Η πορεία της καναδικής δισκογραφικής μοιάζει βγαλμένη από indie παραμύθι και είναι μεγάλη στιγμή ότι εμπιστεύεται στη «δική μας» Σtella την πρώτη της διεθνή έκδοση. ...
Με αφορμή το πρόσφατο, υπέρ-επιτυχημένο reunion show τους στο Λος Άντζελες έπειτα από 7 χρόνια αποχής, η στήλη επιλέγει τα 20 καλύτερα κομμάτια της μπάντας που ...
Δεν ήταν λίγοι όσοι γνώρισαν το αθηναϊκό συγκρότημα πριν από 3 περίπου χρόνια, με το ντεμπούτο τους God Proudly Presents. Τώρα, επιστρέφουν με το Forbidden Fruit και ...
Τα θέματα φύλου και το πόσο ρευστά μπορεί να είναι πλέον τα παραδοσιακά «όρια» έγιναν επίκαιρα τα τελευταία χρόνια ακόμα και στην Ελλάδα, σε μια μεριά έστω του δημόσιου ...
Πρωτοπόροι της EBM, αλλά και φημισμένοι για τις αμφιλεγόμενες και απρόβλεπτες live εμφανίσεις τους, έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα (Temple, Σάββατο 18 Ιανουαρίου). ...

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα σε μια μάζωξη μουσικογραφιάδων, όπου ακούστηκε η πρόταση/παραίνεση να ανατραπεί επιτέλους η άποψη ότι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου βγάζει «μόνο καλούς δίσκους». Θυμάμαι ότι συμφώνησα τότε –και σε πρώτο χρόνο συμφωνώ και τώρα. Ένας από τους ρόλους της κριτικής, άλλωστε, είναι να εστιάζει στην ουσία, καταρρίπτοντας τους μύθους που μοιραία σχηματίζονται γύρω από όσους δημιουργούς βρίσκονται (ή βρέθηκαν κάποτε) στο επίκεντρο του καλλιτεχνικού zeitgeist, δημιουργώντας πλατιές συνεναίσεις μέσα στο ακροατήριο. Και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι σίγουρα ένας τέτοιος καλλιτέχνης.
 
Σε δεύτερο χρόνο όμως, αφού κάθισα να ακούσω αυτό το νέο του άλμπουμ αλλά και να αναδράμω στα προηγούμενα, σπάω το κεφάλι μου να βρω ποιοι είναι οι «μη καλοί» του δίσκοι. Γιατί, ενώ πράγματι δεν έχει βγάλει μόνο... Βραχνούς Προφήτες, συνάμα δεν μάς πάσαρε ποτέ κακή ή αδιάφορη δουλειά. Μπορεί δηλαδή από την Βροχή Από Κάτω (2006) και μετά να παρέμεινε κάπως στάσιμος συνθετικά/ηχητικά/ενορχηστρωτικά, όμως κάθε κυκλοφορία του –παρά τις εκάστοτε αδυναμίες– περιείχε ευάριθμα καλά έως και σπουδαία τραγούδια. Ακόμα και το «ανοσιούργημα» της συνεργασίας του με τον Διονύση Σαββόπουλο (Ο Σαμάνος, 2008), που πυροβολήθηκε τότε πανταχόθεν (όχι όμως και από το Avopolis, δες εδώ), ήταν κατάθεση με πολύ ψωμί, κατά τη γνώμη μου. Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αισθητά χώλαιναν μόνο οι Μαγγανείες (2012) με τον Γιάννη Χαρούλη, όπως πολύ σωστά είχε επισημάνει κι εδώ ο φίλος και συνάδελφος Γιώργος Τζαγάκης.
 
Στην Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου ο Παπακωνσταντίνου επιχειρεί με μεγαλύτερη στόχευση και συγκέντρωση απ’ ό,τι προηγουμένως να ανακινήσει τα κάπως λιμνάζοντα νερά. Και το κάνει όχι μόνο με τις ενορχηστρώσεις, αλλά και με τις ίδιες τις συνθέσεις. Πολλά από τα τραγούδια του ακολουθούν μια μακρόσυρτη και εμμονικά επαναλαμβανόμενη ανάπτυξη, μοιάζοντας με τζαμαρίσματα ανοιχτών άκρων έτσι όπως ξεπερνούν κάποιες φορές τα 5, 6 ή και 7 λεπτά διάρκειας. Οι μελωδίες, επίσης, αποφεύγουν συνήθως να είναι «στρογγυλές», υπηρετώντας απλά τις ανάγκες της αφήγησης –μιλάμε δηλαδή για μια δουλειά με, ως επί το πλείστον, «αντιτραγουδιστικό» χαρακτήρα. Δεν λείπουν βέβαια και δύο πιο στρωτά τραγούδια, τα οποία, μάλλον όχι τυχαία, ερμηνεύονται από τους παλιόφιλους Μελίνα Κανά ("Amor Fati") και Σωκράτη Μάλαμα ("Ηλιόπετρα").
 
Ως συνήθως στη Θανασέϊκη δισκογραφία, τεράστιο ρόλο στο τι ακούμε έχουν παίξει οι συμμετέχοντες μουσικοί. Γιατί ο Παπακωνσταντίνου έχει καταλάβει καλά –φαίνεται άλλωστε από όλη την πορεία του– ότι ένας από τους τρόπους για να παραμένει σε κίνηση είναι να αλλάζει συχνά συνεργάτες, βγαίνοντας από τις νόρμες που επιφέρει η συνήθεια και η οικειότητα. Και τούτη τη φορά, λοιπόν, δίπλα σε παλιότερους γνώριμους (Σωτήρης Ντούβας, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Μπάμπης Παπαδόπουλος, Αντώνης Μαράτος κ.ά.) προστίθενται αρκετοί νέοι, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει νομίζω ο Κωστής Χριστοδούλου. Ο οποίος με το πιάνο και τα σύνθια του δίνει μια νέα αίσθηση στον ήχο, ενώ στην έντονα ηλεκτρική ενορχήστρωση σημαντικότατο ρόλο παίζουν και οι κιθάρες του Κώστα Παντέλη. Υπάρχουν πάντως κι άλλοι πολλοί συμμετέχοντες δεξιοτέχνες, οι οποίοι συμβάλλουν στο να βγει η Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου ιδιαίτερα πλούσια σε ηχοχρώματα και καλά χωνεμένες αναφορές: από την ποπ μέχρι την τζαζ και την εγχώρια παράδοση κι από το ροκ μέχρι την electronica και ό,τι λέμε «avant-garde».
 
Το μονίμως δυνατό όπλο της τραγουδοποιίας του Παπακωνσταντίνου παραμένει βέβαια ο στίχος του, ο οποίος κρατάει αξιοθαύμαστα τις ισορροπίες. Τούτη τη φορά ένιωσα μάλιστα ότι ο Λαρισαίος δημιουργός άφησε ακόμα πιο αμολητά τα λόγια του: ούτε καν με την ομοιοκαταληξία δεν ασχολείται σε πολλές στιγμές. Επίσης, τα μηνύματά του περνάνε πιο άμεσα, δεν νιώθεις δηλαδή ότι πρέπει να κατεβάσεις την 60τομη εγκυκλοπαίδεια για να καταλάβεις τι θέλει να σου πει. Και μου άρεσε που η θεματολογία κατέβηκε λίγο πιο πολύ «στον δρόμο», σε σχέση με προηγούμενες φορές. Γιατί, πέρα από τις εμμονές του (ο ύπνος, ο θάνατος, η μεταφυσική), ο Παπακωνσταντίνου καταπιάνεται εδώ και με πιο «πεζά» πράγματα: με την επαναστατικότητα της εφηβείας λ.χ. ("Η Αλίκη Στη Χώρα Των Τραυμάτων"), με τον έρωτα ("Ηλιόπετρα"), αλλά και με τον εκφασισμό της σύγχρονης Ελλάδας ("Ο Χομαγιούν Και Ο Βακάρ"). Κι όλα αυτά με τη γνωστή του ποιητική διάθεση, η οποία –σε συνδυασμό με τις όπως πάντα τραχιές μα τόσο ταιριαστές ερμηνείες του– οδηγεί και πάλι σε μια συνολική έκφραση που αναγνωρίζεται άμεσα ως απολύτως δική του.
 
«Χρωστάει επιτέλους έναν πολύ καλό δίσκο ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου», έχω ακούσει κάποιους να λένε. Αν και δυσκολεύομαι να δω την τέχνη με όρους «οφειλής», ακόμη κι έτσι, ο συγκεκριμένος δημιουργός έχει νομίζω από καιρό ξεπληρώσει το όποιο χρέος του απέναντι στο ελληνικό τραγούδι, στους μουσικόφιλους, στο κοινό του· και μπορεί επομένως να κάνει άνετα του κεφαλιού του (όπως έκανε πάντα άλλωστε). Κι αν είναι να μιλάμε για χρωστούμενα από τον Παπακωνσταντίνου, τι να πούμε αλήθεια για άλλους, για συνομηλίκους του που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ή για πολύ νεότερούς του, οι οποίοι υποτίθεται ότι κομίζουν φρεσκάδα, ενώ το μόνο που κάνουν είναι να μάς ζαλίζουν από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως και μάλιστα στο repeat. 
 
Αυτό που κρατάμε στα χέρια μας τώρα, λοιπόν, αυτό που ακούμε, δεν είναι ένας δίσκος-εξόφληση, αλλά ένας δίσκος-δώρο. Αν δεν μπορούμε να το δούμε, τότε μάλλον δεν μάς αξίζει.
 

ΑΤΖΕΝΤΑ

The Tiger Lillies
24-01-2020

The Tiger Lillies

Θεσσαλονίκη - Fix Factory Of Sound
Οι θρυλικοί Tiger Lillies επιστρέφουν στη χώρα μας για να γιορτάσουν μαζί με το αγαπημένο τους κοινό 30 χρόνια σκοτεινής, προκλητικής και γεμάτης ...
The Tiger Lillies
25-01-2020

The Tiger Lillies

Αθήνα - Fuzz Live Music Club
Tindersticks
13-02-2020

Tindersticks

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
01-12-2019

Vinyl & Vintage Marketplace

Αθήνα - Ωδείον Αθηνών
19-01-2020

Άλμπαν Μπεργκ: Βότσεκ

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Chicago The Musical

Αθήνα - Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας

Σταμάτης Κόκοτας

Αθήνα - Το Άλσος

Μπάμπης Παπαδόπουλος

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Duo Crama

Αθήνα - Zp 87

Nora's Cinematic

Αθήνα - Faust Bar Theater Arts

Banda Iovanica

Αθήνα - Γυάλινο Μουσικό Θέατρο - Up Stage

Ελένη Δήμου

Αθήνα - Half Note Jazz Club
20-01-2020

ΠΡΟΤΑΣΗ


To Κύτταρο ακριβώς ένα χρόνο μετά, φέρνει πίσω τη μπάντα που μας πήρε το μυαλό και την καρδιά.. για άλλη μια, μοναδική Morlock’s Experience..αυτή τη φορά θα

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Χάρης Συμβουλίδης
Συναρπαστική συναυλία, η οποία βασίστηκε σε μια ρευστή μουσική ταυτότητα, που θόλωνε κατά το δοκούν το αν άκουγες τζαζ ή αν γινόσουν κοινωνός μιας εξερευνητικής διαδρομής προς το άγνωστο, που απλά
Χάρης Συμβουλίδης
Ξετύλιξε την pop αθωότητα των μεγάλων της επιτυχιών, τραγούδησε στα γιαπωνέζικα, αποχαιρέτησε τον Θάνο Μικρούτσικο, ερμήνευσε εκπληκτικά Μίκη Θεοδωράκη, είπε ακόμα και τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.

ΣΤΗΛΕΣ

Άρης Καζακόπουλος
Με αφορμή το πρόσφατο, υπέρ-επιτυχημένο reunion show τους στο Λος Άντζελες έπειτα από 7 χρόνια αποχής, η στήλη επιλέγει τα 20 καλύτερα κομμάτια της μπάντας που πρωταγωνίστησε στην εμπορική γιγάντωση
Ζώης Χαλκιόπουλος
Φωνητικά από άλλον θεό, φλάουτο, κλαρινέτο, ukelele. Και άρπα ρε φίλε μου, άρπα! Πόσο μάγκας πρέπει να είσαι να στρώνεις τόσο σωστά τις αισθαντικές νότες της άρπας πάνω στον ρυθμό;
Ελένη Τζαννάτου
O έρωτας κι ο θάνατος που κινούν τα νήματα είναι πιο κοντά από ό,τι νομίζουμε. Και στον τελευταίο της σημαντικό δίσκο, η παρέα του Jarvis Cocker τα χώρεσε ισόποσα...
Δημήτρης Λιλής
Πλησιάζουν οι μέρες που το διαφορετικό θα κερδίζει σε όλα τα μέτωπα. Γι' αυτό, όσο πιο διαφορετικός είσαι, ακούγεσαι και δείχνεις, τόσο πιο πολύ πρέπει να επιμείνεις στην τέχνη σου· και είναι πιθανό

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Δημήτρης Λιλής
Η πορεία της καναδικής δισκογραφικής μοιάζει βγαλμένη από indie παραμύθι και είναι μεγάλη στιγμή ότι εμπιστεύεται στη «δική μας» Σtella την πρώτη της διεθνή έκδοση. Είχαμε λοιπόν την ευκαιρία να ...
Δημήτρης Μεντές

Με την επέτειο των γενεθλίων του να δημιουργεί διεθνές σούσουρο και την Parlophone να ανακοινώνει την έλευση εκδόσεων με σπάνια και ακυκλοφόρητα κομμάτια, ανατρέχουμε στους patchwork εαυτούς που ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ανδρέας Κύρκος
Δεν ήταν λίγοι όσοι γνώρισαν το αθηναϊκό συγκρότημα πριν από 3 περίπου χρόνια, με το ντεμπούτο τους God Proudly Presents. Τώρα, επιστρέφουν με το Forbidden Fruit και ακόμα περισσότερα live σχέδια,
Πέννυ Γέρου
Πρωτοπόροι της EBM, αλλά και φημισμένοι για τις αμφιλεγόμενες και απρόβλεπτες live εμφανίσεις τους, έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα (Temple, Σάββατο 18 Ιανουαρίου). Μιλήσαμε λοιπόν με τον ...
Πέννυ Γέρου

Μετά από 40ήμερη περιοδεία στο εξωτερικό, καταλήγουν στο Gagarin την Παρασκευή 17 και το Σάββατο 18 Ιανουαρίου, για την παρουσίαση του νέου τους άλμπουμ Great Hallucinations. Με αυτήν την αφορμή ...

Τάνια Σκραπαλιώρη
Εκκεντρικός και νοσταλγικός, παραδοσιακά indie και σύγχρονα pop, με αυθεντική DIY αισθητική κι ένα αεικίνητο ταλέντο, ο Τζίμης Πολιούδης έχει καταφέρει ν' ανοίξει ένα αυθύπαρκτο κεφάλαιο στην ...

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…