View More
Δυο αυτοτελείς τηλεοπτικές σειρές που κάνουν την ελληνική τηλεόραση σοβαρό παίχτη στις σειρές μυθοπλασίας. Και μάλιστα, με πολλά κοινά: Τη ...
Ο ιθύνων νους των Regressverbot στράφηκε στο σόλο project Athens Computer Underground και μιλάει στην Τάνια Σκραπαλιώρη για τα «μπλιμπλίκια, τα ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, συνεχίζει τον αγώνα ...
H Τάνια Σκραπαλιώρη ξαναθυμήθηκε τι πάει να πει συναυλία στον Κήπο του Μεγάρου, που για μια βραδιά γέμισε με τους ήχους του καλοκαιριού που τόσο μας ...
Ο Δημήτρης Λιλής ξετυλίγει το κουβάρι του dad rock, της μουσικής που άκουγαν οι πατεράδες μας και επηρέασε τη μουσική που παίζουμε σήμερα στα παιδιά ...
Top story

Ακούστε το νέο κομμάτι της τραγουδίστριας που ήδη ακούγεται στο repeat (και στους στίχους του βρίσκουμε μεταξύ άλλων τον Saske).

Μετά τους Primal Scream, η Lorde συνεχίζει να μαζεύει φιλοφρονήσεις και...να σκάσουν όσοι λένε «ο κλέψας του κλέψαντος».

Έτσι μας λέει τουλάχιστον στο πρώτο ομώνυμο single του επερχόμενου σόλο δίσκου του.

Μετά τη φώτιση του Αγ. Πνεύματος γυρνάμε στο στούντιο του σταθμού μας με το πρόγραμμα της εβδομάδας.

Αλλά και για άλλο ένα βίντεο που η 13-14χρονη Eilish φαίνεται να κοροϊδεύει ξένες προφορές και με τα δύο να κυκλοφορούν στο TikTok.

Ένα νέο μυστήριο βίντεο έδωσαν στη δημοσιότητα οι Tame Impala κι αναρωτιόμαστε σε τι κάνουν teasing.

Το "Starting Again" που ακούστηκε σε προεκλογικό σποτ της Maya Wiley.

Χωρίς όρια, χωρίς σύνορα. Το μουσικό φεστιβάλ Borderline της Στέγης επιστρέφει για δέκατη συνεχή χρονιά κι αυτός είναι λόγος να το γιορτάσουμε με όλες τις αισθήσεις μας από 25 ως 27 Ιουνίου.

Λίγο πριν τον δεύτερο δίσκο της, η μουσικός μίλησε και φωτογραφήθηκε για το τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου.

Ο νέος δίσκος του μουσικού με τη Δεσποινίς Τρίχρωμη στα φωνητικά έρχεται την επόμενη εβδομάδα από την Inner Ear.

Η μπάντα του Dave Grohl μεταμορφώνεται για να κυκλοφορήσει ένα disco άλμπουμ για τη Record Store Day.

Ακούστε το νέο κομμάτι του μουσικού από το ep Liberated/Music for the Movement Vol. 3.

Δείτε το  line up του φεστιβάλ που θα επιστρέψει 11 & 12 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων.

Δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από τη μυστήρια κολεκτίβα...

Δείτε το βίντεο με τα αρχικά SP σχεδιασμένα σε ένα χωράφι.

Κόρε Ύδρο - Όλη Η Αλήθεια Για Τα Παιδιά Του ’78

Διονύσης Κοτταρίδης
Διονύσης Κοτταρίδης

Αντί εισαγωγής, εκφράζω αναφανδόν τον σεβασμό μου σε μια μπάντα η αισθητική της οποίας ούτε νεοελληνικώς βουλωμένους αισθητήρες διαθέτει, ούτε, απ’ την άλλη, υπόκειται στους άγραφους κώδικες επιλογών της εγχώριας χούντας του «cool» -κι αυτό νεοελληνικό φαινόμενο είναι άλλωστε, ας μην μας αποπροσανατολίζει η εναλλακτικίζουσα επίστρωση. Ο Χατζιδάκις για παράδειγμα είναι κουλ, ενώ ο Θεοδωράκης μπανάλ λόγω παρελθόντος. Ο Will Oldham; Σούπερ κουλ. Ο Dylan; Πουλημένος γεροξεκούτης. Το – κάθε είδους–  indie κατασκεύασμα μοιράζει αφειδώς πόντους coolness κλίμακας, αλλά το μέταλ αποτελεί καταγέλαστη εφηβική ασθένεια. Για να μην καταπιαστώ με όσους επιλέγουν τα ελληνικά ως μέσο έκφρασης, σε σχέση με τους υπόλοιπους, τους δόκτορες της αγγλοσαξωνικής.

Πόσο γελοίες απλουστεύσεις… Και οι περί ου ο λόγος indie μπάντα είναι, τι άραγε σημαίνει αυτό από μόνο του; Και εξακολουθώ: Με τα δυο προηγούμενα άλμπουμ τους, οι Κόρε.Ύδρο. επιχείρησαν –σχεδόν μονάχοι– να απενεχοποιήσουν την ίδια τους τη γλώσσα στα αυτιά της εδώ μουσικής γενιάς των zeros. Κάποιοι, ίσως, τους θεωρούν υπερβολικούς, δήθεν, φο ή δεν ξέρω τι άλλο παρεμφερές. Μπορεί… Μόνο που οι Κόρε.Ύδρο. όχι μόνο δεν λερώνουν το εσώρουχό τους στη σκέψη να γράψουν στα ελληνικά, αλλά έχουν αναπτύξει κι έναν ιδιότυπο τρόπο ώστε να το καταφέρνουν τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Μονάχα εκείνο το θρηνητικά επαναλαμβανόμενο «οι εραστές του απόλυτου τίποτα…», απ’ τη Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ, φέρει το πιο ουσιώδες πολιτικό σχόλιο των τελευταίων χρόνων, εκ μέρους ελληνικού γκρουπ. Για τούτη την όλο και πιο απρόσωπη χώρα της ηθικολογίας και της μηδενικής ανοχής στη διαφορετικότητα –στο χρώμα, στη θρησκεία, στη σεξουαλικότητα, κι ίσως πάνω απ’ όλα στην αισθητική.

Ορίστε, λοιπόν, που οι Κερκυραίοι επιστρέφουν για τη συνέχεια (έστω μετά κόπων, βασάνων και αποχωρήσεων). Θέσεις για συμπλεγματικά προαπαιτούμενα ηχητικής φύσης δεν φαίνεται να περισσεύουν. Δεν είναι άξιο απορίας, κάποιοι να φτιάχνουν μουσική (ή ν’ ακούνε, ή να κρίνουνε ακόμα περισσότερο), εσαεί σύμφωνα με τα στερεότυπα του όποιου τυχαία αποκτημένου γούστου τους (προγραμματισμένα, φυτεμένα, αντιδραστικά; τεράστια συζήτηση αυτό), και να μην αναρωτιούνται ποτέ το γιατί; Αυτό το τόσο βαρετό και τελεσίδικο «εμένα μ’ αρέσει», έχει την τάση να σταματάει κάθε συζήτηση (δάνειο απ’ τον Αργύρη Ζήλο), οποιαδήποτε απόπειρα διανοητικής  διεργασίας. Και συναισθηματικής, αν το καλοσκεφτείς.

Πάντως, στο Όλη Η Αλήθεια Για Τα Παιδιά Του '78 οι δύο εναπομείναντες Κόρε.Ύδρο. επιχειρούν να αναβαπτίσουν –στα γνώριμα σουρεαλίζοντα ύδατα της στιχουργικής και της τραγουδοποιίας τους– από χλευασμένες power μπαλάντες, χατζιδακικές αρμονίες και ζεϊμπέκικα 9/8, μέχρι βιμπράτο διπλοπενιές και μεσογειακή τζαζ κηλαηδονικής υφής. Υπό αυτή την έννοια, δεν ξέρω κατά πόσο το νέο τους άλμπουμ θα παίξει παραπάνω από μια-δυο φορές στα players των indie kids της χώρας προτού πέσει το σιχτίρισμα, ή αν θα φτάσει καν σε τέτοιους προορισμούς. Αυτό που ξέρω είναι πως μοιάζει μοναδικό, ως απόπειρα κοπής ελληνικού indie άλμπουμ –ασχέτως  αποτελέσματος και ποιοτικής στάθμης. Το εννοώ επί της ουσίας, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι, και σε καμία περίπτωση κατ’ αναλογία αυτού που κάποτε ονομάστηκε ελληνικό rock. 

Τώρα, το αν εν τέλει αναβαπτίζονται κι οι ίδιοι, είναι ένα ζήτημα. Η θεματική τους εμμένει εμμονικά, καθ’ όλη τη διάρκεια, σε μια δίκοπη νοσταλγία –ελπίζω λυτρωτική– της χαμένης τους νεότητας. Τα περισσότερα τραγούδια, αν τα απογυμνώσεις, στέκονται λίγο πιο κάτω απ’ τους προκατόχους τους, προσπαθούν εμφανώς να τους μοιάσουν, αλλά μάλλον μένουν με τη ζήλεια (το “1.000.000 Χειμώνες” αν είστε των παραδειγμάτων). Ειδοποιός διαφορά, η πραγματικά ακομπλεξάριστη ενορχήστρωση, την οποία φαντάζομαι πως πρακτικά υποβοηθά και το δεδομένο της έλλειψης full μπάντας. Εκεί στηρίζονται κατά κύριο λόγο τα περί σύγκρουσης με τις συμβάσεις του εγχώριου εναλλακτικού γούστου και τα περί ελληνικότητας που σας κοπανάω –με κίνδυνο να μου κρεμάσουν εθνικοπατριωτικά κουδούνια τίποτα τζιμάνια της «επανάστασης». Όχι, πάντως, πως είναι αρκετές κάμποσες ενέσιμες «ασυμβατότητες» για να με επαληθεύσουν πλήρως.

Το Όλη Η Αλήθεια Για Τα Παιδιά Του ’78 είναι λοιπόν άλμπουμ μεταβατικό, άλμπουμ ενηλικίωσης και λοιπών εξελικτικών δυνάμεων. Κοντοστέκεται σε σημαντική κοψιά της πορείας του κερκυραϊκού σχήματος, πολεμώντας να αποτινάξει βάρη και να βρει διεξόδους μη κονσερβοποιημένες στην ατέλειωτη indie γραμμή παραγωγής. Αλίμονο αν αποτελέσει το τέλος της διαδρομής…     

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Δυο αυτοτελείς τηλεοπτικές σειρές που κάνουν την ελληνική τηλεόραση σοβαρό παίχτη στις σειρές μυθοπλασίας. Και μάλιστα, με πολλά κοινά: Τη διαλεύκανση ενός μεγάλου μυστηρίου. Την πυκνή αφήγηση. Τα οικογενειακά μυστικά και ψέματα. Α, και τον Χρήστο Λούλη…

Ο ιθύνων νους των Regressverbot στράφηκε στο σόλο project Athens Computer Underground και μιλάει στην Τάνια Σκραπαλιώρη για τα «μπλιμπλίκια, τα κομπιούτερ και τους αριθμούς» αλλά και τη φετινή δουλειά The Crying Came που ακούγεται σαν μια βόλτα με αμάξι των 90s.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, συνεχίζει τον αγώνα της σωτηρίας, με μουσικές προτάσεις από τις υπόλοιπες 12 χώρες του φετινού Euro.

H Τάνια Σκραπαλιώρη ξαναθυμήθηκε τι πάει να πει συναυλία στον Κήπο του Μεγάρου, που για μια βραδιά γέμισε με τους ήχους του καλοκαιριού που τόσο μας έλειψε.

Ο Δημήτρης Λιλής ξετυλίγει το κουβάρι του dad rock, της μουσικής που άκουγαν οι πατεράδες μας και επηρέασε τη μουσική που παίζουμε σήμερα στα παιδιά μας: αυτών που μας μεγάλωσαν με το “Why Can’t We Be Friends” και αυτών που θα μεγαλώσουν τους επόμενους με το “Sabotage”.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει τον σόλο δίσκο του Γιάννη Παπαδόπουλου, Mirrorself, που κυκλοφορεί από την Puzzlemusik.

Ο ίδιος γύρισε το Monday κι άφησε για πρώτη φορά το σινεμά του να μιλήσει αγγλικά για να αφηγηθεί μια ιστορία αγάπης στην πόλη-κράτος της Κυψέλης, χωρίς πασπαλισμένη ζάχαρη. Άλλωστε, όπως λέει στην Ελένη Τζαννάτου, τα πάντα είναι love stories μιας και ο έρωτας είναι η μόνη κινητήριος δύναμη.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (17-23/6) βγάζει το καπέλο στο Digger του Τζώρτζη Γρηγοράκη, σηκώνει τη γροθιά της στην Emerald Fennell και μπαίνει In The Mood For Love.

Το 3ο διεθνές conference & showcase festival επιστρέφει στην υβριδική του εκδοχή (22-26/6) και εμείς κάνουμε μια πρώτη διαλογή με τα events που ξεχωρίσαμε.

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) συνεχίζει να καταναλώνει ποπ κουλτούρα, λιγότερο λαίμαργα μα πιο ουσιαστικά.

Ο Μάκης Μηλάτος επιλέγει τις πολυαναμενόμενες δισκογραφικές κυκλοφορίες του επόμενου τριμήνου.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, παίζει μπαλίτσα με μουσικές προτάσεις από τις χώρες της τελικής φάσης του Euro (και έπεται συνέχεια).

O Δημήτρης Λιλής περνάει το νέο του Incoming με δύο μπαγκέτες στα χέρια.

Ο «άγνωστος δρόμος» της βρήκε αυτόν του Φοίβου Δεληβοριά που από την Ταράτσα έφτασε πλέον να της υπογράφει το ντεμπούτο της. Κι όπως λέει η τραγουδίστρια στην Ελένη Τζαννάτου, το δύσκολο βήμα έρχεται με κάτι προσωπικό που σε καθορίζει για πάντα.  

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top