View More
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
O αρχηγός της μπάντας από το Μπρίστολ μίλησε στην Ελένη Τζαννάτου για το νέο τους δίσκο, Ultra Mono, που αποτελεί μια ευγενική υπενθύμιση του να αποδέχεστε και να ...
Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Today των αυστραλών Babe Rainbow.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει τον χάρτη της πρωτεύουσας με 7 δισκάδικα που συμμετέχουν στην δεύτερη RSD για το 2020, για να τα επισκεφθείτε διαβασμένοι το ...
Ο αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμος μουσικοκριτικός της εποχής μας μιλάει στην Ελένη Τζαννάτου και το Avopolis για τη βίντεο-κριτική που στην περίπτωσή του αποδείχθηκε ...
Top story

Η εκδοχή τους στο "How Lucky" είναι η δεύτερη ηχογράφηση του John Prine που ακούμε μετά τον θάνατό του. 

Ακούστε το "Ghosts" που ο μουσικός κυκλοφόρησε λίγο μετά τα 71α γενέθλιά του. 

Με πάνω από μισό αιώνα καριέρα, η, μεταξύ άλλων, «Μούσα του Υπαρξισμού» έφυγε από τη ζωή στα 93 της χρόνια. 

Οι προγραμματισμένες παραστάσεις του Φοίβου Δεληβοριά για τις 24/9 και 1/10 μεταφέρθηκαν στις 6 και 8/10, αντίστοιχα.

Τα έσοδα της μουσικής συλλογής θα διατεθούν εξ' ολοκλήρου για την αγορά αγαθών για τους πρόσφυγες.

Δείτε το βίντεο για το "Nowhere, Man".

Αυτό, πάντως, δείχνουν τα στοιχεία έρευνας που έγινε στη Μεγάλη Βρετανία.

Το δεύτερο από την επερχόμενη δουλειά της, Disco.

Ο συνθέτης «σήκωσε» το πρώτο του Emmy με το βραβείο «Εξαίρετης Μουσικής Σύνθεσης για Σειρά».

Πλάτων Ανδριτσάκης - Μαραθώνιος Μιας Ημιτελούς Άνοιξης: Γρηγόρης Λαμπράκης (soundtrack)

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Δεν κατάφερα να δω την ταινία του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, της οποίας soundtrack αποτελούν τα 14 κομμάτια της παρούσας έκδοσης, ώστε να μπορώ να σάς μεταφέρω εντυπώσεις σχετικά με το κατά πόσο η μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη λειτούργησε αποτελεσματικά πλάι στην εικόνα. Κάτι βέβαια που δεν εμποδίζει τη διατύπωση κριτικής, καθώς, εφόσον οι συνθέσεις αυτές κυκλοφορούν αυτόνομα, πάει να πει ότι ο δημιουργός έκρινε πως η μουσική του μπορεί να σταθεί και εκτός κινηματογραφικού πλαισίου. Και ορθώς το έκρινε, κατά τη γνώμη μου.
 
Τα θέματα του Ανδριτσάκη –σύντομα ως επί το πλείστον– αποπνέουν μια ηρεμία, έχουν έντονο λυρισμό αλλά και δράμα, ένταση, επικότητα όπου τέτοια στοιχεία ζητούνται (φαντάζομαι) από τη ροή του φιλμ. Υπάρχουν εδώ μερικές πολύ όμορφες μελωδίες, όπως αυτές των "Πορεία Στο Ωλντερμάστον" και "Παιδί Μου Λυπάμαι Να Σε Βάλω Στις Λάσπες". Ξεχωρίζουν επίσης, ως προς το μελωδικό τους περιεχόμενο και τη συγκίνηση την οποία μεταδίδουν, το "Τρένο Με Τη Σορό" και το "Κάθε Νέος Και Λαμπράκης". Αλλού βέβαια υπάρχουν και συνθέσεις που δεν καταφέρνουν να κρατήσουν εξίσου καλά, αλλά καθώς τα θέματα εναλλάσσονται αρκετά γρήγορα, δεν δημιουργούνται ιδιαίτερα προβλήματα στη ροή του δίσκου.
 
Ο συνθέτης χρησιμοποιεί σχετικά λιτά μέσα στις ενορχηστρώσεις του, βάζοντας δίπλα-δίπλα φυσικούς και συνθετικούς ήχους. Έτσι το τσέλο, το βιολί και το πιάνο συμπλέουν με ηλεκτρονικά κρουστά και συνθετητές, που παρέχουν επιπλέον ηχοχρώματα. Ηχητικά αποσπάσματα από την ταινία χρησιμοποιούνται ελάχιστα, αλλά ορθώς το κλείσιμο έρχεται με την ανάγνωση από τον Δημήτρη Ήμελλο των τελευταίων λόγων του Λαμπράκη, λίγο πριν δολοφονηθεί. Παραδόξως, πάντως, στο 16σέλιδο βιβλιαράκι της έκδοσης, ενώ υπάρχουν πολλά στοιχεία για το φιλμ, απουσιάζουν παντελώς πληροφορίες σχετικά με την ηχογράφηση (πώς, πότε, από ποιούς) που θα ξεδιάλυναν ορισμένα ζητήματα σχετικά με τις ενορχηστρώσεις και τον ήχο της δουλειάς.
 
Σχετικά με τον ήχο, ας πούμε, έχω προσωπικά κάποιες ενστάσεις, τις οποίες διατυπώνω ωστόσο με επιφυλάξεις, λόγω της έλλειψης πληροφοριών που προανέφερα. Για παράδειγμα, η χρήση συνθετικού ηχοχρώματος κλασικής κιθάρας –παρότι αποτελεί σε κάθε περίπτωση δικαίωμα και συνειδητή επιλογή του δημιουργού– έτσι όπως χρησιμοποιείται δίπλα σε φυσικά όργανα και μέσα σε ένα λόγιο (ή έστω post-classical) πλαίσιο, κάνει αδύνατη για τον ακροατή την αποσύνδεση αυτού από τα συμφραζόμενά του. Τουτέστιν, στάθηκε αδύνατον να μη σκέφτομαι πως αυτό που ακούω προσπαθεί να είναι κιθάρα αλλά δεν είναι. Φυσικά, τέτοιες επιλογές μπορεί να κρύβουν πίσω τους μια συγκεκριμένη φιλοσοφία από τη μεριά του Πλάτωνα Ανδριτσάκη, όμως μάντης δεν μπορεί να είναι κανείς...
 
Παρά τις ενστάσεις μου, πάντως, ο Μαραθώνιος Μιας Ημιτελούς Άνοιξης είναι ένας καλός δίσκος· τον οποίο προτιμώ, μάλιστα, σε σχέση με άλλα πράγματα που έχω ακούσει από τον Ανδριτσάκη στο παρελθόν. Οι μουσικές του εδώ, «μουσικές που μοιάζουν με μια βαρκούλα χωρίς άγκυρα, χωρίς καπετάνιο και χωρίς επιβάτες, όπως τις παρέσυρε ο κυματισμός των πλάνων» (όπως εύστοχα τις περιγράφει ο ίδιος στο ένθετο), μεταφέρουν αποτελεσματικά ένα κλίμα, μια ιστορία, μια συγκίνηση. Καθόλου άδικα, ο σκηνοθέτης του φιλμ κλείνει το δικό του σημείωμα με τη φράση: «Βλέπω την ταινία μέσα από τη μουσική του Πλάτωνα Ανδριτσάκη. Κι αυτό το βλέμμα φωτίζει γερά το ταξίδι του ραβδοσκόπου».
 

 

 
Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Κι αναρωτιέται, αλήθεια, πότε θα πάψουμε να «χαϊδεύουμε» την εγχώρια μουσική παραγωγή;

O αρχηγός της μπάντας από το Μπρίστολ μίλησε στην Ελένη Τζαννάτου για το νέο τους δίσκο, Ultra Mono, που αποτελεί μια ευγενική υπενθύμιση του να αποδέχεστε και να αγαπάτε τον εαυτό σας.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Today των αυστραλών Babe Rainbow.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει τον χάρτη της πρωτεύουσας με 7 δισκάδικα που συμμετέχουν στην δεύτερη RSD για το 2020, για να τα επισκεφθείτε διαβασμένοι το Σάββατο 26/9.

Ο αναμφίβολα πιο αναγνωρίσιμος μουσικοκριτικός της εποχής μας μιλάει στην Ελένη Τζαννάτου και το Avopolis για τη βίντεο-κριτική που στην περίπτωσή του αποδείχθηκε μονόδρομος, τη σημασία του γραπτού λόγου αλλά και το μέλλον της pop μουσικής που διαγράφεται παγκόσμιο.

Ο Ανδρέας Κύρκος βρήκε ευρηματικό και διασκεδαστικό το sequel του Karate Kid στο Netflix και ανυπομονεί ήδη για τον επόμενο κύκλο της σειράς.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, κοιτά στη σκοτεινή πλευρά των Pink Floyd.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Πλέον αναπολεί όσα γινονταν μετά τα μεσάνυχτα στα αναλογικά στενά και βρίσκει το δρόμο του στα ψηφιακά.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναρωτιέται πώς γίνεται τη στιγμή που ο Iggy Pop παίζει στο BBC Radio 6 μια garage μπάντα από την Αθήνα (Nerrves), εδώ να χειροκροτάμε τα  αθηναϊκά FM όταν ακούμε Stooges.

Ακριβώς 50 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου κιθαρίστα, ο Άγγελος Κλειτσίκας ψάχνει ανάμεσα στις ρίμες και βρίσκει τα samples του Jimi Hendrix που «έκοψαν και έραψαν» hip hop καλλιτέχνες, από τους A Tribe Called Quest μέχρι  τους Death Grips.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη αναζήτησε απαντήσεις από διοργανωτές, μέσα στο ρευστό σκηνικό που διανύουμε και εκείνοι συνιστούν υπομονή.

Ο Ανδρέας Κύρκος επιλέγει τις ταινίες εκείνες που θα μας κάνουν τους επόμενους μήνες να καθίσουμε στη σκοτεινή αίθουσα με μάσκα -αλλά και στον καναπέ μας, μπροστά στις streaming πλατφόρμες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Συνεχίζοντας σε εκπαιδευτικό κλίμα, ξετυλίγει το κεφάλαιο Λεντ Ζέππελιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Περνάει το νέο του Snap(shots) κάπου ανάμεσα στον Charile Kaufman, τον  Lionel Messi και τους Radiohead.

O Travis Scott λανσάρει μαξιλάρι-γιγάντια κοτομπουκιά McDonald’s κι η Ελένη Τζαννάτου βουτάει στα άδυτα του μουσικού merchandise κι αναρωτιέται «Γιατί;».

Instagram





Top