View More
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο γιορτάζει το Halloween ...
 Τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από τις νέες κυκλοφορίες αυτής της εβδομάδας για τη λίστα του Σαββατοκύριακου από το Avopolis Radio. 
Την ημέρα της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, Sympathy for Life, ο μπροστάρης του γκρουπ, Andrew Savage μας μίλησε σχεδόν για τα πάντα: την ...
Στο νέο του Diggin o Ζώης Χαλκιόπουλος μεταφράζει τους Poll σε Αγάπη.
Εμπνευσμένος από τη ρήση του Neil Young, ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει 5 τραγούδια που μοιάζει να ακούγονται καλύτερα στις live εκτελέσεις τους από ...
Top story

«Αν το ακούσει ποτέ αυτό ο Eddie [Vedder], φίλε σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ που ήσουν τόσο ευγενικός απέναντι στο συγκρότημά μας»

Η μήνυση που είχε ασκηθεί στο συγκρότημα είχε συγκροτηθεί στη βάση ότι το design της δημοφιλούς μπλούζας τους ήταν αντιγραφή ενός σχεδίου εμπνευσμένου από την Κόλαση του Δάντη.

Το “Come To The Ball” θα περιλαμβάνεται στην επανέκδοση του Tattoo You για την 40η επέτειο από την κυκλοφορία του δίσκου

Το κομμάτι έχουν διασκευάσει στο παρελθόν οι Aretha Franklin, Dolly Parton και ο  Frank Black

Το συγκρότημα που επέστρεψε δριμύτερο με νέα δισκογραφική δουλειά ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσουν περισσότερα εισιτήρια για την επικείμενη περιοδεία του με τίτλο ABBA Voyage

 Στο 4-6μμ συναντά τον Δημήτρη Λιλή και μαζί ακούνε το νέο του album “Prints”.

Το κομμάτι είναι το πρώτο preview του επικείμενου δίσκου του συγκροτήματος με τίτλο Crawler

Το follow-up για το Chemtrails Over the Country Club είναι πλέον γεγονός και μπορείτε να το ακούσετε εδώ

Το πολυαναμενόμενο follow-up του Paper Gods από το 2015 είναι εδώ

Η δημοφιλής τραγουδίστρια μίλησε για το πιο πολύτιμο απόκτημά της στη Vogue αυτού του μήνα

Το τρίτο κομμάτι της νέας δισκογραφικής δουλειάς των αγαπημένων Νορβηγών του ελληνικού κοινού είναι γεγονός

Το βιβλίο περιλαμβάνει κλασικές και προηγουμένως αδημοσίευτες φωτογραφίες του συγκροτήματος που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων, αλλά και στη μεγάλη περιοδεία τους για το Black Album

Η βασίλισσα της pop συμμετέχει τόσο στη συγγραφή του σεναρίου όσο και στη σκηνοθεσία της «οπτικής αυτοβιογραφίας» της ζωής της

black midi geordie greep interview

Για τους Black Midi, κάθε δίσκος μπορεί να είναι ο τελευταίος, γι΄ αυτό το πάνε όσο πιο μακριά μπορούν

 

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

 

Όταν εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 2019 με το ντεμπούτο τους Schlagenheim, φρόντισαν δίπλα από τον «δύστροπο» τίτλο του δίσκου τους να παρατάξουν έναν ήχο χαοτικό και πολυπρισματικό, που χωρούσε περισσότερη τόλμη από αυτόν της μέσης post punk μπάντας και άρα περισσότερο ενθουσιασμό στη γαλαρία του μουσικού Τύπου. 

 

Έκτοτε οι Black Midi είχαν μπροστά τους δυο χρόνια για να κερδίσουν, όπως θέλει το κλισέ, «το στοίχημα του δεύτερου δίσκου», να συνεχίσουν τη μπάντα με ένα μέλος λιγότερο (ο Matt Kwasniewski-Kelvin αποχώησε για λόγους ψυχικής υγείας) και να διαχειριστούν το γράψιμο του άλμπουμ τους εν μέσω πανδημίας. 

 

Από όλα αυτά προέκυψε το Cavalcade που κυκλοφόρησε φέτος και στο οποίο οι Black Midi κατευνάζουν το χάος με μελωδικά, συχνά θεατρικά μέρη, ενώ φλερτάρουν με νόημα την ποπ κουλτούρα: τραγουδάνε για τη Marlene Dietrich στο ομώνυμο κομμάτι, γίνονται σκίτσα για τις promo φωτογραφίες τους, αφήνουν τη χορογραφία στο βίντεο του “John L” στα χέρια της Nina McNeely, που έχει «χορέψει» τη Rihanna αλλά και το The Climax του Gaspar Noé.

 

Μέσα σε όλα αυτά, γράφουν κι ένα κομμάτι που ονομάζουν “Chondromalacia Patella” (πρόκειται για την χονδροπάθεια επιγονατίδος, μια πάθηση των γονάτων). Όφειλα να εξηγήσω στον Geordie Greep στην άλλη άκρη του Zoom τι σημαίνει η πρώτη λέξη του τίτλου τους στα ελληνικά. Γέλασε ντροπαλά και συγχρόνως πονηρά...







Όταν κάποιος γκουγκλάρει “black midi” ένα από τα πρώτα πράγματα που βγαίνει στα αποτελέσματα είναι η ερώτηση «Τι genre είναι οι Black Midi;». Να φανταστώ πως το να εξηγήσετε τον ήχο σας είναι από τα πιο συνηθισμένα πράγματα που σας ζητάνε να απαντήσετε; Ω, ναι!

 

Ακούγοντας τον νέο δίσκο σας, Cavalcade, θα σχολίαζα πως το ντεμπούτο σας ήταν γεμάτο τζαμάρισμα, ενώ αυτός ο δίσκος αφορά περισσότερο τη δομή και τη μελωδία. Ναι, οπωσδήποτε. Επικεντρωθήκαμε περισσότερο στα ίδια τα κομμάτια παρά στο να τζαμάρουμε κάτι και να κοιτάμε την υφή του ήχου, κάτι που κάναμε στο ντεμπούτο μας. Τώρα κοιτάξαμε το ίδιο το κομμάτι να είναι καλό, ακόμα κι αν του βγάλεις τα εφέ και όλα αυτά. 

 

Και πώς προέκυψε αυτή η νέα προσέγγιση; Προσπαθούσαμε για πολύ καιρό μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου να συνεχίσουμε να γράφουμε κομμάτια και σιγά-σιγά προσπαθήσαμε να συντονιστούμε όλοι μαζί. Και προέκυψε υλικό το οποίο μας ενθουσίασε στο να το αναπτύξουμε. Μπορεί να δουλέψουμε κάτι ή να παίξουμε μαζί και μετά κάποιος να πάρει αυτό που προέκυψε σπίτι του και να το κάνει τραγούδι. Υπήρχαν τραγούδια στον δίσκο που γράφτηκαν έτσι. Ήμασταν επίσης τυχεροί που αναπτύξαμε αυτόν τον τρόπο δημιουργίας πριν ξεσπάσει η πανδημία, γιατί έτσι μπορούσαμε να τη συνεχίσουμε χωρίς να χρειαστεί να βρεθούμε. 

 

Επίσης, είχατε μαζί σας δύο ακόμα μουσικούς (Kaidi Akinnibi και Seth Evans). Έφερε αυτό μια νέα δυναμική στον τρόπο που δουλεύετε; Όταν γράφαμε τα κομμάτια ήμασταν ακόμη οι τρεις μας. Με τα νέα μέλη, μπορούσαμε να είμαστε πιο φιλόδοξοι στα μέρη που μπορούσαμε να προσθέσουμε στα κομμάτια.

 

Είχατε αρκετή επιτυχία με τον πρώτο σας δίσκο. Σας άγχωσε αυτό καθόλου όταν πιάσατε να γράψετε τον επόμενο; Είναι φυσικό να νιώθεις κάποιες φορές ότι δε θες να απογοητεύσεις κανέναν, αλλά συγχρόνως, πρέπει να κάνεις στην άκρη όσα λέει ο κόσμος. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, γράφουμε μουσική για μας. 

 

Στο Cavalcade υπάρχουν και πολλές αναφορές στην ποπ κουλτούρα: από τραγούδι για την Marlene Dietrich μέχρι τις promo φωτογραφίες σας που είναι σκίτσα. Κατά μία έννοια, γίνατε άρα πιο pop; Και δε μιλάω για τον ήχο σας. Ίσως. Απλά έχουμε πολλές επιρροές που δεν αφορούν απαραίτητα μόνο τη μουσική, οπότε, μοιάζει πολύ φυσικό να αναφερόμαστε πιο ευθέως σε αυτές κάποιες στιγμές. Θέλουμε αυτό που κάνουμε να είναι ενδιαφέρον και πέρα από το πώς ακούγεται. Κι έχει πλάκα.

 

Και γιατί από όλες τις σταρς, διαλέξατε συγκεκριμένα τη Marlene Dietrich; Γιατί ήταν μια συναρπαστική φιγούρα. Δεν ήταν απαραίτητα φοβερή τραγουδίστρια, δεν ήταν φοβερή ηθοποιός και δεν μπορούσε πραγματικά να χορέψει. Και έκανε καριέρα στα 30 της, έπρεπε να ανταγωνιστεί πολύ νεαρότερες σταρ. Αλλά είχε αδιαμφισβήτητα σκηνική παρουσία. Και το συγκεκριμένο τραγούδι έχει να κάνει με τη μαγεία της performance, γι’ αυτό την επιλέξαμε.

 

Στον νέο δίσκο ακούγεστε συγχρόνως και πιο θεατρικοί. Αυτό πώς προέκυψε; Απλά δε νοιαζόμαστε αν κάτι θα φανεί υπερβολικό ή χαζό, αρκεί να μας φαίνεται καλό. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι πολύ ντροπαλός ή οτιδήποτε. Κάνεις ό,τι κάνεις μια φορά. Μπορεί να είναι ο τελευταίος δίσκος που κάνουμε ποτέ και θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά μπορούμε. 

 

Φαντάζομαι το θεατρικό στοιχείο θα το ενσωματώσετε και στα live σας. Υπάρχουν άλλα «πεδία», ηχητικά και μη, που θα θέλατε να εξερευνήσετε; Σχετικά με τα live, αυτό που θέλουμε είναι οι εμφανίσεις μας να είναι απολαυστικές, δε θέλουμε να επικεντρωνόμαστε ιδιαίτερα στο οπτικοακουστικό κομμάτι. Δε μας ενδιαφέρουν τόσο τα γύρω μέσα, παρά η performance και όλα εκείνα που μπορείς να δεις μόνο σε ένα ζωντανό σόου. 

 

Όλη η περιπέτεια με την πανδημία, τι θεωρείς πως δίδαξε στη μουσική γενικά και σε εσάς ως μπάντα ειδικά; Νομίζω πως έκανε μεγαλύτερο το πάθος για τη μουσική. Γιατί το να βγαίνεις και να παίζεις ζωντανά και όλα αυτά, τα είχαμε ως δεδομένα. Και με την πανδημία είχες όλο αυτόν τον άπειρο χρόνο να σκεφτείς πόσο φοβερή είναι η μουσική και ότι μπορεί να πεθάνεις οποιαδήποτε στιγμή. Γι’ αυτό, κάνε την καλύτερη μουσική που μπορείς και δούλεψε σκληρά. 

 

Μια μπάντα που ξέρετε καλά και γνωρίσαμε κι εμείς φέτος είναι οι Black Country, New Road. Οι οποίοι μάλιστα έχουν και τον στίχο “I told you I love you in front of Black Midi”. Ξέρουμε αν αυτό ισχύει; Το βρήκα πολύ αστείο. Πιθανόν να συνέβη, οι στίχοι τους είναι πολύ αληθινοί.

 

Ο μουσικός Τύπος σας κατατάσσει κάπως «μαζί» με τους Black Country, New Road. Πιστεύεις πως τα κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να απλωθούν και σε άλλες μπάντες και κάποια στιγμή, να δημιουργηθεί ένας συγκεκριμένος ήχος ή αυτά είναι πράγματα που συνήθως αρέσουν μόνο στους δημοσιογράφους; Δεν ξέρω, πιστεύω πως κάθε μπάντα που είναι καλή είναι διαφορετική. Κάθε μπάντα που επιβιώνει στον χρόνο έχει κάτι ξεχωριστό. Ακόμα κι όταν λέμε ότι μια μπάντα ανήκει σε ένα genre, δεν είναι ποτέ 100% αυτό το είδος. Τώρα, αν θελουν να μας κατατάσσουν μαζί με τους Black Country, New Road, τι μπορούμε να κάνουμε;

 

Όταν διαβάζεις κάτι για τους Black Midi, καλό ή κακό, πόσο σε επηρεάζει; Αν βγάλεις ένα δίσκο και πάρεις 1/10 ή 2/10 πρέπει απλά να συνεχίσεις να δουλεύεις και να κάνεις αυτό που κάνεις. Αν είναι πραγματικά καλό, ο κόσμος θα το καταλάβει. 

 

Όταν, όμως, είσαι νέος καλλιτέχνης και παίρνεις καλές κριτικές, πόσο εύκολο είναι να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα; Είναι σίγουρα περίεργο, αλλά πρέπει να το δεις απ’ την οπτική του ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος. Ό,τι και να κάνεις, εξακολουθείς να είσαι πολύ μικρός, τηρουμένων των αναλογιών. Πρέπει να μπαίνεις στη λογική ότι, αν τους άρεσε αυτό το άλμπουμ, πρέπει να περιμένουν μέχρι να ακούσουν το επόμενο.

 

Το Cavalcade των Black Midi κυκλοφορεί από τη Rough Trade, σε διανομή της The Hubsters.

 

https://open.spotify.com/album/7AsC27VDa3yOksZrfBSD6D?si=1KgzcaOuQxqyYzGn9nl6kA&dl_branch=1

 

Ελένη Τζαννάτου
Ελένη Τζαννάτου

Για τους Black Midi, κάθε δίσκος μπορεί να είναι ο τελευταίος, γι΄ αυτό το πάνε όσο πιο μακριά μπορούν

 

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

 

Όταν εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 2019 με το ντεμπούτο τους Schlagenheim, φρόντισαν δίπλα από τον «δύστροπο» τίτλο του δίσκου τους να παρατάξουν έναν ήχο χαοτικό και πολυπρισματικό, που χωρούσε περισσότερη τόλμη από αυτόν της μέσης post punk μπάντας και άρα περισσότερο ενθουσιασμό στη γαλαρία του μουσικού Τύπου. 

 

Έκτοτε οι Black Midi είχαν μπροστά τους δυο χρόνια για να κερδίσουν, όπως θέλει το κλισέ, «το στοίχημα του δεύτερου δίσκου», να συνεχίσουν τη μπάντα με ένα μέλος λιγότερο (ο Matt Kwasniewski-Kelvin αποχώησε για λόγους ψυχικής υγείας) και να διαχειριστούν το γράψιμο του άλμπουμ τους εν μέσω πανδημίας. 

 

Από όλα αυτά προέκυψε το Cavalcade που κυκλοφόρησε φέτος και στο οποίο οι Black Midi κατευνάζουν το χάος με μελωδικά, συχνά θεατρικά μέρη, ενώ φλερτάρουν με νόημα την ποπ κουλτούρα: τραγουδάνε για τη Marlene Dietrich στο ομώνυμο κομμάτι, γίνονται σκίτσα για τις promo φωτογραφίες τους, αφήνουν τη χορογραφία στο βίντεο του “John L” στα χέρια της Nina McNeely, που έχει «χορέψει» τη Rihanna αλλά και το The Climax του Gaspar Noé.

 

Μέσα σε όλα αυτά, γράφουν κι ένα κομμάτι που ονομάζουν “Chondromalacia Patella” (πρόκειται για την χονδροπάθεια επιγονατίδος, μια πάθηση των γονάτων). Όφειλα να εξηγήσω στον Geordie Greep στην άλλη άκρη του Zoom τι σημαίνει η πρώτη λέξη του τίτλου τους στα ελληνικά. Γέλασε ντροπαλά και συγχρόνως πονηρά...







Όταν κάποιος γκουγκλάρει “black midi” ένα από τα πρώτα πράγματα που βγαίνει στα αποτελέσματα είναι η ερώτηση «Τι genre είναι οι Black Midi;». Να φανταστώ πως το να εξηγήσετε τον ήχο σας είναι από τα πιο συνηθισμένα πράγματα που σας ζητάνε να απαντήσετε; Ω, ναι!

 

Ακούγοντας τον νέο δίσκο σας, Cavalcade, θα σχολίαζα πως το ντεμπούτο σας ήταν γεμάτο τζαμάρισμα, ενώ αυτός ο δίσκος αφορά περισσότερο τη δομή και τη μελωδία. Ναι, οπωσδήποτε. Επικεντρωθήκαμε περισσότερο στα ίδια τα κομμάτια παρά στο να τζαμάρουμε κάτι και να κοιτάμε την υφή του ήχου, κάτι που κάναμε στο ντεμπούτο μας. Τώρα κοιτάξαμε το ίδιο το κομμάτι να είναι καλό, ακόμα κι αν του βγάλεις τα εφέ και όλα αυτά. 

 

Και πώς προέκυψε αυτή η νέα προσέγγιση; Προσπαθούσαμε για πολύ καιρό μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου να συνεχίσουμε να γράφουμε κομμάτια και σιγά-σιγά προσπαθήσαμε να συντονιστούμε όλοι μαζί. Και προέκυψε υλικό το οποίο μας ενθουσίασε στο να το αναπτύξουμε. Μπορεί να δουλέψουμε κάτι ή να παίξουμε μαζί και μετά κάποιος να πάρει αυτό που προέκυψε σπίτι του και να το κάνει τραγούδι. Υπήρχαν τραγούδια στον δίσκο που γράφτηκαν έτσι. Ήμασταν επίσης τυχεροί που αναπτύξαμε αυτόν τον τρόπο δημιουργίας πριν ξεσπάσει η πανδημία, γιατί έτσι μπορούσαμε να τη συνεχίσουμε χωρίς να χρειαστεί να βρεθούμε. 

 

Επίσης, είχατε μαζί σας δύο ακόμα μουσικούς (Kaidi Akinnibi και Seth Evans). Έφερε αυτό μια νέα δυναμική στον τρόπο που δουλεύετε; Όταν γράφαμε τα κομμάτια ήμασταν ακόμη οι τρεις μας. Με τα νέα μέλη, μπορούσαμε να είμαστε πιο φιλόδοξοι στα μέρη που μπορούσαμε να προσθέσουμε στα κομμάτια.

 

Είχατε αρκετή επιτυχία με τον πρώτο σας δίσκο. Σας άγχωσε αυτό καθόλου όταν πιάσατε να γράψετε τον επόμενο; Είναι φυσικό να νιώθεις κάποιες φορές ότι δε θες να απογοητεύσεις κανέναν, αλλά συγχρόνως, πρέπει να κάνεις στην άκρη όσα λέει ο κόσμος. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, γράφουμε μουσική για μας. 

 

Στο Cavalcade υπάρχουν και πολλές αναφορές στην ποπ κουλτούρα: από τραγούδι για την Marlene Dietrich μέχρι τις promo φωτογραφίες σας που είναι σκίτσα. Κατά μία έννοια, γίνατε άρα πιο pop; Και δε μιλάω για τον ήχο σας. Ίσως. Απλά έχουμε πολλές επιρροές που δεν αφορούν απαραίτητα μόνο τη μουσική, οπότε, μοιάζει πολύ φυσικό να αναφερόμαστε πιο ευθέως σε αυτές κάποιες στιγμές. Θέλουμε αυτό που κάνουμε να είναι ενδιαφέρον και πέρα από το πώς ακούγεται. Κι έχει πλάκα.

 

Και γιατί από όλες τις σταρς, διαλέξατε συγκεκριμένα τη Marlene Dietrich; Γιατί ήταν μια συναρπαστική φιγούρα. Δεν ήταν απαραίτητα φοβερή τραγουδίστρια, δεν ήταν φοβερή ηθοποιός και δεν μπορούσε πραγματικά να χορέψει. Και έκανε καριέρα στα 30 της, έπρεπε να ανταγωνιστεί πολύ νεαρότερες σταρ. Αλλά είχε αδιαμφισβήτητα σκηνική παρουσία. Και το συγκεκριμένο τραγούδι έχει να κάνει με τη μαγεία της performance, γι’ αυτό την επιλέξαμε.

 

Στον νέο δίσκο ακούγεστε συγχρόνως και πιο θεατρικοί. Αυτό πώς προέκυψε; Απλά δε νοιαζόμαστε αν κάτι θα φανεί υπερβολικό ή χαζό, αρκεί να μας φαίνεται καλό. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι πολύ ντροπαλός ή οτιδήποτε. Κάνεις ό,τι κάνεις μια φορά. Μπορεί να είναι ο τελευταίος δίσκος που κάνουμε ποτέ και θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά μπορούμε. 

 

Φαντάζομαι το θεατρικό στοιχείο θα το ενσωματώσετε και στα live σας. Υπάρχουν άλλα «πεδία», ηχητικά και μη, που θα θέλατε να εξερευνήσετε; Σχετικά με τα live, αυτό που θέλουμε είναι οι εμφανίσεις μας να είναι απολαυστικές, δε θέλουμε να επικεντρωνόμαστε ιδιαίτερα στο οπτικοακουστικό κομμάτι. Δε μας ενδιαφέρουν τόσο τα γύρω μέσα, παρά η performance και όλα εκείνα που μπορείς να δεις μόνο σε ένα ζωντανό σόου. 

 

Όλη η περιπέτεια με την πανδημία, τι θεωρείς πως δίδαξε στη μουσική γενικά και σε εσάς ως μπάντα ειδικά; Νομίζω πως έκανε μεγαλύτερο το πάθος για τη μουσική. Γιατί το να βγαίνεις και να παίζεις ζωντανά και όλα αυτά, τα είχαμε ως δεδομένα. Και με την πανδημία είχες όλο αυτόν τον άπειρο χρόνο να σκεφτείς πόσο φοβερή είναι η μουσική και ότι μπορεί να πεθάνεις οποιαδήποτε στιγμή. Γι’ αυτό, κάνε την καλύτερη μουσική που μπορείς και δούλεψε σκληρά. 

 

Μια μπάντα που ξέρετε καλά και γνωρίσαμε κι εμείς φέτος είναι οι Black Country, New Road. Οι οποίοι μάλιστα έχουν και τον στίχο “I told you I love you in front of Black Midi”. Ξέρουμε αν αυτό ισχύει; Το βρήκα πολύ αστείο. Πιθανόν να συνέβη, οι στίχοι τους είναι πολύ αληθινοί.

 

Ο μουσικός Τύπος σας κατατάσσει κάπως «μαζί» με τους Black Country, New Road. Πιστεύεις πως τα κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να απλωθούν και σε άλλες μπάντες και κάποια στιγμή, να δημιουργηθεί ένας συγκεκριμένος ήχος ή αυτά είναι πράγματα που συνήθως αρέσουν μόνο στους δημοσιογράφους; Δεν ξέρω, πιστεύω πως κάθε μπάντα που είναι καλή είναι διαφορετική. Κάθε μπάντα που επιβιώνει στον χρόνο έχει κάτι ξεχωριστό. Ακόμα κι όταν λέμε ότι μια μπάντα ανήκει σε ένα genre, δεν είναι ποτέ 100% αυτό το είδος. Τώρα, αν θελουν να μας κατατάσσουν μαζί με τους Black Country, New Road, τι μπορούμε να κάνουμε;

 

Όταν διαβάζεις κάτι για τους Black Midi, καλό ή κακό, πόσο σε επηρεάζει; Αν βγάλεις ένα δίσκο και πάρεις 1/10 ή 2/10 πρέπει απλά να συνεχίσεις να δουλεύεις και να κάνεις αυτό που κάνεις. Αν είναι πραγματικά καλό, ο κόσμος θα το καταλάβει. 

 

Όταν, όμως, είσαι νέος καλλιτέχνης και παίρνεις καλές κριτικές, πόσο εύκολο είναι να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα; Είναι σίγουρα περίεργο, αλλά πρέπει να το δεις απ’ την οπτική του ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος. Ό,τι και να κάνεις, εξακολουθείς να είσαι πολύ μικρός, τηρουμένων των αναλογιών. Πρέπει να μπαίνεις στη λογική ότι, αν τους άρεσε αυτό το άλμπουμ, πρέπει να περιμένουν μέχρι να ακούσουν το επόμενο.

 

Το Cavalcade των Black Midi κυκλοφορεί από τη Rough Trade, σε διανομή της The Hubsters.

 

 

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο γιορτάζει το Halloween με 4 σύντομες και πέρα ως πέρα φανταστικές “επιστολές τρόμου”.

 Τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από τις νέες κυκλοφορίες αυτής της εβδομάδας για τη λίστα του Σαββατοκύριακου από το Avopolis Radio. 

Την ημέρα της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, Sympathy for Life, ο μπροστάρης του γκρουπ, Andrew Savage μας μίλησε σχεδόν για τα πάντα: την κατάσταση του ροκ σήμερα, την πραγματική επανάσταση και για το πως οι Parquet Courts ήταν πάντα μία μπάντα για χορό. 

Στο νέο του Diggin o Ζώης Χαλκιόπουλος μεταφράζει τους Poll σε Αγάπη.
Εμπνευσμένος από τη ρήση του Neil Young, ο Ζώης Χαλκιόπουλος επιλέγει 5 τραγούδια που μοιάζει να ακούγονται καλύτερα στις live εκτελέσεις τους από τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις. Συν ένα opposite effect - έκπληξη.
Kάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο νέο του Snap(shots) ζει με δύο ταινίες που του πήραν το μυαλό.

Ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος έγραψε το ελληνικό Trainspotting και επιλέγει ένα soundtrack εμπνευσμένο από 10 καρέ του βιβλίου.

Ο Άρης Καζακόπουλος φτιάχνει λίστες, λίστες, λίστες. Στο σημερινό Listomania -κατ' εξαίρεση- δεν φτιάχνει κάποια λίστα, αλλά αναλύει τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας των αναγνωστών του Pitchfork για τους 200 καλύτερους δίσκους των 25 χρόνων λειτουργίας του. 

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει ανοίξει ξανά γύρω από το διάσημο εξώφυλλο του Nevermind  των Nirvana, o Μάκης Μηλάτος σταχυολογεί 15 εμβληματικά  album covers που σήμερα, ίσως, δεν θα είχαν κυκλοφορήσει ποτέ.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ενώ φαινομενικά ασχολείται με το beef Πετράκου - Active Member ουσιαστικά σας προσφέρει "αμόλυβδη" Σωτηρία.

Στο νέο του Incoming o Δημήτρης Λιλής γράφει για την house παράδοση του Frankie Knuckles που επιστρέφει μαζικά στην Αμερική αλλά απαξιώνεται σταδιακά στην Αθήνα.

Αυτό το Σαββατοκύριακο που ακόμα και η γιαγιά μας θα πατήσει να δει πώς επέστρεψε η Adele,  ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει 8 νέες κυκλοφορίες για μια εναλλακτική μουσική συντροφιά. 

O Μάνος Νομικός επιλέγει 6 σειρές και ταινίες για όσους τελείωσαν την πολυσυζητημένη σειρά του Netflix,  Squid Game και δεν ξέρουν τι να δουν μετά. 

Ο Βαγγέλης Κυριακάκης επιλέγει 10 samples που βοήθησαν με το σωστό timing 10 μεγάλες μουσικές επιτυχίες. 

Top