Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα ...
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε ...
Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ...
Top story

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

Οι ράπερς συνεργάζονται στο κομμάτι "WAP" που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή (7/8).

Το φεστιβάλ ήταν προγραμματισμένο να γίνει στις 7 και 8 Αυγούστου στο Terra Vibe. Διαβάστε τι ισχύει για τους κατόχους εισιτηρίων.

Θα κυκλοφορήσουν ως επτάιντσο.

Ακούστε το "Something More" και πρώτο single από την επερχόμενη δουλειά της.

Γιώργος Οικονόμου - Φιγούρα Στο Δρόμο

Κείμενο: Μιχάλης Τσαντίλας

Είναι ιδέα μου ή έχουμε πράγματι καιρό να ακούσουμε για την περιβόητη «σχολή της Θεσσαλονίκης»; Υπήρξε εποχή που, αν σε συνόδευε η συγκεκριμένη ταμπέλα, αποκτούσες αυτομάτως έξτρα μουσικά «γαλόνια» κι η μετοχή σου ανέβαινε. Ο νέος Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Γιώργος Οικονόμου έρχεται λοιπόν να μας τη θυμίσει και, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, να «ανατρέψει τη γενικότερη άποψη που επικρατεί τα τελευταία χρόνια, πως η Θεσσαλονίκη “δεν βγάζει πια καλλιτέχνες όπως παλιά”».  Το άλμπουμ Φιγούρα Στο Δρόμο αποτελεί το δισκογραφικό του ντεμπούτο και είναι αποκλειστικά δική του παραγωγή. Τα θετικά και τα αρνητικά του γίνονται σαφή από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Ο Οικονόμου διαθέτει μελοποιητική ικανότητα και αυτό είναι, νομίζω, το κύριο ατού του. Χωρίς να καταφεύγει σε πρωτότυπες λύσεις, κινούμενος σε έναν ποπ/ροκ χώρο ο οποίος έχει ήδη «περπατηθεί» από πολλούς, καταφέρνει στις περισσότερες των περιπτώσεων να παρουσιάσει ενδιαφέροντα θέματα και όμορφα ρεφρέν (“Κάποιες Νύχτες”, “Όλα Για Σένα”, “Μυστικά Και Ψέματα”). Ωστόσο, ο στίχος του παρουσιάζει αρκετά προβλήματα, καθώς μαστίζεται από μια κάποια αφέλεια και από μάλλον φτωχό λεξιλόγιο –καταλήγοντας πολλές φορές να ακούγεται παιδιάστικος. Τα τραγούδια του δηλαδή όλο κάτι προσπαθούν να πουν, αλλά τελικά χάνονται σε κλισέ και κοινοτοπίες. Στον τομέα των ενορχηστρώσεων και του ήχου και πάλι υπάρχουν συν και πλην. Τα παιξίματα είναι καλά, με τα τύμπανα του Αλέξη Αποστολάκη να οδηγούν και να παρέχουν το κατάλληλο γκρουβ για το κάθε κομμάτι. Όμως, το απίστευτα γραμμικό σχήμα κιθάρα-μπάσο-πλήκτρα-τύμπανα που χρησιμοποιείται αποκλειστικά, σε συνδυασμό με την τεράστια διάρκεια του δίσκου (17 τραγούδια σε 73 λεπτά), ομογενοποιεί πολύ τα τραγούδια, αφαιρώντας από τη δουλειά αυτή το πλεονέκτημα της έκπληξης. Με το άλμπουμ Φιγούρα Στο Δρόμο ίσως ο Γιώργος Οικονόμου να θέλησε να φανεί γενναιόδωρος απέναντι στο κοινό του αλλά, γεμίζοντας το CD μέχρι επάνω, αποδυνάμωσε τελικά το σύνολο –4 με 5 από τα τραγούδια θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να έχουν μείνει εκτός. Η φιγούρα που απεικονίζεται στο εξώφυλλο νιώθω ότι αποτελεί έναν καλό παραλληλισμό για την τραγουδοποιία του Γιώργου Οικονόμου: συμπαθής αλλά με ασαφές, ανολοκλήρωτο πρόσωπο. Δεν είναι καθόλου ευχάριστη η θέση μου, να πρέπει να πω ότι βρήκα αρκετές αδυναμίες στη δουλειά ενός νέου καλλιτέχνη, που καθίσταται προφανές πως αγαπάει αυτό που κάνει και έχει επενδύσει πολλά σε αυτό. Νομίζω, όμως, ότι ο Γιώργος Οικονόμου έχει όλο τον χρόνο μπροστά του να καταφέρει καλύτερα πράγματα στα επόμενα δισκογραφικά του βήματα. Και –το κυριότερο– μοιάζει να διαθέτει και τα απαραίτητα εφόδια ώστε να το πετύχει.

Top story

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985 στο Καλλιμάρμαρο έλαβε χώρα μία από τις θρυλικότερες συναυλιακές στιγμές της χώρας. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά, 8 άνθρωποι που τις έζησαν μπροστά ή πίσω από τη σκηνή, αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου ένα μουσικό οδοιπορικό, με τα καλά και τα κακά του, που θα λένε και στα εγγόνια τους.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει όπως τον αγαπήσαμε, κάνοντας, δηλαδή, κομματάκια την επικαιρότητα.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σκέφτεται πόσο διαφορετικό είναι το φετινό καλοκαίρι, φτιάχνοντας μια playlist για τον Ιούλιο.

Instagram





Top