View More
Με αποκλειστικό υλικό και πλάνα από τα παρασκήνια που δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα, αυτό είναι το must-watch του μήνα στο ...
Στην νέα ταινία του Park Chan-Wook ένας εξωσυζυγικός έρωτας τρέπεται σε φυγή και καταδιώκεται στην ομίχλη, σαν αστυνομικό μυστήριο που ψάχνει λύση.
Ένας φόρος τιμής στον ποιητή  των Triffids με αφορμή τo ντοκιμαντέρ “Love in bright landscapes”. 
Top story

Ακούστε εδώ μια ηχογράφηση του "Kooks", από το Sounds of the '70s with Bob Harris του BBC Radio

Δείτε το τελευταίο visual για το mixtape της δημοφιλούς τραγουδίστριας με τίτλο Caprisongs

Δείτε το official video του “This Is Why”, σκηνοθετημένο από τον frontman των Turnstile, Brendan Yates

Πότε αναμένεται να κυκλοφορήσει η νέα δισκογραφική δουλειά της Ισλανδής τραγουδοποιού;

Διαθέσιμο μαζί με την ταινία έγινε το soundtrack του Blonde του Andrew Dominik, το οποίο και αποτελεί μια παραγωγή της πλατφόρμας του Netflix

Ο δημιουργός του θρυλικού "Gangsta's Paradise" βρέθηκε χωρίς τις αισθήσεις του στο μπάνιο του σπιτιού ενός φίλου του στο Λος Άντζελες

Μια κινηματογραφική εμπειρία που παρουσιάζει το εύρος της ιδιοφυίας,  τη συναρπαστική μουσική κληρονομιά, την κοινωνική δράση και ταυτόχρονα την ανθρώπινη πλευρά μιας πολύ έντονης και ξεχωριστής προσωπικότητας

Το video clip του "The Emperor" περιγράφει το ταξίδι του Αυτοκράτορα, όπως αυτός συμβολίζεται στις κάρτες Ταρώ, προς την εξιλέωση και την αυτοπραγμάτωση.

Το visual για το re-work του “Tiny Dancer” είναι γεγονός και μπορείτε να το δείτε εδώ

Μπάμπης Παπαδόπουλος - Το Μικρό Ψάρι soundtrack

Βαγγέλης Πούλιος
Βαγγέλης Πούλιος

Μετά τις Σκηνές Από Ένα Ταξίδι (2008) και τη Σπηλιά Του Δράκου (2010), ο Μπάμπης Παπαδόπουλος υπογράφει την τρίτη του προσωπική δουλειά, αναλαμβάνοντας τη μουσική για την (εξαιρετική) νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Και όταν λέμε προσωπική, εδώ το εννοούμε στην απόλυτη κυριολεξία: χωρίς άλλα όργανα, χωρίς φωνητικά, χωρίς καν ιδιαίτερη χρήση της λούπας, ο Παπαδόπουλος βρίσκεται μόνος με την κλασική του κιθάρα. Η μουσική του κρατιέται απέριττη, γυμνή από στολίδια, αλλά ταυτόχρονα αρκετά ζεστή και οικεία για να καταφέρει να διεισδύσει στο θυμικό του ακροατή της.  

Στην ταινία, η μουσική δεν χρησιμοποιείται τόσο για να συνοδευτεί η πλοκή, όσο για να επισημάνει τις μεταβάσεις της από το ένα σημείο στο επόμενο. Δρα συνήθως μέσα στις χαραμάδες της αφήγησης, καλούμενη να ανακεφαλαιώσει και ταυτόχρονα να προλογίσει, να αποκρυσταλλώσει μέσα σε λίγες αφαιρέσεις τα όσα έχουν εξελιχθεί και να μας εισάγει σε όσα πρόκειται να επακολουθήσουν. Η κύρια λοιπόν επιτυχία του Παπαδόπουλου εδράζεται στο ότι καταφέρνει να αφουγκραστεί τη συγκεκριμένη αφήγηση, με όλες τις δομικές λεπτομέρειες και τις δυναμικές απαιτήσεις της· και μέσα σε λίγα ακόρντα να στριμώξει την υπόκωφη ένταση την οποία δημιουργεί η ροή της. Έτσι, η μουσική επιτελεί θαυμάσια τον δραματουργικό της ρόλο μέσα στην ταινία –τόσο, ώστε σε πείθει πως αν ο Στράτος (ο βασικός χαρακτήρας γύρω από τον οποίον εξελίσσεται η σκοτεινή ιστορία του Οικονομίδη) έφτιαχνε μουσική, αυτή θα ηχούσε κάπως έτσι.

Σύντομες φράσεις, μικροί κιθαριστικοί αφορισμοί· 14 μικρο-συνθέσεις, αρκετές από τις οποίες στριφογυρίζουν γύρω από τον ίδιο θεματικό άξονα και σαν σύνολο με βία ξεπερνούν τα 20 λεπτά σε διάρκεια. Κι αν μέσα στην ταινία καταφέρνουν και ανάγονται σε αναπόσπαστο δομικό στοιχείο, ακούγοντάς τις τυπωμένες σε ένα 10’’ βινύλιο, οφείλουμε να θέσουμε και το επιπλέον ερώτημα, αν τελικά στέκονται ως αυτοτελής δημιουργία. Αν δηλαδή αξίζει ο δίσκος ως τέτοιος ή αν η μουσική χάνει τη δυναμική της εκτός του άμεσου πλαισίου της κινηματογραφικής αφήγησης. Είναι βεβαίως δύο ξεχωριστά πράγματα.

Η απάντηση που έχω είναι σαφής: το Μικρό Ψάρι του Μπάμπη Παπαδόπουλου δεν γίνεται… μικρότερο, όταν ακούγεται αφ’ εαυτού του. Μοιάζει γενικώς να ξέρει πώς να λειτουργήσει μέσα σε φόρμες φτιαγμένες με μια τόσο αυστηρή οικονομία, όπου αφενός υπάρχει μία μόνο κιθάρα, αφετέρου τις περισσότερες φορές τα θέματα απλώς δηλώνονται, δίχως να αναπτύσσονται. Τόσο μέσα από τις μελωδικές απολήξεις των σύντομων αυτών φράσεων, όσο και από τους τρόπους με τους οποίους η κιθάρα βρίσκεται ορισμένες φορές να συνδιαλέγεται με τη σιωπή, οι τοποθετήσεις του Παπαδόπουλου είναι εύστοχες, φτιάχνοντας έναν δίσκο που δονείται επαρκώς από την ενδοστρεφή δυναμική του.

Δεν είμαι σίγουρος, ωστόσο, για το αν καταφέρνει να φτιάξει τα δικά του συμφραζόμενα· αν δηλαδή μπορεί να κριθεί αυτοτελώς. Διότι –έχοντας ακούσει για πρώτη φορά τη μουσική μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα– οι καταστάσεις που νοητά δημιουργεί, τα συναισθήματα που αποπνέει, οι σκέψεις στις οποίες σε ωθεί, μοιάζουν να είναι άρρηκτα δεμένα με τα συμφραζόμενα της κινηματογραφικής αφήγησης. Και εδώ που τα λέμε δεν ξέρω καν αν θα «έπρεπε» ένα soundtrack να λειτουργεί διαφορετικά ή αν αυτή ακριβώς η ηχητική αναπαράσταση του βίου και της πολιτείας του Στράτου είναι που κάνει τη δουλειά του Παπαδόπουλου ακόμα πιο πετυχημένη.

Ως προς τη γενικότερη προσέγγιση του Θεσσαλονικιού κιθαρίστα, τέλος, μοιάζει σχεδόν προφανής η ομοιότητα με εκείνη του Neil Young στον Νεκρό του Τζιμ Τζάρμους. Είναι όμως αρκετά οξυδερκής ο Παπαδόπουλος για να εγκλωβιστεί μέσα της, οπότε η ομοιότητα μένει στον βαθμό της απλής συγγένειας. Έπειτα ο Παπαδόπουλος καταφέρνει, ενώ ακολουθεί πιστά τα νοήματα της αφήγησης, να είναι ταυτόχρονα και συνεπής με τον δρόμο που έχει ακολουθήσει μετά τις Τρύπες –και κυρίως με τις δύο προηγούμενες προσωπικές δουλειές του. Αν θυμάμαι καλά, μέσα στην ταινία ακούγεται κι ένα τραγούδι από τη Σπηλιά Του Δράκου (το “Ένα Τραγούδι Απ’ Τ’ Αλγέρι” του Απόστολου Καλδάρα), το οποίο δένει περίφημα με την υπόλοιπη πρωτότυπη μουσική. Πιστοποιώντας αυτήν ακριβώς τη συνέχεια στο έργο του Παπαδόπουλου.

Ο βραβευμένος με Όσκαρ Robert Zemeckis, μπλέκοντας live action και CGI animation δίνει νέα πνοή στην κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney από το μακρινό 1940. Και στον ρόλο του Τζεπέτο; Ο αγαπημένος Tom Hanks.

Ο Tom Hanks ως Τζεπέτο, ο νέος Thor,  ο Κεραυνός Μακ Κουίν, οι αδελφές Kardashian, ο φυγάς Jeff Bridges όλα βρίσκονται στο Disney+.  

Ο αγαπημένος ήρωας της ταινίας «Αυτοκίνητα», από την Disney και την Pixar, γίνεται πρωταγωνιστής σειράς, αποκλειστικά στο Disney+. 

Με αποκλειστικό υλικό και πλάνα από τα παρασκήνια που δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα, αυτό είναι το must-watch του μήνα στο Disney+.

Στην νέα ταινία του Park Chan-Wook ένας εξωσυζυγικός έρωτας τρέπεται σε φυγή και καταδιώκεται στην ομίχλη, σαν αστυνομικό μυστήριο που ψάχνει λύση.

Ένας φόρος τιμής στον ποιητή  των Triffids με αφορμή τo ντοκιμαντέρ “Love in bright landscapes”. 

H Sharon Kovacs επιστρέφει στην Ελλάδα, στο Fuzz στις 13 Οκτωβρίου και μιλάει στο Avopolis για τις πρώτες καλλιτεχνικές εμπειρίες της, τις αναμνήσεις της από τις αθηναϊκές νύχτες και τα επόμενα της σχέδια. 

 Στο NMW #24 πάμε από τo εγκεφαλικό r’n’b του Low Jack μέχρις τις μεγάλες επιστροφές των Cam’ron και Stromzy.

Λογοτεχνικό κατασκοπικό double bill με το "Mad Dogs" του James Grady και τo "Έξοδος Κινδύνου" του Olen Steinhauer. 

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο σημερινό Listomania επιλέγει και ιεραρχεί τους 10 καλύτερους δίσκους του τριμήνου Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2022.

Μια μεγάλη συναυλία που, αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά, την αγάπη των Ελλήνων οπαδών προς τους Madrugada. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο κάνει φθινοπωρινούς περιπάτους σε folk μονοπάτια. 

Από το Arkansas στη Νέα Υόρκη και από το κουιντέτο του John Coltrane στη συνεργασία με τον Floating Points αυτή είναι η πλούσια και υπερβατική διαδρομή του σπουδαίου σαξοφωνίστα Pharoah Sanders που έφυγε από τη ζωή στις 24 Σεπτεμβρίου σε ηλικία 81 ετών. 

Οι εντυπώσεις του Avopolis για την βραβευμένη αντικαπιταλιστική σάτιρα του Ruben Östlund

Η πολυαναμενόμενη συναυλιακή επιστροφή των Belle and Sebastian, είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία τους αθηναϊκή εμφάνιση ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι στη νοσταλγική και ταυτόχρονα πάντα φρέσκια ποπ της αγαπημένης μπάντας από τη Γλασκόβη. 

Με εξαιρετικό setlist με σπάνιες εκτελέσεις και τους κλασσικούς αιώνιους ύμνους της ροκ μουσικής ο Ian Anderson και η παρέα του απέδειξε, για μια ακόμη φορά, τη διαχρονική δυναμική της κληρονομιάς των Jethro Tull. 

Οι πιο επίκαιρες, πολυσυζητημένες, αναπάντεχες, αδιανόητες και ζουμερές ειδήσεις από τον χώρο της showbiz. Κάθε Παρασκευή στο Avopolis.

Top