View More
Fargo, The Undoing και The Crown έχουν από τον Ανδρέα Κύρκο τα εύσημα για τις ώρες που θα περάσετε στον καναπέ σας μπροστά από την τηλεόραση.
Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος γυρνάει στο 1970 και ακούει ξανά και ξανά το ομώνυμο LP των Olympians.
Στο ερώτημα «Να το δω ή να μην το δω;», ο Ανδρέας Κύρκος απαντάει με 5 φρέσκιες ταινίες που αξίζει να δείτε και 5 που πρέπει να αποφύγετε με ελαφρά πηδηματάκια.
H Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει το χορευτικό soundtrack των ημερών, με επιλογές για όλα τα γούστα, όσο γυαλίζει τα παπούτσια της για να χορέψει σε μια πίστα ιδιωτική.
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Και τον Νοέμβριο συνεχίσαμε τις ακροάσεις, λίγο πριν την τελική ...
Top story

Το περιοδικό δημοσίευσε τη λίστα του με τους 50 κορυφαίους δίσκους της χρονιάς.

Οκτώ tracks από φρέσκα εγχώρια ονόματα, που παίζουν ανατρεπτικά με τις γιορτινές διαθέσεις.  Τα ακούτε σήμερα στο Bandcamp, που μηδενίζει την προμήθειά

Ακούστε την εκδοχή του Τζίμη Πολιούδη στο «Τι Να Σου Προσφέρω».

Μετά το "Yesterday" και το "I Will", η ποπ σταρ καταπιάνεται με ένα ακόμη κομμάτι των Fab Four.

Ακούστε τη νέα εκδοχή της φετινής επιτυχίας του Weeknd.

Ακούστε τα "Her Revolution" και "His Rope" που θα κυκλοφορήσουν αποκλειστικά σε 300 12ιντσα.

Στο  The Problem of Leisure: A Celebration of Andy Gill and Gang of Four θα συμμετέχουν μεταξύ άλλων ο Tom Morello των Rage Againste the

To κομμάτι ακούσαμε πρώτη φορά το Σεπτέμβριο.

Από τον επερχόμενο δίσκο του σχήματος, Afterglow.

To site επιλέγει τους 50 καλύτερους δίσκους για τη χρονιά που τελειώνει.

Δείτε το βίντεο για το "Creatures".

Πώς διαμορφώθηκε η λίστα του γνωστού μουσικού site;

Μιας και σε πρόσφατη συνέντευξή του τον χαρακτήρισε «τον δεύτερο χειρότερο παραγωγό σπουδαίου δίσκου μετά τον Jimmy Iovine»...

Μπορείτε να τις απολαύσετε σε ένα εξ' αποστάσεως live, την Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου.

Χάρης Λαμπράκης Quartet - Μετέωρα

Διονύσης Κοτταρίδης
Διονύσης Κοτταρίδης

Για τον σταθερό τους τ(ρ)όπο φτάνουν και δεν περισσεύουν οι τέσσερις εσωκλειόμενες γραμμές του Νίκου Σιδηροκαστρίτη:

Μετέωροι, μνημονεύουμε τον τόπο, εκεί που συναντήθηκε η προσευχή με τον μόχθο η ζωή πάνω και κάτω από τα σύννεφα για να μη χαθούμε

Εάν μάλιστα έχεις ακροαστεί και την προ διετίας Θέα ή/και τους έχεις πετύχει σε επί τόπια σύμπλεξη, τότε οι πιθανότητες έκπληξης μειώνονται δραματικά. Όχι πως φαίνεται να τους αφορά η έκπληξη –να την ιεραρχούν ψηλά τουλάχιστον. Προς τι άλλωστε, όταν υφίσταται άπλετος χώρος κάθετων κινήσεων μεταξύ τζαζ και παράδοσης; Παραλείπω επί τούτου το «ελληνικής», διότι οι εθνικού τύπου προσδιορισμοί φέρουν περίεργες απλουστεύσεις, δυστυχώς μη διαχειρίσιμες για πολλούς. Κι εικάζω εδώ πως ο «τόπος» του Σιδηροκαστρίτη δεν είναι εθνικός• ούτε η προσευχή, ούτε ο μόχθος, ούτε η τέχνη ασφαλώς.

Μικρές διαφοροποιήσεις δύναμαι να καταθέσω μεταξύ Θέας και Μετεώρων  –εδώ το δεύτερο ενυπάρχει στο πρώτο. Όχι ντε και καλά ασήμαντες, και με τη σύγκριση μονάχα ως απτή αφορμή... Η σχέση με τον χώρο, για παράδειγμα. Με κάποιον τρόπο απαιτούν περισσότερο χώρο τα Μετέωρα, του επιβάλλονται. Κι ας αποτελεί το κουαρτέτο πρότυπο ανάλαφρων πατημάτων, κι ας προεξάρχει και πάλι το νέϋ του Χάρη Λαμπράκη, αβρό από τη φύση του, πριν καν πιάσουμε το φύσημα δηλαδή. Του λόγου μου τουλάχιστον θα προτιμήσω εκείνη την πιο αβίαστη ένταξη της Θέας στον χώρο που της προσφέρεται. Θα προτιμήσω και την πιο «περίπου» παραγωγή της, η οποία δεν μπλέκει την ευκρίνεια με την ελαφρά επιτήδευση...

Πιθανώς να μην γίνεται κι αλλιώς, τώρα που το σκέφτομαι –κι αυτή η μη απαιτητική αγωγιμότητα να θυσιάζεται έτσι εκ των πραγμάτων στον αναπτυξιακό βωμό. Γιατί πώς να ξεμακρύνεις, να εμπλουτίσεις, να γίνεις λεπτομερής, ξεκάθαρος και την ίδια στιγμή να διαφυλάξεις μέχρι κεραίας το κλίμα; Αγκαλιά δεν πάνε τούτα; Συνήθως... Κι εδώ οι προθέσεις του κουαρτέτου λαλάνε από νωρίς. Λαλάει το νέϋ του Λαμπράκη, το οποίο  μετεωρίζει γνώριμα βουκολικά θέματα –μια πιο κοντά για να τα ξεχωρίζεις ολοσχερώς και μια μακριά, τόσο που να νομίζεις πως αλλάζουν μορφή. Αυτή τη φορά δε με τις διαδρομές πιο ευκρινείς, πιο πυκνές, πιο γοητευτικές, πιο μακρινές. Αν και σε επίπεδο ακροατικής αντίληψης οι μεταβάσεις είναι γρήγορες, είναι και υποδειγματικά φυσικές. Τα δημιουργικά φίλτρα ακυρώνουν στην πράξη τη θεωρητική απόσταση μεταξύ βουκολικών σκοπών και free περασμάτων κι εκεί ανάμεσα ο Λαμπράκης εμπλουτίζει συνεχώς την κατακτημένη λαλιά του.

Μια πρόσκαιρη μονάχα ρήξη με τον τ(ρ)όπο επιχειρείται εκεί πάνω στα τρία τέταρτα του άλμπουμ, ωστόσο οι abstract εσοχές των “Ιερών” ηχούν τόσο παράταιρες υφολογικά και τόσο απ’ το πουθενά σε επίπεδο ροής, ώστε θαρρείς πως η αναχώρηση δημιουργείται επί τούτου μόνο και μόνο για να βιωθεί πιο έντονα η αγαλλίαση της (επικείμενης) επιστροφής. Λες;

Διόλου τυχαία, πάντως, τούτες είναι απ’ τις λίγες στιγμές που το νέϋ αποσύρεται και οι υπόλοιποι προτάσσουν τις αιχμηρές γωνίες της πειραματικής Δύσης. Όχι πως αυτό αποτελεί και καμιά μομφή για τη συνολικότερη άνεση των κινήσεών τους, ίσα-ίσα. Το πιάνο του Θεοχάρη –όντας ο δεύτερος σολιστικός πυλώνας– λειτουργεί με μια ακόμα βαθύτερη γνώση των ισορροπιών, αποδεχόμενο το όχι και τόσο αυτονόητο γεγονός πως δεν χρειάζεται να πρωταγωνιστεί για να κάνει τη διαφορά. Ενώ οι ήρεμες ρυθμικές δυνάμεις των Σιδηροκαστρίτη & Τσεκούρα αλωνίζουν αγκαζέ τα μήκη και τα πλάτη. Ειδικά ο πρώτος παραδίδει ιδιαίτερα αυθύπαρκτου παιξίματος και ρυθμικής χρηστικότητας – λες και ορίζει κομμάτια χώρου προσκαλώντας τους υπόλοιπους να τα ζήσουν.

Εν ολίγοις και παρά τις όποιες παράπλευρες ενστάσεις, στα Μετέωρα η τετράδα του Χάρη Λαμπράκη απομακρύνει ακόμα περισσότερο τη μνήμη απ’ τη νεύρωση και πλέον στέκει ως σημαίνουσα οντότητα της εγχώριας δημιουργίας. Για πολλούς λόγους.

 

Top story

Fargo, The Undoing και The Crown έχουν από τον Ανδρέα Κύρκο τα εύσημα για τις ώρες που θα περάσετε στον καναπέ σας μπροστά από την τηλεόραση.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος γυρνάει στο 1970 και ακούει ξανά και ξανά το ομώνυμο LP των Olympians.

Στο ερώτημα «Να το δω ή να μην το δω;», ο Ανδρέας Κύρκος απαντάει με 5 φρέσκιες ταινίες που αξίζει να δείτε και 5 που πρέπει να αποφύγετε με ελαφρά πηδηματάκια.

H Τάνια Σκραπαλιώρη φτιάχνει το χορευτικό soundtrack των ημερών, με επιλογές για όλα τα γούστα, όσο γυαλίζει τα παπούτσια της για να χορέψει σε μια πίστα ιδιωτική.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Και τον Νοέμβριο συνεχίσαμε τις ακροάσεις, λίγο πριν την τελική ευθεία της χρονιάς.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί.  Στο νέο του Snap(shots), ξύνει τις τάσεις φυγής του με βρετανικό σινεμά και παίζει Blogovision. 

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο τελευταίο του Listomania για το 2020, επιλέγει τους 40 κορυφαίους δίσκους που μένουν από τη χρονιά που φεύγει.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, βάζει τον Weeknd να πει "Vre Ante Grammys Sou" για τις φετινές υποψηφιότητες των βραβείων.

Πόσο κοντά βρίσκονται τα ρεμπέτικα με τα blues;

Πολυφορεμένη η ατάκα: το Μέσο είναι το Μήνυμα. Το εν λόγω αξίωμα εκστομίστηκε για πρώτη φορά από τον καναδό επικοινωνιολόγο Μarshall McLuhan πριν πάνω από μισό αιώνα, το 1964, κι αναφερόταν σε κάθε νέο Μέσο με δυνητική επιρροή…

Πάντως, λίγο πριν η μουσικός επιχειρήσει το συγκεκριμένο ταξίδι δισκογραφικά (4/12, Inner Ear), πήγε μια βόλτα μέχρι την άκρη της πόλης για να εξηγήσει στον Άγγελο Κλειτσίκα τι είναι αυτό που κινεί μια μουσικό να γράψει σε μια τέτοια περίοδο και τι κρατάει η ίδια για την ημέρα που θα έρθει η επόμενη, «κανονική» ζωή.

Στο νέο του Incoming, o Δημήτρης Λιλής επιλέγει πέντε επίκαιρες θέσεις του σπουδαίου παραγωγού, ηχολήπτη και μουσικού για την μουσική βιομηχανία που αξίζει να διαβαστούν.

Μια σκακιστική οπερέτα εποχής που κυλάει σαν νερό και θα σας καθηλώσει. Σύμφωνα με τον Ανδρέα Κύρκο, ακόμη κι αν αδιαφορείτε για το σκάκι.

Λίγο πριν κυκλοφορήσουν το Her Kind Fight Everything, οι 2 by bukowski μοιράζονται αποκλειστικά στο Avopolis το track "Mahone" από το νέο τους δίσκο και αφηγούνται μια μουσική πορεία 23 χρόνων  με κιθάρες, μάσκες του Elvis, αποκόμματα περιοδικών και μισοφαγωμένα τοστ.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί.  Στο νέο του Snap(shots) βρίσκει (αναγκαστικά) καταφύγιο στον δικό του ποπ μικρόκοσμο, ξανά και ξανά.

Instagram





Top