search

DIY?

Diykio_frontpage

Υπάλληλος εφορίας αναβάλλει με ένα κλικ τη δουλειά μου για μια εβδομάδα, γιατί το χαρτί που θέλω βρίσκεται στο υπόγειο και η διαδρομή από το ισόγειο γραφείο της μέχρι το υπόγειο χρειάζεται γύρω...στη μία εβδομάδα για να διανυθεί με επιτυχία και χωρίς τραυματισμούς. Δεν την πειράζει, γιατί έχει ακόμα τη δύναμη να το κάνει.

Η διπλανή στην έκθεση του Robert Mapplethorpe περιφέρει περιπαθώς μια Longchamp (πού να ήξερε το 1948 ο γαλλικός «luxury goods» οίκος Longchamp ότι στην Ελλάδα του 2000 οι τσάντες του θα στόλιζαν τόσα πολλά χέρια, ώστε θα κατέληγαν να θεωρούνται μπανάλ ακόμα και για να πας στη λαΐκή της Καλλιδρομίου για μπρόκολο), ενώ με δυσκολία σέρνει τα καλοθρεμμένα πόδια της από τη μια άκρη της αίθουσας στην άλλη, αναρωτώμενη μεγαλοφώνως γιατί να μπει κάποιος στη διαδικασία να φωτογραφίσει γυμνά σώματα ή λουλούδια. «Δεν βλέπω τον λόγο», κατέληξε.

«Ποιοι Men τώρα και αηδίες...», λέει κάποιος άλλος, από εκείνους που η πραγματική ακροαστική τους δυνατότητα περιστρέφεται με νομιζόμενη ευελιξία γύρω από τους Tool, τους Mogwai και τους Gorgoroth, με επιθέματα απλουστευμένου indie και παρωχημένου κλασικού ροκ με επιχειρήματα. Περίπου δηλαδή γύρω από ό,τι κάποιοι φίλοι ονομάζουν «μουσική για φοιτητές»... «Ελπίζω να μην αποθεώσετε πάλι τους Arte Fiasco και τα εγχειρήματά τους», κατέληξε –και κάπου εκεί η συζήτηση σε αναδεικνύει σε γραφικό τύπο επειδή προτιμάς να αναγνωρίζεις την καλή δουλειά και τις καλές προθέσεις, από το να καταπνίγεις όποια δημιουργική προσπάθεια αποπειράται να ξεπηδήσει από τη ομαδική σαπίλα. Σημειωτέον, ότι δεν έχω τίποτα εναντίον των Tool, των Mogwai ή των Gorgoroth.

Τρεις μικρές εκφάνσεις της ζωής εδώ γύρω, όπου ο χρόνος είναι χρήμα και το ένα σταθερά υπονομεύει το άλλο. Εκεί όπου δεν «βλέπει τον λόγο» κανείς να ρίξει μια ματιά έξω από τη ζώνη ασφαλείας του, είτε αυτή αφορά μικρής και μεγάλης έκτασης πολιτιστικά δρώμενα, είτε αντι-ανταγωνιστικές εργασιακές αγκάλες οι οποίες προσέφεραν ζεστασιά επί δεκαετίες.

Diykio_2

Οι Men από το Μπρούκλιν θα βρίσκονται λοιπόν το Σάββατο το βράδυ στο An Club (μετά τις 21.30) και καμία σχέση δεν έχουν με τις αηδίες που λέει ο άλλος από πάνω, αυτό όμως είναι κάτι που πιθανότατα το ξέρατε ήδη. Πριν από το Leave Home του 2011 είχαν κυκλοφορήσει το EP We Are The Men (2009) και το άλμπουμ Immaculada (2010), ενώ μέσα στον Μάρτιο θα κυκλοφορήσει o τρίτος δίσκος τους Open Your Heart (τα πάντα είναι διαθέσιμα για κατέβασμα εδώ: http://wearethemen.blogspot.com/p/discography.html). Αρχικά με ανεξάρτητες κυκλοφορίες και σε δεύτερη φάση ως παιδιά της δισκογραφικής Sacred Bones, οι Men κατακτούν νίκες στα σημεία κρατώντας τη φιλοσοφία τους κρυμμένη κάτω από μάζες φασαρίας και σποραδικής μελωδικότητας, όπως στο πιθανώς πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι τους ως τώρα, το “Bataille” –η γαλλική απόδοση της λέξης μάχη– όπου μιλούν για τη συλλογική ανθρώπινη σκέψη και συνείδηση, αλλά κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι. Η παρουσία σε διάφορα έντυπα και σε Facebook status προοικονομεί ότι το Σάββατο το An Club θα γίνει Bios (πράγμα απευκταίο), δεν υπάρχει όμως λόγος άγχους γιατί οι Men δεν είναι Dirty Beaches. Κοινώς, όσων τα αυτιά πονάνε εύκολα, μπορούν να πάνε εναλλακτικά στον Joe Lally (πρώην Fugazi) στο 6 D.O.G.S., όπου πιθανώς θα μπορούν και ευκολότερα να ανταλλάσσουν τηλέφωνα και θα έχουν και δυνατότητα άμεσου ποτού στον κήπο, ο οποίος παραμένει σε λειτουργία και με αυτόν τον καιρό. Στο άνοιγμα της συναυλίας οι Acid Baby Jesus και οι Ruined Families, δύο συγκροτήματα που προσεγγίζουν τις δύο διαφορετικές ηχητικές τάσεις των Men.

Diykio_3

Εν τω μεταξύ, το νέο EP των Balaclavas λέγεται Second Sight και είναι διαθέσιμο για ακρόαση στο bandcamp τους. Θα μπορούσαν να είναι τα τέσσερα επιπλέον τραγούδια του αψεγάδιαστου περσινού Snake People, ακόμα καλύτερη όμως είναι η αδιάλειπτη συνέχειά του.

Φαινόταν ήδη από το δωδεκάιντσο “Into The Grid” ότι οι Pop.1280 θα κυκλοφορούσαν κάτι ανεξέλεγκτα καλό μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, όπως και έκαναν με το The Horror (κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα από τη Sacred Bones), ενώ οι Γάλλοι Alcest στο Les Voyages De L' Ame δεν είναι πολύ σαφές αν παίρνουν τα καλά του shoegaze και τα σπρώχνουν στη διαταραγμένη ατμόσφαιρα του post-metal ή αν διαχέουν την ιδιομορφία του γαλλικού black metal σε ένα πλαίσιο που έχουν σπεύσει να το απαλύνουν πρώτα.

Diykio_4

Απόψε στο Gagarin 205, ο Mark E. Smith, οι λοιποί κατ' ευφημισμόν Fall και οι τελευταίοι δύο δίσκοι τους θα επιστρέψουν στην Αθήνα για μια εμφάνιση που πιθανώς θα είναι από απογοητευτική μέχρι εξοργιστική –αλλά σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσα. Το πολύ πρόσφατο Ersatz GB μπορεί να είναι για τα πανηγύρια, το προπέρσινο Your Future Our Clutter όμως περιέχει μερικά από τα πιο συγκροτημένα «σύγχρονα» τραγούδια των Fall. Εναλλακτικά, στο No Central μετά τις 21.30 θα βρίσκεται ο Boy και ο Κτίρια Τη Νύχτα.