Η στήλη εγκαινιάζει σήμερα τη νέα ενότητα Monthly Review: στο τέλος κάθε μήνα, θα παρουσιάζει συνοπτικά και θα βαθμολογεί τους 5 δίσκους που ξεχώρισε για τον μήνα που ...
Ένα ασφυκτικά γεμάτο Fuzz υποδέχθηκε τους «αιώνιους πλανόδιους» του Martyn Jacques, οι οποίοι γιόρτασαν 30 χρόνια δισκογραφίας ξαναβουτώντας στη «βρώμικη» πλευρά της ...
Δεν βγήκε sold-out η κεντρική αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής και μάλλον έλειψε το «μεγαλειώδες» που αρκετοί περίμεναν από τη βραδιά. Όχι βέβαια ότι δεν το έκανε εν τέλει ...
Κι όμως, έχουν περάσει 25 χρόνια από την εποχή που ακούσαμε το εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Ευτυχώς, όμως, το συγκρότημα δεν έχει δείξει το παραμικρό δείγμα κόπωσης και ...
  Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά νου), είτε ...

Νίκος Πορτοκάλογλου - Λιμάνια Ξένα

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας
Όταν έμαθα ότι ο Νίκος Πορτοκάλογλου προγραμμάτιζε την κυκλοφορία ενός δίσκου με δικές του διασκευές σε παλιά παραδοσιακά και λαϊκά τραγούδια, δεν εξεπλάγην καθόλου –το ίδιο, φαντάζομαι, και οποιοσδήποτε παρακολουθεί την πορεία του. Από τα πρώτα βήματά του με τους Φατμέ, αλλά και στα σόλο χρόνια μετέπειτα, ήταν τέτοια η σύνδεση με την εγχώρια παράδοση, ώστε το ενδεχόμενο να τον δούμε να καταπιάνεται μαζί της φάνταζε πάντα ως βέβαιο, με μόνους αγνώστους το πώς και το πότε.
 
Συνηθίζουμε, ομολογουμένως, οι γράφοντες να κάνουμε υποθέσεις περί στερέματος έμπνευσης όταν βλέπουμε έναν δημιουργό να «καταφεύγει» σε άλμπουμ διασκευών. Πράγματι, κανένας δεν έχει ανοσία στο writer’s block. Αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση δεν μοιάζει να είναι τέτοια: ο... περίπλους του Πορτοκάλογλου στα λιμάνια του Βαμβακάρη και του Τσιτσάνη, του Γιαννίδη και του Τούντα, του Μουσαφίρη και του Ζαμπέτα (μα και των ανώνυμων δημιουργών της παράδοσης), εκφέρεται με τέτοιον τρόπο, ώστε θα πρέπει μάλλον να μιλάμε για ένα γερό, προσωπικό στοίχημα· και σίγουρα όχι για αγγαρεία.
 
Κατ’ αρχάς, μιλάμε για 25 κομμάτια «σκαμμένα», δουλεμένα, όχι απλά εκτελεσμένα με οδηγούς τις πρωτότυπες εκδοχές. Ο Πορτοκάλογλου επιχειρεί εδώ (με αρκετή επιτυχία μάλιστα) να τα ενσωματώσει στον δικό του ηχητικό κόσμο, χωρίς μεν να πειράξει το βασικό μελωδικό/αρμονικό περιεχόμενο, πράττοντας κατά βούληση δε σε ό,τι αφορά το ρυθμικό και ηχοχρωματικό πεδίο μέσα στο οποίο τα έχουμε συνηθίσει. Τουτέστιν, ξεχάστε μπουζούκια, μπαγλαμάδες, τζουράδες και κλαρίνα και ετοιμαστείτε για μπόλικες κιθάρες, μπάσα, τύμπανα –και λίγο γιουκαλίλι. Κάθε μία από τις διασκευές εμφανίζεται εδώ εξοπλισμένη με τα δικά της ριφ, τη δική της ατμόσφαιρα και ταυτότητα, παραπέμποντας σε ένα διαφορετικό σημείο μέσα στην προσωπική δισκογραφία του τραγουδοποιού· και εξηγώντας έτσι και τη σύνδεση μαζί της.
 
Αλλά τo άλμπουμ, πέρα από το να αποκαλύπτει τους τρόπους με τους οποίους όλο αυτό το υλικό έχει σημαδέψει τον Πορτοκάλογλου ως άνθρωπο και δημιουργό, τον φέρνει και στο επίκεντρο ως μουσικό –με όλη τη σημασία της λέξης. Γιατί στη μιάμιση και κάτι ώρα που διαρκεί, δεν ακούγεται τίποτα (πέραν κάποιων δεύτερων φωνητικών από τον Βαγγέλη Μαρκαντώνη) που να μην έχει περάσει από τα χέρια (και το λαρύγγι) του τραγουδοποιού. Ναι, ο Πορτοκάλογλου χειρίζεται εδώ όλα τα όργανα, εννοείται τραγουδάει, αλλά κάνει και ηχοληψία και συμμετέχει στις μίξεις. Κάπως έτσι, τα Λιμάνια Ξένα καταλήγουν να ακούγονται σαν το πιο... προσωπικό από τα προσωπικά άλμπουμ του, έστω κι αν δεν περιέχουν ούτε μισή δική του σύνθεση.
 
Αλήθεια, όμως, κυκλοφόρησε ποτέ στην ιστορία της λαϊκής μουσικής διπλός δίσκος που να μην δέχθηκε την κριτική ότι, αν ήταν μονός, θα ήταν καλύτερος; Δυσκολεύομαι να βρω κάποιον... 
 
Ούτε και στα Λιμάνια Ξένα λειτουργούν όλα τέλεια. Η παρουσία λ.χ. του "Μην Απελπίζεσαι" μοιάζει να έχει περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική σημασία, ενώ υπάρχουν 2-3 περιπτώσεις στις οποίες οι ενορχηστρωτικές ιδέες ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό. Είναι έτσι εύκολο να μπει κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί τι θα μπορούσε να έχει κοπεί στο «μοντάζ». Ή ν' αρχίσει να φαντάζεσαι ηχογραφήσεις με διαφορετικές φωνές, ώστε να υπάρξει ποικιλία, από τη στιγμή που ο Πορτοκάλογλου δεν είναι ερμηνευτής με την κλασική έννοια. Όμως όλα αυτά έχουν τελικά να κάνουν με την εντύπωση ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από τον καλλιτέχνη, πράγμα που δεν ισχύει πάντα: μόνο η εταιρεία του μπορεί να γνωρίζει καλύτερα (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;). Κι εδώ που τα λέμε, μπροστά στο ενδεχόμενο ενός ακόμα ντουέτου με κάναν Μαραβέγια, Μουζουράκη ή άλλον της συνομοταξίας «συνάδελφό» του, εγώ λέω να τις ξεχάσουμε τέτοιες ιδέες...
 
Έχουν λοιπόν «ψωμί» τα Λιμάνια Ξένα του Νίκου Πορτοκάλογλου. Μπορεί να μην εκπλήσσουν τρομερά, καταθέτουν όμως μια προσέγγιση και ατμόσφαιρα σαφώς δουλεμένη και σίγουρα προτιμότερη από την... «ιμάμ» λογική που επικρατεί τον τελευταίο καιρό. Και, πέρα από το να αποκαλύπτουν κρυμμένες δυνατότητες του "Ας Παν Στην Ευχή Τα Παλιά", των "Θαλασσινών" και του "Μάτια Σαν Και Τα Δικά Σου", φανερώνουν και κάμποσα πράγματα για τις ξεχασμένες και (ελαφρώς) υποτιμημένες ικανότητες του μουσικάνθρωπου Πορτοκάλογλου. Επίσης, λειτουργούν ιδανικά και ως soundtrack του καλοκαιριού, έτσι όπως μοιράζονται ωραία ανάμεσα σε μια δραστήρια ροκιά και σε μια ρέμπελη «χαβανέζικη» διάθεση.
 

ΑΤΖΕΝΤΑ

Φοίβος Δεληβοριάς
01-02-2020

Φοίβος Δεληβοριάς

Αθήνα - Κύτταρο Live
Ο Φοίβος Δεληβοριάς και οι συνεργάτες του, ύστερα από τη μεγάλη επιτυχία των περσινών τους εμφανίσεων, επιστρέφουν ξανά αυτό το χειμώνα ...
Keiji Haino
07-02-2020

Keiji Haino

Αθήνα - Temple
Tindersticks
13-02-2020

Tindersticks

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
01-12-2019

Vinyl & Vintage Marketplace

Αθήνα - Ωδείον Αθηνών
29-01-2020

The Phantom of the Opera

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Andreas Thermos Sextet

Αθήνα - Half Note Jazz Club

Rous

Αθήνα - Faust Bar Theater Arts

Θανάσης Σκαργιώτης

Αθήνα - Σταυρός Του Νότου / Club
30-01-2020

The Phantom of the Opera

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Κωνσταντίνος Βήτα / Γιάννης Ρίτσος: Ο κόσμος είναι ένας

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Polar

Αθήνα - An Club

ΠΡΟΤΑΣΗ

Κάθε Σάββατο του Φεβρουαρίου στο ΚΥΤΤΑΡΟ

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Ανδρέας Κύρκος
Ένα ασφυκτικά γεμάτο Fuzz υποδέχθηκε τους «αιώνιους πλανόδιους» του Martyn Jacques, οι οποίοι γιόρτασαν 30 χρόνια δισκογραφίας ξαναβουτώντας στη «βρώμικη» πλευρά της αισθητικής των καμπαρέ, σε μια
Χάρης Συμβουλίδης
Δεν βγήκε sold-out η κεντρική αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής και μάλλον έλειψε το «μεγαλειώδες» που αρκετοί περίμεναν από τη βραδιά. Όχι βέβαια ότι δεν το έκανε εν τέλει το θαύμα του ο Άγιος Μαρτίνος
Δημήτρης Μεντές
Δανειζόμενος τη μουντή στρυφνότητα του Αντρέι Ταρκόφσκι και διανθίζοντάς τη με drag αναφορές, με καμπαρέ ηδυπάθεια και με στιγμές κιουμπρικής παραφροσύνης, ο Ολιβιέ Πυ πετυχαίνει ένα φρέσκο ...

ΣΤΗΛΕΣ

Άρης Καζακόπουλος
Η στήλη εγκαινιάζει σήμερα τη νέα ενότητα Monthly Review: στο τέλος κάθε μήνα, θα παρουσιάζει συνοπτικά και θα βαθμολογεί τους 5 δίσκους που ξεχώρισε για τον μήνα που κλείνει. Ο φετινός Ιανουάριος
Ελένη Τζαννάτου
Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το πολιτικό (θα πρέπει να) είναι και εκ των
Δημήτρης Λιλής
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα. Μείναμε για ακόμα μία φορά να θαυμάζουμε
Άρης Καζακόπουλος
Με αφορμή το πρόσφατο, υπέρ-επιτυχημένο reunion show τους στο Λος Άντζελες έπειτα από 7 χρόνια αποχής, η στήλη επιλέγει τα 20 καλύτερα κομμάτια της μπάντας που πρωταγωνίστησε στην εμπορική γιγάντωση

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Θάνος Σιόντορος

 

Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά νου), είτε με σχήματα που ξαναβγαίνουν στην

Δημήτρης Λιλής
Η πορεία της καναδικής δισκογραφικής μοιάζει βγαλμένη από indie παραμύθι και είναι μεγάλη στιγμή ότι εμπιστεύεται στη «δική μας» Σtella την πρώτη της διεθνή έκδοση. Είχαμε λοιπόν την ευκαιρία να ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ανδρέας Κύρκος
Κι όμως, έχουν περάσει 25 χρόνια από την εποχή που ακούσαμε το εξαιρετικό τους ντεμπούτο. Ευτυχώς, όμως, το συγκρότημα δεν έχει δείξει το παραμικρό δείγμα κόπωσης και παραμένει συναρπαστικό, χάρη σε
Άγγελος Κλειτσίκας
Λατρεμένοι του εγχώριου κοινού, οι θεατρικοί Λονδρέζοι επιστρέφουν στη χώρα μας για 2 ξεχωριστές εμφανίσεις, με αφορμή τα 30 τους χρόνια –την Παρασκευή 24/1 παίζουν στη Θεσσαλονίκη (Fix Factory Of
Ανδρέας Κύρκος
Δεν ήταν λίγοι όσοι γνώρισαν το αθηναϊκό συγκρότημα πριν από 3 περίπου χρόνια, με το ντεμπούτο τους God Proudly Presents. Τώρα, επιστρέφουν με το Forbidden Fruit και ακόμα περισσότερα live σχέδια,
Πέννυ Γέρου
Πρωτοπόροι της EBM, αλλά και φημισμένοι για τις αμφιλεγόμενες και απρόβλεπτες live εμφανίσεις τους, έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα (Temple, Σάββατο 18 Ιανουαρίου). Μιλήσαμε λοιπόν με τον ...

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…