη ενορχηστρωτική ματιά του Μπάμπη Παπαδόπουλου –με τις «βρώμικες» ηλεκτρικές κιθάρες να εισβάλουν μέσα στον πυρήνα των τραγουδιών– ήρθε να λειτουργήσει ιδανικά. Χωρίς η ιδέα να είναι καινοφανής ή ιδιαίτερα πρωτοποριακή, το τελικό αποτέλεσμα διέθετε μια εσωτερική ένταση ασύλληπτης δυναμικής. Το άλμπουμ ξεπέρασε τα στενά όρια του έντεχνου, γνώρισε αναπάντεχη επιτυχία και αγαπήθηκε από τον κόσμο, ακόμα και από ανθρώπους που λίγη σχέση έχουν με το ελληνικό τραγούδι. 
 
Αυτό όμως που κάνει τελικά τον Βραχνό Προφήτη σημαντικότερο δίσκο της δεκαετίας είναι η επιτυχία του να εκφράσει πρώτος την ανάγκη για μια κατάρρευση των ειδών και την απαίτηση για μια μουσική, χωρίς περιορισμούς, ταμπέλες και λοιπά στεγανά. Μια απαίτηση που ευτυχώς μέσα στα χρόνια τα οποία ακολούθησαν βρήκε πολλούς θιασώτες και πολλούς εκφραστές με πολλές, σημαντικές, καλλιτεχνικά ελεύθερες δημιουργίες. 
 
 
 

 


Top
Picks

Top Picks

FRESH NEWS | ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δείτε το πρώτο επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας του Roger Waters

Βασίζεται στην περίφημη περιοδεία Us + Them, με την οποία γύρισε για 18 μήνες όλον τον πλανήτη

Ο Ηρακλής του Common

Δείτε το νέο του βιντεοκλίπ, στο οποίο αποτρέπει μια ληστεία σε μαγαζί όπου ταμίας είναι ο ...Vince Staples! 

The Streets ξανά, μετά από 8 χρόνια

Ο Mike Skinner ξαναχτυπά με το "How Long's It Been?", μια συνεργασία με την ανερχόμενη ράπερ Flohio 

Η Νότιος Αφρική πενθεί τον Johnny Clegg

Τέλος στα 66 για τον θρυλικό «λευκό Ζουλού»

Πέθανε ο Pat Kelly

Τέλος στα 70 για τον Τζαμαϊκανό τραγουδιστή που αποκάλεσαν ως «Sam Cooke της reggae»

Τελικά, θα γίνει και 3η συναυλία Florence + The Machine στην Αθήνα

Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου, στο Ολυμπιακό Κέντρο Γαλατσίου

Γιατί ο 2Pac χώρισε τη Madonna, πίσω στη δεκαετία του 1990;

Γράμμα της εποχής βγαίνει τώρα σε δημοπρασία, παρά τις προσπάθειες της Βασίλισσας της Ποπ να τη σταματήσει με νομικά…

Τα 300 drones των Duran Duran

Το γκρουπ γιόρτασε με τον δικό του τρόπο τα 50 χρόνια από τότε που ο Άνθρωπος πάτησε στο Φεγγάρι

Η Pink κατηγορείται για ασέβεια απέναντι στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων

Της βγήκε ξινή η βόλτα που πήγε τα παιδιά της στο Βερολίνο 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΑΡΘΡΑ - ΔΙΕΘΝΗ

5 ECM ορόσημα από το παρελθόν, για πρώτη φορά σε βινύλιο

Χάρης Συμβουλίδης
Τι παράδοξο, να βρίσκεις ξανά μπροστά σου, σε δίσκους, εκείνα τα έργα που στην εποχή τους είχαν βγει «μόνο σε CD». Όμως αυτή η επαν-επίσκεψη στον Nils Petter Molvaer, στον Jan Garbarek, στον Anouar Brahem, στον Charles Lloyd και στη Γειτονιά του Manu Katché, έχει πολλά να μας δείξει ως προς το πώς αποτιμάμε τα σημερινά μουσικά πράγματα...

60 χρόνια από τον θάνατο της Billie Holiday

Ανδρέας Κύρκος
Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα τρυφερό στυλ, το οποίο επηρέασε κάθε αντρική και…

50 χρόνια Space Oddity

Σπύρος Χυτήρης
Μισό αιώνα ζωής συμπληρώνει σήμερα το πρώτο αριστούργημα του David Bowie, ο οποίος άφησε την παντομίμα και τον διαλογισμό για να αποτυπώσει κάτι από…

Give Sleep A Chance

Ελένη Τζαννάτου
50 χρόνια από το "Give Peace A Chance" και τα περίφημα bed-ins του John Lennon και της Yoko Ono, είναι όλα αυτά παρωχημένα; Ή παραμένουν μια επίκαιρη…

ΣΤΗΛΕΣ

INCOMING

The getaway

Δημήτρης Λιλής
Την περίσσεια δύναμη τη θέλει και πρέπει να τη βρει αυτός που είναι πρόθυμος να σκάψει σε εκτός των ελληνικών συνόρων αγορές. Γι' αυτό και η τελευταία στήλη πριν το καλοκαιρινό διάλειμμα, κεντράρει στις περιπτώσεις του Europavox και του Μusic Export Greece...
THE PAST RECEDES

Mort Garson - Mother Earth’s Plantasia

Ελένη Τζαννάτου
Αν και δίσκος προορισμένος για φυτά, μοιάζει να έχει πολλή ανθρώπινη διορατικότητα. Και αυτό που τον κρατά γοητευτικό, είναι ίσως ότι δεν μπορείς να…
DIGGIN

Αγάπανθος

Ζώης Χαλκιόπουλος
Αγάπη και ανθός. Μπλε, αειθαλές, όμορφο φυτό. Columbia 1976, χωρίς καμία επανέκδοση. Μια τρέλα. Μες τη ζέστη του Καλοκαιριού...
INCOMING

The Greek Rap Freaks

Δημήτρης Λιλής
Μπορούν οι παρελθοντολάγνοι των Radiohead να «κράζουν» όσο θέλουν την τοποθέτηση του καινούριου κομματιού του Snik στα νέα του Avopolis, όμως ο…

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ | ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ!

Skid Row

Παναγιώτης Λουκάς
Skid Row και sold-out το 2019, γίνεται; Και όμως, γίνεται! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσοι δεν ήρθαν, πραγματικά έχασαν...

Omara Portuondo

Πέννυ Γέρου
Παρότι 88, πλέον, η Κουβανέζα βασίλισσα του Buena Vista Social Club απέδειξε στην Τεχνόπολη ότι έχει ακόμα μπόλικη…

AthensRocks Festival 2019: Slayer + Rotting Christ, Leprous, Suicidal Angels

Χριστίνα Κουτρουλού
Σε μιάμιση ώρα οι Slayer περάσαν 37 χρόνια ιστορίας, σε μια αποχαιρετιστήρια συναυλία που έμοιαζε με το χάος ως…

Tindersticks

Τάνια Σκραπαλιώρη
Κι αν κάτι έλειψε από τις ενορχηστρώσεις, το τραχύ βελούδο της φωνής του Stuart Staples και η αναδρομή σε 27 χρόνια…

Primer Festival 2019

Δημήτρης Λιλής
Ένα πλήθος 6.000 πιτσιρικάδων έδωσε βροντερό παρών στην Πλατεία Νερού για τον DJ Snake, αλλά και για τον J Balvin, που…

Μαρία Φαραντούρη - Πάμε Σινεμά;

Μιχάλης Τσαντίλας
Αν και η επιτυχία της βραδιάς έμοιαζε εγγυημένη, αρκετά πράγματα πήγαν τελικά στραβά στο Ηρώδειο –κυρίως γιατί το…

Μαρία Παπαγεωργίου - «Αυτό που Βλέπουν τα Πουλιά»

Πέννυ Γέρου
Μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές της εποχής μας, πρόσφερε απλόχερα ευαισθησία και αυθεντικότητα στον Κήπο του Μεγάρου…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ | ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

Ματούλα Ζαμάνη: Λειτουργώ πολύ με το συναίσθημα και το ένστικτο, είναι ευλογία και βάσανο μαζί...

Πέννυ Γέρου
Δίνει στο κοινό της Αθήνας ένα μεγάλο καλοκαιρινό ραντεβού στην Τεχνόπολη (Τρίτη 16 Ιουλίου), τάζοντάς μας λαϊκοδημοτικούς ρυθμούς και τραγούδια για το ανέφικτο. Με αυτήν την αφορμή, συζητήσαμε για τα προπύργια, την αισθητική και τις πρόσφατες εκλογές...

Ride: Το Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται σε μία βαθιά διχασμένη στιγμή της ιστορίας του...

Άγγελος Κλειτσίκας
Μία από τις σημαντικότερες μπάντες του shoegaze αφηγήματος επιστρέφει μετά από την επανένωση του 2014, στα πλαίσια του φετινού Ejekt Festival, το…

Rotting Christ: Τίποτα δεν μπορεί πλέον να γίνει θρυλικό –ό,τι βγαίνει, είναι απομυθοποιημένο...

Θανάσης Μπόγρης
Ορόσημο για τα ελληνικά metal πράγματα και παγκόσμια δύναμη εδώ και χρόνια, ξαναχτύπησαν φέτος με νέο δίσκο, αλλά και με επίσημη βιογραφία, που…

Νότης Μαυρουδής: Οι Ποιητές διαθέτουν τη δύναμη της μαντείας και του λόγου που οδηγεί στα πιο βαθιά μονοπάτια της ζωής...

Πέννυ Γέρου
Στον νέο του δίσκο Άγρυπνο Φεγγάρι, στρέφει το βλέμμα στον ποιητικό λόγο του 19ου και 20ου αιώνα, έχοντας στο πλάι του σπουδαίους ερμηνευτές (Νένα…

Dream Theater: Αν θέλεις να μείνεις πιστός σε αυτό που κάνεις, υπάρχουν φορές που πρέπει να ρισκάρεις...

Θανάσης Μπόγρης
Όνομα-ορόσημο για το progressive metal, αλλά και γκρουπ διαχρονικά αγαπημένο στην Ελλάδα, επιστρέφουν μετά από καιρό στα μέρη μας (Τρίτη 2 Ιουλίου,…

Tindersticks: Μετά από 27 χρόνια μαζί, επικοινωνούμε σχεδόν τηλεπαθητικά μεταξύ μας...

Ανδρέας Κύρκος
Το λατρεμένο συγκρότημα έρχεται ξανά στη χώρα μας, για μία και μοναδική συναυλία στο Ηρώδειο, το Σάββατο 13 Ιουλίου. Ιδανική λοιπόν η αφορμή για μια…

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

Χάρης Συμβουλίδης
Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη (Δευτέρα 1/7, Θέατρο Γης) και Αθήνα (Τετάρτη 3/7,…

MOVIEWORLD

Διακοπές στην Ίμπιζα (Ibiza)

Το νησί-μύθος μέσα από τα μάτια ενός μεσήλικα, σε μια κομεντί που δεν καταφέρνει να απογειωθεί στον ρυθμό του πάρτι...

Είσαι cine…ταινιάκιας; Stay tuned!

Οσκαρικές πρεμιέρες, μεγάλες ταινίες, γνωστές σειρές και ωραίες μουσικές

ΑΛΜΠΟΥΜ

Sleaford Mods - Eton Alive

Μιχάλης Τσαντίλας
Είναι λυτρωτικό το άκουσμα του βρετανικού διδύμου, παρηγορητική η στάση τους, και καθησυχαστικό το γεγονός ότι μπορούν και συνεχίζουν ακάθεκτοι...

ΚΡΑΑΚ - ΚΡΑΑΚ

Τάνια Σκραπαλιώρη

Peter Perrett - Humanworld

Άγγελος Κλειτσίκας

Bruce Springsteen - Western Stars

Ανδρέας Κύρκος

The Dream Syndicate - These Times

Μιχάλης Τσαντίλας

Stephan Micus - White Night

Χάρης Συμβουλίδης

Possessed - Revelations Of Oblivion

Χρυσόστομος Τσαπραΐλης

Edwyn Collins - Badbea

Τάνια Σκραπαλιώρη

ΠΡΟΤΑΣΗ

Η Trident δίνει γεύση στη στιγμή σου αλλά και χρώμα στην πόλη σου!

Το γκρίζο γίνεται χρωματιστό και η διάθεση αλλάζει

ΣΥΝΑΥΛΙΑΚΑ ΝΕΑ

Έρχεται το Φεστιβάλ Θέρος, με μουσική, θέατρο και παράλληλες δράσεις

Στο κτήμα Νειός έξω από την Κοζάνη, Παρασκευή 26, Σάββατο 27 + Κυριακή 28 Ιουλίου

Four Days In Aegina με Larry Gus, Acid Baby Jesus, Άγγελο Κυρίου και πολλούς ακόμα

Πέμπτη 25, Παρασκευή 26, Σάββατο 27 + Κυριακή 28 Ιουλίου, σε 6 διαφορετικά σημεία της Αίγινας

Villagers Of Ioannina City και Γιάννης Χαρούλης στη ΛελέΚιο Φιέστα του 2019

Παρασκευή 26 + Σάββατο 27 Ιουλίου, στη Νέα Κίο

UNITE with Tomorrowland για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με headliner τον Armin Van Buuren

Το Σάββατο 27 Ιουλίου, στον ανοιχτό χώρο του Ολυμπιακού Κέντρου Ξιφασκίας

MARKET

Havana Club FLEX ZONE: Το απόλυτο μουσικό street event με πρωταγωνιστή τον Kareem Kalokoh

To Havana Club γιόρτασε την κουλτούρα των δρόμων της Αθήνας στο απόλυτο μουσικό street event FLEX ZONE, με πρωταγωνιστή…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΤΟ E-MAIL ΣΟΥ



Γίνε μέλος του Avopolis Music Network και λάβε ενημερώσεις για νέα, διαγωνισμούς και live!