View More
Μία βόλτα με τα adidas Forum στις γκαλερί και street art τοιχογραφίες γύρω από την οδό Πειραιώς, εκεί που χτυπάει η urban και καλλιτεχνική καρδιά της ...
Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Μπομο ...
Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής γράφει για το αιώνιο ελληνικό καλοκαίρι, στο οποίο η μουσική ακούγεται από σπόντα. 
Ο Ανδρέας Κύρκος γράφει για το Woodstock 99: Peace Love and Rage του ΗΒΟ MAX, που δεν είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία τρόμου.
Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (29/7-4/8), γελάει με τα jump scares του M. Night ...
Top story

Η πινακίδα με το όνομα του πρόωρα χαμένου ράπερ αποκαλύφθηκε.

Ακούστε τον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της 19χρονης ποπ σταρ.

Μια πρώτη γεύση από τη νέα ταινία του Ridley Scott για τη γνωστή αυτοκρατορία μόδας.

Ακούστε την εκδοχή του frontman των National στο "I'm Waiting For The Man".

Ο μουσικός που έπαιξε για πάνω από μισό αιώνα στη μπάντα ήταν 72 ετών.

Εξώφυλλα δίσκων, graphic design, φωτογραφία, μερικά από τα πράγματα που θα βρει κανείς στο νέο website.

Το *Happiness Not Included έρχεται στις αρχές του 2022.

Ανεβαίνουν στη σκηνή του SNF Nostos για να σας παρασύρουν με τους electro tropical ρυθμούς τους, την Τετάρτη 25 Αυγούστου, με δωρεάν είσοδο.

Η Νεοζηλανδή είναι η νέα προσκεκλημένη στη γνωστή σειρά βίντεο της Vogue.

Όπως ο μουσικός τη μοιράστηκε στο Red Hand Files.

Το ιδρυτικό μέλος της μπάντας ήταν 46 ετών.

Ακούστε τα "Bug Eggs" και "Tony Speaks!".

black midi geordie greep interview

Για τους Black Midi, κάθε δίσκος μπορεί να είναι ο τελευταίος, γι΄ αυτό το πάνε όσο πιο μακριά μπορούν

 

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

 

Όταν εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 2019 με το ντεμπούτο τους Schlagenheim, φρόντισαν δίπλα από τον «δύστροπο» τίτλο του δίσκου τους να παρατάξουν έναν ήχο χαοτικό και πολυπρισματικό, που χωρούσε περισσότερη τόλμη από αυτόν της μέσης post punk μπάντας και άρα περισσότερο ενθουσιασμό στη γαλαρία του μουσικού Τύπου. 

 

Έκτοτε οι Black Midi είχαν μπροστά τους δυο χρόνια για να κερδίσουν, όπως θέλει το κλισέ, «το στοίχημα του δεύτερου δίσκου», να συνεχίσουν τη μπάντα με ένα μέλος λιγότερο (ο Matt Kwasniewski-Kelvin αποχώησε για λόγους ψυχικής υγείας) και να διαχειριστούν το γράψιμο του άλμπουμ τους εν μέσω πανδημίας. 

 

Από όλα αυτά προέκυψε το Cavalcade που κυκλοφόρησε φέτος και στο οποίο οι Black Midi κατευνάζουν το χάος με μελωδικά, συχνά θεατρικά μέρη, ενώ φλερτάρουν με νόημα την ποπ κουλτούρα: τραγουδάνε για τη Marlene Dietrich στο ομώνυμο κομμάτι, γίνονται σκίτσα για τις promo φωτογραφίες τους, αφήνουν τη χορογραφία στο βίντεο του “John L” στα χέρια της Nina McNeely, που έχει «χορέψει» τη Rihanna αλλά και το The Climax του Gaspar Noé.

 

Μέσα σε όλα αυτά, γράφουν κι ένα κομμάτι που ονομάζουν “Chondromalacia Patella” (πρόκειται για την χονδροπάθεια επιγονατίδος, μια πάθηση των γονάτων). Όφειλα να εξηγήσω στον Geordie Greep στην άλλη άκρη του Zoom τι σημαίνει η πρώτη λέξη του τίτλου τους στα ελληνικά. Γέλασε ντροπαλά και συγχρόνως πονηρά...







Όταν κάποιος γκουγκλάρει “black midi” ένα από τα πρώτα πράγματα που βγαίνει στα αποτελέσματα είναι η ερώτηση «Τι genre είναι οι Black Midi;». Να φανταστώ πως το να εξηγήσετε τον ήχο σας είναι από τα πιο συνηθισμένα πράγματα που σας ζητάνε να απαντήσετε; Ω, ναι!

 

Ακούγοντας τον νέο δίσκο σας, Cavalcade, θα σχολίαζα πως το ντεμπούτο σας ήταν γεμάτο τζαμάρισμα, ενώ αυτός ο δίσκος αφορά περισσότερο τη δομή και τη μελωδία. Ναι, οπωσδήποτε. Επικεντρωθήκαμε περισσότερο στα ίδια τα κομμάτια παρά στο να τζαμάρουμε κάτι και να κοιτάμε την υφή του ήχου, κάτι που κάναμε στο ντεμπούτο μας. Τώρα κοιτάξαμε το ίδιο το κομμάτι να είναι καλό, ακόμα κι αν του βγάλεις τα εφέ και όλα αυτά. 

 

Και πώς προέκυψε αυτή η νέα προσέγγιση; Προσπαθούσαμε για πολύ καιρό μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου να συνεχίσουμε να γράφουμε κομμάτια και σιγά-σιγά προσπαθήσαμε να συντονιστούμε όλοι μαζί. Και προέκυψε υλικό το οποίο μας ενθουσίασε στο να το αναπτύξουμε. Μπορεί να δουλέψουμε κάτι ή να παίξουμε μαζί και μετά κάποιος να πάρει αυτό που προέκυψε σπίτι του και να το κάνει τραγούδι. Υπήρχαν τραγούδια στον δίσκο που γράφτηκαν έτσι. Ήμασταν επίσης τυχεροί που αναπτύξαμε αυτόν τον τρόπο δημιουργίας πριν ξεσπάσει η πανδημία, γιατί έτσι μπορούσαμε να τη συνεχίσουμε χωρίς να χρειαστεί να βρεθούμε. 

 

Επίσης, είχατε μαζί σας δύο ακόμα μουσικούς (Kaidi Akinnibi και Seth Evans). Έφερε αυτό μια νέα δυναμική στον τρόπο που δουλεύετε; Όταν γράφαμε τα κομμάτια ήμασταν ακόμη οι τρεις μας. Με τα νέα μέλη, μπορούσαμε να είμαστε πιο φιλόδοξοι στα μέρη που μπορούσαμε να προσθέσουμε στα κομμάτια.

 

Είχατε αρκετή επιτυχία με τον πρώτο σας δίσκο. Σας άγχωσε αυτό καθόλου όταν πιάσατε να γράψετε τον επόμενο; Είναι φυσικό να νιώθεις κάποιες φορές ότι δε θες να απογοητεύσεις κανέναν, αλλά συγχρόνως, πρέπει να κάνεις στην άκρη όσα λέει ο κόσμος. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, γράφουμε μουσική για μας. 

 

Στο Cavalcade υπάρχουν και πολλές αναφορές στην ποπ κουλτούρα: από τραγούδι για την Marlene Dietrich μέχρι τις promo φωτογραφίες σας που είναι σκίτσα. Κατά μία έννοια, γίνατε άρα πιο pop; Και δε μιλάω για τον ήχο σας. Ίσως. Απλά έχουμε πολλές επιρροές που δεν αφορούν απαραίτητα μόνο τη μουσική, οπότε, μοιάζει πολύ φυσικό να αναφερόμαστε πιο ευθέως σε αυτές κάποιες στιγμές. Θέλουμε αυτό που κάνουμε να είναι ενδιαφέρον και πέρα από το πώς ακούγεται. Κι έχει πλάκα.

 

Και γιατί από όλες τις σταρς, διαλέξατε συγκεκριμένα τη Marlene Dietrich; Γιατί ήταν μια συναρπαστική φιγούρα. Δεν ήταν απαραίτητα φοβερή τραγουδίστρια, δεν ήταν φοβερή ηθοποιός και δεν μπορούσε πραγματικά να χορέψει. Και έκανε καριέρα στα 30 της, έπρεπε να ανταγωνιστεί πολύ νεαρότερες σταρ. Αλλά είχε αδιαμφισβήτητα σκηνική παρουσία. Και το συγκεκριμένο τραγούδι έχει να κάνει με τη μαγεία της performance, γι’ αυτό την επιλέξαμε.

 

Στον νέο δίσκο ακούγεστε συγχρόνως και πιο θεατρικοί. Αυτό πώς προέκυψε; Απλά δε νοιαζόμαστε αν κάτι θα φανεί υπερβολικό ή χαζό, αρκεί να μας φαίνεται καλό. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι πολύ ντροπαλός ή οτιδήποτε. Κάνεις ό,τι κάνεις μια φορά. Μπορεί να είναι ο τελευταίος δίσκος που κάνουμε ποτέ και θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά μπορούμε. 

 

Φαντάζομαι το θεατρικό στοιχείο θα το ενσωματώσετε και στα live σας. Υπάρχουν άλλα «πεδία», ηχητικά και μη, που θα θέλατε να εξερευνήσετε; Σχετικά με τα live, αυτό που θέλουμε είναι οι εμφανίσεις μας να είναι απολαυστικές, δε θέλουμε να επικεντρωνόμαστε ιδιαίτερα στο οπτικοακουστικό κομμάτι. Δε μας ενδιαφέρουν τόσο τα γύρω μέσα, παρά η performance και όλα εκείνα που μπορείς να δεις μόνο σε ένα ζωντανό σόου. 

 

Όλη η περιπέτεια με την πανδημία, τι θεωρείς πως δίδαξε στη μουσική γενικά και σε εσάς ως μπάντα ειδικά; Νομίζω πως έκανε μεγαλύτερο το πάθος για τη μουσική. Γιατί το να βγαίνεις και να παίζεις ζωντανά και όλα αυτά, τα είχαμε ως δεδομένα. Και με την πανδημία είχες όλο αυτόν τον άπειρο χρόνο να σκεφτείς πόσο φοβερή είναι η μουσική και ότι μπορεί να πεθάνεις οποιαδήποτε στιγμή. Γι’ αυτό, κάνε την καλύτερη μουσική που μπορείς και δούλεψε σκληρά. 

 

Μια μπάντα που ξέρετε καλά και γνωρίσαμε κι εμείς φέτος είναι οι Black Country, New Road. Οι οποίοι μάλιστα έχουν και τον στίχο “I told you I love you in front of Black Midi”. Ξέρουμε αν αυτό ισχύει; Το βρήκα πολύ αστείο. Πιθανόν να συνέβη, οι στίχοι τους είναι πολύ αληθινοί.

 

Ο μουσικός Τύπος σας κατατάσσει κάπως «μαζί» με τους Black Country, New Road. Πιστεύεις πως τα κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να απλωθούν και σε άλλες μπάντες και κάποια στιγμή, να δημιουργηθεί ένας συγκεκριμένος ήχος ή αυτά είναι πράγματα που συνήθως αρέσουν μόνο στους δημοσιογράφους; Δεν ξέρω, πιστεύω πως κάθε μπάντα που είναι καλή είναι διαφορετική. Κάθε μπάντα που επιβιώνει στον χρόνο έχει κάτι ξεχωριστό. Ακόμα κι όταν λέμε ότι μια μπάντα ανήκει σε ένα genre, δεν είναι ποτέ 100% αυτό το είδος. Τώρα, αν θελουν να μας κατατάσσουν μαζί με τους Black Country, New Road, τι μπορούμε να κάνουμε;

 

Όταν διαβάζεις κάτι για τους Black Midi, καλό ή κακό, πόσο σε επηρεάζει; Αν βγάλεις ένα δίσκο και πάρεις 1/10 ή 2/10 πρέπει απλά να συνεχίσεις να δουλεύεις και να κάνεις αυτό που κάνεις. Αν είναι πραγματικά καλό, ο κόσμος θα το καταλάβει. 

 

Όταν, όμως, είσαι νέος καλλιτέχνης και παίρνεις καλές κριτικές, πόσο εύκολο είναι να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα; Είναι σίγουρα περίεργο, αλλά πρέπει να το δεις απ’ την οπτική του ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος. Ό,τι και να κάνεις, εξακολουθείς να είσαι πολύ μικρός, τηρουμένων των αναλογιών. Πρέπει να μπαίνεις στη λογική ότι, αν τους άρεσε αυτό το άλμπουμ, πρέπει να περιμένουν μέχρι να ακούσουν το επόμενο.

 

Το Cavalcade των Black Midi κυκλοφορεί από τη Rough Trade, σε διανομή της The Hubsters.

 

https://open.spotify.com/album/7AsC27VDa3yOksZrfBSD6D?si=1KgzcaOuQxqyYzGn9nl6kA&dl_branch=1

 

Ελένη Τζαννάτου
Ελένη Τζαννάτου

Για τους Black Midi, κάθε δίσκος μπορεί να είναι ο τελευταίος, γι΄ αυτό το πάνε όσο πιο μακριά μπορούν

 

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

 


td_adidas_avopolis_660x200

Όταν εμφανίστηκαν στη δισκογραφία το 2019 με το ντεμπούτο τους Schlagenheim, φρόντισαν δίπλα από τον «δύστροπο» τίτλο του δίσκου τους να παρατάξουν έναν ήχο χαοτικό και πολυπρισματικό, που χωρούσε περισσότερη τόλμη από αυτόν της μέσης post punk μπάντας και άρα περισσότερο ενθουσιασμό στη γαλαρία του μουσικού Τύπου. 

 

Έκτοτε οι Black Midi είχαν μπροστά τους δυο χρόνια για να κερδίσουν, όπως θέλει το κλισέ, «το στοίχημα του δεύτερου δίσκου», να συνεχίσουν τη μπάντα με ένα μέλος λιγότερο (ο Matt Kwasniewski-Kelvin αποχώησε για λόγους ψυχικής υγείας) και να διαχειριστούν το γράψιμο του άλμπουμ τους εν μέσω πανδημίας. 

 

Από όλα αυτά προέκυψε το Cavalcade που κυκλοφόρησε φέτος και στο οποίο οι Black Midi κατευνάζουν το χάος με μελωδικά, συχνά θεατρικά μέρη, ενώ φλερτάρουν με νόημα την ποπ κουλτούρα: τραγουδάνε για τη Marlene Dietrich στο ομώνυμο κομμάτι, γίνονται σκίτσα για τις promo φωτογραφίες τους, αφήνουν τη χορογραφία στο βίντεο του “John L” στα χέρια της Nina McNeely, που έχει «χορέψει» τη Rihanna αλλά και το The Climax του Gaspar Noé.

 

Μέσα σε όλα αυτά, γράφουν κι ένα κομμάτι που ονομάζουν “Chondromalacia Patella” (πρόκειται για την χονδροπάθεια επιγονατίδος, μια πάθηση των γονάτων). Όφειλα να εξηγήσω στον Geordie Greep στην άλλη άκρη του Zoom τι σημαίνει η πρώτη λέξη του τίτλου τους στα ελληνικά. Γέλασε ντροπαλά και συγχρόνως πονηρά...







Όταν κάποιος γκουγκλάρει “black midi” ένα από τα πρώτα πράγματα που βγαίνει στα αποτελέσματα είναι η ερώτηση «Τι genre είναι οι Black Midi;». Να φανταστώ πως το να εξηγήσετε τον ήχο σας είναι από τα πιο συνηθισμένα πράγματα που σας ζητάνε να απαντήσετε; Ω, ναι!

 

Ακούγοντας τον νέο δίσκο σας, Cavalcade, θα σχολίαζα πως το ντεμπούτο σας ήταν γεμάτο τζαμάρισμα, ενώ αυτός ο δίσκος αφορά περισσότερο τη δομή και τη μελωδία. Ναι, οπωσδήποτε. Επικεντρωθήκαμε περισσότερο στα ίδια τα κομμάτια παρά στο να τζαμάρουμε κάτι και να κοιτάμε την υφή του ήχου, κάτι που κάναμε στο ντεμπούτο μας. Τώρα κοιτάξαμε το ίδιο το κομμάτι να είναι καλό, ακόμα κι αν του βγάλεις τα εφέ και όλα αυτά. 

 

Και πώς προέκυψε αυτή η νέα προσέγγιση; Προσπαθούσαμε για πολύ καιρό μετά την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου να συνεχίσουμε να γράφουμε κομμάτια και σιγά-σιγά προσπαθήσαμε να συντονιστούμε όλοι μαζί. Και προέκυψε υλικό το οποίο μας ενθουσίασε στο να το αναπτύξουμε. Μπορεί να δουλέψουμε κάτι ή να παίξουμε μαζί και μετά κάποιος να πάρει αυτό που προέκυψε σπίτι του και να το κάνει τραγούδι. Υπήρχαν τραγούδια στον δίσκο που γράφτηκαν έτσι. Ήμασταν επίσης τυχεροί που αναπτύξαμε αυτόν τον τρόπο δημιουργίας πριν ξεσπάσει η πανδημία, γιατί έτσι μπορούσαμε να τη συνεχίσουμε χωρίς να χρειαστεί να βρεθούμε. 

 

Επίσης, είχατε μαζί σας δύο ακόμα μουσικούς (Kaidi Akinnibi και Seth Evans). Έφερε αυτό μια νέα δυναμική στον τρόπο που δουλεύετε; Όταν γράφαμε τα κομμάτια ήμασταν ακόμη οι τρεις μας. Με τα νέα μέλη, μπορούσαμε να είμαστε πιο φιλόδοξοι στα μέρη που μπορούσαμε να προσθέσουμε στα κομμάτια.

 

Είχατε αρκετή επιτυχία με τον πρώτο σας δίσκο. Σας άγχωσε αυτό καθόλου όταν πιάσατε να γράψετε τον επόμενο; Είναι φυσικό να νιώθεις κάποιες φορές ότι δε θες να απογοητεύσεις κανέναν, αλλά συγχρόνως, πρέπει να κάνεις στην άκρη όσα λέει ο κόσμος. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, γράφουμε μουσική για μας. 

 

Στο Cavalcade υπάρχουν και πολλές αναφορές στην ποπ κουλτούρα: από τραγούδι για την Marlene Dietrich μέχρι τις promo φωτογραφίες σας που είναι σκίτσα. Κατά μία έννοια, γίνατε άρα πιο pop; Και δε μιλάω για τον ήχο σας. Ίσως. Απλά έχουμε πολλές επιρροές που δεν αφορούν απαραίτητα μόνο τη μουσική, οπότε, μοιάζει πολύ φυσικό να αναφερόμαστε πιο ευθέως σε αυτές κάποιες στιγμές. Θέλουμε αυτό που κάνουμε να είναι ενδιαφέρον και πέρα από το πώς ακούγεται. Κι έχει πλάκα.

 

Και γιατί από όλες τις σταρς, διαλέξατε συγκεκριμένα τη Marlene Dietrich; Γιατί ήταν μια συναρπαστική φιγούρα. Δεν ήταν απαραίτητα φοβερή τραγουδίστρια, δεν ήταν φοβερή ηθοποιός και δεν μπορούσε πραγματικά να χορέψει. Και έκανε καριέρα στα 30 της, έπρεπε να ανταγωνιστεί πολύ νεαρότερες σταρ. Αλλά είχε αδιαμφισβήτητα σκηνική παρουσία. Και το συγκεκριμένο τραγούδι έχει να κάνει με τη μαγεία της performance, γι’ αυτό την επιλέξαμε.

 

Στον νέο δίσκο ακούγεστε συγχρόνως και πιο θεατρικοί. Αυτό πώς προέκυψε; Απλά δε νοιαζόμαστε αν κάτι θα φανεί υπερβολικό ή χαζό, αρκεί να μας φαίνεται καλό. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι πολύ ντροπαλός ή οτιδήποτε. Κάνεις ό,τι κάνεις μια φορά. Μπορεί να είναι ο τελευταίος δίσκος που κάνουμε ποτέ και θέλουμε να πάμε όσο πιο μακριά μπορούμε. 

 

Φαντάζομαι το θεατρικό στοιχείο θα το ενσωματώσετε και στα live σας. Υπάρχουν άλλα «πεδία», ηχητικά και μη, που θα θέλατε να εξερευνήσετε; Σχετικά με τα live, αυτό που θέλουμε είναι οι εμφανίσεις μας να είναι απολαυστικές, δε θέλουμε να επικεντρωνόμαστε ιδιαίτερα στο οπτικοακουστικό κομμάτι. Δε μας ενδιαφέρουν τόσο τα γύρω μέσα, παρά η performance και όλα εκείνα που μπορείς να δεις μόνο σε ένα ζωντανό σόου. 

 

Όλη η περιπέτεια με την πανδημία, τι θεωρείς πως δίδαξε στη μουσική γενικά και σε εσάς ως μπάντα ειδικά; Νομίζω πως έκανε μεγαλύτερο το πάθος για τη μουσική. Γιατί το να βγαίνεις και να παίζεις ζωντανά και όλα αυτά, τα είχαμε ως δεδομένα. Και με την πανδημία είχες όλο αυτόν τον άπειρο χρόνο να σκεφτείς πόσο φοβερή είναι η μουσική και ότι μπορεί να πεθάνεις οποιαδήποτε στιγμή. Γι’ αυτό, κάνε την καλύτερη μουσική που μπορείς και δούλεψε σκληρά. 

 

Μια μπάντα που ξέρετε καλά και γνωρίσαμε κι εμείς φέτος είναι οι Black Country, New Road. Οι οποίοι μάλιστα έχουν και τον στίχο “I told you I love you in front of Black Midi”. Ξέρουμε αν αυτό ισχύει; Το βρήκα πολύ αστείο. Πιθανόν να συνέβη, οι στίχοι τους είναι πολύ αληθινοί.

 

Ο μουσικός Τύπος σας κατατάσσει κάπως «μαζί» με τους Black Country, New Road. Πιστεύεις πως τα κοινά χαρακτηριστικά μπορεί να απλωθούν και σε άλλες μπάντες και κάποια στιγμή, να δημιουργηθεί ένας συγκεκριμένος ήχος ή αυτά είναι πράγματα που συνήθως αρέσουν μόνο στους δημοσιογράφους; Δεν ξέρω, πιστεύω πως κάθε μπάντα που είναι καλή είναι διαφορετική. Κάθε μπάντα που επιβιώνει στον χρόνο έχει κάτι ξεχωριστό. Ακόμα κι όταν λέμε ότι μια μπάντα ανήκει σε ένα genre, δεν είναι ποτέ 100% αυτό το είδος. Τώρα, αν θελουν να μας κατατάσσουν μαζί με τους Black Country, New Road, τι μπορούμε να κάνουμε;

 

Όταν διαβάζεις κάτι για τους Black Midi, καλό ή κακό, πόσο σε επηρεάζει; Αν βγάλεις ένα δίσκο και πάρεις 1/10 ή 2/10 πρέπει απλά να συνεχίσεις να δουλεύεις και να κάνεις αυτό που κάνεις. Αν είναι πραγματικά καλό, ο κόσμος θα το καταλάβει. 

 

Όταν, όμως, είσαι νέος καλλιτέχνης και παίρνεις καλές κριτικές, πόσο εύκολο είναι να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα; Είναι σίγουρα περίεργο, αλλά πρέπει να το δεις απ’ την οπτική του ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος. Ό,τι και να κάνεις, εξακολουθείς να είσαι πολύ μικρός, τηρουμένων των αναλογιών. Πρέπει να μπαίνεις στη λογική ότι, αν τους άρεσε αυτό το άλμπουμ, πρέπει να περιμένουν μέχρι να ακούσουν το επόμενο.

 

Το Cavalcade των Black Midi κυκλοφορεί από τη Rough Trade, σε διανομή της The Hubsters.

 

 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

Top story

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Μπομο Κατσιώνη των Warrior Path και των Stray Gods.

Στο νέο του Incoming, ο Δημήτρης Λιλής γράφει για το αιώνιο ελληνικό καλοκαίρι, στο οποίο η μουσική ακούγεται από σπόντα. 

Ο Ανδρέας Κύρκος γράφει για το Woodstock 99: Peace Love and Rage του ΗΒΟ MAX, που δεν είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία τρόμου.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (29/7-4/8), γελάει με τα jump scares του M. Night Shyamalan, βγαίνει ευχαριστημένη από την προβολή της νέας ταινίας της Bettina Oberli και ξαναβλέπει Kieślowski και Polanski.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει ξανά και ξανά το Now και τελευταία κυκλοφορία της International Anthem.

Ο Αλέξανδρος Τοπιντζής βρέθηκε στο Ηρώδειο τη βραδιά που ο ισλανδός συνθέτης υπογράμμισε με διακριτικότητα πόσο διψάνε μουσικοί και κοινό για ζωντανή μουσική, ξανά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, τα λέει με τον Δημοσθένη Ιωάννου των ομηρικών Κίρκη.

Λίγο πριν οι Brian και Roger Eno εμφανιστούν στο Ηρώδειο για μια (κυριολεκτικά) μοναδική συναυλία (4/8) έκαναν μια διαδικτυακή κουβέντα εφ’ όλης της ύλης εν είδει συνέντευξης τύπου. Η Ελένη Τζαννάτου ήταν εκεί.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (22-28/7), βλέπει μια ακόμα εξαιρετική παραγωγή της Α24, τον Μάκη Παπαδημητρίου να ψάχνει μία πορνοστάρ και τον Humphrey Bogart, που θα 'χει για πάντα το Παρίσι.

Στη δεύτερη πάντως δουλειά τους, Cavalcade, που κυκλοφόρησαν φέτος άφησαν το τζαμάρισμα κι έπιασαν τη μελωδία και τις ποπ αναφορές. Γιατί, όπως λέει ο Geordie Greep στην Ελένη Τζαννάτου, στο τέλος της ημέρας, γράφουν μουσική για αυτούς.

Θυμόμαστε 7 ταινίες με τα ντραμς σε πρώτο πλάνο. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιλέγει 6 φετινά metal ντεμπούτα εγχώριας προέλευσης που θα σας σώσουν.

Ο Άγγελος Κλειτσίκας βρέθηκε για δυο βραδιές στο Ηρώδειο (12 & 14/7) για να ακούσει και να δει 4 ονόματα που υπηρετούν διαχρονικά τον ανήσυχο, ελληνικό ήχο.

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Streams, τη νέα δουλειά του έλληνα ντράμερ.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (15-21/7), κάνει thumbs up στο ντεμπούτο του Mehdi Barsaoui, παρακολουθεί με ενδιαφέρον την επιστροφή του Γιώργου Γεωργόπουλου και νιώθει πλήξη στο Φεστιβάλ του Ρίφκιν.

Top