Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα ...
Top story

Στο οποίο θα δείτε, μεταξύ άλλων, την Kylie Jenner, τη Rosaliá και τη Normani.

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

Πλάτων Ανδριτσάκης - Μαραθώνιος Μιας Ημιτελούς Άνοιξης: Γρηγόρης Λαμπράκης (soundtrack)

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Δεν κατάφερα να δω την ταινία του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, της οποίας soundtrack αποτελούν τα 14 κομμάτια της παρούσας έκδοσης, ώστε να μπορώ να σάς μεταφέρω εντυπώσεις σχετικά με το κατά πόσο η μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη λειτούργησε αποτελεσματικά πλάι στην εικόνα. Κάτι βέβαια που δεν εμποδίζει τη διατύπωση κριτικής, καθώς, εφόσον οι συνθέσεις αυτές κυκλοφορούν αυτόνομα, πάει να πει ότι ο δημιουργός έκρινε πως η μουσική του μπορεί να σταθεί και εκτός κινηματογραφικού πλαισίου. Και ορθώς το έκρινε, κατά τη γνώμη μου.
 
Τα θέματα του Ανδριτσάκη –σύντομα ως επί το πλείστον– αποπνέουν μια ηρεμία, έχουν έντονο λυρισμό αλλά και δράμα, ένταση, επικότητα όπου τέτοια στοιχεία ζητούνται (φαντάζομαι) από τη ροή του φιλμ. Υπάρχουν εδώ μερικές πολύ όμορφες μελωδίες, όπως αυτές των "Πορεία Στο Ωλντερμάστον" και "Παιδί Μου Λυπάμαι Να Σε Βάλω Στις Λάσπες". Ξεχωρίζουν επίσης, ως προς το μελωδικό τους περιεχόμενο και τη συγκίνηση την οποία μεταδίδουν, το "Τρένο Με Τη Σορό" και το "Κάθε Νέος Και Λαμπράκης". Αλλού βέβαια υπάρχουν και συνθέσεις που δεν καταφέρνουν να κρατήσουν εξίσου καλά, αλλά καθώς τα θέματα εναλλάσσονται αρκετά γρήγορα, δεν δημιουργούνται ιδιαίτερα προβλήματα στη ροή του δίσκου.
 
Ο συνθέτης χρησιμοποιεί σχετικά λιτά μέσα στις ενορχηστρώσεις του, βάζοντας δίπλα-δίπλα φυσικούς και συνθετικούς ήχους. Έτσι το τσέλο, το βιολί και το πιάνο συμπλέουν με ηλεκτρονικά κρουστά και συνθετητές, που παρέχουν επιπλέον ηχοχρώματα. Ηχητικά αποσπάσματα από την ταινία χρησιμοποιούνται ελάχιστα, αλλά ορθώς το κλείσιμο έρχεται με την ανάγνωση από τον Δημήτρη Ήμελλο των τελευταίων λόγων του Λαμπράκη, λίγο πριν δολοφονηθεί. Παραδόξως, πάντως, στο 16σέλιδο βιβλιαράκι της έκδοσης, ενώ υπάρχουν πολλά στοιχεία για το φιλμ, απουσιάζουν παντελώς πληροφορίες σχετικά με την ηχογράφηση (πώς, πότε, από ποιούς) που θα ξεδιάλυναν ορισμένα ζητήματα σχετικά με τις ενορχηστρώσεις και τον ήχο της δουλειάς.
 
Σχετικά με τον ήχο, ας πούμε, έχω προσωπικά κάποιες ενστάσεις, τις οποίες διατυπώνω ωστόσο με επιφυλάξεις, λόγω της έλλειψης πληροφοριών που προανέφερα. Για παράδειγμα, η χρήση συνθετικού ηχοχρώματος κλασικής κιθάρας –παρότι αποτελεί σε κάθε περίπτωση δικαίωμα και συνειδητή επιλογή του δημιουργού– έτσι όπως χρησιμοποιείται δίπλα σε φυσικά όργανα και μέσα σε ένα λόγιο (ή έστω post-classical) πλαίσιο, κάνει αδύνατη για τον ακροατή την αποσύνδεση αυτού από τα συμφραζόμενά του. Τουτέστιν, στάθηκε αδύνατον να μη σκέφτομαι πως αυτό που ακούω προσπαθεί να είναι κιθάρα αλλά δεν είναι. Φυσικά, τέτοιες επιλογές μπορεί να κρύβουν πίσω τους μια συγκεκριμένη φιλοσοφία από τη μεριά του Πλάτωνα Ανδριτσάκη, όμως μάντης δεν μπορεί να είναι κανείς...
 
Παρά τις ενστάσεις μου, πάντως, ο Μαραθώνιος Μιας Ημιτελούς Άνοιξης είναι ένας καλός δίσκος· τον οποίο προτιμώ, μάλιστα, σε σχέση με άλλα πράγματα που έχω ακούσει από τον Ανδριτσάκη στο παρελθόν. Οι μουσικές του εδώ, «μουσικές που μοιάζουν με μια βαρκούλα χωρίς άγκυρα, χωρίς καπετάνιο και χωρίς επιβάτες, όπως τις παρέσυρε ο κυματισμός των πλάνων» (όπως εύστοχα τις περιγράφει ο ίδιος στο ένθετο), μεταφέρουν αποτελεσματικά ένα κλίμα, μια ιστορία, μια συγκίνηση. Καθόλου άδικα, ο σκηνοθέτης του φιλμ κλείνει το δικό του σημείωμα με τη φράση: «Βλέπω την ταινία μέσα από τη μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη. Κι αυτό το βλέμμα φωτίζει γερά το ταξίδι του ραβδοσκόπου».
 

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο τελευταίο Snap(shots) του καλοκαιριού, ταξιδεύει από την Ιρλανδία μέχρι το Palm Springs.

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985 στο Καλλιμάρμαρο έλαβε χώρα μία από τις θρυλικότερες συναυλιακές στιγμές της χώρας. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά, 8 άνθρωποι που τις έζησαν μπροστά ή πίσω από τη σκηνή, αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου ένα μουσικό οδοιπορικό, με τα καλά και τα κακά του, που θα λένε και στα εγγόνια τους.

Instagram





Top