search

DIY?

Dcrime_frontpage

Εκείνη την εποχή πρέπει να ήταν οι κλεπτοσυμμορίες, οι εξαφανίσεις και οι απαγωγές στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας που ώθησαν τον Simon Bonney να φτιάξει τους Crime & The City Solution και να εναλλάσσει στους κόλπους του συγκροτήματος μουσικούς ταραχώδους βαρύτητας τύπου Rowland S. Howard, Mick Harvey και Epic Soundtracks. Δεν έγινε ποτέ σαφές αν το ζητούμενο τελικά ήταν να βρεθεί λύση εκ μέρους της πόλης για την υφιστάμενη εγκληματικότητα ή εκ μέρους της υφιστάμενης εγκληματικότητας για τον συντηρητισμό της πόλης –το μόνο σίγουρο στοιχείο ήταν η διάδρασή τους. Όσο εδώ δεν ξέρουμε τι να πρωτοκάνουμε με τόση διάδραση πόλης και εγκληματικότητας (ποικίλων προελεύσεων), η μέχρι πρότινος κοιμισμένη συναυλιακή ζυγαριά γέρνει προς καμένους ενισχυτές και όχι προς καμένα χαρτιά. Ότι το διήμερο The Fall/The Men θα ήταν καυτό, ήταν εξαρχής δεδομένο (για την Κυριακή δεν το ξέραμε, ίσως όμως και να το φανταζόμασταν). Τελικά όμως ξεπέρασε με χαλαρότητα κάθε προσδοκία.

Dcrime_1

Δεν χωράει αμφιβολία ότι το αθηναϊκό κοινό αγαπάει τους Fall. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν εξασφαλίζει και πολλά από άποψη ανταποδοτικότητας, δεδομένου ότι ο Mark E. Smith δεν ανταπέδωσε ποτέ αισθήματα αγάπης σε κανέναν (ίσως λίγο στη Brix Smith-Start, αλλά κι αυτό μέχρι να τη ρίξει). Εξάλλου η αγάπη ήταν πάντα σταθερή, οι εμφανίσεις του όμως έχουν δει και κατάμαυρες μέρες. Σε τυχαίο γεγονός λοιπόν ή σε υφέρπουσα ένδειξη αλληλεγγύης σχετικά με τα εν Ελλάδι δρώμενα μπορεί να αποδώσει κανείς μια «καθώς πρέπει» εμφάνιση των Fall την περασμένη εβδομάδα στη Λιοσίων, όπου ο Smith έδωσε τα –πάντα συγκρατημένα– ρέστα του προκειμένου να αιτιολογήσει στα μάτια των συγγενών της Elena Poulou (που παρακολουθούσαν από τον εξώστη) τη διαφορά ηλικίας. Ιδανικό σετ για τα δεδομένα της διαρκώς εξελισσόμενης δισκογραφίας τους, αυθεντικές δύσθυμες συμπεριφορές μυθικών διαστάσεων, Mr. Pharmacist και οι Mongrelettes, οι οποίες συγχρωτίστηκαν για πρώτη φορά με το (πολύ) ευρύ κοινό, μέσα από μια εμφάνιση ισόποσης θηλυκότητας και στιβαρότητας.

Dcrime_2

Την επόμενη μέρα οι Men ήρθαν από το Μπρούκλιν στο An Club: ευτυχώς, γιατί καιρό είχαμε να δούμε κάτι που να δένει από την αρχή μέχρι το τέλος τόσο καλά. Από τους Ruined Families στους Acid Baby Jesus και ύστερα στους Men, η μετάβαση χρειαζόταν ανοίγματα για να γίνει, κρατώντας όμως σταθερό τον χαρακτήρα της έντασης και της κινητικότητας. Οι Men έδωσαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν από αυτά που έχουν, δηλαδή από ένα σημαίνον πρόσφατο παρελθόν, ένα μάλλον μετριότερο δισκογραφικό μέλλον και μια αυτόχθονη ενέργεια που βρίσκει τη φλέβα της σε ζωντανές εμφανίσεις. Με τα δεδομένα αυτά και με δύο αλλαγές στη σύνθεση των μελών, αυτό που θέλαμε από τους Men κι αυτό που πήραμε από εκείνους ήταν απλό, υγιές, απαρχιακό, χωρίς πολλές σκοτούρες: πανκ, με την πρακτικοποιημένη και εκσυγχρονισμένη έννοια του όρου. Δεν χρειαζόταν τίποτε παραπάνω και τίποτε λιγότερο και –όπως θα έλεγε στο περίπου και ο Smith– «200-300 άτομα που το ζούσαν δεν μπορεί να κάνουν λάθος». Σημειωτέον, πρέπει να ήσουν κουφός ή αναίσθητος (ή να χάζευες) για να μην σκαλώσεις στην εισαγωγή των Acid Baby Jesus...

Dcrime_3

Από τότε πέρασαν μέρες και απόψε στο No Central θα βρίσκονται τελικά οι Boy και Κτίρια Τη Νύχτα, ύστερά από την αναβολή της συναυλίας τους που είχε προγραμματιστεί για τις 10 Φεβρουαρίου. Επίσης, το βράδυ της Κυριακής οι Bazooka θα παρουσιάσουν στο Vinyl Microstore το 7'' EP τους που λέγεται I Want To Fuck All The Girls In My School και κυκλοφορεί από τη Slovenly, η οποία, μετά τους Acid Baby Jesus, αποφάσισε καθώς φαίνεται να τσιμπήσει και κάποιους φίλους τους από τη γειτονιά.