Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα ...
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε ...
Top story

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

Οι ράπερς συνεργάζονται στο κομμάτι "WAP" που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή (7/8).

Ghost Notes - Jazzy-Key EP

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Οι Ghost Notes είναι ελληνικό γκρουπ που παίζει manouche jazz (ή gypsy jazz, όπως είναι περισσότερο γνωστή), ένα μουσικό στυλ με προπάτορα τον Django Reinhardt. Το συγκρότημα έχει ως μπροστάρη τον κιθαριστή Δημήτρη Πολίτη και περιλαμβάνει επίσης (σε ετούτη την παρθενική ηχογράφηση τουλάχιστον, καθώς στο μεταξύ υπήρξαν αλλαγές στη σύνθεσή του) την Έλενα Μαλάμου στη ρυθμική κιθάρα, τον Νίκο Βαΐου στο κοντραμπάσο και τον Δήμο Βουγιούκα στο ακορντεόν.

Το Jazzy-Key είναι ουσιαστικά ένα μίνι-άλμπουμ, καθώς περιέχει μόλις 6 κομμάτια: 4 ορίτζιναλ του Πολίτη και 2 διασκευές σε συνθέσεις του Reinhardt. Παρόλα αυτά, ακόμα και στη σύντομη διάρκεια των 20 και κάτι λεπτών, γίνονται σαφή τα πολλά θετικά στοιχεία που διαθέτουν οι Ghost Notes, αλλά και κάποια από τα αναμενόμενα «συμπτώματα» ενός δισκογραφικού ντεμπούτου.

Ξεκινώντας από τα θετικά, είναι εξ αρχής ξεκάθαρο ότι οι Ghost Notes διαθέτουν τα εφόδια για να παίξουν αυτό το ιδιαίτερα απαιτητικό (σε ό,τι αφορά στην τεχνική) μουσικό στυλ. Οι εκτελέσεις τους διαθέτουν τη ροή, την ταχύτητα, το μπρίο και την καθαρότητα στην απόδοση της κάθε νότας που θα περίμενε κανείς να ακούσει από μια μπάντα του είδους, είτε μιλάμε για όσες δρουν στο εξωτερικό, είτε για τη δική μας μικρή αλλά αναπτυσσόμενη τελευταία, σκηνή. Ακόμα, το γκρουπ –και κυρίως ο Πολίτης– δείχνει να έχει κατακτήσει τους τρόπους για να στήσει τις δικές του συνθέσεις, στους δρόμους της manouche jazz παράδοσης.

Τίθεται βέβαια το ζήτημα (κι εδώ μπαίνουμε στις ενστάσεις) εάν οι Ghost Notes έχουν να συμβάλλουν στον δημιουργικό διάλογο, που είναι ζητούμενο παντοτινό –ασχέτως με ποιο κομμάτι του μουσικού φάσματος καταπιάνεται κανείς. Προσωπικά δεν εντόπισα εδώ κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια από τη μεριά τους να προβάλλουν μια δική τους φωνή και ταυτότητα. Επίσης, έχω την εντύπωση ότι ο Πολίτης, παρότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων καταφέρνει να αποδώσει μαεστρικά τις μελωδίες και τους χρωματισμούς, φόρτωσε ενίοτε το παίξιμό του με περισσότερα από όσα πραγματικά χρειάζονται: το γρήγορο λ.χ. ανεβοκατέβασμα της ταστιέρας μπορεί να μαρτυρά τη βιρτουοζιτέ του πιο καθαρά από οποιαδήποτε άλλη κίνηση, όμως δεν συμβαδίζει πάντα με το κλίμα των συνθέσεων του Jazzy-Key.

Είπαμε ωστόσο ότι μιλάμε για ένα ντεμπούτο, το οποίο φτιάχτηκε μάλιστα πάνω στον ενθουσιασμό των πρώτων (λίγων) μηνών ζωής της ομάδας, οπότε είναι επόμενο οι Ghost Notes να ενδιαφέρονται περισσότερο να συστηθούν μέσω της έκθεσης του γούστου και των ικανοτήτων τους πάνω στις δεδομένες συντεταγμένες της manouche jazz και λιγότερο για οτιδήποτε άλλο. Το πρώτο αυτό βήμα τους κρίνεται λοιπόν θετικό, στη βάση ότι τους παρουσιάζει ως μια ιδιαίτερα ικανή μπάντα, με βαθιά αντίληψη του πού θέλουν να κινηθούν και με όλα τα απαραίτητα εφόδια στην κατοχή τους ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια να βγάλουν στον συνθετικό τομέα κάτι περισσότερο από όσα (απαραίτητα μεν, καπως τυπικά δε) καταθέτουν εδώ.

Top story

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985 στο Καλλιμάρμαρο έλαβε χώρα μία από τις θρυλικότερες συναυλιακές στιγμές της χώρας. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά, 8 άνθρωποι που τις έζησαν μπροστά ή πίσω από τη σκηνή, αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου ένα μουσικό οδοιπορικό, με τα καλά και τα κακά του, που θα λένε και στα εγγόνια τους.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει όπως τον αγαπήσαμε, κάνοντας, δηλαδή, κομματάκια την επικαιρότητα.

Instagram





Top