search

DIY?

Με την όποια, μέχρι πρότινος, αξιοπιστία της ελληνικότητας να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, το λαϊκό σύνολο τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η ελληνικότητα ισοδυναμεί με κωλυσιεργία και αφερεγγυότητα ή πρόκειται κυρίως για γενετικό χαρακτηριστικό των θεσμικά ισχυρότερων του πλήθους με τη μπάλα να παίρνει αδιάκριτα το σύνολο; Όπως και να 'χει, ο αναβρασμός των ημερών προκαλεί την πιθανώς άτοπη αλλά ανθρώπινη αντίδραση, ότι τα δεδομένα θα αλλάξουν και θα γίνουν καλύτερα. Μια πλευρά της Αθήνας πάντως δείχνει να οξυγονώνεται καλά.

Diy3_vas

Ο Γιώργος Λάνθιμος δεν είναι η ιδανική ένδειξη ελληνικής οξυγόνωσης. Στην πράξη πρόκειται για ασφυκτικό σκηνοθέτη, με την περιγραφή της εργασιακής του θέσης να περιλαμβάνει την επιδίωξη της πραγμάτωσης νέας πνοής στο ελληνικό σινεμά. Οι Άλπεις θεματικά ασφυκτιούν περισσότερο από τον Κυνόδοντα, διατηρώντας πάντως την ακομπλεξάριστη και νεωτερική προσέγγισή του. Άλλη μια ταινία που αναπαράγει την εντύπωση ότι ορισμένοι νέοι Έλληνες σκηνοθέτες προχωρούν τώρα σε μια δημιουργική αφομοίωση ξένων κλασικών παραδειγματισμών, τους οποίους πάνε λίγο παραπέρα. Κάτι που ίσως πρόλαβε να επιχειρηθεί (επιτυχημένα και όχι) στο μουσικό πεδίο σχετικά νωρίτερα, λόγω της δυνατότητας για πιο άμεση αποτύπωση αντίστοιχων παραδειγματισμών σε ήχο.

Στο μουσικό κομμάτι των Άλπεων θα βρει κανείς τα “ED” και “Denim Hunger”, δύο τραγούδια των (επίσης Ελλήνων) Phoenix Catscratch. Το δεύτερο έχει μπει και στη συλλογή Monosynth της Fabrika Records, ενώ το πρώτο περιλαμβάνεται και στο ντεμπούτο τους Nectar And Wrinkles (Dead Scarlet), το οποίο παρουσίασαν επίσημα το περασμένο Σάββατο στο NO CENTRAL στου Ψυρρή, λίγο καιρό μετά την πρώτη του παρουσίαση σε χώρο του Βερολίνου. Μεταξύ άλλων εμφανίσεων, οι Phoenix Catscratch είχαν ανοίξει πριν μερικά χρόνια τη συναυλία των Horrors στο Gagarin 205. Εκεί, παρότι δεν έπαιξαν ιδιαίτερα καλά, στάθηκαν καλύτερα από τους Βρετανούς, η πολύ κακή εμφάνιση των οποίων γκρέμισε όλο το οικοδόμημα που είχαν φτιάξει τότε δισκογραφικά με τα Strange House και Primary Colours. Σήμερα, οι συμπατριώτες μας δείχνουν να έχουν ρουφήξει τα χρόνια που μεσολάβησαν. Οι ίδιοι δηλώνουν ηχητική προσέγγιση στο new wave, που προφανώς μετεξελίσσεται σε dark wave, ενώ από το post-punk κρατάνε πιο πολύ τη θεωρία. Για τις προτιμήσεις κάποιων ίσως η μουσική της πεντάδας να παρασκουραίνει (κι εγώ ανάμεσα σ' αυτούς), όμως αναφαίρετη και αυταπόδεικτη ιδιότητα των Phoenix Catscratch είναι ότι ξέρουν τι παίζουν και τι θέλουν να πουν με αυτό, ενώ μπορούν εξίσου να το στηρίξουν με εικόνα αντίστοιχης αισθητικής και ποιότητα ήχου που ξεπερνά το ελάχιστο αναγκαίο. Η δε Βαλίσια –μία εκ των δύο φωνητικών παραγόντων– επιδιώκει να δημιουργήσει μια περσόνα ανάλογου ύφους, που προσωπικά βρίσκω καλοδιαβασμένη, εύστοχη και καλαίσθητη.

{youtube width="480" height="300"}RjwyNslYvJk{/youtube}

Επίσης στα ελληνικά δρώμενα, οι Wise Lines είναι το νέο συγκρότημα του Θοδωρή Σουρβίνου, δισκοθέτη αξιώσεων την πόλης, πρώην μέλους των Μαύρο Κόκκινο και των Pillow. Μαζί με τον Αντώνη Γεώργο και τη Νίκη Παπαγιάννη, φτιάχνουν ηλεκτρονική ποπ παλαιάς κοπής και τα δύο τραγούδια τους, “Towards The Sun” και “This Love”, βρίσκονται ήδη στο bandcamp της μπάντας προς περαιτέρω ενασχόληση

.Diy3_2

Την περασμένη Κυριακή, λίγο πιο κάτω από τη διαβουλευτική περιοχή του Συντάγματος, στο Τίκι της Ακρόπολης, η ατμόσφαιρα ήταν τύποις λοβοτομημένη με twee-pop, κοκτέιλ και συμπάθεια σε πρώτο πλάνο. Οι 7 Frogs άνοιξαν τη συναυλία των Orchids (συνοδοιπόρων των Field Mice και Heavenly επί Sarah Records) και, αν κρίνει κανείς από την ενθουσιώδη συμπεριφορά τους τόσο κατά τη διάρκεια της δικής τους εμφάνισης όσο και των Orchids, πρέπει να ήταν το πρώτο τους support. Οι Orchids έχουν πια μεγαλώσει αρκετά και έδειχναν τόσο ευτυχείς, όσο και οι παρευρισκόμενοι για το ότι κατάφεραν να έρθουν κάποια στιγμή στην Αθήνα. Κοινός τόπος στις συζητήσεις ήταν ότι το Τίκι, από διοργανωτικής πλευράς, προσφέρει στο αθηναΐκό κοινό ονόματα τα οποία, υπό άλλες συνθήκες, κανείς δεν θα έμπαινε στη διαδικασία να φέρει –σημαντικά ονόματα από το παρελθόν που είναι κέρδος να δει κανείς, ακόμα και σε φάση πολύ ύστερη της βασικής τους δημιουργικής περιόδου. Μουσικά μάλιστα δεν φάνηκε να περνάει μέρα πάνω από τους Orchids, οι οποίοι ανακάλεσαν για το αθηναϊκό κοινό δίσκους όπως το Striving For The Lazy Perfection και Unholy Soul, αλλά δεν σύστησαν ιδιαίτερα τον τελευταίο τους, The Lost Star (2010).

Οι Sex Church προέρχονται από το Βανκούβερ και πέρυσι είχαν κυκλοφορήσει το 6 Songs By Sex Church, στη Convulsive. Η δισκογραφική Load, η οποία τόσα «δεινά» έχει προκαλέσει στο παγκόσμιο ακροατήριο, δεν άργησε να πάρει χαμπάρι την ψυχολογική ψευδοκατάπτωση της μουσικής των Sex Church, αναλαμβάνοντας να δώσει ένα πιο επίσημο όχημα σε ένα υλικό που επικαιροποιεί τη δουλειά ενός είδους μουσικών-ανφάν γκατέ όπως οι Swell Maps ή (πιο μαλακά) οι Jacobites. Απλό πανκ, αρτιστικό post-punk,  πιπιλιστικό kraut, αέρινο shoegaze, garage στήσιμο, αλλά κανείς δεν νοιάζεται για μουσικές κλάσεις –ειδικά συγκλίνουσες. Όλος δηλαδή ο ελάχιστος προαπαιτούμενος θόρυβος για να έχεις σήμερα συμβόλαιο με τη Load Records... Ο δίσκος των Sex Church λέγεται Growing Over και κυκλοφόρησε πριν από περίπου έναν μήνα.

{youtube width="480" height="300"}L4QcF_l8E-E{/youtube}


Η Matador δεν λέει πολλά ως προς το πότε θα κυκλοφορήσει καινούργιος δίσκος από τους Ceremony, συγκρότημα που με το Rohnert Park του 2010 συγκαταλέχθηκε με ευκολία ανάμεσα στα πιο εύστοχα και σύγχρονα hardcore-punk σχήματα. Ταυτόχρονα, κυκλοφόρησε το βίντεο για το τραγούδι “Senator” από το σχετικά ατυχές Mirror Traffic του Stephen Malkmus και των Jicks (επίσης της Matador), όπου συναντά κανείς τους Jack Black και Gary Cole. 

{youtube width="480" height="300"}_UwzewiKF1M{/youtube}

{youtube width="480" height="300"}pADR7Hx9xqk{/youtube}

Μια μικρή επαναφορά στα τοπικά δρώμενα: ο Αλέξανδρος Βούλγαρης (The Boy) έγραψε τη μουσική για την παράσταση Luv του Νεοζηλανδού Thomas Sainsbury, η οποία θα αρχίσει να παίζεται από τις 25 Νοεμβρίου στο Nixon από τη θεατρική ομάδα Square (Δάφνη Μανούσου, Ιωάννα Σταυροπούλου, Γιάννης Λασπιάς & Αργύρης Θανάσουλας). Το  πρώτο τραγούδι λέγεται “Stroke My Dick A Bit” και ο Βούλγαρης συνεχίζει να ψάχνεται προς όλες τις κατευθύνσεις.

{youtube width="480" height="300"}EepkWqVu-mU{/youtube}

Γι’ απόψε, Αρλέτα στο θέατρο Badminton και Kilimanjaro Darkjazz Ensemble στο Gagarin 205, αναλόγως του αν προτιμάτε το παρελθόν ή το μέλλον, όπως είπε και ο κ. Μάνος Μπούρας σε σχετική συζήτηση. Φυσικά, τα Yuria «τρέχουν» ήδη στο Vinyl Microstore από τις αρχές Νοεμβρίου...