Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν ...
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Ο Ανδρέας Κύρκος είδε την μίνι σειρά του Ryan Murphy στο Netflix και οδηγήθηκε στο ασφαλές συμπέρασμα που συνοψίζει όλη την καριέρα του: ήταν πάντα καλύτερος ...
Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την ...
Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben ...

To podcast της ημέρας από το Avopolis Radio.
Συντονιστείτε στο www.avopolisradio.gr, για special dj sets, αφιερώματα, mixtapes και την καλύτερη μουσική!

Top story

Το “Patent Leather Do-Over” σε μουσική του Jack Antonoff είναι το πρώτο δείγμα από το επερχόμενο Behind The Iron Gates - ...

Δείτε τους Yeah Yeah Yeahs να παίζουν το "Phenomena" από την απομόνωση λες και είναι στη σκηνή.

Συντονιστείτε κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, 16:00-18:00.

Θα πριμοδοτούνται οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που παίζουν ελληνικά τραγούδια. Ποια είναι τα τρία άμεσα νομοθετήματα για τη στήριξη του Πολιτισμού στη χώρα μας.

Εξελίξεις έχουμε και σε αυτό τον τομέα, με ετοιμασίες για άμεση λειτουργία του οργανισμού.

Μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες απουσίας, έρχεται νέο άλμπουμ.

Να και ένα φεστιβάλ που θα πραγματοποιηθεί, έστω και με το 50% του κόσμου.

Online event για το άλμπουμ που πούλησε 1,8 εκ. αντίτυπα σε μία εβδομάδα.

Δεν ήταν μόνο τραγουδιστής του τεράστιου hit των '80s "Yéké Yéké", αλλά και ένας σημαντικός εκπρόσωπος της αφρικανικής μουσικής.

Monsieur Doumani - Grippy Grappa

Γιάννης
Γιάννης "Πίκπας" Ιωάννου

Ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας θα αντλήσει τις σημειολογίες του από την εκάστοτε μουσική παράδοση επαφίεται στον καλλιτεχνικό πατριωτισμό του.  Ουκ ολίγες φορές δεν βιώσαμε άλλωστε στημένα έθνικ πανηγυράκια, με εκ του πονηρού «εθνικά» οριοθετημένες καλλιτεχνικές προθέσεις και σούπερ κιτς αποτελέσματα;   Η Κύπρος, ένα νησιωτικό αεροπλανοφόρο στο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής, έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας μουσικής παράδοσης crossdresser…

Όμως μια δισκοκριτική δεν είναι τόπος για μουσικοεθνολογικές προσεγγίσεις. Κάνω όλη αυτή την εισαγωγή για τους Monsieur Doumani για δύο λόγους: πρώτον, γιατί δεν θα ψωνίσω από τα κλισέ τύπου «η Κύπρος που συνδέει την παράδοση της Ανατολής και της Δύσης» και, δεύτερον, γιατί από το πιθκιαύλι (σ.σ.: κυπριακή φλογέρα) και το βιολί στον Μιχάλη Τερλικκά και στην Άννα τη Βίσση ή τον Χατζηγιάννη μεσολάβησαν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η αγγλική αποικιοκρατία, Ενωτικοί και Μακαριακοί, μια εισβολή, ιστορικά χαμένες (ή μη) λύσεις του Κυπριακού, off-shore εταιρείες, πολυτελή τζιπ, Ρώσοι Κροίσοι και –εσχάτως– μνημόνια και κουρέματα… Διαβάστε καμιά φορά για το Αρχιεπισκοπικό ζήτημα στην Κύπρο (1900-1909) και τις δύο  διαφορετικές φιλαρμονικές που ίδρυσαν οι Κιτιακοί και οι Κυρηνειακοί. Κύπρος, γη ηρώων, Γη, πλανήτης ηλιθίων…

Είναι βέβαια ένα ερώτημα γιατί στην Κύπρο ακόμη ψάχνουμε τη σύγχρονη σκηνή με το κιάλι. Γιατί δηλαδή οι νέοι εξακολουθούν να ακούνε Μαχαιρίτσα και Παπακωνσταντίνου και psychedelic trance και γιατί κάθε σαιζόν αποβιβάζονται πλήθη Κυπραίων στην Αθήνα για το opening των... μπουζουξίδικων. Στα πλαίσια πάντως μιας σύγχρονης σκηνής υπό γέννηση/διαμόρφωση υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις. Και σαν τέτοια, καλώς ή κακώς, θα πρέπει να ιδωθεί ο πρώτος δίσκος των Monsieur Doumani, Grippy Grappa.  

Το ενδιαφέρον με αυτή τη δουλειά εδράζεται στο γεγονός ότι αντλεί τη σημειολογία της από την παράδοση με τρόπο σύγχρονο και συνάμα δημιουργικό. Σέβεται το παρελθόν, δεν το απλώνει σαν αφορμισμένο πατσά. Δανείζεται (μιας και οι 11 από τις 13 συνθέσεις είναι διασκευές κυπριακών παραδοσιακών τραγουδιών) σχήματα και μελωδίες, περάσματα και έννοιες, ενορχηστρώσεις και ρίμες. Διατηρεί την πλούσια ντοπιολαλιά χωρίς περικοπές και εννοιολογικά συμπλέγματα. Και κατορθώνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο σύγχρονο και στο δυτικότροπο ή στο ανατολικό με τρόπο γκρουβάτο, καλοπαιγμένο, άρτιο σε επίπεδο ηχητικής επεξεργασίας και άμεσα δοσμένο απέναντι σε αυτόν που ακούει και πιθανώς –ελέω κυπριακής διαλέκτου– δεν καταλαβαίνει γρι.  

Η διάσημη "Τυλληρκώτισσα" και η "Βράκα", καθώς και δημώδη δείγματα γραφής όπως ο "Συρτός" ή τα τραγούδια του γάμου ξαναβαφτίζονται σε έναν «μουσικό οσμωτήρα» που μυρίζει δρόμο, ντουμάνια και ειλικρινείς διαθέσεις. Παράλληλα, στιγμές όπως ο "Αχάπαρος" (αφορά σε περιστατικό κατά το οποίο τα τρία μέλη των Monsieur Doumani συνελήφθησαν από αστυνομικούς επειδή έπαιζαν μουσική στον δρόμο –βάσει αποικιακού νόμου περί επαιτείας που επιβίωσε ως τον 21ο αιώνα!) και το "Παιάκιν Μυρωάτον" αποτελούν πανέξυπνες τοποθετήσεις του γκρουπ, που δείχνουν όχι μόνο πώς πρέπει να γράφεται ένα μοντέρνο κυπριακό τραγούδι, αλλά και πώς πρέπει να αποτυπώνεται –με σατιρικό και λαϊκά δομημένο τρόπο– η σημερινή πραγματικότητα του νησιού.  

Το Grippy Grappa δεν είναι λοιπόν ένας ακόμη φολκλόρ δίσκος. Ούτε το έθνικ πανηγυράκι κάποιου που (αυτο)βαφτίστηκε παράνομος, ρασταφάριαν ή λεβεντομαλάκας. Ο τζουράς του Αντώνη Αντωνίου –γνώριμος από τους Τρίο Τεκκέ και κυρίαρχη φιγούρα στους Monsieur Doumani– ακούγεται αυτή τη φορά λιγότερο «ρεγγέτικος» μα εξίσου «hardcore». Εξαιρετικοί επίσης στα παιξίματά τους και οι άλλοι δύο μουσικοί, Άγγελος Ιωνάς & Δημήτρης Γιασεμίδης.

Οι Monsieur Doumani συνειδητά κατορθώνουν να παντρέψουν την όψη εκείνη της κυπριακής παράδοσης που για κάποιον περίεργο λόγο υπήρξε ανέκαθεν παρούσα σε κάθε έκφανση κυπριωτισμού, με το μοντέρνο στοιχείο το οποίο πασχίζει να αυτοπροσδιοριστεί υπό το βάρος της ταχύτητας των εξελίξεων.  Σπουδαίο επίτευγμα…

 

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, αφού μας πήραν το moshing και μας άφησαν με το greek sirtaki, βλέπει το μέλλον του καλοκαιριού στον Sin Boy και τη Rina. Άλλωστε, "it's a trap" (#διπλής).

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο πρώτο Snap(shots) εκτός καραντίνας, ξανανακαλύπτει την πόλη και τη νέα μουσική, όσο ο Neil Young ανακαλύπτει τις χαρές του να παίζει μουσική στις κότες του.

Music Types: Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε την αυτοβιογραφία του Tricky, Hell Is Round The Corner και κατάλαβε πως, όταν έχεις ζήσει ανάμεσα στη βιωματική φθορά και την δημιουργική αφθαρσία, δεν σου μένει τίποτα παρά να κοιτάς τα πράγματα και να γελάς. Αφού πρώτα τα γράψεις όπως είναι.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος νιώθει νοσταλγία για ζεστά καλοκαίρια, μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Γι' αυτό και κατεβάζει από το ράφι δύο δίσκους του Ben Lamdin aka Nostalgia 77 (Octet).

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Σε αυτό το Παρατηρητήριο, πονάει που δεν έχει Eurovision. Έχει, όμως, νέους Firewind.

To ντουέτο των αδερφών Mael, εδώ και πέντε δεκαετίες «το κάνει με τον δικό του τρόπο». Ομοίως και στον νέο δίσκο των Sparks, A Steady Drip, Drip, Drip, που υπήρξε η αφορμή για τον Russell Mael να αφηγηθεί στην Ελένη Τζαννάτου μια μουσική πορεία που κινούταν πάντα στο δικό της μεταίχμιο.

Με αφορμή τον θάνατο του Phil May των -πρωτοπόρων στους concept δίσκους- The Pretty Things, παραθέτουμε είκοσι συν μία περιπτώσεις - με χρονολογική σειρά, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις...

Πριν από 10 χρόνια, ο Γιάννης Ιωάννου, ο Νίκος Σβέρκος, η Όλγα Σκούρτη, ο Χάρης Συμβουλίδης, ο Στυλιανός Τζιρίτας και η Αναστασία Τουρούτογλου αποχαιρέτησαν με αυτό το μικρό αφιέρωμα τον άνθρωπο που πάντα στο μυαλό τους θα στέκεται στην κορυφή του Ασημένιου Βουνού, αναρωτώμενος για τον Παράδεισο και την Κόλαση...

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής βλέπει στο πρόσωπο της καριέρας του Nicolas Cage αυτό της (παγκόσμιας και εγχώριας) μουσικής βιομηχανίας, με όσο Adaptation χρειάζεται στο ενδιάμεσο.

Με αφορμή την σειρά Hollywood του Ryan Murphy στο Netflix, η Ελένη Τζαννάτου θυμάται 13 στιγμές που το σινεμά αποθέωσε το μεγάλο «εργαστήριο ονείρων», το κινηματογραφικό Χόλιγουντ.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος κατεβάζει από το ράφι τον τελευταίο δίσκο των LCD Soundsystem από το όχι και τόσο μακρινό 2017.

Οι Τρύπες κάνουν air guitar στην παραλία. Ο Παπάζογλου μας μεταφέρει σε σκηνικό ρεμπέτικης κομπανίας. Και στη μέση, ο Διονύσης Σαββόπουλος να εξηγεί ότι όλες οι μουσικές θέλουν τον χώρο και τον χρόνο τους (μέσα μας).

O Δημήτρης Λιλής μίλησε με τον Danny Akalepse, τον έναν από τους ανθρώπους πίσω από το νεοϋορκέζικο label που φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, στο ρόστερ της ονόματα όπως ο Lee Fields και οι El Michels Affair.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, θρηνεί το moshing όπως το ξέραμε και προβλέπει τον μετασχηματισμό του χεβιμέταλ κλάδου σε μπουζούκια. Υγιέστατα πράγματα.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), κάνει την «ψυχοθεραπεία» του με το Happiness του Todd Solonz και το After Life του Ricky Gervais.

Instagram





Top