Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.
Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.
Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα ...
Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε ...
Top story

Κι αυτό γιατί η Lady Gaga ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη ραδιοφωνική της εκπομπή στο Apple Music.

Μετά από μια σεζόν, το Hulu ακυρώνει τη σειρά με την Zoë Kravitz.

Το φεστιβάλ έγινε την Παρασκευή 31 Ιουλίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Μιας και ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε χωρίς άδεια μουσική του Καναδού.

Στα credits του Club Future Nostalgia θα δούμε ονόματα όπως αυτά της Madonna, της Gwen Stefani και της Missy Elliott.

Από το φθινόπωρο, τη θέση του θα πάρει σταδιακά το YouTube Music, με περισσότερα από 60 εκατομμύρια κομμάτια.

Οι ράπερς συνεργάζονται στο κομμάτι "WAP" που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή (7/8).

Downed City

Κάλλια Κακαλέτρη
Κάλλια Κακαλέτρη

Η εικόνα έξω από το Πολυτεχνείο θυμίζει αυτό που οι Fugazi ορίζουν ως «τον χώρο ανάμεσα στην πόλη και στο προάστιο», όπου «προάστιο» ο ανεπίσημα θεσπισμένος χώρος των τοξικομανών. Εκεί λοιπόν που τελειώνει αυτός ο χώρος ξεκινά η «πόλη», με νοητό όριο (στην περίπτωσή μας) την είσοδο που χρησιμοποιούν οι φοιτητές Αρχιτεκτονικής επί της Στουρνάρη. Οι μεν τοξικομανείς δεν φτάνουν μέχρι την πλαϊνή είσοδο του Πολυτεχνείου, οι δε φοιτητές δείχνουν να αποφεύγουν κατά το δυνατόν να κατεβαίνουν πιο κάτω από εκείνη την είσοδο. Όπως και να 'χει, συνυπάρχουν. Και πιθανώς να τους ενώνει ο υπαίθριος κατ' ευφημισμόν ανθοπώλης της γωνίας Πατησίων και Στουρνάρη, ο οποίος δεν θα με άφηνε να φύγω με τα λουλούδια που είχα πάρει για τις φίλες μου που παρουσίαζαν διπλωματική απέναντι, αν δεν έπαιρνα μαζί μου μια φτέρη –από αυτήν που μπαίνει συνοδευτικά στις κακές ανθοδέσμες. Λίγο πριν περάσω το νοητό όριο προς την «πόλη», ένας τοξικομανής μου ζήτησε ένα τσιγάρο ή μια βόλτα. Του έδωσα τη φτέρη και δεν φάνηκε να δυσαρεστείται.

DIYdec_frontpage

Μερικούς δρόμους πιο πάνω, στο Vinyl Microstore –λίγο πριν την εκπνοή των Yuria 2011– έπαιξαν οι Nasty Beach: τρία κορίτσια από την Αθήνα, τα οποία πιστεύουν ότι παίζουν lo-fi. Δεν μπορώ να πω ότι δεν παίζουν, σίγουρα πάντως δεν το υποστηρίζουν. Ίσως αν το υποστήριζαν, να μην φάνταζε και τόσο μεγάλο πρόβλημα το ότι δεν παίζουν (καλά). Κάποιος που θα ακούσει το ΕΡ τους Obscene Noises κατά πάσα πιθανότητα θα φύγει φυσητός να τις δει ζωντανά, αφού μέσα θα βρει τέσσερις έξυπνες και σχετικά διαβασμένες συνθέσεις με αναντίρρητη φρεσκάδα και με τσιμπήματα από διάφορα κοριτσίστικα μουσικά σκεπτικά. Πάνω σ' αυτήν τη βάση, μια ζωντανή εμφάνιση τριών κοριτσιών με αυτό το επιλεγμένο ύφος και μ’ αυτό το υλικό θα μπορούσε να προκαλέσει αναταραχή, αν υπήρχε η παραμικρή γυναικεία δυναμική. Δεν υπήρξε όμως, ενώ μαζί της έλειπε και η συνοχή ανάμεσα στα τρία κορίτσια, των οποίων τα ομαδικά φωνητικά ενοχλούσαν ακόμα και την απέξω πλευρά της τζαμαρίας του δισκάδικου.

DIYdec_2

Πολλά πολλά χρόνια πριν οι Nasty Beach πιάσουν όργανα στα χέρια τους, οι In Trance 95 έφτιαχναν τάση στην ανύπαρκτη ελληνική ηλεκτρονική σκηνή της δεκαετίας του 1980. Το No Central, όπου έπαιξαν το περασμένο Σάββατο ο Μαχαίρας και ο Βελιώτης, ήταν αισθητικά ο ιδανικός ίσως χώρος για να το κάνουν. Αλλά η διάδραση με το κοινό ήρθε δεύτερη σε σχέση με την αυτόνομη δράση του ντουέτο επί σκηνής και γι’ αυτό μάλλον ευθύνεται το καθηλωτικό ηχητικό αποτέλεσμα, το οποίο σε έκανε να συνειδητοποιήσεις πόσο μπροστά μπορεί να βρισκόταν η συγκεκριμένη ομάδα τόσα πολλά χρόνια πριν.

Πριν μερικές μέρες ο αενάως γράφων Αλέξανδρος Βούλγαρης (πιθανώς το συχνότερα αναφερόμενο όνομα αυτής της στήλης) κυκλοφόρησε διαδικτυακά και δωρεάν τον νέο του δίσκο ως The Boy. Το άλμπουμ διαθέτει τον μάλλον ρεαλιστικό τίτλο When You Grow Up Your Heart Dies και κινείται μεταξύ μαγείας και φαντασίας.

{youtube width="480" height="300"}XNe5j0aljF0{/youtube}

Απόψε στο 6 D.O.G.S. οι Arte Fiasco φέρνουν από τα ιταλικά εδάφη τους Soviet Soviet και Comaneci, για λίγο γειτονικό post-punk και λίγο γειτονικό folk, ενώ αύριο το mixtape.gr καλωσορίζει πανηγυρικά τον Josh T. Pearson στο Bios, ο οποίος φέρνει μαζί του έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, αλλά και μια μυθική χροιά από τα χρόνια των Lift To Experience και του The Texas/Jerusalem Crossroads. Την ίδια ώρα ο Scott McCloud, με τη δική του θρυλική χροιά των Girls Against Boys και με αρκετό σόλο δακρύβρεχτο υλικό, θα βρίσκεται στο Closer.

DIYdec_3

Top story

Στο τελευταίο του Incoming για τον Αύγουστο, ο Δημήτρης Λιλής κοιτά με απορία την επικαιρότητα και ψάχνει τη θέση των μουσικών σε αυτή.

Στο τελευταίο του Diggin' πριν τις διακοπές, ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το The Mosaic of  Transformation της Kaitlyn Aurelia Smith.

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο φόντο. Κάτι, δηλαδή, σαν την σκοτεινή εκδοχή του High Fidelity...

Ο αγαπημένος σεφ δεν έχει μόνο αγάπη για την κουζίνα, αλλά και για την καλή μουσική και την καλή ελληνική μπύρα.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με ένα καλοκαιρινό διήγημα.

Κάθε μήνα το Avopolis θα συγκεντρώνει τους δίσκους που έμειναν λίγο παραπάνω στα ακουστικά του. Λίγο πριν πακετάρουμε για καλοκαιρινές διακοπές, βγάλαμε το καπέλο σε μερικές κυρίες της μουσικής βιομηχανίας -και όχι μόνο.

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε ήρεμος και διαλογιστικός και άλλοτε κλειστοφοβικός ή καταιγιστικός ήταν οι πρωταγωνιστές των 110 περίπου λεπτών που χρειάστηκαν για να απολαύσουμε ζωντανά ένα δύσκολο άλμπουμ με ιδιαίτερες διασκευές.

O Θανάσης Μήνας αποχαιρετά τον βρετανό σκηνοθέτη που πέθανε στα 76 του χρόνια, «ξαναβλέποντας» 7 ταινίες του. 

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots), σταχυολογεί την indie επικαιρότητα, σιγοτραγουδώντας Taylor Swift.

Η γερμανική σειρά είναι ένα ασυμμάζευτο αίνιγμα με πολλά επίπεδα που ολοκληρώθηκε με τον τρίτο κύκλο και προκαλεί τους θεατές να το αποκρυπτογραφήσουν από την αρχή.

O Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο νέο του Listomania, με αφορμή τον δίσκο-έκπληξη, Folklore, ανατρέχει στη δισκογραφία μιας από τις μεγαλύτερες pop stars της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Λίγο πριν την απονομή των τηλεοπτικών βραβείων της βρετανικής ακαδημίας (31/7), ο Ανδρέας Κύρκος ρίχνει μια ματιά στις υποψηφιότητες της κατηγορίας μίνι σειρών, που αποτελούν και τον κρυμμένο άσσο στο μανίκι της φετινής διοργάνωσης.

Στο νέο του Diggin', o Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το soundtrack της τελευταίας ταινίας του The Boy. 

Στις 26 και 27 Ιουλίου του 1985 στο Καλλιμάρμαρο έλαβε χώρα μία από τις θρυλικότερες συναυλιακές στιγμές της χώρας. Τρεισήμισι δεκαετίες μετά, 8 άνθρωποι που τις έζησαν μπροστά ή πίσω από τη σκηνή, αφηγούνται στην Ελένη Τζαννάτου ένα μουσικό οδοιπορικό, με τα καλά και τα κακά του, που θα λένε και στα εγγόνια τους.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει όπως τον αγαπήσαμε, κάνοντας, δηλαδή, κομματάκια την επικαιρότητα.

Instagram





Top