search

DIY?

Πρέπει να σκεφτόμουν τους Jesus Lizard και το εναλλασσόμενο σκηνικό πόλης, έρωτα, αηδίας και επανάστασης στο τραγούδι τους “The Associate”, όταν ο κύριος Μελέτης –που φροντίζει για την καλοζωία των μεταπτυχιακών φοιτητών Νομικής– άρχισε να παρλάρει ανελέητα για να καταλήξει να μου πει μια σύντομη και ανεπιβεβαίωτη ιστορία για την Ομόνοια στη δεκαετία του 1980, ορμώμενος από το πλήρες όνομά μου.

 Diy25_frontpage

Ήταν λοιπόν λέει οκτώ τα περίπτερα στην πλατεία Ομονοίας τότε και το καθένα είχε το όνομα μιας από της εννέα μούσες. Προφανώς όμως, 8 τα περίπτερα, 9 οι μούσες, μία έμενε στην απέξω και δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τη δικιά μου –την Καλλιόπη. Εκτός από τα περίπτερα, σημεία αναφοράς για τα ραντεβού της εποχής («στις 7 στην Πολύμνια», ας πούμε) ήταν και οι δημόσιες τουαλέτες, οι οποίες επίσης υπήρχαν τότε στην Ομόνοια. Για να μην λένε όμως «ραντεβού στις τουαλέτες», έλεγαν «ραντεβού στην Καλλιόπη» για να βρει και η ένατη μούσα μια θέση στην πλατεία. Από εκεί λοιπόν, λέει ο κύριος Μελέτης, μεταφέρθηκε η ονομασία και στις τουαλέτες του στρατού. Πιθανολογώ ότι κάπου μέσα στην ιστορία θα έπρεπε να υπάρχει μια τυπική τουλάχιστον σύνδεση με τα αγάλματα των εννιά μουσών που είχαν όντως τοποθετηθεί στην πλατεία το 1954, αλλά ποτέ δεν είναι ωραίο να παρεμβάλεις πράγματα στις ιστορίες των άλλων.

Oι Jesus Lizard παρ’ ολ’ αυτά, όταν κυκλοφόρησαν τον δίσκο Down (απ’ όπου εκπορεύεται το παραπάνω τραγούδι), είχαν αρχίσει να βλέπουν το έγκλημα του Σικάγο να παίρνει την κάτω βόλτα (όσο μπορεί δηλαδή να πάρει την κάτω βόλτα η εγκληματικότητα στο Σικάγο), ενώ στην Ομόνοια τώρα είναι πρακτικά ανεφάρμοστο να δώσεις ρομαντικό ραντεβού.

Από τον αναβρασμό του David Yow, στον αναβρασμό των Acid Baby Jesus, οι οποίοι παρουσίασαν το Σάββατο στο Vinyl Microstore το ντεμπούτο τους –σε μια από τις μαζικότερες βραδιές που έχουν διοργανωθεί στο συγκεκριμένο δισκοπωλείο. Το LP τους κυκλοφορεί πλέον από την αμερικανική δισκογραφική εταιρεία Slovenly και οι ίδιοι μαζεύουν τα πράγματά τους για την προώθηση του μέσω ευρωπαϊκής περιοδείας τον Δεκέμβριο, μαζί με τους Black Lips και τους Bazooka. Τους Acid Baby Jesus είδαμε και ακούσαμε δίπλα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα της Διδότου, χωρίς ουσιαστικά να ακούμε και να βλέπουμε, έχοντας ως δεδομένο το γεγονός ότι, αν όντως ένα συγκρότημα σιγοβράζει με πολλές αξιώσεις σήμερα, αυτό είναι το συγκεκριμένο (και κάνα-δυο άλλα).

{youtube width="480" height="300"}5UsdqTh4qSM{/youtube}

Σαν Λαμπρή περιμέναμε τον John Maus να έρθει στην Αθήνα. Στην αρχή φάνηκε ότι θα είναι μέσα τρεις και ο κούκος, τελικά έγινε sold-out. Ο Boy τα έδωσε όλα και ο Maus τα έδωσε επίσης όλα. Όλα όσα είχε στο μυαλό του δηλαδή. Χωρίς την ποικιλία και την εναλλαγή που θα απαιτούσε ο όρος «performance» σε επίπεδο που να αξίζει τον κόπο να ξαναδεί κανείς, απέδειξε τον ήδη προαναγγελθέντα σκεπτικισμό του προς τις στημένες ζωντανές εμφανίσεις, αδιαφορώντας για την πολιτικώς ορθή παρουσίαση του άψογου τελευταίου δίσκου του. Λίγη ώρα μετά, στο Mo Better, οι Eternal Hated από τον Βόλο εξέπεμψαν εν Αθήναις το φιλικό προς το περιβάλλον μεταλλικό hardcore τους.

Από τα νέα διαβήματα παλιών καραβάνων, το Ersatz GB είναι ο νέος δίσκος των Fall ο οποίος δεν λέει και πολλά σε σύγκριση με τον περσινό Your Future Our Clutter, ενώ το Free All The Monsters των Bats αφήνει την ίδια εύγευστη νεοζηλανδέζικη χροιά που αφήνει πάντα η δισκογραφική υπογραφή της Flying Nun.

 Diy25_2

Το Apokalypsis της Chelsea Wolfe είναι η πιπίλα που ταλαιπωρείται από το καλοκαίρι και πρόκειται να ταλαιπωρηθεί πιο πολύ το επόμενο διάστημα, γιατί, όσο να ’ναι, δεν μας έφτασε η Zola Jesus. Οι Balaclavas πάλι δείχνουν με τo Snake People να αγγίζουν τον πλήρη εξορθολογισμό, μετά το περσινό Roman Holiday.

{youtube width="480" height="300"}0_p1D4WlqxE{/youtube}


Σήμερα Παρασκευή, όσο ο Peter Hook θα ζαλίζει το υλικό των Joy Division μαζί με τους Light στο Gagarin205, οι Nasty Beach θα παίζουν για εχθρούς και φίλους στο Vinyl Microstore.