Πόσο ανάγκη έχεις να βάλεις στην e-εφημερίδα σου μία ακόμη φωτογραφία των Pet Shop Boys; Αυτό θα γίνεται πια; Και μας αφήνουν να κυνηγάμε τα media του εξωτερικού για να ...
Ξεκινώντας το 2011 από ένα ακατάστατο δωμάτιο στα νότια του Τέξας, τα αδέρφια Maggie & Tyler Heath πέτυχαν να γίνουν μία ιδιαίτερα αξιοσημείωτη παρουσία εκεί όπου η ...
90 χρόνια μετά, η θεωρούμενη ως χαμένη ταινία του Δημήτρη Γαζιάδη που μετέτρεψε σε λαϊκό ρομάντζο μια σπουδαία στιγμή της εγχώριας οπερέτας, κέρδισε το ειλικρινές, θερμό ...
Οι Βύρωνας Κατρίτσης, Chris Setel & Νίκος Γιούσεφ επέστρεψαν πρόσφατα στη δισκογραφία, έπειτα από επταετή σιωπή. Όμως το Riverbank ...
Ως παραγωγός είχε επιβραβευτεί, αλλά το Όσκαρ Β΄Ανδρικού για το «Κάποτε στο ...Χόλιγουντ» ήταν το πρώτο που κέρδισε με την ερμηνεία του ο ωραίος Μπραντ, για τον οποίο το ...

Χάρης Λαμπράκης Quartet - Μετέωρα

Διονύσης Κοτταρίδης
Διονύσης Κοτταρίδης

Για τον σταθερό τους τ(ρ)όπο φτάνουν και δεν περισσεύουν οι τέσσερις εσωκλειόμενες γραμμές του Νίκου Σιδηροκαστρίτη:

Μετέωροι, μνημονεύουμε τον τόπο, εκεί που συναντήθηκε η προσευχή με τον μόχθο η ζωή πάνω και κάτω από τα σύννεφα για να μη χαθούμε

Εάν μάλιστα έχεις ακροαστεί και την προ διετίας Θέα ή/και τους έχεις πετύχει σε επί τόπια σύμπλεξη, τότε οι πιθανότητες έκπληξης μειώνονται δραματικά. Όχι πως φαίνεται να τους αφορά η έκπληξη –να την ιεραρχούν ψηλά τουλάχιστον. Προς τι άλλωστε, όταν υφίσταται άπλετος χώρος κάθετων κινήσεων μεταξύ τζαζ και παράδοσης; Παραλείπω επί τούτου το «ελληνικής», διότι οι εθνικού τύπου προσδιορισμοί φέρουν περίεργες απλουστεύσεις, δυστυχώς μη διαχειρίσιμες για πολλούς. Κι εικάζω εδώ πως ο «τόπος» του Σιδηροκαστρίτη δεν είναι εθνικός• ούτε η προσευχή, ούτε ο μόχθος, ούτε η τέχνη ασφαλώς.

Μικρές διαφοροποιήσεις δύναμαι να καταθέσω μεταξύ Θέας και Μετεώρων  –εδώ το δεύτερο ενυπάρχει στο πρώτο. Όχι ντε και καλά ασήμαντες, και με τη σύγκριση μονάχα ως απτή αφορμή... Η σχέση με τον χώρο, για παράδειγμα. Με κάποιον τρόπο απαιτούν περισσότερο χώρο τα Μετέωρα, του επιβάλλονται. Κι ας αποτελεί το κουαρτέτο πρότυπο ανάλαφρων πατημάτων, κι ας προεξάρχει και πάλι το νέϋ του Χάρη Λαμπράκη, αβρό από τη φύση του, πριν καν πιάσουμε το φύσημα δηλαδή. Του λόγου μου τουλάχιστον θα προτιμήσω εκείνη την πιο αβίαστη ένταξη της Θέας στον χώρο που της προσφέρεται. Θα προτιμήσω και την πιο «περίπου» παραγωγή της, η οποία δεν μπλέκει την ευκρίνεια με την ελαφρά επιτήδευση...

Πιθανώς να μην γίνεται κι αλλιώς, τώρα που το σκέφτομαι –κι αυτή η μη απαιτητική αγωγιμότητα να θυσιάζεται έτσι εκ των πραγμάτων στον αναπτυξιακό βωμό. Γιατί πώς να ξεμακρύνεις, να εμπλουτίσεις, να γίνεις λεπτομερής, ξεκάθαρος και την ίδια στιγμή να διαφυλάξεις μέχρι κεραίας το κλίμα; Αγκαλιά δεν πάνε τούτα; Συνήθως... Κι εδώ οι προθέσεις του κουαρτέτου λαλάνε από νωρίς. Λαλάει το νέϋ του Λαμπράκη, το οποίο  μετεωρίζει γνώριμα βουκολικά θέματα –μια πιο κοντά για να τα ξεχωρίζεις ολοσχερώς και μια μακριά, τόσο που να νομίζεις πως αλλάζουν μορφή. Αυτή τη φορά δε με τις διαδρομές πιο ευκρινείς, πιο πυκνές, πιο γοητευτικές, πιο μακρινές. Αν και σε επίπεδο ακροατικής αντίληψης οι μεταβάσεις είναι γρήγορες, είναι και υποδειγματικά φυσικές. Τα δημιουργικά φίλτρα ακυρώνουν στην πράξη τη θεωρητική απόσταση μεταξύ βουκολικών σκοπών και free περασμάτων κι εκεί ανάμεσα ο Λαμπράκης εμπλουτίζει συνεχώς την κατακτημένη λαλιά του.

Μια πρόσκαιρη μονάχα ρήξη με τον τ(ρ)όπο επιχειρείται εκεί πάνω στα τρία τέταρτα του άλμπουμ, ωστόσο οι abstract εσοχές των “Ιερών” ηχούν τόσο παράταιρες υφολογικά και τόσο απ’ το πουθενά σε επίπεδο ροής, ώστε θαρρείς πως η αναχώρηση δημιουργείται επί τούτου μόνο και μόνο για να βιωθεί πιο έντονα η αγαλλίαση της (επικείμενης) επιστροφής. Λες;

Διόλου τυχαία, πάντως, τούτες είναι απ’ τις λίγες στιγμές που το νέϋ αποσύρεται και οι υπόλοιποι προτάσσουν τις αιχμηρές γωνίες της πειραματικής Δύσης. Όχι πως αυτό αποτελεί και καμιά μομφή για τη συνολικότερη άνεση των κινήσεών τους, ίσα-ίσα. Το πιάνο του Θεοχάρη –όντας ο δεύτερος σολιστικός πυλώνας– λειτουργεί με μια ακόμα βαθύτερη γνώση των ισορροπιών, αποδεχόμενο το όχι και τόσο αυτονόητο γεγονός πως δεν χρειάζεται να πρωταγωνιστεί για να κάνει τη διαφορά. Ενώ οι ήρεμες ρυθμικές δυνάμεις των Σιδηροκαστρίτη & Τσεκούρα αλωνίζουν αγκαζέ τα μήκη και τα πλάτη. Ειδικά ο πρώτος παραδίδει ιδιαίτερα αυθύπαρκτου παιξίματος και ρυθμικής χρηστικότητας – λες και ορίζει κομμάτια χώρου προσκαλώντας τους υπόλοιπους να τα ζήσουν.

Εν ολίγοις και παρά τις όποιες παράπλευρες ενστάσεις, στα Μετέωρα η τετράδα του Χάρη Λαμπράκη απομακρύνει ακόμα περισσότερο τη μνήμη απ’ τη νεύρωση και πλέον στέκει ως σημαίνουσα οντότητα της εγχώριας δημιουργίας. Για πολλούς λόγους.

 

ΑΤΖΕΝΤΑ

Λένα Πλάτωνος
29-02-2020

Λένα Πλάτωνος

Αθήνα - Temple
Η Λένα Πλάτωνος έχει συμβάλει καθοριστικά στην εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα με σημαντικούς δίσκους της στα μέσα της ...
Les Negresses Vertes
06-03-2020

Les Negresses Vertes

Αθήνα - Gagarin 205
Christian Loffler
07-03-2020

Christian Loffler

Αθήνα - Fuzz Live Music Club
01-12-2019

Vinyl & Vintage Marketplace

Αθήνα - Ωδείον Αθηνών
20-02-2020

Νατάσα Μποφίλιου

Αθήνα - Πειραιώς 117 Academy

Irene x Word Of Mouth

Αθήνα - Six D.O.G.S.

The Skelters

Θεσσαλονίκη - Κεφτέ Bar

Ναταλία Λαμπαδάκη

Αθήνα - Πολυχώρος Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων

Grupo Omelenko

Αθήνα - Faust Bar Theater Arts

Όλγα Βενέτη

Αθήνα - Half Note Jazz Club

Bandalaika

Αθήνα - Γυάλινο Μουσικό Θέατρο - Up Stage

Κυριάκος Παπαδόπουλος

Αθήνα - Οδός Λυσίου

GALLERY OF THE WEEK

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ

Χάρης Συμβουλίδης
90 χρόνια μετά, η θεωρούμενη ως χαμένη ταινία του Δημήτρη Γαζιάδη που μετέτρεψε σε λαϊκό ρομάντζο μια σπουδαία στιγμή της εγχώριας οπερέτας, κέρδισε το ειλικρινές, θερμό χειροκρότημα του κοινού, το
Τάνια Σκραπαλιώρη
Μπροστά στην υπερπλήρη αρένα του Tae Kwon Do, βούτηξαν στο σιδηρούν εκτόπισμα του The Age Οf Aquarius, δίνοντας μια εξαιρετική, γεμάτη ενέργεια συναυλία, από την οποία δεν έλειψε και το ηχηρό ...
Κωνσταντίνος Διαμαντόπουλος
Ό,τι γκρίνιες κι αν υπήρξαν για το Pitfalls, οι Νορβηγοί τις έσβησαν με έναν συναυλιακό θρίαμβο στο φουλαρισμένο από κόσμο Fuzz, που τους «υποχρέωσε» στο μοναδικό δεύτερο encore της τρέχουσας ...

ΣΤΗΛΕΣ

Δημήτρης Λιλής
Πόσο ανάγκη έχεις να βάλεις στην e-εφημερίδα σου μία ακόμη φωτογραφία των Pet Shop Boys; Αυτό θα γίνεται πια; Και μας αφήνουν να κυνηγάμε τα media του εξωτερικού για να ακουστεί η μουσική που ...
Άρης Καζακόπουλος
Κόντρα στον κανόνα που θέλει τις διασκευές και τα remixes να είναι υποδεέστερα της αυθεντικής ηχογράφησης, η στήλη σήμερα επιλέγει 10 από τις πιο κραυγαλέες εξαιρέσεις...
Ζώης Χαλκιόπουλος
Αν και δεν έγινε ποτέ Faith (1987) ή Listen Without Prejudice Vol. 1 (1990), ήταν δίσκος που θα ωρίμαζε σιγά-σιγά και θα αναδυόταν με τα χρόνια, με τη βινυλιακή του έκδοση να τιμάται πλέον γύρω στα
Ελένη Τζαννάτου
Ένας ακλόνητος δίσκος διαπίστωσης, όπου ο Καναδός τραγουδοποιός καταπιάνεται με τον έρωτα και τον πόλεμο με τον έξω κόσμο, με ωριμότητα εντυπωσιακή για τα 25 του (τότε) χρόνια...

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Χρήστος Μιχελομιχελάκης
Ξεκινώντας το 2011 από ένα ακατάστατο δωμάτιο στα νότια του Τέξας, τα αδέρφια Maggie & Tyler Heath πέτυχαν να γίνουν μία ιδιαίτερα αξιοσημείωτη παρουσία εκεί όπου η αμερικάνικη folk συναντά το
Χριστίνα Κουτρουλού
Κοκάλινα γυαλιά, κασετόφωνο και μια καταμέτρηση των ταινιών του Γούντι Άλεν φέρνουν τα χρώματα της δεκαετίας του 1980 σε μια παραλία όπου όλα φαίνονται ήσυχα, σαν τον βαριεστημένο σκύλο που έχει ...
Μιχάλης Τσαντίλας

Στο τέλος της χρονιάς που διανύουμε, συμπληρώνονται 20 χρόνια από την κυκλοφορία του Βραχνού Προφήτη του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Επανερχόμαστε, λοιπόν, με ένα οδοιπορικό στη γέννηση του

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μιχάλης Τσαντίλας
Οι Βύρωνας Κατρίτσης, Chris Setel & Νίκος Γιούσεφ επέστρεψαν πρόσφατα στη δισκογραφία, έπειτα από επταετή σιωπή. Όμως το Riverbank αποδεικνύεται και κύκνειο άσμα, καθώς το τρίο επέλεξε να ...
Γιώργος Πάγος
Fundracar ή αλλιώς το καράβι της διασκέδασης (σε ελεύθερη μετάφραση). Μια ερμηνεία που αποτυπώνει μόνο τη μισή αλήθεια του αθηναϊκού multi-culti σχήματος, που φέτος, περισσότερο από ποτέ, ...
Ανδρέας Κύρκος
Φίλοι από 11 χρονών, οι Robin Stewart & Harry Wright έστησαν το γκρουπ τους στο Μπρίστολ, επηρεασμένοι όμως από τα nightclubs του Λονδίνου. Μετά τον ενθουσιασμό που προξένησαν στο Plisskën ...
Πέννυ Γέρου
Με αφορμή τον ερχομό τους στην Αθήνα (Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου, στο Gagarin), μιλήσαμε με τον frontman Mike Brandon για τον θαυμασμό τους στο ωμό rock 'n' roll και στην αυθεντική soul των 1960s και ...

Instagram





Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…