View More
Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον ...
Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ...
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το League of Legends, ή LoL για όσες και όσους ξέρουν από gaming, συνεχίζει να είναι το πιο δημοφιλές ...
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, ...

Άλλη μια εβδομάδα, άλλη μια διασκευή από το ζευγάρι, αυτή τη φορά στο "My Generation" των Who".

Το "summer in the city" του Φοίβου Δεληβοριά συνεχίζεται στη σκηνή του Θεάτρου Άλσος.

Μετά την Ελένη Φουρέιρα και την Έλενα Τσαγκρινού, άλλη μια ελληνίδα τραγουδίστρια που φιγουράρει στην πλατεία της Νέας Υόρκης, στο πλαίσιο της καμπάνιας EQUAL του Spotify.

Ακούμε ένα ακόμα νέο κομμάτι από το Solar Power.

Άλλη μια διασκευή από το  The Metallica Blacklist.

Τον ακούσαμε στο κλασικό A Charlie Brown Christmas.

Μανώλης Φάμελλος - Τι Υπάρχει Πιο Πέρα;

Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

«Ο πιο όμορφος κόσμος είναι σα σωρός από σκουπίδια χυμένα στην τύχη». Σε αυτό το ρητό του Ηράκλειτου, αλλά και σε δικές του καταγραφές ονείρων και εσωτερικών μονολόγων, βασίστηκε ο Μανώλης Φάμελλος για να στήσει το υλικό του 10ου στούντιο άλμπουμ του. Και, κάπου στη διαδρομή, φαίνεται ότι ξαναβρήκε τον προς στιγμή χαμένο καλλιτεχνικό προσανατολισμό του.

Η μετοχή του τραγουδοποιού στο εγχώριο μουσικό κύκλωμα υπέστη, ομολογουμένως, μεγάλη πτώση τα τελευταία χρόνια. Θες η υπερέκθεσή του στα μέσα μια εποχή; Θες η εμπλοκή του σε θεσμούς όπως το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης; Θες οι ολοένα και πιο τυπικές δισκογραφικές δουλειές; Από τα μέσα πάντως της προηγούμενης δεκαετίας και μετά, το κοινό σα να έπαψε να ενδιαφέρεται τόσο πολύ γι’ αυτόν. Τώρα, ακούγοντάς τον να τραγουδά «Δάφνες φορώντας στα μαλλιά ανέβηκα στον θρόνο/Και στάθηκα απ’ όλους πιο ψηλά, μα τι ζητούσα εκεί;» και «Τυχερός είμαι που έχασα και κύλησα ξανά/Στο θόρυβο μέσα του δρόμου/Βρήκα τα λόγια τα αληθινά κι άκουσα τη μουσική», νιώθει κανείς ότι το σκάσιμο της «φούσκας» και η συνειδητοποίηση της «πτώσης» τροφοδότησαν την καλλιτεχνική φλόγα που καίει στην καρδιά του Τι Υπάρχει Πιο Πέρα;

Αυτό που γίνεται κατ’ αρχάς προφανές εδώ είναι η αδιαφορία του Φάμελλου για το κυνήγι του ραδιοφωνικού χρόνου και για την ικανοποίηση των οπαδών του: «αμελεί» να συμπεριλάβει στον δίσκο κάποιο εν δυνάμει σουξέ. Αντιθέτως, σαν ονειροπαρμένος, ακολουθεί στα 14 αυτά τραγούδια αποκλειστικά αργούς ρυθμούς και χαμηλούς τόνους, δίνοντας χώρο στην πιο φολκ πλευρά του και στα ακουστικά όργανα (κιθάρες, μαντολίνο, γιουκαλίλι, πιάνο, κοντραμπάσο, κουαρτέτο εγχόρδων). Συνάμα, διακριτικά ηλεκτρονικά, θόρυβοι, αλλά και το θέρεμιν της Nalyssa Green συμβάλλουν στη δημιουργία της ατμόσφαιρας μέσα στην οποία αναπτύσσονται οι –πολλές φορές– παράδοξες και ποιητικές αφηγήσεις των στίχων.

Και τα καταφέρνει αρκετά καλά. Γιατί και πολλές δυνατές μελωδίες βρίσκει κανείς στο Τι Υπάρχει Πιο Πέρα; και συγκινήσεις, μα και λόγους για να επιστρέψει και να ξανακούσει. Λίγοι έχουν άλλωστε την ικανότητα να αποδίδουν, όπως ο Φάμελλος, τη διάφανη μελαγχολία που διέπει “Το Παλιό Ξενοδοχείο Του Θανάτου”, τη μυστηριακή ατμόσφαιρα της “Γυάλινης Σφαίρας” ή τον διακριτικό λυρισμό του “Τρύπια Μέρα”. Κι αν μερικά κομμάτια κουράζουν κάπως λόγω της διάρκειάς τους ή κάποια άλλα (λίγα) δεν καταφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον, αυτά τα μειονεκτήματα αντισταθμίζονται με το παραπάνω από το δυνατό σύνολο.

Δεν κρύβει λοιπόν ιδιαίτερες εκπλήξεις το Τι Υπάρχει Πιο Πέρα; του Μανώλη Φάμελλου για όποιον παρακολουθεί τη δισκογραφία του. Είναι όμως ένας δίσκος που ακούγεται, για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, να προέκυψε από τη γνήσια ανάγκη του δημιουργού του για έκφραση και όχι απλώς για να δώσει ξανά το παρών στο, ξεφτισμένο πια, δισκογραφικό πανέρι. Και, το πιο σημαντικό, αυτή η ανάγκη έκφρασης μεταφράστηκε τελικά σε μουσική άξια –και με το παραπάνω.


 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Με αφορμή την έναρξη του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κρουστών Ρεθύμνου (20-24/7) θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (15-21/7), κάνει thumbs up στο ντεμπούτο του Mehdi Barsaoui, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την επιστροφή του Γιώργου Γεωργόπουλου και νιώθει πλήξη στο Φεστιβάλ του Ρίφκιν.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) αναθαρρεί από το πρώτο του live μετά από καιρό, λέει ιστορίες για το Euro 2020 και θυμάται τα ακούσματα της εφηβείας του.

Ο Μάκης Μηλάτος, κάθε μήνα, μαζεύει επανακυκλοφορίες, επανεκδόσεις, επετειακές κυκλοφορίες, box sets και άλλα αντικείμενα του πόθου που ζωντανεύουν ξανά το παρελθόν. Για τον Ιούλιο, επιλέγει την απόλυτη hip hop συλλογή και 3 ακόμα ελκυστικές επανακυκλοφορίες.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα που θα σας απομακρύνουν από τους Μέηντεν.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής απορεί για τη μεγάλη αντίφαση που ζει η DJ κουλτούρα αυτό το καλοκαίρι στην Ελλάδα.

Και λίγο πριν τη βρει και πάνω στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού (15/7) μιλάει στον Άγγελο Κλειτσίκα για το πώς απαρνήθηκε τον έλεγχο των πραγμάτων για να φτάσει εκεί που θέλει στη δημιουργική διαδικασία , το ρόλο της τέχνης στην Covid εποχή και την επόμενη μέρα.

Top