View More

Robbie Dupree: Ένας μοναχικός δρομέας από τον στίβο των 80s

Στο νέο του Diggin', τεύχος #118 ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει έναν ακόμα σημαντικό δίσκο από την πλούσια soft rock δισκοθήκη του. 

Ζώης Χαλκιόπουλος
Ζώης Χαλκιόπουλος

Για πάμε να πέσουμε στα μαλακά, αρκετά με τις πολυσύνθετες μουσικές επιλογές και τα βαθυστόχαστα κουπλέ. Γεγονός είναι πως σε δύσκολες περιόδους  της ζωής μας, η πιο ήρεμη είναι αυτή που θα βοηθήσει σωστότερα τον νου που κουβαλάει κάθε είδους σκοτούρας. Μην παρεξηγηθώ όμως, όλα τα τραγούδια, ακόμα και τα πιο ξέγνοιαστα, κρύβουν ψυχικούς κινδύνους αν είσαι ένας από εμάς που δεν αφήνουμε τίποτα να πέσει κάτω και θέλουμε όλα να έχουν κάποιο νόημα. Γιατί έχουν!

 

Η μουσική με τις ευλογίες των 70s και που ακουμπάνε στην καλά δομημένη πλάκα του 1980 είναι αυτό που χρειάζεται για να μπούμε ευνοϊκά σε άλλη μια απαιτητική σεζόν σαν κι αυτή που έρχεται. Δεν θα φύγω μακριά από τη μουσική που ακούω, ψωνίζω και αρχειοθετώ στην δισκοθήκη μου το τελευταίο διάστημα και δεν είναι άλλη από την soft rock που τόσο γουστάρω. Ο υπέροχος Robbie Dupree έγινε μεγάλος σε κοινό όπως εμείς που αγαπάμε ότι πιο AOR υπάρχει λόγω του ''Steal Away'' αν και έλαβε υποψηφιότητα για Grammy πρωτοεμφανιζόμενου με το Brooklyn Girls. Μεγάλο επίτευγμα για τον ίδιο, κι ας έχασε από τον τεράστιο Christopher Cross που εκείνη την περίοδο μεσουρανούσε.

 

Έχετε κολλήσει ποτέ με ένα τραγούδι που το ίδιο θα καταφέρει να σας κάνει να αγαπήσετε το σύνολο του δίσκου; Εδώ η μουσική είναι άκρως ψηφιακή -μεταφορικά πάντα. Ερωτική με βαθύ νόημα στους στίχους και με ιδιαίτερη σοφία στην σύνθεση ως προς τα όργανα που κορυφώνουν, θυμίζοντας το πιο διαστημικό θέμα που έπαιξε ποτέ σε ταινία επιστημονικής φαντασίας από τη δεκαετία του '80. Ο μοναχικός δρομέας έχει απαντήσεις ακόμα και για πράγματα που δεν φαντάζεσαι. Μουσική για τον έρωτα, την διαρκή αναζήτηση της ζωής και τις ανασφάλειες μας, με την απαιτούμενη σημασία που αναδύεται από τα δυναμικά ρεφραίν του δίσκου. Όλα τα 80s δίνουν αυτή την αίσθηση του στίβου, της προσπάθειας. Εδώ γιατί να μην το έχουμε αυτό;

 

You're the lonely runner
Not the only runner
And you keep on running, running away
Are you looking for something?
Could it be that you're tired of running?

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 Στο νέο του Diggin'  ο Ζώης Χαλκιόπουλος καλωσορίζει τις αλλαγές του καιρού με το Wind του ...

Progressive πιανιστικές φόρμες και διάχυτος ηλεκτρισμός από την Αργεντινή στο νέο Diggin του Ζώη

Στο Diggin #121 ο Ζώης Χαλκιόπουλος υποκύπτει  στη λαχτάρα του για tropical, ερωτική μουσική με το

FEATURED TODAY

Μετά από αλλεπάλληλες ακυρώσεις, επιτέλους έφτασε η ώρα να δούμε τους shame live στην Αθήνα. Πριν από ένα χρόνο ακριβώς, ο Eddie Green, κιθαρίστας και βασικός συνθέτης του βρετανικού post punk θαύματος, είχε συνομιλήσει με το Avopolis.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ακούει και προτείνει μουσική εμπνευσμένη από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, για τελευταία φορά, πριν καταπιαστεί με τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς.

Όπως τις κατέγραψε ο Άγγελος Κυρούσης από το δισκάδικο Rock & Roll Circus.

Top