View More
Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο η Εύη Χουρσανίδη ...
Η Μάρω Αγγελοπούλου βουτάει στη διαχρονική επιρροή του αριστουργήματος της Amy Winehouse.
Το Avopolis πήγε στο Europavox Festival στη Γαλλία, γνωστό και ως σημείο συνάντησης για νέες μπάντες από κάθε γωνιά της Ευρώπης. Είδαμε, ακούσαμε και ...
Top story

Μη χάσετε το νέο video των Pixies,  με έναν ημίγυμνο άντρα-Ζορό, καβάλα σε ένα πόνυ, να πηγαίνει σε ένα  κατάστημα στο Χόλιγουντ...

Ο Φοίβος Δεληβοριάς ετοιμάζεται για την πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίαση του ΑΝΙΜΕ

Ακούστε ένα previously unreleased demo του ομώνυμου κομματιού του δίσκου

Δείτε βίντεο της κοινής τους εμφάνισης, αλλά και επιπλέον υλικό όπου οι thrash pioneers ερμηνεύουν το John Bush-era cut του "Only"

Υπεύθυνος για επιτυχίες των The Supremes, The Four Tops, The Isley Brothers κ.α. R.I.P.

Ο John Travolta αποχαιρέτησε με τον πιο συγκινητικό τρόπο την πάλαι ποτέ συμπρωταγωνίστριά του που πέθανε στα 73 της

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Πριν μερικά χρόνια βρέθηκα σε μια μάζωξη μουσικογραφιάδων, όπου ακούστηκε η πρόταση/παραίνεση να ανατραπεί επιτέλους η άποψη ότι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου βγάζει «μόνο καλούς δίσκους». Θυμάμαι ότι συμφώνησα τότε –και σε πρώτο χρόνο συμφωνώ και τώρα. Ένας από τους ρόλους της κριτικής, άλλωστε, είναι να εστιάζει στην ουσία, καταρρίπτοντας τους μύθους που μοιραία σχηματίζονται γύρω από όσους δημιουργούς βρίσκονται (ή βρέθηκαν κάποτε) στο επίκεντρο του καλλιτεχνικού zeitgeist, δημιουργώντας πλατιές συνεναίσεις μέσα στο ακροατήριο. Και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι σίγουρα ένας τέτοιος καλλιτέχνης.
 
Σε δεύτερο χρόνο όμως, αφού κάθισα να ακούσω αυτό το νέο του άλμπουμ αλλά και να αναδράμω στα προηγούμενα, σπάω το κεφάλι μου να βρω ποιοι είναι οι «μη καλοί» του δίσκοι. Γιατί, ενώ πράγματι δεν έχει βγάλει μόνο... Βραχνούς Προφήτες, συνάμα δεν μάς πάσαρε ποτέ κακή ή αδιάφορη δουλειά. Μπορεί δηλαδή από την Βροχή Από Κάτω (2006) και μετά να παρέμεινε κάπως στάσιμος συνθετικά/ηχητικά/ενορχηστρωτικά, όμως κάθε κυκλοφορία του –παρά τις εκάστοτε αδυναμίες– περιείχε ευάριθμα καλά έως και σπουδαία τραγούδια. Ακόμα και το «ανοσιούργημα» της συνεργασίας του με τον Διονύση Σαββόπουλο (Ο Σαμάνος, 2008), που πυροβολήθηκε τότε πανταχόθεν (όχι όμως και από το Avopolis, δες εδώ), ήταν κατάθεση με πολύ ψωμί, κατά τη γνώμη μου. Καταλήγω λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αισθητά χώλαιναν μόνο οι Μαγγανείες (2012) με τον Γιάννη Χαρούλη, όπως πολύ σωστά είχε επισημάνει κι εδώ ο φίλος και συνάδελφος Γιώργος Τζαγάκης.
 
Στην Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου ο Παπακωνσταντίνου επιχειρεί με μεγαλύτερη στόχευση και συγκέντρωση απ’ ό,τι προηγουμένως να ανακινήσει τα κάπως λιμνάζοντα νερά. Και το κάνει όχι μόνο με τις ενορχηστρώσεις, αλλά και με τις ίδιες τις συνθέσεις. Πολλά από τα τραγούδια του ακολουθούν μια μακρόσυρτη και εμμονικά επαναλαμβανόμενη ανάπτυξη, μοιάζοντας με τζαμαρίσματα ανοιχτών άκρων έτσι όπως ξεπερνούν κάποιες φορές τα 5, 6 ή και 7 λεπτά διάρκειας. Οι μελωδίες, επίσης, αποφεύγουν συνήθως να είναι «στρογγυλές», υπηρετώντας απλά τις ανάγκες της αφήγησης –μιλάμε δηλαδή για μια δουλειά με, ως επί το πλείστον, «αντιτραγουδιστικό» χαρακτήρα. Δεν λείπουν βέβαια και δύο πιο στρωτά τραγούδια, τα οποία, μάλλον όχι τυχαία, ερμηνεύονται από τους παλιόφιλους Μελίνα Κανά ("Amor Fati") και Σωκράτη Μάλαμα ("Ηλιόπετρα").
 
Ως συνήθως στη Θανασέϊκη δισκογραφία, τεράστιο ρόλο στο τι ακούμε έχουν παίξει οι συμμετέχοντες μουσικοί. Γιατί ο Παπακωνσταντίνου έχει καταλάβει καλά –φαίνεται άλλωστε από όλη την πορεία του– ότι ένας από τους τρόπους για να παραμένει σε κίνηση είναι να αλλάζει συχνά συνεργάτες, βγαίνοντας από τις νόρμες που επιφέρει η συνήθεια και η οικειότητα. Και τούτη τη φορά, λοιπόν, δίπλα σε παλιότερους γνώριμους (Σωτήρης Ντούβας, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Μπάμπης Παπαδόπουλος, Αντώνης Μαράτος κ.ά.) προστίθενται αρκετοί νέοι, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει νομίζω ο Κωστής Χριστοδούλου. Ο οποίος με το πιάνο και τα σύνθια του δίνει μια νέα αίσθηση στον ήχο, ενώ στην έντονα ηλεκτρική ενορχήστρωση σημαντικότατο ρόλο παίζουν και οι κιθάρες του Κώστα Παντέλη. Υπάρχουν πάντως κι άλλοι πολλοί συμμετέχοντες δεξιοτέχνες, οι οποίοι συμβάλλουν στο να βγει η Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου ιδιαίτερα πλούσια σε ηχοχρώματα και καλά χωνεμένες αναφορές: από την ποπ μέχρι την τζαζ και την εγχώρια παράδοση κι από το ροκ μέχρι την electronica και ό,τι λέμε «avant-garde».
 
Το μονίμως δυνατό όπλο της τραγουδοποιίας του Παπακωνσταντίνου παραμένει βέβαια ο στίχος του, ο οποίος κρατάει αξιοθαύμαστα τις ισορροπίες. Τούτη τη φορά ένιωσα μάλιστα ότι ο Λαρισαίος δημιουργός άφησε ακόμα πιο αμολητά τα λόγια του: ούτε καν με την ομοιοκαταληξία δεν ασχολείται σε πολλές στιγμές. Επίσης, τα μηνύματά του περνάνε πιο άμεσα, δεν νιώθεις δηλαδή ότι πρέπει να κατεβάσεις την 60τομη εγκυκλοπαίδεια για να καταλάβεις τι θέλει να σου πει. Και μου άρεσε που η θεματολογία κατέβηκε λίγο πιο πολύ «στον δρόμο», σε σχέση με προηγούμενες φορές. Γιατί, πέρα από τις εμμονές του (ο ύπνος, ο θάνατος, η μεταφυσική), ο Παπακωνσταντίνου καταπιάνεται εδώ και με πιο «πεζά» πράγματα: με την επαναστατικότητα της εφηβείας λ.χ. ("Η Αλίκη Στη Χώρα Των Τραυμάτων"), με τον έρωτα ("Ηλιόπετρα"), αλλά και με τον εκφασισμό της σύγχρονης Ελλάδας ("Ο Χομαγιούν Και Ο Βακάρ"). Κι όλα αυτά με τη γνωστή του ποιητική διάθεση, η οποία –σε συνδυασμό με τις όπως πάντα τραχιές μα τόσο ταιριαστές ερμηνείες του– οδηγεί και πάλι σε μια συνολική έκφραση που αναγνωρίζεται άμεσα ως απολύτως δική του.
 
«Χρωστάει επιτέλους έναν πολύ καλό δίσκο ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου», έχω ακούσει κάποιους να λένε. Αν και δυσκολεύομαι να δω την τέχνη με όρους «οφειλής», ακόμη κι έτσι, ο συγκεκριμένος δημιουργός έχει νομίζω από καιρό ξεπληρώσει το όποιο χρέος του απέναντι στο ελληνικό τραγούδι, στους μουσικόφιλους, στο κοινό του· και μπορεί επομένως να κάνει άνετα του κεφαλιού του (όπως έκανε πάντα άλλωστε). Κι αν είναι να μιλάμε για χρωστούμενα από τον Παπακωνσταντίνου, τι να πούμε αλήθεια για άλλους, για συνομηλίκους του που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ή για πολύ νεότερούς του, οι οποίοι υποτίθεται ότι κομίζουν φρεσκάδα, ενώ το μόνο που κάνουν είναι να μάς ζαλίζουν από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως και μάλιστα στο repeat. 
 
Αυτό που κρατάμε στα χέρια μας τώρα, λοιπόν, αυτό που ακούμε, δεν είναι ένας δίσκος-εξόφληση, αλλά ένας δίσκος-δώρο. Αν δεν μπορούμε να το δούμε, τότε μάλλον δεν μάς αξίζει.
 

Top story

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο η Εύη Χουρσανίδη εκπνέει διαβάζοντας πολλά βιβλία και ξεκοκαλίζοντας τις λίστες του NPR και του Pitchfork. 

Η Μάρω Αγγελοπούλου βουτάει στη διαχρονική επιρροή του αριστουργήματος της Amy Winehouse.

Το Avopolis πήγε στο Europavox Festival στη Γαλλία, γνωστό και ως σημείο συνάντησης για νέες μπάντες από κάθε γωνιά της Ευρώπης. Είδαμε, ακούσαμε και καταγράψαμε τους καλλιτέχνες που πιθανότατα να μας απασχολήσουν και στο μέλλον.

Μια ονειρική τηλεοπτική μεταφορά του εμβληματικού comic του Neil Geiman που έμοιαζε ακατόρθωτη, πιστή στην καρδιά των χάρτινων αναζητήσεων του Ονείρου. 

Η Μάρω Αγγελοπούλου μετράει σημαντικές στιγμές σε ένα ακλόνητο brand name. (“Bow down, bitches!”)

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο, η Ναταλία Πετρίτη ακούει Wet Leg και Siouxsie and the Banshees, προσποιείται ότι θα διαβάσει στην παραλία του Ρούκουνα και πακετάρει το backpack της βλέποντας The Bear.

Μια τηλεοπτική σειρά - love letter στο αριστούργημα του Francis Ford Coppola και στους απανταχού φίλους του The Godfather  που θα γίνει αφορμή για νέες επισκέψεις στις κινηματογραφικής περιπέτειες της Μαφίας του Mario Puzzo. 

Ο Βαγγέλης Κυριακάκης στήνει μια ακόμα μουσική λίστα για τις θερινές ώρες. 

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζει βαλίτσα, παραδοσιακά,  τελευταία στιγμή και πετάει μέσα Σtella, The Smile, Twin Peaks και Kleir Stefan. 

Οι Sisters of Mercy στη Μονή Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσαν εν μέρει τις κακές φήμες που συνοδεύουν τα live τους, καταφέρνοντας ωστόσο να παραδώσουν ένα αποτέλεσμα καλύτερο από το αναμενόμενο. 

Βρεθήκαμε στο Sani Festival, απολαύσαμε μία από τις πιο απρόσμενα μαγευτικές εμφανίσεις της χρονιάς από τον Bob Geldof και ακούσαμε για ποιο λόγο η αντίδραση δεν μπορεί να έλθει πλέον μέσα από τη μουσική.

Λίγο πριν την πρεμιέρα της πολυανεμενόμενης τηλεοπτικής μεταφοράς του "Sandman" του Neil Geiman ο Βασίλης Σπανός ανατρέχει σε ένα top 5 αγαπημένων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στιγμών του σπουδαίου συγγραφέα του φανταστικού - και όχι μόνο,

Οι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο ο Άγγελος Κλειτσίκας ακούει tropicalia, θέτει ευγενείς αναγνωστικούς στόχους και περιμένει τις  τελευταίες τηλεοπτικές περιπέτειες του Saul Goodman.

Οι Calexico στα πρόθυρα των διακοπών, στην Τεχνόπολη, μας χάρισαν δύο ώρες γεμάτες με τραγούδια, μουσικές και συναισθήματα που μάταια τόσα χρόνια προσπαθούν οι δισκογραφικές εταιρίες και οι mainstream ραδιοφωνικοί σταθμοί  να κολλήσουν πάνω τους ετικέτες. 

Το Netflix αποτυγχάνει να ανοίξει έναν νέο δρόμο για την πλατφόρμα στο ψυχαγωγικό σινεμά αξιώσεων ενώ το σκηνοθετικό δίδυμο των αδελφών Russo χάνουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν το δικό τους Mission Impossible. 

 Oι συντάκτες του Avopolis πάνε διακοπές και πακετάρουν μουσική, εικόνες και λέξεις για τις θερινές ώρες. Σε αυτό το επεισόδιο η Άννα Γεωργάτου πάει Σάμο - Χάλκη και Παρίσι Τέξας, βλέπει Αντονιόνι και Συζητήσεις με Φίλους, διαβάζει Καραγάτση και Ezra Pound και ακούει Dury Dava, Noda Pappa και Julee Cruise.

Σειρές που θα σε ξεγελάσουν μεταφέροντάς σε νοητά στην παραλία, ακόμη κι αν έχεις ξεμείνει φέτος στην έρημη πόλη

Οι συντάκτες του Avopolis πήγαν σε πάρα πολλές συναυλίες, άκουσαν μουσική, μαγεύτηκαν, χόρεψαν, στριμώχτηκαν, συγκινήθηκαν, ταξίδεψαν και εδώ προσπαθούν να διαλέξουν το αγαπημένο τους στιγμιότυπο από τα βράδια αυτού του τόσο πλούσιου, φετινού, μεγάλου συναυλιακού καλοκαιριού που τόσο είχαμε ανάγκη. 

Στο νέο του Diggin' o Ζώης Χαλκιόπουλος ετοιμάζεται για διακοπές με τα μαγικά πνευστά των Prince Lasha Quintet και Sonny Simmons στο The Cry!. 

Top