View More
Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες.  Στο σημερινό Listomania επιλέγει και ιεραρχεί τους 30 καλύτερους δίσκους της χρονιάς που ...
Το ντεμπούτο των Pink Floyd The Piper at the Gates of Dawn κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου του 1967. Ο συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός John ...
Λίγο πριν τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς  ο Βαγγέλης Κυριακάκης γυρνάει πίσω στις δεκαετίες και ξεχωρίζει κορυφαίες κυκλοφορίες 40, 30, 20, ...
Top story

Πότε αναμένεται να κυκλοφορήσει η νέα δισκογραφική δουλειά του stoner-rock supergroup των Brant Bjork, Nick Oliveri και Ryan Güt;

Τριάντα χρόνια μετά, παραμένει πιο επίκαιρο και διαχρονικό από ποτέ, εξερευνώντας νεανικά αδιέξοδα σε έναν μεταμοντέρνο κόσμο, τη βαναυσότητα και τη βία της καθημερινότητας καθώς και τη μοναξιά της διαφορετικότητας

Και το ανακοίνωσε δημοσιοποιώντας το preview single, "Welcome to My Island"

St. Vincent, The Mars Volta, The Roots, Thundercat και πολλοί ακόμη θα τους συνοδεύσουν σε συναυλίες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη

Ηχογραφημένη τη στοιχειωμένη άνοιξη του 2020, η νέα κυκλοφορία της Veego Records είναι εδώ

Η μπάντα-ορόσημο του συμφωνικού metal θα παρουσιάσει ένα σετ με τραγούδια από ολόκληρη τη διαδρομή τους

Όπως ακριβώς είχε συμβεί με το “Running Up That Hill” της Kate Bush μετά την επιτυχία του Stranger Things, έτσι και τώρα, το Netflix βρίσκεται και πάλι πίσω από μια απρόσμενη αναβίωση παλαιότερων κομματιών

Όπου η ίδια η Ισλανδή τραγουδοποιός εμφανίζεται δίπλα σε ένα ηφαίστειο που πρόσφατα εξεράγη, σε έναν θρήνο και ωδή στην μητρότητα, αφιερωμένο στη μητέρα της

«Πάντα ήθελα να γράψω ένα κομμάτι για τις γιορτές», δήλωσε ο θρυλικός καλλιτέχνης

Οδός 55 - Οδός 55

Πάνος Πανότας
Πάνος Πανότας

Οι γνωρίζοντες καλά τους εν Ελλάδι μουσικούς παράδρομους, θαμώνες οι ίδιοι σε χώρους όπως οι Knot Gallery, Bios και 1ος Όροφος, ίσως να ’χουν συναντηθεί κάπου με τον Γεώργιο Καραμανωλάκη. Στο οπτικοακουστικό πρότζεκτ “Cinematheque Audio Visual” με τον Τάσο Στάμου, σ’ ένα ακόμη με τον Ιάπωνα Hiroshi Hasegawa αφιερωμένο στα σύνθι EMS (όπως δεν μας τα ’δωσε ο Jean-Michel Jarre), σε κάποια άλλη –από κάμποσες– βραδιά.

Ο Καραμανωλάκης δεν ενσκήπτει απλά στον αναλογικό ήχο. Ή τουλάχιστον δεν το κάνει όπως το καταλαβαίνουμε ή το φανταζόμαστε. Εντυπωσιάζει δίχως άλλο το ότι προβαίνει σε μια ριζική, θα τη χαρακτήριζα, επανατοποθέτηση, απόρροια πειραματισμού, ψαξίματος, ιδεών και μεγάλης αφοσίωσης. Τα εργαλεία στον πάγκο του γράφουν στις φίρμες Ronald, Casio, Korg, κι άντε η εγγύτερη στο σήμερα επιλογή του να ’ναι το Game Boy της Nintedo (εμφανέστατο στο "Για Πάντα", τελευταίο τρακ). Είναι κι ο μόνος Νεοέλληνας που απ’ όσον είμαι σε θέση να γνωρίζω ανέσυρε απ’ τη σοβιετική κληρονομιά τη Lell. Σαν και τώρα θυμάμαι όταν κατά τη διάρκεια ενός σερφαρίσματος σκοτωμένης ώρας έπεσα σ’ έναν τύπο που τριγκάριζε ένα δικάναλο UDS μέσα από ένα Korg, οδηγώντας αλλού τόνο και θόρυβο. Ο Γεώργιος Καραμανωλάκης κάνει το ίδιο –μάλλον μέσω του TR-505 της Ronald, αν κρίνω απ’ την εργαλειοθήκη του στη σελίδα των Οδός 55 στο SoundCloud– χορηγώντας στο προκείμενο σετ θορυβώδεις, παλμικές ενέσεις.

Οι Οδός 55, ντουέτο απ’ το ’10 (έτερο ήμισυ του Καραμανωλάκη ο Ηλίας Σηφάκης, με συνεισφορά αντίστροφη της πολυλογίας που του επιφυλάξαμε σήμερα), είναι μια προσπάθεια ό,τι ειπώθηκε παραπάνω να πάρει φόρμα τραγουδιού. Οι γενικοί κανόνες ύφους καθιστούν αδύνατη κάθε άλλη τροχοδρόμηση περιγραφής τού αποτελέσματος πέρα απ’ τα 1980s. Κι αφού το υπερβολικό ενδιαφέρον που τους δίνεται τελευταίως, στο όριο καθαυτή η πράξη να ακυρωθεί ως μόδα, αδιάφορο πώς μα αποφεύγει να τα λέει, ας πούμε και δυο λόγια για τα εγχώρια εξ αυτών:

Η χρονομηχανή, λοιπόν, εξόν της επιστημονικής φαντασίας γοητεία της, αυξάνει αρκετά αυτό που μεταξύ μας λέμε «λούστρο». Δεν μπορεί, εντούτοις, να κάνει θαύματα. Πολλώ δε μάλλον να δώσει ανάστημα όπου αρχικώς δεν υπήρχε. Φερειπείν, οι έχοντας ζήσει την περίοδο ξέρουμε ήδη πως δεν θυμάται άνθρωπος τους Παρθενογένεσις ως πολύ ιδιαίτερους, ότι μετά τον ενθουσιασμό απ’ τα Κειμήλια μείναμε με αμήχανο χαμόγελο ακούγοντας την Υπέρβαση, ότι απ’ τους Αντί κρατήσαμε το όλον που από τότε ευχόμασταν να το αποκτήσουμε κάποτε και σε δίσκο… Και για την ώρα τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει να κάνει με την Ειρκτή, ίσα-ίσα.

Τρόπο το Οδός 55 να μην κατηγοριοποιηθεί εν καιρώ, ακόμη και με οντολογικούς όρους, ως άλμπουμ αναβίωσης με προδιαγεγραμμένη μοίρα, δεν βλέπω. Ωστόσο, ένας τέτοιας ευκολίας πραγματισμός μάλλον το αδικεί στο ουσιαστικό του μέρος. Οι Οδός 55 επιλέγουν συνειδητά να κουβαλήσουν όλα τα συν και πλην κάποιων καιρών όπου τα μέσα ήταν σαφώς πιο περιορισμένα, αλλά το συναίσθημα ήταν ανακόλουθα πιο έντονο κι ασφαλώς βαθύτερο. Επιλέγουν να μην διατυπώσουν –έστω κι υπόρρητα– αίτημα προς αλλαγή, αφήνοντας το πανκ να ’ναι πανκ. Ευθέως, με το εξαιρετικό εναρκτήριο "Αττική-Βικτώρια", ξεκαθαρίζεται το πού και πώς θα κινηθούμε πιστά για τα επόμενα περίπου 45’. Στα παλιά γκρουπ, ακόμη και στις δυστροπικές της πτυχές, η ελληνική γλώσσα αποκρυσταλλώθηκε ως προσόν. Οι Οδός 55 εμβολίζουν αυτήν τη σιγουριά κι ας διαφωνούμε εμείς: στον δίσκο τους η φωνή υπόκειται ακατάπαυστα σε επεξεργασίες –delay, vocoder, echo, voice changer software κι οτιδήποτε άλλο διατίθεται σχετικώς. Αυτό είναι μέρος μιας ευρύτερης θέσης, αλλά επίσης μιξάρεται και χαμηλότερα ώστε σε σημεία να δυσκολεύεται κανείς να καταλάβει τους στίχους.

Μολαταύτα, η εν λόγω τραγουδοποΐα –πεντακάθαρα αστικής έμπνευσης– είναι σπουδαία έξω από αυστηρές φαινομενολογίες, αποτυπώνοντας μια άνεση που επουδενί δεν την αποκαλείς διαχειριστική και μόνον. Αν θέλουμε να της λογίσουμε λάθος, αυτό θα ’ναι στην ίδια της την υπόσταση, στην επικεφαλίδα της που αδυνάτισε με τα χρόνια, μα τέτοια λάθη στη μουσική δεν υπάρχουν. Μπορεί τελικά τούτο ακριβώς να θεωρηθεί ως το μη αναμενόμενο συμπέρασμα, αλλά πάντως το συμπέρασμα για εδώ; Βεβαίως. Μπορεί αυτοδικαίως να ’ναι κι αρκετό για αποφάσεις; Φυσικά και ναι. Οπότε οι βινιλιόφιλοι ας καθαρίσουν τις βελόνες, οι κομπιουτεράκηδες ας κατεβάσουν τα αρχεία σε wav, οι του CD, λυπάμαι, ας θεωρήσουν εαυτούς τούς ριγμένους, συμβαίνει πάντα να ’χουμε και μερικούς που χάνουν. 

Top story

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες.  Στο σημερινό Listomania επιλέγει και ιεραρχεί τους 30 καλύτερους δίσκους της χρονιάς που φεύγει, ενόσω συνεχίζεται η ψηφοφορία της συντακτικής ομάδας του Avopolis για τη συγκεντρωτική λίστα. 

Το ντεμπούτο των Pink Floyd The Piper at the Gates of Dawn κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου του 1967. Ο συγγραφέας και ραδιοφωνικός παραγωγός John Cavanagh τον έλιωσε στις ακροάσεις και έγραψε ένα βιβλίο για αυτόν.

Λίγο πριν τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς  ο Βαγγέλης Κυριακάκης γυρνάει πίσω στις δεκαετίες και ξεχωρίζει κορυφαίες κυκλοφορίες 40, 30, 20, και 10 χρόνια πριν. Σε αυτό το επεισόδιο η μουσική χρονομηχανή του μας πάει πίσω στο 2002.

Λίγο πριν την εμφάνιση του Mihalis Kalkanis Group στο Half Note, η Αγγελική Λάλου μίλησε με τον Μιχάλη Καλκάνη για το Emotions και τη μουσική του πορεία. 

Μετά από αλλεπάλληλες ακυρώσεις, επιτέλους έφτασε η ώρα να δούμε τους shame live στην Αθήνα. Πριν από ένα χρόνο ακριβώς, ο Eddie Green, κιθαρίστας και βασικός συνθέτης του βρετανικού post punk θαύματος, είχε συνομιλήσει με το Avopolis.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ακούει και προτείνει μουσική εμπνευσμένη από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, για τελευταία φορά, πριν καταπιαστεί με τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς.

Όπως τις κατέγραψε ο Άγγελος Κυρούσης από το δισκάδικο Rock & Roll Circus.

Αν είστε θαυμαστές των Mindhunter και Broadchurch, να με τι θα περάσετε τις μέρες πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων

To νέο εγχείρημα του Henry Selick στο Netflix είναι το αντίβαρο που χρειαζόταν απέναντι στη σύγχρονη CGI animation πεπατημένη των μεγάλων στούντιο. 

Μια μοναδική εικονογραφημένη βιογραφία, από τις εκδόσεις Οξύ και το Avopolis, με αστρόσκονη, ακτινοπίστολα και ονειροπόληση στην εποχή του φεγγαριού!

"I am Robbie fucking Williams and for the next two hours, your ass is mine!" Ανταπόκριση από τη συναυλία του Robbie Williams στο Terra Vibe Park τον Ιούνιο του 2015, με αφορμή την επιστροφή του στην Αθήνα, στο πλαισιο του Rockwave Festival 2023. Από την Εύη Χουρσανίδη.

Με αφορμή το "1899" του Netflix, ο Βασίλης Σπανός ανατρέχει σε δέκα κορυφαίες τηλεοπτικές σειρές που προκάλεσαν την αντιληπτική μας ικανότητα, λύγισαν το μυαλό μας και κατά πάσα πιθανότητα έκαψαν αρκετά εγκεφαλικά μας κύτταρα στη διαδρομή.

Ο Δημήτρης Λιλής συζητά με έναν από τους ήρωες της εφηβείας του και ένα από τα πιο επιδραστικά πρόσωπα της indie: το αφεντικό της θρυλικής K Records και ιδρυτικό μέλος των Beat Happening, Calvin Johnson.

Πολυαναμενόμενες κινηματογραφικές πρεμιέρες, νέες τηλεοπτικές εμμονές, άχαστα live, ολοκαίνουργια εστιατόρια και μπαρ.

 Στο νέο του Diggin'  ο Ζώης Χαλκιόπουλος καλωσορίζει τις αλλαγές του καιρού με το Wind του αγαπημένου του ultimade mood maker Gigi Masin.

Top