27 χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στη χώρα μας, συγκέντρωσε πάνω από 10.000 θεατές στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ και αποδείχθηκε σε φοβερή φόρμα, δίνοντας ...
Σκοτεινός και μυστηριώδης, με new wave ακούσματα και αδιαμφισβήτητο μομέντουμ στη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική και στη slo mo πίστα, ο Βέλγος DJ και παραγωγός πρόκειται ...
Πάντρεψε τις ουαλικές πρασιές με το μεσογειακό καλοκαίρι, τραγούδησε Βίκυ Μοσχολιού (όχι πολύ πετυχημένα) και έδωσε κισσοστεφή, disco παλμό στις 1980s αναφορές της, ...
Στην «πιο μεγάλη ημέρα της ζωής του», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, ο ράπερ από την Ξάνθη απέδειξε ότι ήρθε για να μείνει, δίνοντας μια εκρηκτική συναυλία σε ένα Gazi ...
Ο κόσμος τίμησε την ιστορική μπάντα με την προσέλευσή του στο Fuzz, σε μια βραδιά που μπορεί να πήρε πραγματικά τα πάνω της από το "Queen Οf Τhe Reich" και μετά, όμως ...
Top story
Και κατηγορεί τώρα τη διοργανώτρια εταιρεία ότι εξαφανίστηκε με τις εισπράξεις της προπώλησης
Ακούστε το "Beautiful Ghosts", από την κινηματογραφική εκδοχή του Cats που έρχεται ενόψει Χριστουγέννων
Έρχονται επίσης η Ghetto Queen, o Johnny Labelle, αλλά και ο Ισπανός σκηνοθέτης που έφτιαξε το ντοκιμαντέρ για την ελληνική stoner σκηνή

Πάνος Μουζουράκης - Στόχος

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Πάνε κάτι μήνες τώρα που γράφω, σβήνω, διορθώνω και φτου κι απ' την αρχή με τούτη τη δισκοκριτική. Κάπως έτσι φτάνω τώρα να την παραδίδω με τεράστια καθυστέρηση και εκτός επικαιρότητας. Για αυτό το τελευταίο, βέβαια, δεν είμαι και πολύ σίγουρος: έχω την εντύπωση ότι από τη στιγμή που ένα ηχογράφημα γίνεται διαθέσιμο στο Spotify και στις λοιπές streaming πλατφόρμες, μια συζήτηση για την αξία του δεν μπορεί να είναι ποτέ άκαιρη.

Σαν να σας ακούω τώρα να αναφωνείτε «καλά ρε παλικάρι, αν κόλλησες έτσι με δίσκο του Μουζού, πού να σου δώσουνε και τίποτα πιο σύνθετο...». Επιτρέψτε μου να διευκρινήσω, λοιπόν, ότι η δυσκολία δεν βρισκόταν στο να ξεκαθαρίσω μέσα μου αν έβρισκα καλό το νέο πόνημα του δημοφιλούς ερμηνευτή/τραγουδοποιού –αυτό συνέβη σχετικά γρήγορα. Κόλλαγα όμως στην αιτιολόγηση: ένιωθα δηλαδή ότι κάτι μου διέφευγε, ότι οι εξηγήσεις που έφερνα στο τραπέζι δεν ήταν αρκετές για να δικαιολογήσουν τη θέση μου.

Βλέπετε, η παγίδα με δίσκους όπως ο Στόχος (που, τηρουμένων των αναλογιών, ακολουθεί το διεθνές ποπ ήθος της εποχής) είναι ότι τυλίγουν το περιεχόμενό τους –τα όποια σπουδαία, καλά ή χάλια τραγούδια τους– με ένα ακαταμάχητο ηχητικό πέπλο. Έτσι κι εδώ, είναι αδύνατο να μη χαζέψεις με τα καλογυαλισμένα πνευστά, τους ροκ-φανκ κιθαρισμούς, τα στακάτα κρουστά και όλα τα υπόλοιπα άψογα εκτελεσμένα ενορχηστρωτικά κόλπα. Και είναι εύκολο να πέσεις στη λούμπα αυτή και να αρχίσεις να ψάχνεις αν και τι σου φταίει στον τεχνικό τομέα. Τα πραγματικά προβλήματα αρχίζουν, πάντως, όταν ξεκολλήσεις από το ηχητικό «μέλι» και ρίξεις μια ματιά στα τραγούδια.

Και σε αυτόν τον τομέα, ο Στόχος ακολουθεί τη διεθνή και εγχώρια πεπατημένη· επιστρατεύει μια πολυσυλλεκτική ομάδα δημιουργών (Παντελής Αμπατζής, Θέμης Καραμουρατίδης, Νίκος Μωραΐτης, Αντώνης Σκόκος κ.ά.), αλλά ψαρεύει και από την ευρωπαϊκή βιομηχανία επιτυχιών, ακολουθώντας τα χνάρια του επιτυχημένου "Φίλα Με Ακόμα". Η συγκεκριμένη πρακτική έχει βέβαια αποδειχθεί πολλάκις αναποτελεσματική στο παρελθόν και το ίδιο συμβαίνει κι εδώ: ετούτα τα ετερόκλητα τραγούδια αποτυγχάνουν να φτιάξουν ένα λειτουργικό και πιστευτό προφίλ του καλλιτέχνη Μουζουράκη.

Ο κυριότερος λόγος της αποτυχίας τους είναι ότι δεν υπάρχει συμπόρευση τρόπων και στόχων. Στο "Κάτι Καλύτερο", ας πούμε, η μελωδία και η big band αντιμετώπισή της κάνουν αδύνατο να συμπονέσεις το μοναχικό κορίτσι της υπόθεσης –κάτι που ο Φοίβος Δεληβοριάς, στου οποίου τα νερά κινείται το συγκεκριμένο κομμάτι, θα είχε για ψωμοτύρι. Το "Σκουμπιντουμπιντουμπιντού", από την άλλη, στην προσπάθειά του να βγάλει μια αλλοπαρμένη παιδικότητα, σκοντάφτει τελικά μέσα στην πολυπραγμοσύνη του κι έτσι όπως μοιράζεται μεταξύ ελληνικών και αγγλικών στίχων.

Όσο για τα «χιουμοριστικά» στιγμιότυπα της δουλειάς, αντί να σε κάνουν να μειδιάσεις, σε αφήνουν απλά με ανοιχτό το στόμα –από απορία, μα και από δυσάρεστη έκπληξη. Δεν ξέρω για εσάς, πάντως εγώ δεν βρήκα καθόλου διασκεδαστικό το ζευγάρωμα λέξεων όπως «χαμάμ», «ιμάμ», «Σαντάμ», «Γης Μαδιάμ» και όλων των εις «-αμ» στο "Madame (Padam Padam)", τον ανασκολοπισμό δηλαδή του γνωστού τραγουδιού της Edith Piaf, ο οποίος αγγίζει μάλιστα τα όρια του εγκλήματος από τη στιγμή που περιλαμβάνει και σαμπλ της μεγάλης ερμηνεύτριας. Το ότι το συγκεκριμένο κομμάτι επιλέχθηκε ως ραδιοφωνική αιχμή του άλμπουμ, δείχνει σαφώς ότι κάποιοι στις (πάλαι ποτέ) μεγάλες δισκογραφικές παραμένουν ανεπίδεκτοι μαθήσεως...

Σημαντική ευθύνη για τη χαμηλή πτήση του Στόχου φέρει όμως και ο ίδιος ο Μουζουράκης. Πέρα από το ότι υπογράφει σχεδόν το ένα τρίτο των συνθέσεων, δεν καταφέρνει πάντα με τις ερμηνείες του να δώσει ψυχή, να πείσει για όσα τραγουδάει. Ακόμα κι όταν του τυχαίνει ένα πραγματικά καλό τραγούδι –όπως το "Θεριά Όνειρα" των Απόστολου Βαλαρούτσου & Κώστα Ξηρομερίτη– μοιάζει να μην ξέρει πώς να το διαχειριστεί, εκφέροντας τα κουπλέ με έναν εντελώς εκτός κλίματος στόμφο. Αντίθετα, τα πιο ροκ στιγμιότυπα, όπως το ρεφραίν του προαναφερθέντος τραγουδιού ή το σοουλάτο "Απλά", αποδεικνύονται μεν στο δυνατό του σημείο, αποτελούν δε μειοψηφία στο συνολικό υλικό.

«Είναι δύσκολο να είσαι αστέρι, να είσαι τόσο γαμάτος όσο εγώ», τραγουδάει ο Πάνος Μουζουράκης στο ακροτελεύτιο κομμάτι του Στόχου, “Σονάτα Σε Ντο Μείζονα Για Πιάνο, Τέσσερα Χέρια Και Φωνάρα”. Και, ξέρετε, προσωπικά τον συμπονώ. Γιατί δεν είναι ό,τι καλύτερο να καλείται να κάνει τον ζογκλέρ για χάρη της... αστεροσύνης και του κυνηγιού του ραδιοφωνικού χιτ, ισορροπώντας ανάμεσα στο γκροτέσκο και στο ρομαντικό, στη σαχλαμάρα και στην ουσία, στην (αμπελο)φιλοσοφία και στην πεζότητα. Είναι δύσκολα εγχειρήματα αυτά και παρότι εδώ έγινε πράγματι προσπάθεια να ειπωθούν κάποια πράγματα (τουλάχιστον σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του καλλιτέχνη), η τελική «στρογγυλοποίηση» τα έφερε έτσι ώστε στα αυλάκια του Στόχου να μη διασώζονται παρά ελάχιστα ψήγματα από τις καλλιτεχνικές προθέσεις όσων ανακατεύτηκαν στη δημιουργία του.

 

ΑΤΖΕΝΤΑ

Deerhunter
21-11-2019

Deerhunter

Αθήνα - Fuzz Live Music Club
Οι Αμερικανοί Deerhunter, μία από τις καλύτερες μπάντες των τελευταίων 15 ετών, έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας, την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου, ...
The Waterboys
21-11-2019

The Waterboys

Αθήνα - Πειραιώς 117 Academy
20-11-2019

Λένα Πλάτωνος: Το αηδόνι του αυτοκράτορα

Αθήνα - Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Τραγούδια και χοροί από την Αρμενία

Αθήνα - Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Γαλατσίου

The Forty Finger Experience

Θεσσαλονίκη - Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Ωκαίει

Αθήνα - El Convento Del Arte

Φατ Elvis

Αθήνα - Faust Bar Theater Arts

Natural Right

Αθήνα - The Zoo Music Pub
21-11-2019

Babel Trio & Fool In The Box

Αθήνα - An Club

Τα Ριζά

Αθήνα - Ωδείον Αθηνών

Deerhunter

Αθήνα - Fuzz Live Music Club

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Παναγιώτης Λουκάς
27 χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στη χώρα μας, συγκέντρωσε πάνω από 10.000 θεατές στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ και αποδείχθηκε σε φοβερή φόρμα, δίνοντας –έτσι απλά– μία από τις ...
Δημήτρης Μεντές
Πάντρεψε τις ουαλικές πρασιές με το μεσογειακό καλοκαίρι, τραγούδησε Βίκυ Μοσχολιού (όχι πολύ πετυχημένα) και έδωσε κισσοστεφή, disco παλμό στις 1980s αναφορές της, χορεύοντας με τα πομ πομ της σαν
Τάσος Μαγιόπουλος
Στην «πιο μεγάλη ημέρα της ζωής του», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε, ο ράπερ από την Ξάνθη απέδειξε ότι ήρθε για να μείνει, δίνοντας μια εκρηκτική συναυλία σε ένα Gazi Music Hall κατάμεστο από νεαρές

ΣΤΗΛΕΣ

Άρης Καζακόπουλος
Στην έκτη (και τελευταία) από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους hip hop δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...
Ζώης Χαλκιόπουλος
Ένας απόλυτα κινηματογραφικός και ονειροπόλος δίσκος με φόντο την Κέρκυρα, γεμάτος τελετουργικά στοιχεία, μυστήριο, gospel στιγμές και γήινα θεμέλια...
Ελένη Τζαννάτου
Ντεμπούταραν στη δισκογραφία ευθαρσώς και με ειλικρίνεια, με τα χρωματιστά τους πουλόβερ και τις indie μελωδίες τους, επινοώντας τον καλλιτεχνικό τους εαυτό δίχως καμία έγνοια να φανούν κουλ...

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

avopolis.team

Όπως έχει σαφώς πλέον φανεί, το Πολυτεχνείο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά κορύφωση ζυμώσεων που «έβραζαν» από καιρό ανάμεσα στη σπουδάζουσα νεολαία, συντονίζοντάς τη (κατά κάποιον τρόπο) με τον

Χάρης Συμβουλίδης
Δισκογραφικός «χάρτης» για έναν μυστήριο, απρόβλεπτο τύπο, πάστορα των Βαπτιστών μα και πιανίστα σε πορνεία, που καταγράφηκε ως ένας από τους πιο ξεχωριστούς μπλουζίστες των προπολεμικών χρόνων, ...
Μιχάλης Τσαντίλας

Αυτές τις μέρες, η περίφημη Bootleg Series εμπλουτίστηκε με το vol. 15 (Travelin’ Thru), το οποίο κάλυψε τη ντυλανική περίοδο 1967/1969. Ήταν όμως η εποχή 1965/1966 που είχε ήδη χτίσει τον ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Τάνια Σκραπαλιώρη
Σκοτεινός και μυστηριώδης, με new wave ακούσματα και αδιαμφισβήτητο μομέντουμ στη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική και στη slo mo πίστα, ο Βέλγος DJ και παραγωγός πρόκειται να στήσει το νυχτόβιο θέαμά
Μιχάλης Τσαντίλας
Μουσικός και εκπαιδευτικός, άνθρωπος με συγκροτημένη και φιλοσοφημένη σκέψη, επανέρχεται δισκογραφικά με μία ακόμα επίσκεψη στο ρεμπέτικο και παραδοσιακό ρεπερτόριο, με το ολοκαίνουριο
Χάρης Συμβουλίδης
Σε τι είναι καλύτερος ο Neil Young από τον Bob Dylan; Γιατί θεωρεί ιδιοφυή τον Anderson .Paak; Τι σημαίνει σήμερα ο αρχαίος θεός Πάνας; Πόσο αγαπάει τον Άνεμο στις Ιτιές; Δεν τον λες και τον πιο ...
Πέννυ Γέρου
Με το "Julia" να παίζεται διαχρονικώς στα ραδιόφωνά μας, επιστρέφουν στην Ελλάδα, για εμφανίσεις σε Αθήνα (Παρασκευή 22/11, Κύτταρο) και Θεσσαλονίκη (Σάββατο 23/11, Eightball). Ευκαιρία λοιπόν να ...

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…