search

DIY?

Diy_frontpage

Εορτές άνευ αργιών δεν είναι εορτές, γι' αυτό και φέτος ήταν σαν να μην πέρασαν από πουθενά τα Χριστούγεννα. Προσωπικά δεν πήρα χαμπάρι και το ίδιο κατάλαβα ότι συνέβη και σε πολλούς άλλους, ύστερα από σφυγμομετρήσεις σε απεγνωσμένους –λόγω ανοίγματος του επαγγέλματος– οδηγούς ταξί και σε μερακλωμένους δημοσίους υπαλλήλους που, λόγω έλλειψης σοβαρής άδειας, το γλένταγαν εν ώρα εργασίας τραγουδώντας το “Άλλον Αγαπάς Κι Άλλον Παντρεύεσαι” του (κατόπιν έρευνας) Στράτου Σμυρναίου. Οπότε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιάσουμε τα πράγματα από εκεί ακριβώς όπου τα αφήσαμε πριν από το επίπλαστο εορταστικό διάλειμμα.

Πάνε μερικές εβδομάδες από τότε που είδα τους Wise Lines στην πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση στο 6 D.O.G.S. και δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από τη σειρά ή από τους τίτλους των τραγουδιών. Θυμάμαι σίγουρα την πρώτη γενιά αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής να είναι σύσσωμη παρούσα και να στηρίζει το νέο μουσικό μόρφωμα του Θοδωρή Σουρβίνου και του Αντώνη Γεώργου και θυμάμαι επίσης να γεμίζει η αίθουσα από ήχο και ατμόσφαιρα, σε βαθμό που λίγες φορές έχει δει ο συγκεκριμένος συναυλιακός χώρος. Μεταξύ τυπικών ποπ υποδομών και επαγγελματικού δεσίματος κιθάρας και electro υπάρχει και δρα η Νίκη Παπαγιάννη και η εντυπωσιακή κινησιολογία της. Θυμάμαι τελικά έναν τίτλο, λόγω των ακλόνητων φωνητικών της στο "This Love".

Diydwe_2

Πιο πρόσφατα, στην KNOT Gallery... Ο Bill Kouligas (σκέτος, όχι ως Family Battle Snake) έφερε μαζί του από τη Γερμανία τον επί χρόνια συνοδοιπόρο του Sudden Infant. Πριν από εκείνους έπαιξαν οι Balinese Beast, των οποίων οι πιο πρόσφατες εμφανίσεις τείνουν να δείξουν ότι είναι λιγότερο συναρπαστικοί απ' όσο διαφημίζεται. Πάνε χρόνια από τότε που ο Κουλιγκάς έπαιζε τύμπανα. Σήμερα, βασικό του μέλημα (πέρα από το να διατηρεί την ιδιαίτερη δισκογραφική εταιρία ΡΑΝ) φαίνεται να είναι ένας αυτοσχεδιαστικός ηχητικός απομονωτισμός, βασισμένος στις ηλεκτρακουστικές πεπατημένες μιας musique concrète. Σε ένα σετ το οποίο δεν πρέπει να κράτησε παραπάνω από 20 λεπτά, τήρησε αυστηρά εξελικτική δομή στον αυτοσχεδιασμό του, παραμένοντας πιστός στον βαθμηδόν εμπλουτισμό του ήχου του –ο οποίος, από διστακτικές επαναληπτικές στρώσεις, ήρθε να διαμορφώσει στέρεα θορυβώδη επιτοιχίσματα. Αμέσως μετά, ο Joke Lanz (ή Sudden Infant) και η καταφανής industrial καταβολή του συνάντησε μερικά προβλήματα με τον ήχο, χάνοντας προσωρινά τη δυναμική που φάνηκε στη συνέχεια ότι διαθέτει. Με μικρόφωνα επαφής, με θεατρικότητα και με εναλλαγές στα όρια του harsh noise, ο Lanz κατέληξε να δίνει προοπτική στον εκσυγχρονισμένο ορισμό του avant garde.

Diydwe_3

Στα κορίτσια λέμε «ναι»! Κι από το παραπάνω άτυπο γαλλικό μοτίβο της musique concrète φτάνουμε στο πιο σχηματοποιημένο, μα επίσης γαλλικό, μοτίβο της yé-yé. Πριν από περίπου έναν μήνα κυκλοφόρησε το 7'' ΕΡ των Mongrelettes από τη FuzzOverdose, με γκαράζ αισθητική και yé-yé φινέτσα. Το Mon Mec À Moi είναι κάθετα τοποθετημένο μεταξύ ποπ και ψυχεδέλειας, ενώ δεν υπάρχει στιγμή που τα κορίτσια του να μην ακούγονται απολαυστικά και υποψιασμένα (όπως και το ένα και μοναδικό αγόρι στη φαρφίσα). Χωρίς επιδιώξεις αναβίωσης σκηνών, αλλά με γνώμονα τη δική τους προσέγγιση σε ύφη περασμένων δεκαετιών, οι Mongrelettes δεν δείχνουν να πέφτουν στη λακκούβα της vintage υστερίας και των παρωχημένων ηχητικών προσανατολισμών.

Με headliners των δύο ημερών του Coachella τους Black Keys και τους Radiohead, άγνωστο παραμένει γιατί εσχάτως θεωρείται δεδομένο ότι κλαίμε και οδυρόμεθα άπαντες που ζούμε εδώ και όχι στην Αμερική... Σε μια κοινοτοπία αντίστοιχη με τους James και τους Puressence (λαμβάνοντας αναλογικά υπόψη το λογιστικό υπόλοιπο ενός ελληνικού φεστιβάλ και του Coachella), πιθανολογώ ότι για πολλούς δεν αποτελεί απαραίτητο μουσικό θέαμα η δια ζώσης επαφή με μετριότητες βγαλμένες από τα φετινά El Camino και King Of Limbs. Παρά το αξιοζήλευτο της επανένωσης Refused κυρίως και Αt The Drive-In δευτερευόντως, ακούγεται σχεδόν εφιαλτικό να βρίσκεσαι άνοιξη στην Καλιφόρνια και να περιμένεις να βγουν οι Radiohead για να κορυφωθεί η βραδιά... Επιπλέον, μέσα στο line-up βρίσκει κανείς και τους Keep Shelly In Athens –προς επίρρωση των ισχυρισμών περί αοσμίας σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Επ' αυτού, προφανώς όταν ανοίξει την αγκαλιά του για σένα το Gorilla Vs. Bear, ανοίγουν μαζί και όλες οι πλησίον φεστιβαλικές πόρτες.

Στο μεσοδιάστημα, η Inner Ear κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο και πολύ περιποιημένο box set με τα άπαντα των Villa 21, του οποίου όμως είναι ήδη αμφίβολο αν θα βρείτε έστω ένα διαθέσιμο αντίτυπο.

Οι Fall επιστρέφουν στην Αθήνα και στο Gagarin 205 στις 10 Φεβρουαρίου με δύο(;) δίσκους παραπάνω από την τελευταία φορά που ήταν εδώ. Από αυτούς, το περσινό φαντασμαγορικό Your Future Our Clutter είναι σίγουρα γνήσιο παιδί της μονογονεΐκής οικογένειας του Mark E. Smith, ενώ με το φρέσκο Ersatz GB παραμένει αδιευκρίνιστο το τι ακριβώς γίνεται. Πιθανότατα πάντως είναι λίγο χειρότερο από το Cerebral Caustic του 1995.

Diydwe_4

Αύριο Σάββατο στο Mo Better, οι Venus In Furs ανασύρουν εαυτούς από το υποσυνειδησιακό post-punk κεκτημένο της δεκαετίας του 1980, παρουσιάζουν το New Horizon 20 χρόνια μετά τον αρχικό σχεδιασμό του (που κυκλοφόρησε σε παραπάνω από 13 κόπιες αυτή τη φορά) και προαναγγέλλουν έναν επόμενο δίσκο, το Dead Europe, χωρίς να είναι σαφές εάν η κίνηση αυτή αποτελεί καλή ή κακή ιδέα.