Ο Ανδρέας Κύρκος διαλέγει και ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά από τις πιο πολλά υποσχόμενες σειρές που περιμένουμε στη μικρή οθόνη.
Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να ...
Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Top story

Το οποίο είναι όσο λαμπερό αρμόζει στο πρώτο single από την επερχόμενη δουλειά της που λέγεται -πώς αλλιώς;- Disco.

Στο οποίο θα δείτε, μεταξύ άλλων, την Kylie Jenner, τη Rosaliá και τη Normani.

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

Dr. Albert Flipout’s One CAN Band feat. Mickey Pantelous & Friends - I Come From A Land North Of Africa

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

Διαβάζοντας το βιογραφικό του Μίκη Παντελούς, καταλαβαίνεις γιατί επέλεξε τη φόρμα των μπλουζ για να εκφραστεί: η ζωή του υπήρξε μέχρι στιγμής γεμάτη σκαμπανεβάσματα, με συνεχή την εναλλαγή συνεργατών, τόπων και τρόπων ζωής. Με τον καιρό λοιπόν ο Ελληνο-Δανός τραγουδοποιός κατέληξε στην αυτάρκη λύση της one-man band• ο ίδιος παίζει κιθάρα, γκρανκάσα, φυσαρμόνικα, πιατίνια κλπ. και ταυτόχρονα ερμηνεύει τα αυτοσχέδια τραγούδια του.

Στη δισκογράφηση ωστόσο χάνεται κάτι από την ουσία αυτού που κάνει ο Παντελούς: δεν μπορείς να δεις τον μουσικό να παλεύει με την οργανοπαιξία, ενώ μεγάλο μέρος της γοητείας των one-man bands εστιάζεται στην εικόνα του μουσικού ο οποίος συντονίζει όλα τα μέλη του σώματός του ώστε να παράξει τον ήχο μιας ορχήστρας. Αλλά κατά την ακρόαση του CD δεν έχει πια ιδιαίτερη σημασία πώς παίχτηκαν τα όργανα, ούτε από ποιον και το σημείο ενδιαφέροντος –άρα και το μέτρο αξιολόγησης– μετατοπίζεται. Ο Παντελούς το ξέρει βέβαια αυτό και φρόντισε να καλέσει επιπλέον μουσικούς στην ηχογράφηση των 10 νέων τραγουδιών του. Έτσι, στα όσα όργανα χειρίζεται ο ίδιος προστίθενται (σποραδικά) έξτρα κιθάρες, πιάνο, τρομπόνι και τύμπανα.

Παρ’ όλα αυτά, η ενορχηστρωτική λογική του Παντελούς στο I Come From A Land North Of Africa παραμένει σχετικά λιτή και απόλυτα προσανατολισμένη στο να υποστηρίζει απλώς τα τραγούδια και τις ιστορίες που διηγούνται. Αυτή τη φορά η στιχουργική εστιάζει αρκετά στη ζοφερή ατμόσφαιρα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση, χωρίς πάντως να λείπουν και τα πιο κλασικά ερωτικά ή υπαρξιακά θέματα. Ο δημιουργός τους είναι άλλωστε αρκετά ικανός στιχοπλόκος και επαρκής χειριστής της παράδοσης των μπλουζ –από τους πατέρες τους μέχρι και τον Tom Waits– και καταφέρνει με άνεση να στήνει τραγούδια τέτοιου ύφους, κάτι γνωστό και από τα άλμπουμ Hangover (2006) και Can’t Find My Pills (2010).

Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο τρόπος με τον οποίον μεταχειρίζεται ο Παντελούς αυτήν την παράδοση και αυτό το υλικό αποδεικνύεται κάπως στείρος. Δεν μπορείς δηλαδή να διακρίνεις κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια για προβληματισμό επί των μέσων και των τρόπων, παρά μόνο μια διαχείρισή τους μέχρι ένα επίπεδο, έτσι ώστε απλώς να «βγουν» τα τραγούδια. Και μια τέτοια «μομφή» δυστυχώς δεν αφορά μόνο τον εν λόγω τραγουδοποιό, μα και το μεγαλύτερο κομμάτι του μπλουζ χώρου, εγχώριου κυρίως αλλά και διεθνούς. Παρότι συμπαθέστατα, τα συγκεκριμένα τραγούδια δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι καινούργιο, κάτι ιδιαίτερα αυθεντικό ή ενδιαφέρον ώστε να σε καλέσουν να επανέλθεις –αν δεν είσαι απλά οπαδός του στυλ– πέραν των αναγνωριστικών ακροάσεων.

Επαναλαμβάνω πάντως ότι η ουσία αυτού που κάνει ο Μίκης Παντελούς βρίσκεται στις ζωντανές εμφανίσεις και είναι εκεί κυρίως όπου θα πρέπει να εστιάσει κανείς για να τον κρίνει ως καλλιτέχνη. Επιδιώξτε λοιπόν να τον παρακολουθήσετε σε κάποια προσεχή ευκαιρία. Άλλωστε μόνο έτσι θα μπορέσετε να προμηθευτείτε και το εν λόγω CD, μιας και δεν διατίθεται από κάποιο δίκτυο διανομής.

 

 

Top story

Ο Ανδρέας Κύρκος διαλέγει και ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά από τις πιο πολλά υποσχόμενες σειρές που περιμένουμε στη μικρή οθόνη.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο τελευταίο Snap(shots) του καλοκαιριού, ταξιδεύει από την Ιρλανδία μέχρι το Palm Springs.

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Instagram





Top